Канада саяхатшысы Нил Маклаудтың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Канадалық саясаткер

Нил МакЛеод (15 желтоқсан 1842 – 19 қазан 1915) – Принс-Эдвард аралының заңгері, судьясы, саясаткері, бесінші премьер-министрі және Принс-Эдвард аралы заң шығарушы органы біріккен кездегі Оппозиция жетекшісі. Ол Шотландиядағы Скай аралынан келген баптист иммигранттары Родерик МакЛеод пен Флора МакДональдтың отбасында Уигг қаласында дүниеге келді. Ол Уигг грамматикалық мектебінде және Новая Шотландияның Вольфвилл қаласында білім алды, Шарлоттаун қаласында заңгерлік мамандықты оқыды және 1873 жылы адвокаттық алқаға шақырылды. Төрт жылдан кейін оның сүйікті Изабелла Джейн Аделия Хейденге, ирландтық католик иммигранты және саудагер Джон Роуч Бурктың методист немересіне, үйленуі аралдық мәдени анклавтар арасындағы гэль тілінің қиылысуын арттырды. МакЛеод Скай аралынан келген иммигранттардың баласы болды және оны 1886 жылы Ангус МакЛеодтың сайлауынан кейін басылымдарда және заңдық құжаттарда "Нил МакЛеод" және "Нил МакЛеод" деп атады. Тарихшылар оның 1882 жылы француз тіліндегі мәтіндерді француз акдиандықтары үшін екі тілді оқырмандармен ауыстыру, он тоғызыншы ғасырдың аяғында канадалық гэль тілінде тыйым салу және Принс-Эдвард аралы мектептеріндегі дене жазасына қатысты ұстанымдарын зерттеуді жалғастыруда. Осы кезеңде МакЛеод, МакЛеод, Морсон және МакКварри заң фирмасына қосылғанға дейін серіктесі Эдвард Джарвис Ходжсонмен заңгерлік қызмет атқарды. Ол сондай-ақ кедейлер үйінің комиссары және Принс-Эдвард аралындағы психикалық аурухананың "сенімгері" ретінде қызмет етті, ол үлкен сот тергеуінен кейін Аңғалдар үйін алмастырды. 2019 жылы психикалық денсаулық сақтау қызметкері және еңбек терапевті Тина Прайнджер Хиллсборо ауруханасының қазіргі және өткенін қарап, тарихшылар мен кураторлардың тергеудің алдыңғы бағалауларының қорытындысын берді.

Принс Эдвард аралы Консервативтік партиясының басшысы және премьер-министр

Нейл МакЛеод 1879 жылы партиялық саясатқа қатысып, консерватор ретінде провинциялық заң шығарушы жиналыста мандат алды. Ол 1882 жылы қайта сайланды және Дэвис үкіметінің отставкаға шығуынан кейін Уильям Уилфред Салливанның көпшілік үкіметінде хатшы-қазынашы, сосын портфелі жоқ министр болды. Рим-католик премьер-министрі Салливан, либералдар 1877 жылғы Мемлекеттік мектептер заңында "кіші дінге" (мысалы, рим-католик) жеке мектептерге мемлекеттік қаржыландыруды қысқартуды бастағанда консерваторлық партияға өтті. Сайлау кампаниялары барысында МакЛеод еңбек ұйымдарының қолдауын алды, себебі ол заң шығарушы жиналыста қабылданған Механиктердің талап ету туралы заң жобасын, сондай-ақ мұқтаж борышкерлер туралы заң жобасын және борыштарға қатысты жазалау шараларын шектеу туралы ережелерді жақтады. 1889 жылы Салливан провинцияның Жоғарғы сотының төрағасы болып тағайындалды, ал МакЛеод партия жетекшісі және премьер-министр болды. Ол провинциялық тыйым салу заңнамасының қабылданылмауынан кейін құрлықтағы туннель құрылысын және алкогольге лицензия беру заңдарын қолдады. МакЛеод, бірнеше белгілі либералдық делегаттармен бірге, "сабырлылық" оқулықтарын төмендетілген бағамен таратуды жақтағандай көрінді. Оның үкіметі, тек бір делегатпен көпшілікке ие болғандықтан, 1891 жылы үш депутаттың Канаданың Өкілдер палатасына өту үшін отставкаға кеткенінен кейін үш қосымша сайлауда жеңіліске ұшырады. 1891 жылдың 17 сәуірінде МакЛеодтың кабинеті (Атқару кеңесі) бюджет тапшылығы және заң шығару "бірігуі" деп аталған мәселелерді талқылауға мүмкіндік беру үшін таратылу туралы өтініш жасады. Лейтенант-губернатор Джедедия Сласон Карвелл бас тартқанмен, бес күннен кейін үкіметке сенімсіздік білдіру туралы ұсыныс енгізілуі МакЛеодты келесі заң шығару сессиясының алдындағы күні телефон арқылы отставкаға кетуге мәжбүр етті. Осылайша ол Канада Конфедерациясында және кейіннен Ұлттар Достастығында үкіметтен қысқа телефон арқылы отставкаға кеткен алғашқы сайланған лауазымды тұлға болды.

