Солтүстік Ирландия қорғаныс полкі: Тарихы мен даулары

Ульстер қорғаныс полкі (UDR): 1970-1992 жж. Солтүстік Ирландиядағы қауіпсіздік, құрамы, рөлі, даулы тарихы туралы ақпарат. Британ армиясы тарихы.

31 мин оқу

100%

Дереккөз: Ulster Defence Regiment — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Британ армиясының бұрынғы жаяу әскер полкі

Former infantry regiment of the British Army

The Ulster Defence Regiment (UDR) was an infantry regiment of the British Army established in 1970, with a comparatively short existence ending in 1992. Raised through public appeal, newspaper and television advertisements, their official role was the "defence of life or property in Northern Ireland against armed attack or sabotage" but unlike troops from Great Britain they were never used for "crowd control or riot duties in cities". At the time the UDR was the largest infantry regiment in the British Army, formed with seven battalions plus another four added within two years. It consisted mostly of part time volunteers until 1976, when a full time cadre was added. Recruiting in Northern Ireland at a time of intercommunal strife, some of its (mostly Ulster Protestant) members were involved in sectarian killings. The regiment was originally intended to more accurately reflect the demographics of Northern Ireland, and began with Catholic recruits accounting for 18% of its soldiers; but by the end of 1972, after the introduction of internment this had dropped to around 3%. It is doubtful if any other unit of the British Army has ever come under the same sustained criticism as the UDR. Catholics were reluctant to join what they saw as unionist militias that lacked impartiality leading to the forces becoming almost entirely Protestant. On 28 August 1969 security in Northern Ireland, including the USC, was put under the direct control of the General Officer Commanding in Northern Ireland, General Ian Freeland. The USC, which had no training in riot control, was mobilised to assist the RUC. A catalogue of incidents ensued, such as Specials from Tynan shooting dead an unarmed civil rights demonstrator in Armagh on 14 August 1969. While the Northern Ireland cabinet remained supportive of the USC, it was put to them at a London meeting on 19 August that disbanding the USC was top of the British government's agenda. The Hunt Report commissioned by the Government of Northern Ireland published on 3 October 1969, recommended that the RUC "should be relieved of all duties of a military nature as soon as possible". Further; a "locally recruited part time force, under the control of the G. O. C., Northern Ireland, should be raised" and that it "together with the police volunteer reserve, should replace the Ulster Special Constabulary". The new force was to be "impartial in every sense" and "remove the responsibility of military style operations from the police". The British government accepted the findings of the Hunt Report and published a Bill and white paper on 12 November 1969 to begin the process of establishing the UDR. Parliamentary debate in Westminster highlighted concerns that members of the USC were to be allowed to join the new force. A working party was set up at Headquarters Northern Ireland (HQNI) chaired by Major General A. J. Dyball of the Royal Ulster Rifles, then the deputy director of operations in Northern Ireland. The team included a staff officer from the Ministry of Defence (MOD), a member of the Ministry of Home Affairs (Stormont) and Lieutenant Colonel S Miskimmon, the USC staff officer to the RUC. After discussions, they advocated a strength of 6,000 men (2,000 more than the Hunt recommendations), combat dress for duties, a dark green parade uniform, county shoulder titles, and a "red hand of Ulster" cap badge. The rank of "volunteer" was suggested for private soldiers. They recommended that each battalion should have a mobile force of two platoons, each equipped with a Land Rovers fitted for radio plus three "manpack" radio sets. After the presentation to the Ministry of Defence, a government white paper confirmed the agreed aspects of the new force and its task as:

to support the regular forces in Northern Ireland in protecting the border and the state against armed attack and sabotage. It will fulfill this task by undertaking guard duties at key points and installations, by carrying out patrols and by establishing checkpoints and roadblocks when required to do so. In practice, such tasks are most likely to prove necessary in rural areas. It is not the intention to employ the new forces on crowd control or riot duties in cities.

