Кіріспе

Aston Martin көлігі

Aston Martin DB7 – 1994 жылдың қыркүйегінен 2004 жылдың желтоқсанына дейін британдық сәнді автомобильдер өндірушісі Aston Martin компаниясы шығарған автомобиль. Оны Иан Каллум мен Кит Хелфет купе және кабриолет нұсқаларында гран-тур ретінде жобалаған. Прототипі 1992 жылдың қарашасында аяқталды және 1993 жылдың наурызында Женева автосалонында таныстырылды. Алты цилиндрлі DB7 (Jaguar AJ6 қозғалтқышының негізінде жасалған) бірнеше жыл бұрын қолмен құрастырылған V8 Virage үлгісінен төменгі деңгейдегі модель ретінде ұсынылды. Бұл модель 2004 жылы DB9 көлігімен алмастырылғанға дейін 7000-нан астам данада шығарылды және сол кезге дейін ең көп өндірілген Aston Martin көлігі болды.

Шолу

DB7, ішкі түрде XX жобасы ретінде белгілі, көбінесе Jaguar Cars ресурстарымен жасалды және 1988 жылдан 2007 жылға дейін Aston Martin иесі болған Ford Motor Company-нің қаржылық қолдауына ие болды. DB7 платформасы Jaguar XJS платформасының дамуы, бірақ көптеген өзгерістермен. DB7 TWR компаниясының Том Уолкиншоу есіндегі Jaguar XJS-тің ізбасары ретінде бастама алды. Уолкиншоу 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Еуропалық туристік автомобильдер чемпионатында оны сынағаннан кейін XJS-тің әлеуетіне таң қалды және оны заманауи стильге ие ету үшін қайта жасағысы келді. Алғашқыда ол Питер Стивенске мұндай машинаны жобалауды тапсырғысы келді, бірақ ол сол кездегі басқа жобаларына байланысты бас тартты. Содан кейін Уолкиншоу машинаны жобалауда жаңа болған Иан Каллумды жұмысқа алды. Jaguar әлсіз қаржылық жағдайына байланысты XJS-ті ауыстыру үшін күресіп жатты. Компанияда XJ41/42 (купе үшін 41, кабриолет үшін 42) кодовый атымен жоба дамып жатты, аяқталғаннан кейін F Type деп аталатын және Кит Хелфет жобалаған. Американдық автомобиль өндіруші Ford Jaguar мен Aston Martin екеуін де сатып алғаннан кейін, жаңа басшылық 1990 жылы XJ41/42 жобасын XJS-ке қарағанда салмағы ауыр болғандықтан, жобаның бюджеті жоғары болғандықтан және қызметкерлердің машинаға жұмсаған қосымша уақытынан бас тартты. Тастап кетілген жобаның әлеуетін көріп, Уолкиншоу өзінің концепциясын XJ41 негізінде жасады және Иан Каллумға XJ41 айналасында жоспарлаған корпусын жобалауды тапсырды. Ол аяқталған машинаны Jaguar басшылығына ұсынды, бірақ олар оны қабылдамады. Jaguar XJ220-ның дамуына байланысты Ford жаңа Aston Martin модельдерін дамытуға аса ынталы болған жоқ, өйткені дамудың жоғары құны және 1990 жылдардың экономикалық төмендеуінен кейінгі нарық жағдайы. Сол кездегі Aston Martin компаниясының бас директоры Уолтер Хейс Уолкиншоумен байланысқа түсті, өйткені ол Уолкиншоудың ұсынысының сәтті болуы мүмкін екенін көрді. XX жобасының атымен даму басталды. Иан Каллумға қайтадан машинаны Aston Martin-ге ұқсататын етіп қайта жобалау тапсырылды. Сол кездегі шектеулі қаржылық қолдауға байланысты соңғы өнім Ford-қа тиесілі басқа брендтерден көптеген компоненттерді бөлісті. Артқы шамдар Mazda 323 F-тен, хромдалған есік тұтқалары Mazda 323 Estate-тен, бұрылыс сигналы Mazda MX-5-тен, ал ішкі есік айнасының қосқыштары Ford Scorpio-дан алынған. Тек шетелдік компоненттер Citroën CX-пен ортақ болатын қанатты айналар болды. Жобаның құны 30 миллион АҚШ долларын құрады. Бұл көліктер осы көлік өндірілген кезде Ford көліктерінде қолданылған Tibbe дискілі құлыптың құлыптық цилиндрімен жабдықталған. Ford құлыптары мен DB7-ге орнатылған құлыптардың айырмашылығы DB7-де 6 емес, 8 дискі қолданылады, сондықтан кілт және құлып цилиндрі ұзынырақ. Jaguar көліктері де 8 дискілі Tibbe құлыптарын қолданды. 1991 жылы Escort RS Cosworth 4x4 жүйесінен 6 цилиндрлі платформаны дамыту үшін DB7 ұсынысы қарастырылды. 1993 жылдың 1 қаңтарында Жак Насер Ford Europe компаниясының жаңа төрағасы болып тағайындалды. Ол 1993 жылғы Женева автосалонында әлі аталмаған аяқталған машинаны көпшілікке таныстырды. Оң және зор қызығушылыққа байланысты автомобиль Aston Martin DB7 ретінде өндіріске енгізілді. Жағымды жауап Jaguar-ды XJS-тің ізбасары үшін осы платформаны пайдалануға итермеледі. Көлікті Джефф Лоусон қайта жобалады және XJS платформасының дамуын пайдаланатын Jaguar XK ретінде нарыққа шығарды (жагуар X100 деп аталды) және автомобильдер отбасылық ұқсастыққа ие болды, бірақ DB7 XK-дан қымбат болды. Екі нұсқада да бастапқыда суперкомпрессорлы тік алты цилиндрлі қозғалтқыш болды, оның қуаты және айналу моменты бар. АҚШ-та купе 140 000 АҚШ долларына, ал Воланте 150 000 АҚШ долларына сатылды. Works Service арнайы Driving Dynamics жиынтығын ұсынды, бұл стандартты конфигурациядан гөрі көбірек қажеттіліктері бар жүргізушілер үшін өнімділікті және басқаруды жақсартты. 1999 жылдың ортасында нарықтағы қызығушылықтың болмауына байланысты тік 6 модельдері бірте-бірте тоқтатылды.

