Питер Уоррен (1703-1752): Ирландский адмирал, политик, герой захвата Луисбурга. Служил в Королевском флоте, боролся с пиратами и испанцами. Биография на казахском.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық теңіз офицері және саясаткер (1703–1752)
Irish naval officer and politician (1703–1752)
Вице-адмирал сэр Питер Уоррен, КБ (10 наурыз 1703 – 29 шілде 1752) – британдық теңіз офицері және саясаткер, 1747 жылдан 1752 жылға дейін британдық Парламенттің Палатасында Вестминстер сайлау округін өкілдік етті. Уоррен Корольдік теңіз флотындағы карьерасымен ең танымал, онда ол отыз алты жыл қызмет етті және көптеген теңіз шайқастарына қатысты, оның ішінде 1745 жылы француз Луисбург бекінісін басып алу ең маңыздысы болды. 1703 жылы Ирландияда католик отбасында дүниеге келген Уорреннің ата-анасы оны теңізде мансап қууға мүмкіндік беру үшін протестант ретінде тәрбиеледі. 1716 жылы Уоррен Корольдік теңіз флотына қабылданып, келесі он жылдықты Батыс Африка жағалауында немесе Кариб теңізінде қызмет етуге, пираттарға қарсы операцияларға және испан жағалау күзет кемелерімен қақтығыстарға қатыстырды. Он бір жылдан кейін, 1727 жылы Уоррен пост-капитан шеніне көтерілді. 1728 жылдан 1745 жылға дейін Уоррен Америкада үздіксіз қызмет етті. Ол Нью-Йорк маңындағы Solebay кемесіне командир болды, онда 1731 жылы Сусанна Делансиге үйленді; олардың алты баласы болды. Дженкинс құлағының соғысы кезінде ол Сент-Огастин және Картахенаға жасалған сәтсіз шабуылдарға қатысты. 1745 жылы Уоррен Луисбург бекінісіне шабуыл жасау үшін экспедициялық күшке қосылды, ол бекіністі қоршауға алып келді, нәтижесінде 28 маусымда гарнизон капитуляциялады. Уоррен 1747 жылдың мамырында Финистерре шайқасының бірінші кезепіне қатысты, содан кейін Англияға оралып саяси мансабын жалғастырды. Ол 1747 жылғы жалпы сайлауда Парламентке сайланды, 1749 жылғы Біріктіру заңының бір баптарына қарсы шығып, бірнеше парламенттік комитеттердің жұмысына қатысты. Уоррен 1752 жылдың 29 шілдесінде Дублинде қайтыс болды. Род-Айленд және Нью-Гэмпшир штаттарындағы Уоррен қалалары оның құрметіне аталған.
Vice Admiral Sir Peter Warren, KB (10 March 1703 – 29 July 1752) was an Anglo Irish naval officer and politician who sat in the British House of Commons representing the constituency of Westminster from 1747 to 1752. Warren is best known for his career in the Royal Navy, which he served in for thirty six years and participated in numerous naval engagements, including most notably the capture of the French fortress of Louisbourg in 1745. Born in Ireland c. 1703 to an Irish Catholic family, Warren's parents raised him as a Protestant in order to allow him to pursue a career at sea. In 1716, Warren enlisted in the Royal Navy, largely spending the next decade serving off the West African coast or in the Caribbean, participating in anti piracy operations and confrontations with Spanish coast guard vessels. Eleven years later in 1727, Warren was promoted to the rank of post captain. From 1728 to 1745, Warren served almost continuously in the Americas. He commanded the Solebay off New York, where he married Susannah Delancey in 1731; they had six children together. During the War of Jenkins' Ear, he participated in failed attacks on St. Augustine and Cartagena. In 1745, Warren joined an expeditionary force to attack the fortress of Louisbourg, leading a blockade which led to the garrison capitulating on 28 June. Warren participated in the First Battle of Cape Finisterre in May 1747, being made a Knight Companion, before returning to England to pursue a political career. He was elected to Parliament in the 1747 general election, attending several parliamentary committees in addition to opposing a clause in the 1749 Consolidation Act. Warren died in Dublin on 29 July 1752. The towns of Warren, Rhode Island and Warren, New Hampshire were named for him.