Бір палаталы үкімет және оппозиция басшысы

1891 жылдан 1893 жылға дейін Нил МакЛеод Принс-Эдвард аралының 31-ші Бас Ассамблеясында Оппозиция жетекшісі болды. Либералдық партия консерваторлардың дефицитін, саудагерлік метрополияны (космополисті айыптамады), материкке тоннель салу әрекеттерін, жер кеңсесінің ипотекаларын және АҚШ-пен Конфедерацияның «доминиондық» емес, Принс-Эдвард аралының АҚШ федералды үкіметімен «провинциялық өзара іс-қимылын» ұнатты. Ұлы жақындасу алдында АҚШ Демократиялық партиясының «еркін сауда» Кобденизмін пайдалануы британдық тоқыма өнеркәсібінің импортын қолдады, британдық саудагерлер оны АҚШ-тың жалға берілген экспорттық өнімдерімен және өндірісімен алмастырды. Провинциялық Либералдық партия «провинциялық өзара іс-қимыл» арқылы АҚШ-қа Принс-Эдвард аралының сиыр еті, қоян еті және сүт өнімдерін Атлант мұхитына таратуға, сондай-ақ түрлі тауарлардың импорттық арнасына айналуы мүмкін екенін көрсетті. Бұл «провинциялық өзара іс-қимыл» мақсаттары, Маккинли тарифтерінің «өзара іс-қимыл» идеяларынан өзгеше болды, топыраққа күтім жасауға қатысқан аграрлық меншік иелері мен острицалық мидиялы саз қазушылардың қолдауын алды, бұл өз кезегінде сағалар мен провинциялық экологияны өзгертті. Керісінше, «кедей фермерлер» қыста шөп тапшылығы кезінде «бірігудің» маңызды кезеңінде мал басын көбінесе аграрлық меншік иелеріне сататын. 1892 жылғы «Заңнаманы құрметтеу туралы заң жобасы» аграрлық меншік иелеріне және ипотекалық несие иелеріне ұсынылған заңнамаға толық дауыс беруге мүмкіндік берді, бірақ қалған жалға алушы фермерлерге, бау-бақшашыларға, малшыларға және пайдалану құқығы бар иелерге 30 депутаттың он бес дауысын беру құқығы шектелді. Соңғысының партиялық саясаты әлі де зерттеушілердің зерттеу тақырыбы болып табылады. Балықшылардың екі партияға да берген дауыстары көбінесе маусымдық өнімге және көпшілік үкіметтерге байланысты болды, әсіресе Айзек С. Холлдың 1890-93 жылдардағы АҚШ консулы ретінде индустрияны қиын жағдайға түсірген дауылдар кезінде. Оппозиция жетекшісі ретінде Нил МакЛеодтың диалектикасы төменгі палата мен Заң шығарушы кеңестің прогрессивті «бірігуіне» консерваторлардың қолдауымен либералдық сынды қабылдады. Бұл «бірігу» пікірталастары арал жұртшылығының бірпалаталық түсініктерінің құлдырауы мен көтерілуін және ақырында Заңнамалық Ассамблеяның құрылуын көрсетті. Фракциялықтар француздық акадиялық қауымдастықты, рим-католик шіркеулерін және Леннокс аралындағы Микмактар үшін Леннокс аралындағы және одан тыс жерлерде Доминион мен Корольдік юрисдикциясындағы Леннокс аралы 1, Морелл 2 және Скочфорт 4 пайдаланушы резерваттарын қамтыды (екі Абегвайт алғашқы ұлтының резерваттары Леннокс аралынан 1972 жылы бөлінді). Рим-католик шіркеуі ешқашан құрылмаған және Доминион ешқашан Принс-Эдвард аралында үнді мектептерін өз меншігіне алмаған, бірақ қазіргі уақытта ғалымдар зерттеу жұмыстарын жүргізіп, егер егерменші ғасырдың кез келген балалары П. Бірінші ұлт өкілдері Новая Шотландиядағы 1930-67 жылдардағы Шүбенкадие үнділік интернатына жеткізілді ме екенін аныстауға тырысуда. «Африкалық» ерлер мен әйелдер дауыс беру тізімдерінде де кездеспейді және 1881 жылғы санақта 165-181 адам ғана осындай деп танылды (1891 жылғы санақта күрт төмендеумен). Олардың көпшілігі Шарлоттаун сайлау округінің Нил МакЛеод білдірген «Батпақ» қауымдастығында өмір сүрді және қайтыс болды, бұл афро-евроамерикалық ұрпақ пен белсенді пассивтік азаматтықтың жасыруы бірпалаталық идеяларды жариялады. 