Модель Жылдар Жылжымалы Гирбокс Биіктік қуаты Биіктік айналу моменты Жоғары жылдамдық Жылдамдану уақыты 0–100 км/сағ (0–62 миль/сағ) DB7 I6 1994–1999 5 жылдамдықты қолмен 4 жылдамдықты автоматты 5,500 айналымда 3,000 айналымда (қолмен) (автоматты) 5.7 с (қолмен) 6.9 с (автоматты) 6.4 с (автоматты MY97) DB7 I6 Volante 1996–1999 5 жылдамдықты қолмен 4 жылдамдықты автоматты 5,500 айналымда 3,000 айналымда 6.0 с (қолмен) 6.6 с (автоматты) DB7 V12 Vantage 1999–2003 6 жылдамдықты қолмен 5 жылдамдықты автоматты 6,000 айналымда 5,000 айналымда (қолмен) (автоматты; шектеулі) 5.0 с (қолмен) 5.1 с (автоматты) DB7 V12 Vantage Volante 1999–2003 6 жылдамдықты қолмен 5 жылдамдықты автоматты 6,000 айналымда 5,000 айналымда (шектеулі) 5.1 с (қолмен) 5.2 с (автоматты) DB7 V12 Vantage GT 2002–2003 6 жылдамдықты қолмен 6,000 айналымда 5,000 айналымда 5.0 с DB7 V12 Vantage GTA 2002–2003 5 жылдамдықты автоматты 6,000 айналымда 5,000 айналымда (шектеулі) 5.1 с DB7 Zagato DB7 AR1 2003 6 жылдамдықты қолмен 6,000 айналымда 5,000 айналымда 4.9 с

V12 артықшылығы

1999 жылы Женева автосалонында күшті DB7 V12 Vantage таныстырылды. Оның 5,9 литрлік, 48 клапанды Aston Martin V12 қозғалтқышының қуаты және крутящий моменті бар. Оның сығымдалу қатынасы 10,3:1-ге тең. Екі беріліс қорабы таңдауға берілді: TREMEC T 56 алты жылдамдықты механикалық немесе ZF 5HP30 бес жылдамдықты автомат. Aston Martin автомобильдің ең жоғары жылдамдығы механикалық беріліс қорабымен немесе автоматты беріліс қорабымен болатындығын, ал 0–97 км/сағ (60 миль/сағ) жылдамдыққа 4,9 секундта жететінін мәлімдеді. V12 Vantage ұзындығы, ені, биіктігі және салмағы бар. DB7-дің қатарлы 6 цилиндрлі қозғалтқышынан эстетикалық айырмашылықтары – әртүрлі қанатты көздер мен фарастың астындағы үлкен тұман шамдары, сондай-ақ артқы жағындағы "DB7 Vantage" жазуы. Vantage таныстырылғаннан кейін, суперчарджерлі қатарлы 6 цилиндрлі қозғалтқышы бар DB7 базалық моделінің сатылымы күрт төмендеді, сондықтан оның өндірісі 1999 жылдың ортасында тоқтатылды.