Ерте өмір
Питер Уоррен шамамен 1703 жылы Ирландияның Уорренстаун қаласында дүниеге келді. Ол ирландтық армия офицері Майкл Уорреннің және оның әйелі Кэтрин Эйлмердің, 1-ші баронет сэр Кристофер Эйлмердің жалғыз қызының кіші ұлы болды. Оның ата-анасы екеуі де ирландтық католик болғанымен, теңізде мансап қууға мүмкіндік беру үшін Уорренды протестант ретінде тәрбиеледі; себебі Ирландиядағы католиктерге Қылмыстық заңдарға сәйкес Корольдік теңіз күштеріне қатысуға тыйым салынған еді. 1716 жылы Уоррен ағасы Оливердің қадамын басып, Корольдік теңіз күштеріне кірді, анасының інісі Мэтью Эйлмердің қамқорлығымен «Рай» кемесінде қарапайым теңізші болып қызмет етті. Ирландия суларында қысқа уақыт қызметтенгеннен кейін, Уоррен келесі он жылды Батыс Африка жағалауында және Кариб теңізінде өткізді, онда ол пираттарға қарсы операцияларға қатысты және испан жағалау күзет кемелерімен шайқасты. 23 шілдеде Уоррен Либерия жағалауында «Гвернси» кемесінде қызмет етіп, лейтенант шеніне көтерілді. Үш жылдан кейін ол Фолклендке бұрынғы капитаны қайтыс болғаннан кейін басшылық етті. 1727 жылы Уоррен 28 мамырда командир, ал 19 маусымда капитан болып тағайындалды. 1728 жылы оған «Грэфтон» кемесіне командалық берілді, ол Балтық флотының құрамында қызмет етті.
Peter Warren was born c. 1703 in Warrenstown, Ireland. He was the youngest son of Michael Warren, an Irish Army officer and his wife Catherine Aylmer, the only daughter of Sir Christopher Aylmer, 1st Baronet. Though his parents were both Irish Catholics, they raised Warren as a Protestant in order to allow him to pursue a career at sea; Catholics in Ireland were prevented from enlisting in the Royal Navy due to the Penal Laws. In 1716, Warren followed in the footsteps of his brother Oliver and enlisted in the Royal Navy, serving on board the Rye at the rank of ordinary seaman under the patronage of his maternal uncle Matthew Aylmer. After a brief stint in Irish waters, Warren spent roughly the next decade serving off the West African coast and the Caribbean Sea, where he participated in anti piracy operations and confrontations with Spanish coast guard vessels. On 23 July, Warren was promoted to the rank of lieutenant while serving on board the Guernsey off the Liberian coast to replace a fellow naval officer. Three years later, he was placed in command of the Falkland when her previous captain died. In 1727, Warren was promoted to commander on 28 May before being promoted to post captain on 19 June, and was given command over the Grafton in 1728, serving as part of the Baltic Fleet.
Америкадағы мансап
Уоррен Балтық теңізінде қысқа ғана уақыт қызмет еткен соң Жерорта теңіз флотына қосылды. Онда оған «Солебей» кемесі берілді, ол 1728 жылы Ямайка мен Веракрусқа «Эль-Пардо» шартының хабарын жеткізу үшін пайдаланылды. 1730-1732 жылдары ол Солтүстік Америкада, Нью-Йорк және Оңтүстік Каролина жағалауларында «Солебей» кемесінің командирі болды. 1734 жылы Уоррен Батыс эскадрильясында қызмет ете бастады, 1735 жылға дейін «Леопард» кемесіне қолбасшылық етті. Келесі жылы Уоррен тағы да Нью-Йоркте қызмет етіп, «Скворл» кемесінің капитаны болды және 1741 жылға дейін осы лауазымды сақтап тұрды. Дженкинс құлағының соғысы басталғаннан кейін, Уоррен 1740 жылы Сент-Огастин қамалын басып алуға жасалған сәтсіз әрекетке қатысты. Одан кейін, 1741 жылы Картахенаға қарсы британдық экспедиция сәтсіз аяқталды, ол Эдвард Вернонның басшылығымен өтті. 1742 жылдың қаңтарында ол Нью-Йоркте «Суперб» кемесіне қолбасшылық етті. 1742 жылы Уоррен британдық Адмиралтействоға Солтүстік Америкадағы кемелерден жаңа эскадрилья құруды ұсынды, ол қыс айларында Кариб теңізінде қызмет ететін болар еді. Адмиралтейство сол жылдың тамызында оның ұсынысын қабылдады және оны Ливард аралдары маңында әрекет ететін және Австрия мұрагерлігі соғысы кезінде көптеген француз кемелерін жаулап алып, көзге түскен жаңа эскадрильяның командирі етіп тағайындады. 