1892 жылы «Заңнаманы құрметтеу туралы заң жобасы» (көбінесе «Бірігу заң жобасы» деп аталады) туралы талқылаулар кезінде МакЛеод провинциялық сайлау құқығын үйленбеген, бірақ үйленген емес әйелдерге беруге тырысты. Микмак және «африкалық» халықтар, сондай-ақ әйелдер үшін ата-ана болу, қамқорлық, келісім, сайлау құқығы және көпшілік үкіметінің заңдылығы гипердесценттің биосаясатына кіріп кетті. Бұл Оппозиция Принс-Эдвард аралы тарихындағы маңызды кезеңді ашты, өйткені пассивті және белсенді аралдық партизандар заң шығару «бірігуі» идеясының шығу тегі туралы әңгімеледі және оған қарсы шықты. Шығу тегіне баса назар аударған Нейл МакЛеодты «кіші» провинцияға және оның көпшілігіне бірпалаталық идеялардың көпполярлық берілуін баяндаудан бас тартқан жоқ. Мысалы, Принс-Эдвард аралының 31-ші Бас Ассамблеясының үшінші сессиясының басында МакЛеод палатаға «заңнамалық «бірігу» шарасы шығарылғанға дейін шыдамдылықпен күтетінін» сендірді. Егер ол ақылға қонымды болса, Оппозиция оны қолдайды. Сессияның алғашқы апталарында МакЛеод консерваторлық партизандардың «бірнеше жылдар бойы Заң шығарушы орган тым ауыр екенін сенгенін және оны азайтуға тырысқанын» еске алды. Біз бір палата жеткілікті деп есептедік. Үлкен Онтарио провинциясы бір ғана палатамен жақсы өмір сүре алатын болса, кішкентай Принс-Эдвард аралы да солай істей алады деп ойламаймын». Оның бағалауынша, бірпалаталыққа қарсылық либералдық партиядан келді. Мысалы, Александр Уорбертон «екі палата елдің қауіпсіздігі үшін қажет екенін» бірнеше рет айтты. «Осы елдегі жағдайдың қиындығына байланысты, бұл жақсы болар еді». Онтариодағы «Clear Grit» бірпалаталық идеялары үшін МакЛеод Уорбертонға, Принс-Эдвард аралының Patriot Publishing Company директорына Торонтодағы «Globe газетінің редакторына хабарласып, бір палатамен өмір сүруге көндіруі мүмкін екенін» ұсынды. Ол сондай-ақ Принс-Эдвард аралының «бірігуін» Манитобадағы (1876) және Нью-Брансуиктегі (1891) бірпалаталықпен салыстырды. Бұл салыстырулар көбінесе Clear Grit қозғалысы (Георг Браунды қоса) және провинциялық бірпалаталыққа шақырулармен аяқталды, 1791 жылғы Конституциялық актінің бекітілуі мен Үстіңгі Канаданың құрылуы Конфедерацияға қарайғысыз жолдың белгісі ретінде қарастырылмады. Доминион судьялары, журналистер, ақындар және авторлар Конфедерацияның мұндай шығу тегін XIX ғасырдың соңында жариялады. Провинциялық бірпалаталық естелігінің Конфедерация туралы әңгімелермен байланысы зерттеушілердің зерттеу тақырыбы болып қалады. МакЛеод көбінесе «әмбебап» сайлау құқығына қадам ретінде «бірігудің» шығу тегін баяндады, барлық провинциялық сайлау округтеріндегі гипердесцентке негізделген. Ол осы санаттағы «бірігу» әңгімесінің мысалын Принс-Эдвард аралының 31-ші Бас Ассамблеясының үшінші сессиясындағы азшылық үкіметтің арнайы комитетінің ұсынысы туралы қызу пікірталас кезінде келтірді: «1879 жылы біз [консерваторлар] сайланғаннан кейін Заң шығарушы кеңесті тарату туралы заң жобасын ұсындық және ол көп қолдау алды, бірақ Заң шығарушы органның екінші жағы мен [Либералдық] Оппозицияның салдарынан ол заңға айналмады. Біз 1980 жылы Кеңесті тарату мақсатымен тағы бір заң жобасын ұсындық және ол да сол тағдырға ұшырады. 1981 жылы бізде Кеңесті тарату туралы заң жобасы болды, 1982 жылы сол заң жобасының шамалы өзгертілген түрі болды. Бір жылда оны ғимараттың екінші жағына ұнату үшін өзгерістер енгізілді, бірақ олар заң жобасын қабылдамайтындықтары белгілі болды. Содан кейін [Либералдық] Оппозиция бізге мұндай маңызды заң жобасын қабылдауға рұхсат бергісі келмеді». Жоғарғы палатаны тарату мен екіпалаталы заң шығарушы органды «біріктіру» арасындағы айырмашылығына қарамастан, Нил МакЛеод Эпохалық Викториялық Clear Grit идеяларынан соңғы Викториялық бірпалаталыққа дейінгі мәдени естелік жұмысын Принс-Эдвард аралының соңында байқады. Бұл идеялар «Онтарионың» «Доминионның жетекші провинциясы» ретінде көтерілуін, «еркін сайлау құқығы бар, дерлік ер адамдардың сайлау құқығы» және «өзінің сайлау құқығы Канада Доминионынан гөрі көбірек екендігімен мақтанатын» жүйені белгіледі. Егер олар бір палатамен және осылай либералды сайлау құқығымен өмір сүре алса, кішкентай Принс-Эдвард аралы да солай істей алады деп ойламаймын.