DB7 Загато

DB7 Zagato 2002 жылдың тамызында Pebble Beach Concours d'Elegance көрмесінде таныстырылды, ал кейіннен келесі қазанда Париж автосалонында көрсетілді. Ол тек 2003 жылғы модель үшін ұсынылды, барлығы 99 дана (Aston Martin мұражайы үшін 100-ші дана шығарылды) сатылып кетті. Көліктің Андреа Загато (Zagato) және Aston Martin-нің сол кездегі бас дизайнері Хенрик Фискер бірлесіп жасаған болат корпусы, Zagato-ның ерекше "қос дөңгелек" шатыр сызығымен ерекшеленеді. Басқа ерекшеліктері – қалыпты DB7-де кездеспейтін, ерекше Analine былғарыдан жасалған интерьер және Zagato стиліндегі бес спицалы жеңіл қорытпа дискілер. Автомобиль тек Ұлыбритания, Еуропа және Оңтүстік-Шығыс Азияда ғана сатылды. DB7 Vantage негізінде жасалған DB7 Zagato, 6.0 литрлік V12 қозғалтқышымен жабдықталған, ол енді 6,000 айналымда қуаттылықты және 5,000 айналымда крутящий моментті шығарады. Қуат 6 жылдамдықты механикалық немесе опциялық 5 жылдамдықты автоматты беріліс арқылы артқы дөңгелектерге беріледі. Бұл модель стандартты DB7-ден шамамен жеңіл.

DB AR1

DB AR1 (American Roadster 1) 2003 жылдың қаңтар айында Лос-Анджелес автосалонында таныстырылды. Ол DB7 Vantage Volante негізінде жасалған, ал Загато Хенрик Фискермен бірлесіп әзірлеген ерекше корпусы бар, ол бұрынғы купе нұсқасына өте ұқсас, бірақ толық шассиді сақтайды. Сатуға барлығы 99 дана шығарылды, бірақ Aston Martin өз зауытының коллекциясы үшін тағы бір дана жасады. Олар тек АҚШ нарығы үшін ұсынылды. AR1 күнды американдық штаттарға арналғандықтан, ешқандай шатыры болмады. Әлемнің басқа бөліктеріндегі коллекционерлер бұл мәселені шешуге тырысты, бірақ DB AR1 ұзақ жылдар бойы иесі болған Роберт Стокман Zagato-ға кішкентай бүктелетін кабриолет шатырын жасауды тапсырды. Нәтижесінде шыққан электрмен жұмыс істейтін құрылғы өте жеңіл, Андреа Загато оны шатыр емес, "паналау" деп атайды және пайдаланбағанда орындықтардың артына жасырылады. DB AR1 DB7-нің 5,9 литрлік, 48 клапанды V12 қозғалтқышын пайдаланады, ол 6000 айналымда қуатты және 5000 айналымда крутящий моментті шығарады. Оның максималды жылдамдығы және 0-60 миль/сағ (97 км/сағ) жылдамдыққа дейін үдеуі 4,9 секундты құрайды.

Жиырма жиырма

2001 жылы Женева автосалонында Italdesign DB7 шассиіне негізделген ашық концепт-кар ұсынды. Aston Martin Twenty Twenty конструкциясы автомобильдің көміртекті және пластик корпусын жабатын экструзияланған алюминий панельдері мен арқалықтарын қабаттау арқылы жасалған. "Twenty Twenty" деген атау 2020 жылға арналған болашақ дизайнды білдіру үшін таңдалды. Алдыңғы екі орынды құлаудан қорғайтын доға қамтиды, ал оның артында екі кішкентай орын тоннеу қақпағымен жасырылған. Дизайн жұмысын Джоржетто Джуджиаро және оның ұлы Фабрицио бірлесіп жасады. Жұмыс істейтін концепт-кар 5,9 литрлік V12 қозғалтқышымен жабдықталған, қуаты 500 а.к. дейін арттырылған.