Жорж Рошберг – американдық композитор, қазіргі заманғы классикалық музыканың өкілі. Сериалдық композициядан бас тартып, тональды өткелдерге көшкені туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық композитор
American composer
Джордж Рохберг (5 шілде 1918 – 29 мамыр 2005) – американдық заманауи классикалық музыка композиторы. Ұзақ жылдар бойы сериялық композитор болған Рохберг 1964 жылы жасөспірім ұлының қазасынан кейін осы тәсілден бас тартты. Ол бұл композициялық техниканың қайғысын жеткізуге жеткіліксіз екенін, сондай-ақ оның мағыналық мәнінің жоқ екенін мәлімдеді. 1970 жылдары Рохбергтің музыкасындағы тоналды бөлімдердің қолданылуы сыншылар мен әріптес композиторлар арасында қырқыс пікірталас тудырды. 1983 жылға дейін Пенсильвания университетінде профессор қызметін атқарған Рохберг 1968 жылға дейін осы университеттің музыка факультетінің деканы болды. 1978 жылы ол Гуманитарлық ғылымдар бойынша Анненберг профессоры атанды.
George Rochberg (July 5, 1918May 29, 2005) was an American composer of contemporary classical music. Long a serial composer, Rochberg abandoned the practice following the death of his teenage son in 1964; he claimed this compositional technique had proved inadequate to express his grief and had found it empty of expressive intent. By the 1970s, Rochberg's use of tonal passages in his music had provoked controversy among critics and fellow composers. A professor at the University of Pennsylvania until 1983, Rochberg also served as chairman of its music department until 1968. He became the first Annenberg Professor of the Humanities in 1978.
Өмір
Нью-Джерси штатының Патэрсон қаласында туған Рохберг алдымен Манн музыка колледжінде оқыды, онда оның ұстаздары Джордж Сзелл мен Ханс Вайс болды, содан кейін Кертис музыка институтында Розарио Скалеро мен Джан Карло Меноттиден сабақ алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының жаяу әскерінде қызмет етті. Ол еврей болған. Рохберг 1968 жылға дейін Пенсильвания университетінің музыка кафедрасын басқарды және 1983 жылға дейін онда оқытумен айналысты. 1978 жылы ол алғашқы Анненберг гуманитарлық ғылымдар профессоры атанды. 1941 жылы Джин Розенфельдке үйленді, олардың Пол және Франческа есімді екі баласы болды. 1964 жылы оның ұлы ми ісігінен көз жұмды. Рохберг 2005 жылы 86 жасында Пенсильвания штатының Брин-Мор қаласында қайтыс болды. Оның көптеген шығармалары Швейцарияның Базель қаласындағы Пол Сакер қорының архивінде сақталады. Ал кейбіреулерін Нью-Йорқ қалалық кітапханасының музыка бөлімінен, Вашингтондағы Конгресс кітапханасынан, Нью-Йорктегі Линкольн орталығынан, Пенсильвания университетінен, Филадельфиядағы Кертис музыка институтынан және Нью-Йорк қалалық университетінен табуға болады.
Born in Paterson, New Jersey, Rochberg attended first the Mannes College of Music, where his teachers included George Szell and Hans Weisse, then the Curtis Institute of Music, where he studied with Rosario Scalero and Gian Carlo Menotti. He served in the United States Army in the infantry during World War II. He was Jewish. Rochberg served as chairman of the music department at the University of Pennsylvania until 1968 and continued to teach there until 1983. In 1978, he was named the first Annenberg Professor of the Humanities. He married Gene Rosenfeld in 1941, and had two children, Paul and Francesca. In 1964, his son died of a brain tumor. Rochberg died in Bryn Mawr, Pennsylvania, in 2005, aged 86. Most of his works are held in the archive of the Paul Sacher Foundation in Basel, Switzerland. Some can also be found in the Music Division of the New York Public Library, the Library of Congress in Washington D. C., the Lincoln Center in New York City, the University of Pennsylvania, Curtis Institute of Music, Philadelphia, and the City University of New York.