From 1891 to 1893, Neil McLeod became Leader of the Opposition in the 31st General Assembly of Prince Edward Island. The Liberal Party denounced Conservative deficits, merchant metropolitics (they did not denounce a cosmopolis), attempts to construct a mainland tunnel, Land office mortgages, and preferences for Confederation "dominion" in United States trade treaties rather than Prince Edward Island "provincial reciprocity" with the U. S. federal government. On the eve of the Great Rapprochement, U. S. Democratic partisan appropriation of "free trade" Cobdenism sustained British textile industrial imports, which British merchants exchanged for U. S. sharecropped exports and manufactures. The provincial Liberal Party cast "provincial reciprocity" as a pathway to U. S. industrial distribution of Prince Edward Island beef, lamb, and dairy exports to Atlantic markets as well as an import channel for a variety of commodities. These ostensible aims for "provincial reciprocity", which diverged from McKinley Tariff "reciprocity" ideas, garnered the support of agrarian proprietors and oyster mussel mud diggers implicated in soil treatments that in turn altered estuary and provincial ecologies. Conversely, "poor farmers" frequently sold portions of their herds to agrarian proprietors during winter hay shortages throughout the "amalgamation" critical period. The 1892 "Bill respecting the Legislature" allowed agrarian proprietors and mortgage holders to vote for the proposed legislature in toto, but restricted suffrage for remaining tenant farmers, horticulturalists, shepherds, and usufructuary yeomen to voting for fifteen out of thirty MLAs. The latter's partisan politics remain subjects of scholarly inquiry. Fishermen votes for either party were often contingent on seasonal yields and majority governments, particularly during the storms that plagued the industry at the beginning of Isaac C. Hall's 1890 93 stint as U. S. Consul. As Leader of the Opposition, Neil McLeod's dialectics engaged scathing Liberal critique with Conservative support for progressive "amalgamation" of the lower house and Legislative Council. These "amalgamation" debates adumbrated the fall and rise of competing notions of unicameralism across Island publics and, ultimately, a Legislative Assembly. Factionalism engulfed the French Acadian community, Roman Catholic parishes, and the usufructuary Lennox Island 1, Morell 2, and Scotchfort 4 reserves, under Dominion and Crown jurisdiction, for the Mi'kmaq of Lennox Island on and off said reserves (the two Abegweit First Nation reserves seceded from the Lennox Island First Nation in 1972). Although the Roman Catholic Church never established, and the Dominion never appropriated, Indian Residential Schools on Prince Edward Island, scholarly research endeavors are currently underway to determine if any children of the twentieth century P. E. I. First Nations were transported to the 1930 67 Shubenacadie Indian Residential School in Nova Scotia. "African" men and women similarly did not appear in voting records and only between 165 181 identified as such in the 1881 census (with a precipitous decline in the 1891 census). Most lived and died in the "Bog" community of the Charlottetown electoral district represented by Neil McLeod, ensuring that the obfuscation of Afro Euramerican offspring and proactive passive citizenship heralded unicameral ideas. In 1892, amidst deliberations over the "Bill respecting the Legislature" (popularly known as the "Amalgamation Bill"), McLeod attempted to extend provincial suffrage to unmarried, but not married, women. For Mi'kmaq and "African" peoples, as well as women, the legalities of parenthood, guardianship, consent, suffrage, and majority government became entangled in the biopolitics of hyperdescent. This Opposition inaugurated a critical period in Prince Edward Island history, as passive and active Islander partisans narrated as well as contested origins for the idea of legislative "amalgamation." The emphasis on origins, however, failed to deter Neil McLeod from narrating the multipolar transmission of unicameral ideas into the "little" province and its multiple publics. Early in the third session of the 31st General Assembly of Prince Edward Island, for example, McLeod reassured the House that he would "wait with