Ульстер қорғаныс полкі (UDR) – 1970 жылы құрылған, 1992 жылы таратылған британ армиясының жаяу әскер полкі. Халыққа үндеу, газет және теледидар жарнамалары арқылы жиналған олардың ресми міндеті – «Солтүстік Ирландиядағы өмір мен мүлікті қарулы шабуылдардан және саботаждан қорғау» болды. Бірақ Ұлыбританиядан келген әскерлерден өзгеше, олар «қалаларда көпшілікті бақылауға алу немесе тәртіпсіздіктерді реттеу» үшін ешқашан қолданылмады. UDR сол кезде британ армиясының ең ірі жаяу әскер полкі болып есептелді, құрамында жеті батальон және екі жыл ішінде қосылған тағы төрт батальон болды. 1976 жылға дейін олар негізінен жартылай штаттан тұрды, содан кейін толық штаттық құрамға көшті. Солтүстік Ирландияда азаматтар арасындағы қақтығыстар кезінде оның мүшелерінің (көбінесе Ольстер протестанттары) кейбіреуі сектанттық кісі өлтірулерге қатысты. Полк бастапқыда Солтүстік Ирландияның демографиялық құрамын дәлірек бейнелеу үшін құрылған еді, алғашқыда католиктер сарбаздардың 18% құрады. Бірақ 1972 жылдың соңына қарай, интернмент енгізілгеннен кейін, бұл көрсеткіш шамамен 3% дейін төмендеді. UDR-ға британ армиясының басқа бөлімшелеріне қарағанда көп сын айтылды. Католиктер өздерін біртұтас емес деп санайтын милицияға қосылуға құлшынбады, нәтижесінде күштерге тек протестанттар ғана қатысты. 1969 жылдың 28 тамызында Солтүстік Ирландиядағы қауіпсіздік, соның ішінде USC, Солтүстік Ирландиядағы Бас қолбасшы генерал Ян Фриландтың тікелей бақылауына берілді. Қауіпсіздік шараларын орындау тәжірибесі жоқ USC, RUC-ге көмек көрсету үшін жұмылдырылды. Содан кейін оқиғалар тізбегі пайда болды, мысалы, 1969 жылдың 14 тамызында Армагтағы қарусыз құқық қорғаушыны Теннаннан келген арнайы жасақ атып өлтірді. Солтүстік Ирландия кабинеті USC-ді қолдағанмен, 19 тамызда Лондон кездесуінде USC-ді тарату британ үкіметінің басты мақсаты екендігі айтылды. Солтүстік Ирландия үкіметі тапсырған және 1969 жылдың 3 қазанында жарияланған Хант есебінде RUC «әскери сипаттағы барлық міндеттерден мүмкіндігінше тезірек босатылуы керек» деп ұсынылды. Сонымен қатар, «Орталық Ирландияның бақылауындағы жергілікті жұмылдырылған жартылай штаттық күш құрылуы керек» және «полицияның ерікті резервімен бірге Ольстердің арнайы констеблерін алмастыруы керек». Жаңа күш «барлық жағынан бейтарап» болуы керек және «полициядан әскери стильдегі операцияларды жүргізу жауапкершілігін алып тастауы керек». Британ үкіметі Хант есебінің қорытындыларын қабылдады және 1969 жылдың 12 қарашасында UDR құру процесін бастау үшін заң жобасы мен ақ парақ жариялады. Вестминстердегі парламенттік пікірталас USC мүшелеріне жаңа күшке қосылуға рұқсат ету туралы алаңдаушылықты көтерді. Корольдік Ольстер мылтығының генерал-майоры А.Д. Дибалл төрағалық еткен жұмыс тобы Солтүстік Ирландия штабында (HQNI) құрылды, ол сол кезде Солтүстік Ирландиядағы операциялар директорының орынбасары болды. Командаға Қорғаныс министрлігінің (ҚҚМ) штаб офицері, Ішкі істер министрлігінің (Стормонт) өкілі және RUC-тің USC штаб офицері подполковник С. Мискиммон кірді. Талқылаулардан кейін олар 6000 адамнан (Хант ұсынысынан 2000-ға артық) тұратын күштерді, міндеттер үшін жауынгерлік киімді, қою жасыл парадтық киімді, округтік иық белгілерін және «Ольстердің қызыл қолы» бас киім белгісін ұсынды. Қарапайым сарбаздар үшін «ерікті» шені ұсынылды. Олар әр батальонда екі взводтан тұратын мобильді күш болуын, әрқайсысы радиомен жабдықталған Ленд Ровермен және үш «арқаға арналған» радио жиынтығымен жабдырылуын ұсынды. Қорғаныс министрлігіне ұсынғаннан кейін үкіметтік ақ парақ жаңа күштің келісілген аспектілерін және оның міндетін растады: Солтүстік Ирландиядағы тұрақты күштерге шекараны және мемлекетті қарулы шабуылдардан және саботаждардан қорғауда көмектесу. Ол бұл міндетті маңызды орындар мен нысандарда күзеттік қызмет атқару, патрульдік бақылау жүргізу және қажет болған жағдайда бақылау-өткізу пункттерін және жол тосқауылдарын орнату арқылы орындайды. Іс жүзінде мұндай міндеттер ауылдық жерлерде қажет болуы мүмкін. Жаңа күштерді қалың көпшілікті бақылауға алуға немесе қалаларда тәртіпсіздіктерді реттеуге жұмсау ниеті жоқ.