Музыка
Рохберг 1964 жылы жас ұлының қазасынан кейін сериализм композициялық техникасынан бас тартты. Ол сериализмнің мәнді жалаңдығын сезініп, қайғысы мен ашуын жеткізу үшін оның жеткіліксіз құрал болғанын айтты. 1970 жылдары Рохберг музыкасында тональді бөлімдерді қолданғаны үшін көп дау тудырды. Оның тональділік қолдануы алғаш рет №3 (1972) струнный квартеті арқылы кеңінен танылды, онда кешкі Бетховен стиліндегі вариациялардың толық жинағы бар. Квартеттің тағы бір бөлімінде Густав Малер музыкасын еске түсіретін үзінділер кездеседі. Осы тональділік қолдану оны сыншылар неоромантикалық композитор деп сипаттауға себеп болды. Ол атоналдылықты абстрактілі өнермен, ал тоналдылықты нақты өнермен салыстырды және өзінің көркемдік эволюциясын суретші Филип Густонмен салыстырып, "конкреттілік пен абстракция арасындағы кернеу" екеуі үшін де маңызды мәселе екенін айтты. Оның музыкасы неоконсервативті постмодернизм деп те сипатталды.
A longtime exponent of serialism, Rochberg abandoned this compositional technique upon the death of his teenage son in 1964. He said he had found serialism expressively empty and that it had proved an inadequate means for him to express his grief and rage. By the 1970s, Rochberg had become controversial for the use of tonal passages in his music. His use of tonality first became widely known through the String Quartet No. 3 (1972), which includes an entire set of variations that are in the style of late Beethoven. Another movement of the quartet contains passages reminiscent of the music of Gustav Mahler. This use of tonality caused critics to classify him as a neoromantic composer. He compared atonality to abstract art and tonality to concrete art and compared his artistic evolution with the painter Philip Guston's, saying "the tension between concreteness and abstraction" is a fundamental issue for both of them. His music has also been described as neoconservative postmodernism
Карьерасының басында Рохберг жазған шығармаларының ішінде №2 (1955–56) симфониясы американдық композитордың ең табысты сериальдық композицияларының бірі болып ерекшеленеді. Ол, әдетте, №3–6 (1972–78) струнный квартеттерімен танымал. Рохберг №4–6 квартеттерін бір жинақ ретінде қарастырып, оларды "Конкорд квартеттері" деп атады, осы квартеттерді орындаған және жазбаға түсірген "Конкорд" струнный квартетінің құрметіне. №6 струнный квартеті Пахельбельдің ре мажордағы канонына арналған вариациялар жинағын қамтиды.
Of the works Rochberg composed early in his career, his Symphony No. 2 (1955–56) stands out as one of the most accomplished serial compositions by an American composer. He is perhaps best known for his String Quartets Nos. 3–6 (1972–78). Rochberg conceived Nos. 4–6 as a set and named them the "Concord Quartets" after the Concord String Quartet, which premiered and recorded the works. The String Quartet No. 6 includes a set of variations on Pachelbel's Canon in D.
Оның кейбір шығармалары басқа композиторлардың цитаталарынан жасалған музыкалық коллаждар болды. Мысалы, "Contra Mortem et Tempus" шығармасында Пьер Булез, Лучано Берио, Эдгар Варез және Чарльз Айвстің үзінділері бар. №1, 2 және 5 симфониялар мен скрипкалық концерт 2001–2002 жылдары Rundfunk Sinfonieorchester Saarbrücken және дирижер Кристофер Линдон Джидің орындауында жазылып, Naxos лейблінде шығарылды.
A few of his works were musical collages of quotations from other composers. "Contra Mortem et Tempus", for example, contains passages from Pierre Boulez, Luciano Berio, Edgard Varèse and Charles Ives. Symphonies Nos. 1, 2, and 5, and the Violin Concerto were recorded in 2001–2002 by the Rundfunk Sinfonieorchester Saarbrücken and conductor Christopher Lyndon Gee and released on the Naxos label.
Жазбалар
Рохбергтің жинақталған эсселері 1984 жылы Мичиган университетінің баспасынан "Тірі қалу эстетикасы" деген атпен жарық көрді. Оның өмірінің соңына таяу басылып шыққан, қайта қаралып, кеңейтілген басылымы 2006 жылы ASCAP Deems Taylor сыйлығымен марапатталды. Канадалық композитор Иштван Анхальтпен болған хат алмасуынан құрастырылған таңдаулар 2007 жылы Wilfrid Laurier University Press баспасында жарияланды. Оның "Бес сызық, төрт аралық" атты естеліктері 2009 жылдың мамыр айында Иллинойс университетінің баспасынан шықты.
Rochberg's collected essays were published by the University of Michigan Press in 1984 as The Aesthetics of Survival. A revised and expanded edition, published shortly before his death, was awarded an ASCAP Deems Taylor Award in 2006 Selections from his correspondence with the Canadian composer István Anhalt were published in 2007 by Wilfrid Laurier University Press. His memoirs, Five Lines, Four Spaces, were published by the University of Illinois Press in May 2009.