patience until the measure [for legislative "amalgamation"] is brought forth. If it is a reasonable one the Opposition will support it." Even during the first weeks of the session, McLeod recollected that Conservative partisans "have believed for years that the Legislature was too cumbersome, and we have made efforts to reduce it. We considered that one chamber was amply sufficient. When the great Province of Ontario can get along as well as they do with but one chamber, I do not see why the little Province of Prince Edward Island could not do the same." In his assessment, any dissent against unicameralism came from Liberal Party quarters. Alexander Warburton, for instance, repeatedly made clear that "he was opposed to doing away with one chamber, that two chambers were necessary for the safety of the country he thinks that owing to the stringency of affairs in this country, perhaps it would be advisable." For "Clear Grit" unicameral ideas in Ontario, McLeod suggested that Warburton, Director of the Prince Edward Island Patriot Publishing Company, consult Toronto "editorials in the Globe newspaper [which] might induce him to do with one chamber. That paper advocates one chamber only." He also compared and contrasted Prince Edward Island "amalgamation" with unicameralism in Manitoba (1876) and New Brunswick (1891). These comparisons frequently ended with exhortations on the Clear Grit movement (including George Brown) and provincial unicameralism, rather than reifications of the 1791 Constitutional Act and the establishment of Upper Canada as a signal event in the inexorable path to Confederation. Dominion magistrates, journalists, poets, and authors promulgated such origin narratives of Confederation in the late nineteenth century. The entwinement of the memory of provincial unicameralism with Confederation narratives remains a subject of scholarly inquiry. McLeod often recounted the origins of "amalgamation" as a prelude to "universal" suffrage, premised on hyperdescent across all provincial electoral districts. He introduced an example of this category of "amalgamation" narrative during a heated debate over a minority government ad hoc committee proposal in the third session of the 31st General Assembly of Prince Edward Island: " in 1879, no sooner were we [Conservatives] elected than we introduced a Bill for the abolition of the Legislative Council and it received much support, but owing to the other end of the Legislature and the [Liberal] Opposition here, it failed to become law. We again introduced a Bill in 1880 for the purpose of abolishing the Council and that Bill met with the same fate in 1881 we had a Bill for the abolition of the Council, in 1882 nearly the same form of Bill. Some changes were made in one year for the purpose of making it more palatable to the other end of the building, but they were bound not to pass the Bill. The then [Liberal] Opposition did not desire us to get the credit of passing a bill of such importance as the Leader of the Government considers this." Despite his distinction between the elimination of an upper house and "amalgamating" a bicameral legislature, Neil McLeod traced cultural memorywork from Early Victorian Clear Grit ideas to Late Victorian unicameralism in fin de siècle Prince Edward Island. These ideas marked the ascension of "Ontario" as "the leading Province of the Dominion", an electoral system with "a free franchise almost manhood suffrage and that Province glories in the fact that its franchise is more liberal than that of the Dominion of Canada. If they can get along with one chamber and a so liberal a franchise, surely it is a retrograde movement for us to adopt so high a qualification." The Liberal "Bill respecting the Legislature" restricted the votes of real estate borrowers, and those without at least "$325" (not adjusted) in real estate holdings, to only half the proposed legislature. This restriction seemingly eroded the active citizenship of "farmers' sons. It is all very well to protect the rights of farmers, but I believe also in protecting the rights of sons." McLeod did not elaborate on why the sons of farmers would be affected ala Cyrus Shaw. The Liberal "caucus" intended real estate requirements, carried over from Legislative Council electorates, to promote the idea of legislative "amalgamation" over outright abrogation. He agreed that "the Legislative Council should have been recognized more than they have been, and the new House should have some name other than House of Assembly. They might at least have satisfied them with some pretence of amalgamation, instead of totally extinguishing them." There were Conservative variations on this narrative (e. g., by Cyrus Shaw) during the critical period. According to legislative records, partisan dailies, and collected memoirs, McLeod periodically began in a facetious manner. "It affords us a great deal of pleasure," he once averred, "to find that the Government have adopted a plank from the policy of the Opposition." He would ostensibly commend the "small majority's" minority government as well. "I again congratulate the Government," he reiterated a short time later, "upon adopting this policy of the Opposition."

Сэр Джон Спарроу Дэвид Томпсон және оппозициялық аяқталулар

Доминионның әділет министрі сэр Джон Спарроу Дэвид Томпсон, Рим католик консерваторы, Нил МакЛеодтың, сондай-ақ Фредерик Петерстің және оның атқарушы кеңесінің «Заңнамаға қатысты заң жобасы» туралы есептемесін Канаданың генерал-губернаторы Лорд Фредерик Стэнли Престонға, Дербидің 16-шы графына және Ұлттық хоккей лигасының Стэнли кубогының негізін қалаушыға жолдады. Нил МакЛеод осы «Біріктіру туралы заңға» қатысты екі шағым жасады, олар «мүмкіндіксіздік» деп біріктірілді. Біріншіден, «Біріктіру туралы заңға» түзетулер енгізу үшін болашақтағы «Заң шығару жиналысының» кез келген отырысындағы көпшіліктің қолдауы қажет болды. МакЛеод мұндай талап сессияның көпшілігіне түзетулерді қабылдау үшін біртараптылық деңгейіне дейін көтеруге мүмкіндік беретінін, соның салдарынан болашақ түзетулерге тыйым салатын түзетуді жасауға болатынын айтты. Ол консерваторлардың 15 депутатты сайлауға қатысу үшін жылжымайтын мүлікті (соның ішінде ипотека несиесін ұстаушылардың) талаптарын жою туралы ұсынысына ерекше алаңдады, бұл «сайлау құқығын кеңейтуді мақсат еткен». Сонымен қатар, Британдық Солтүстік Америка заңының 92-тарауының 1-тармағы «әрбір провинциялық заң шығарушы органға халықтың өзгеретін жағдайларына сәйкес конституцияны өзгерту және түзету құқығын береді». Түзетулерге қатысты көпшіліктің қолдауының талабы аталған жағдайдың пайда болуына мүмкіндік жасады және «осылайша, конституцияға өзгеріс енгізу үшін провинциялық заң шығарушы орган мүшелерінің көпшілігіне кедеріс келтіретін немесе оларды шектейтін кез келген заң конституциялық емес». Екіншіден, «Біріктіру туралы заң жобасы» Кардиган, Сент-Питерс шығанағы, Мюррей порты (немесе Мюррей өзені), сондай-ақ Джорджтаун сайлау округтерінің шекараларын да өзгертті, «және бір діни конфессияның адамдары қоғамдық істердегі заңды ықпалын жоғалту үшін топтастырылды». Төрт округте де француз акадиялық қауымдастығының көп бөлігі және Принс-Эдвард аралындағы қосымша рим-католик дін өкілдері болды. 1893 жылдың қаңтар айында сэр Томпсон, өзінің Канада премьер-министріне үміткерлігінен кейін протестант сайлаушыларының наразылығынан қорқып, Лорд Стэнлиге «Біріктіру туралы заңға» қатысты «ешқандай шара қолданбауға» кеңес берді. Ол бұл кеңесті заңға вето қою үшін емес, керісінше, «қазір қаралып жатқан заң жобасы Принс-Эдвард аралының заңы ретінде қабылдалуы керек» деп сенгендіктен берді. Заң жобасы заңға айналғаннан кейін, Канаданың Әділет министрі «конституциялық құқық пен әдет-ғұрып негізінде оған ұсынылған шағымдарды қарастыру мүмкіндігіне ие болады». Лорд Стэнли осы кеңеске «келісті». 1894 жылы, өзінің өлімінен бірнеше ай бұрын, сэр Томпсон провинциялық заңды қарап шығып, генерал-губернатордың «мақұлдауын» ұсынды.