1745 жылы Уоррен француз Луисбург бекінісіне қарсы экспедицияға қатысты. Уоррен 1745 жылдың сәуір айында эскадрильясын Кансоға жеткізді, онда ол британдық экспедициялық күштерімен бірікті және Луисбургке қарай жол тартты, бекініс портын блокадаға алды. Оның флоты 20 мамырда «Vigilant» кемесін жаулап алды, жақын арада күшейте түсті, бұл жоспарланған британдық шабуылмен бірігіп, 28 маусымда бекіністің тапсырылуына әкелді. Уорреннің осы жаулап алудағы рөлі үшін Ұлыбритания оны мақтады және 1745 жылдың 10 тамызында контр-адмирал шеніне көтерді. Ол сондай-ақ Кейп-Бретон аралының бірінші губернаторы болып тағайындалды, бірақ Уоррен Адмиралтействодан оның орнын басқа біреумен алмастыруды өтінді, өйткені ол Джордж Клинтоннан Нью-Йорк губернаторы лауазымын алуға тырысып жатқан еді. 1746 жылдың маусымында осы лауазымнан босатылып, губернатор Уильям Ширлимен бірге Жаңа Францияға шабуыл жоспарлағаннан кейін, Уоррен ақыры Англияға оралды, бірақ бұл жоспар іске аспады.
Warren spent only a short time in the Baltic before joining the Mediterranean Fleet. There he was given command of the Solebay, and used it to deliver news of the Treaty of El Pardo to Jamaica and Veracruz in 1728. From 1730 to 1732, he commanded the Solebay in North America, operating off the coasts of New York and South Carolina. In 1734, Warren started serving in the Western Squadron, commanding the Leopard until 1735. By the next year, Warren was serving in New York again and was made captain of the Squirrel, holding that command until 1741. After the War of Jenkins' Ear broke out, Warren participated in a failed attempt to capture St. Augustine in 1740. After the battle, he sailed for Jamaica to serve under Edward Vernon in a failed British expedition against Cartagena on 1741; by January 1742, he was commanding the Superb, again in New York. On 1742, Warren suggested to the British Admiralty that a new squadron be formed from ships serving in North America to serve in the West Indies during the winter season. The Admiralty accepted his suggestion in August of that year, and appointed him as the commander of the new squadron, which operated off the Leeward Islands and distinguished itself by capturing numerous French prizes during the War of the Austrian Succession. In 1745, Warren participated in an expedition against the French fortress of Louisbourg. Warren led his squadron to Canso in April 1745, where he joined forces with a British expeditionary force and proceeded towards Louisbourg, instituting a blockade of the fortress harbour. His fleet captured the Vigilant on 20 May and soon received reinforcements, which combined with a planned British assault led to the fortress surrendering on 28 June. Warren received praise in Britain for his role in the capture, and was promoted to the rank of rear admiral on 10 August 1745. He was also appointed as the first governor of Cape Breton Island, though Warren pleaded with to the Admiralty to find a replacement as he was attempting to secure the governorship of New York from George Clinton. Being relieved of the position in June 1746, Warren eventually returned to England after planning for an invasion of New France with Governor William Shirley which ultimately came to nothing.