Dominion Minister of Justice Sir John Sparrow David Thompson, a Roman Catholic Conservative, included petitions by Neil McLeod as well as Frederick Peters and his Executive Council in a report on the "Bill respecting the Legislature" to Canadian Governor General Lord Frederick Stanley of Preston, 16th Earl of Derby and progenitor of the National Hockey League's Stanley Cup. Neil McLeod drafted two reservations regarding this "Amalgamation Bill", coupled together as "the disability." First, amendments to the "Amalgamation Bill" required supermajorities in any future session of the proposed "Legislative Assembly." McLeod argued that such a mandate could conceivably allow a session supermajority to increase the supermajority requirement to unanimity for amendment proposals, thereby generating an amendment to preclude subsequent amendments. He was most concerned with a Conservative proposition to nullify real estate (including mortgage holder) qualifications for voting for fifteen of the MLAs into office, "having for its object the liberalizing of the electoral franchise." Moreover, Section 92, Subsection 1 of the British North America Act "clearly gives each provincial legislature the power, from time to time, to alter and vary its constitution to suit the changed circumstances and condition of the people." The supermajority requirement for amendments spawned a potential for the preceding scenario and "any legislation, therefore, that interferes with or restricts the majority of the members of a provincial legislature to effect a change in the constitution is not constitutional." Second, the "Amalgamation Bill" also gerrymandered the boundaries of the Cardigan, St. Peters Bay, Murray Harbour (or Murray's River), as well as Georgetown electoral districts "and the people of one religious denomination are so grouped, as to impair their legitimate influence in public affairs." All four districts contained much of the French Acadian community, and additional Roman Catholic parishioners, in Prince Edward Island. In January 1893, Sir Thompson, leery of a Protestant electoral backlash after his own nomination for Canadian Prime Minister, counseled Lord Stanley to "take no action" on the "Amalgamation Bill." He ultimately didn't do so to pocket veto the bill. Rather, he did so because he believed that "the bill now under consideration be passed as a statute of Prince Edward Island." Once the bill became a statute, the Canadian Minister of Justice "may have an opportunity of considering the objections which have been presented thereto, as based on constitutional right and usage." Lord Stanley "approved" of this counsel. In 1894, months before his own death, Sir Thompson reviewed the resulting provincial statute and counseled "approval" by the Governor General.

Соммерсайд заңгері жеңілістің естелігінде

МакЛеод 1893 жылы консервативті саясаттан зейнеткерлікке шықты, бұл оқиғаны парламенттік тілшілер «Баспа пікірсайыстары» деп сипаттады. Содан кейін ол Принс округінің Сумерсайдтағы сотының судьясы қызметін атқару туралы ұсынысты қабылдады. Ол осы лауазымда жиырма екі жыл қызмет етті және 20 ғасырдың басындағы алғашқы он жылдықта күміс түлкі шаруашылығына қысқа ғана уақыт инвестициялады. Оның зейнеткерлікке шығуынан сегіз ай өткен соң Либералдық партия бірнеше күшті жеңіспен жалпы сайлауда жеңіске жетіп, либералдық үкіметтің қатарынан он сегіз жылдық үстемдігін бастады. Люси Мод Монтгомеридің «Авонлеялық Анна» (1909) және «Аннаның арман үйі» (1917) атты еңбектерінде провинциялық және Доминион саяси мәдениетіне қатысты аллегориялар мен сілтемелер кездеседі. МакЛеод 1891 жылдың сәуір айында премьер-министрліктен кеткен кезде Люси Мод Монтгомеридің әкесі МакЛеодтың консервативтік партиясынан либералдық «Гриттерге» ауысты, бірақ Доминион парламентіне өтуге тырысып сәтсіз аяқтады (биографиялық деректерге сәйкес, Люси Мод әкесінің жеңілісіне риза болған). МакЛеод 1915 жылы қайтыс болды, кіші қызы Сумерсайд орта мектебінде (қазіргі Парксайд бастауыш мектебі) оқуын аяқтамас бұрын дүние салды. Бұл мектеп Канаданың тарихи орындарының бірі болып саналады және «Желді аңғардағы Анна» (1936) романындағы сол аттас мектепке шабыт көзі болған болуы мүмкін. Саммерсайдтағы некрологында айтылғандай, «көптеген достары мен жанкүйерлерінен басқа, жесір, бір ұл, Артур, қазір Флоридада, және алты қызы бар, олардың барлығы Батыста тұрады, Франция майданындағы медбикелердің бірі болған Мари мысынан басқа, ол қазір демалыста». Принс округінің Саммерсайд газеттері оның балаларының қайда екені туралы ақпарат жариялауды жалғастырды, әсіресе «марқұм судья МакЛеодтың кіші қызы Мэри Роджерс МакЛеодтың Виктория, Британ Колумбиясының «Жүз күндік шабуыл» ардагері және филателист Джон Сесил Холмсқа үйленуінен кейін». 21-ші ғасырда Нил МакЛеодтың алты қызы мен бір ұлының тірі қалған шөберелері маңызды кезең мен Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысты жеке және қоғамдық құжаттарды, сондай-ақ материалдық мәдениетті Саммерсайд пен Шарлоттаун мұражайларына және мұрағаттарына тапсырды. Олардың құрметіне қорлар мен жинақтар құрылды. 2007 жылы МакЛеодтар отбасының үйі (1917 жылға дейін 18) 71 Гранвилл көшесінде Канаданың тарихи орындарының бірі ретінде танылды және Саммерсайд туристері үшін судья МакЛеод үйі ретінде тіркелді.

McLeod retired from Conservative politics in 1893, shortly after (what parliamentary reporters described as) the "Printing Debates", and accepted a standing offer to serve as Prince County court judge in Summerside, Prince Edward Island. He served in that position for twenty two years and briefly invested in a silver fox ranch during the first decade of the twentieth century. Eight months after his retirement, the Liberal Party won the general elections in several landslide victories, inaugurating eighteen consecutive years of Liberal majority governments. The novels Anne of Avonlea (1909) and Anne's House of Dreams (1917), both by Lucy Maud Montgomery, contained allegories and allusions to provincial as well as Dominion political cultures during the critical period. When McLeod resigned as premier in April 1891, Lucy Maud Montgomery's father switched from McLeod's Conservative Party to the Liberal "Grits" in his unsuccessful bid for a Dominion parliamentary seat (according to a biographer, Lucy Maud expressed relief when her father lost). McLeod died in 1915, before his youngest daughter completed secondary education at Summerside High School (now Parkside Elementary School), one of Canada's Historic Places that may or may not have been an inspiration for the school of the same name in Anne of Windy Poplars (1936). According to his Summerside obituary, "besides an extremely wide circle of friends and admirers there are left to mourn, a widow, one son, Arthur, now in Florida, and six daughters, all of whom reside in the West, excepting Miss Marie, who was one of the nurses at the front in France and is now home on leave of absence." Summerside newspapers in Prince County continued to report on the whereabouts of his children, particularly after the "marriage in California of Mary Rogers McLeod, [youngest] daughter of the late Judge McLeod, to [the Hundred Days Offensive veteran and philatelist] John Cecil Holmes of Victoria, B. C." In the twenty first century, the surviving great grandchildren of Neil McLeod's six daughters and one son provided personal and public papers, as well as material culture, from the critical period and World War I to Summerside as well as Charlottetown museums and archives. Fonds and collections have been established in their names. In 2007, the McLeod family home (until 1917 18) at 71 Granville Street garnered recognition as one of Canada's Historic Places, registered as the Judge McLeod House for Summerside tourists.