Кейінгі өмір және өлім
Англияға келгеннен кейін Уоррен Адмиралтействоға Ширлимен бірге жоспарлаған Жаңа Францияға шабуыл жасаудың жаңа жоспарын ұсынды. Бірақ Адмиралтейство бұл жоспарды іске асыру мүмкін емес екенін, сондай-ақ француз порттарының британдық блокадасын сақтау үшін жеткілікті кемелердің болмауын атап өтті. Оның орнына, олар Уорренге Луисбургтің оккупациясын күшейту үшін сегіз кемеден тұратын эскадрильяға басшылық етуді тапсырды. Бірақ көп ұзамай оған жеңілдігі «Девоншир» флагманымен Джордж Ансонның Бискай шығанағындағы флотилиясына қосылуға бұйрық берді, ол аймақта француз әскери кемелерін іздеп жүрді. 1747 жылдың мамыр айында Уоррен британдық флоттың құрамында болды, ол Финистерре мүйісінің жанында маркиз де ла Йонкьер басқаратын француз күштерімен кездесіп, оларды жеңді. Осы ісі үшін Уоррен Бат орденінің рыцары атанды және 31 496 фунт стерлинг сыйақы алды. Сол жылдың маусым айында ол вице-адмирал шеніне көтеріліп, Батыс эскадрильясына басшылық етті, бірақ тамыз айында ауруына байланысты Эдвард Хокке эскадрильяның басқаруын тапсырды. 1748 жылы Акс-ла-Шапель шартына қол қойылды, бұл ағымдағы қақтығысты аяқтады. Уоррен енді саяси мәселелерге көңіл бөлді, ол 1747 жылғы британдық жалпы сайлауда Вестминстер сайлау округінен Парламентке сайланды. Парламентте Ансон 1749 жылғы Біріктіру заңында Ансон ұсынған бір тармаққа қарсы шығып, өз жақтастарының наразылығын тудырды, онда жартылай жалақы алатын теңіз офицерлері қызметтегі офицерлермен бірдей шарттарда әскери сотқа тартылуы керек еді. Уоррен Адмиралтействоны осы тармақты алып тастауға көндірді, бірақ бұл Ансонмен қарым-қатынасын түгелдей бұзып жіберді. Теңіз ісінен басқа, Уоррен парламенттік комитеттердің жұмысына белсенді қатысып, бірнешеуіне төрағалық етті және көптеген заң жобаларын Лордтар палатасына ұсынды. Ол сондай-ақ француздық амбицияларға қарсы тұру үшін Корольдік теңіз күштерін күшейтуді және басқа еуропалық елдермен одақ құруды жақтады. Сонымен қатар, ол британдық валюта, шетел саудасы, балық аулау және Ұлыбританияның отар империясындағы шекаралық мәселелерге қатысты талқылауларға қатысты. 1747 жылы Уоррен Корольдік теңіз күштері үшін жаңа форма киімдерін ұсынды, әсіресе адмиралдар мен капитан сияқты флаг-офицерлер киетін киімдерді. Саяси мансабының арқасында Лондонда қоныстанған Уоррен 15 Кавендиш скверінде үй сатып алды. 1752 жылы ол өзінің қалауына қарсы Биллингсгейттен Алдермендер сотына сайланды. 23 маусымда Уоррен сотқа хат жолдап, кішкентай айып төлеу шартымен қызметтен босатуды сұрады, ол қабылданды. Дублинге сапармен келген Уоррен 1752 жылдың 29 шілдесінде қызбадан қайтыс болды және Уорренстаунда жерленді. Ол қайтыс болғаннан кейін Луи Франсуа Рубилякқа Уэстминстер аббаттығында Уорренге ескерткіш жасау тапсырылды.
Once he had arrived in England, Warren presented the Admiralty with a new scheme for an invasion of New France which he had planned out with Shirley. However, the Admiralty noted they could not undertake the scheme and have enough ships to maintain the ongoing British blockade of French ports; instead, they ordered Warren to lead an eight ship squadron to reinforce the occupation of Louisbourg. However, they soon ordered him to take his flagship Devonshire and join a fleet under George Anson in the Bay of Biscay, which was cruising in the area for French warships. In May 1747, Warren was part of the British fleet which encountered a French force under the command of the Marquis de la Jonquière off Cape Finisterre and defeated it. Warren was made a Knight of the Bath and given £31,496 in prize money as a reward for his actions. On June of that year, he was promoted to the rank of vice admiral and given command of the Western Squadron, though he handed control of the squadron over to Edward Hawke in August due to an illness. In 1748, the Treaty of Aix la Chapelle was signed, which put an end to the ongoing conflict. Warren now turned his attention towards political affairs, having been elected to the House of Commons in the 1747 British general election representing the constituency of Westminster. In Parliament, Anson alienated some of his supporters by opposing a clause in the 1749 Consolidation Act being put forth by Anson which stipulated that naval officers on half pay would be subject to court martials on the same terms as serving officers. Warren convinced the Admiralty to remove the clause, though this led to his relationship with Anson to become irrevocably hostile. In addition to naval affairs, Warren was also active in attending parliamentary committees, chairing several and delivering numerous proposed bills to the House of Lords himself. He also advocated for a stronger Royal Navy and alliances with other European nations to counter French ambitions, in addition to involving himself on discussions concerning British currency and overseas trade, fishing and boundary issues in Britain's colonial empire. In 1747, Warren proposed new uniforms for the Royal Navy, specifically those worn by flag officers such as admiral and captains. As his political career led him settling down in London, Warren purchased a home at 15 Cavendish Square. In 1752, he was elected against his wishes to the Court of Aldermen from the ward of Billingsgate; on 23 June, Warren sent a letter to the court requesting to be excused from serving his duties in exchange for paying a small fine, which was accepted. While on a visit to Dublin, Warren died of a fever on 29 July 1752 and was buried in Warrenstown. After his death, Louis François Roubiliac was commissioned to sculpt a monument to Warren in Westminster Abbey.
Жеке өмірі, отбасы және мұрасы
Әскери мансабында Уоррен 127 405 фунт стерлингтен астам сыйлық ақша жинады, негізінен Австрия мұрагерлік соғысы кезінде француз және испан кемелерін жаулап алу арқылы. Ол байлығын Ұлыбританияда және Он үш колонияда кең аумақта жер сатып алуға, сондай-ақ Англияда, Ирландияда және Солтүстік Америкада ақша қарыздаумен айналысатын бизнес құруға жұмсады. 1726 жылы «Фолкленд» кемесінің капитаны болып қызмет еткенде Уоррен Оңтүстік теңіз компаниясына тиесілі алтын-көмістерді тасымалдау арқылы да табыс тапқан. Уорреннің Англияның Гэмпшир, Нью-Йорк және Пенсильвания штаттарындағы жерлері болды. 1732 жылы ол інісі Уильям Джонсонды Мохок аңғарындағы иеліктерін басқаруға шақырды, оған жерді даярлау және еуропалық шаруаларды орналастырумен қатар, жергілікті американдық тайпалармен сауда қатынастарын орнату міндетін тапсырды. Америкадағы иеліктерінде Уоррен көптеген құлдарға ие болды, 1744 жылы Джонсонның басшылығымен жұмыс істеу үшін жиырмадан астам құл сатып алды. 1731 жылдың шілдесінде Уоррен Стивен Делансидің қызы Сусанна Делансиге үйленді, олардың алты баласы болды. Оның жалғыз ұлы (қызымен бірге) 1744 жылы шешек індетінен қайтыс болды, ал келесі жылы Уорренге баронеттік атақ берілгенде, ол ұлы болмағандықтан, одан бас тартты. Уорреннің үлкен қызы Энн 1758 жылдың 27 шілдесінде Чарльз Фицройға тұрмысқа шықты, ал үшінші қызы Шарлотта 1768 жылдың 7 шілдесінде Лорд Абингдонға үйленді. Уорреннің өмірінде және одан кейін Англия мен Солтүстік Америкада көптеген жерлер оның құрметіне аталды. Род-Айленд және Нью-Гэмпшир штаттарындағы Уоррен қалалары, сондай-ақ Оңтүстік Каролинаның Чарльстон, Лондон, Луисбург және Нью-Йорк қалаларындағы бірнеше көшелер оның есімімен аталады. Бұған қоса, Уорреннің Луисбургты жаулап алуға қатысуы британдық қоғамның Солтүстік Америка мәселелеріне қызығушылығын оятуға көмектескен деп есептеледі.
During his military career, Warren amassed over £127,405 in prize money, primarily from capturing French and Spanish ships during the War of the Austrian Succession. He spent his fortune on purchasing large amounts of land in both Britain and the Thirteen Colonies and running a moneylending business which operated in England, Ireland and North America. Warren also made money by transporting bullion owned by the South Sea Company while commanding the Falkland in 1726. Warren owned lands in Hampshire, England, New York and Pennsylvania. In 1732, he invited his nephew William Johnson to manage his estates in the Mohawk Valley region, charging him with clearing the land and settling European tenant labourers, in addition to establishing trading relationships with local indigenous American tribes. On his American estates, Warren owned a number of slaves, purchasing over twenty enslaved labourers to work under Johnson in 1744. In July 1731, Warren married Susannah Delancey, the daughter of Stephen Delancey; the couple would go on to have six children. His only son (along with a daughter) died in a smallpox epidemic in 1744, and when Warren was offered a baronetcy in the next year, he declined the offer as he no longer had a son to inherit it. Warren's eldest daughter Anne married Charles FitzRoy on 27 July 1758, while his third daughter Charlotte married Lord Abingdon on 7 July 1768. During and after his life, numerous locations in both England and North America were named after Warren. The towns of Warren, Rhode Island and Warren, New Hampshire were named after him, as were several streets in Charleston, South Carolina, London, Louisbourg and New York City. In addition, Warren's involvement in the capture of Louisbourg has been credited as helping to inspire significant interest among the British public of North American affairs for the first time.