Атауы

Ольстер қорғаныс полкінің заң жобасы, полк құруға қатысты заң парламентте талқыланып жатқанда, оның ұсынылып отырған атауына қатысты кең ауқымды пікірталас болды. Заңнамаға түзету ұсынылды, ол полкке «Солтүстік Ирландия аумақтық күштері» деген ат беруді көздеді. Бұл түзетуді қолдаушылар полк атауынан «Ольстер» сөзін жоюға тырысты. Олар «Ольстер» атауы Солтүстік Ирландиядағы көптеген католиктерде теріс эмоцияларды тудырады және «Ольстер» термині католиктерді қабылдамайтын Оранж ұйымдары және басқа да ұйымдармен байланысты болды, мысалы, Ольстер протестант еріктілері, Ольстер конституциясын қорғау комитеті, Ольстер еріктілері және Ольстер арнайы констеблері. Олар «Ольстер» сөзінің күшті партиялық-саяси және жақтық сипаттамалары бар екенін және бұл жаңа полкке католиктердің қатысуына кедергі келтіруі мүмкін екенін айтты. Бір спикер «Ольстер» деген атау «католиктерді қорқытып жібереді» деді. Сондай-ақ, Ольстердің тоғыз округінің үшеуі Солтүстік Ирландия құрамына кірмейтінін, сондықтан атаудың дұрыс емес екенін, әсіресе Солтүстік Ирландиядан тыс адамдардың полкке заң бойынша қатысуына тыйым салынғанын атап өтті. Британ үкіметі тарапынан ұсынылған атауды қорғағандар «Ольстер» терминінің бұрынғы тәжірибеге сәйкес келуі керек екенін мәлімдеді, өйткені бұл термин бұрын Солтүстік Ирландиядағы кейбір полктерге тағайындалған. Басқа бір қарсыласы католиктердің осы күшке қосылудан бас тартатынын айтпады. Ол Ольстер одағы партиясын «Ольстер» сөзін қамтитын және көптеген католик мүшелері бар ұйымның мысалы ретінде келтірді. Әскери мәселелер жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары «Үкімет «Ольстер» сөзін пайдаланудың маңызды емес деп санайды» деді. Тағы бір спикер Солтүстік Ирландия халқының көпшілігі «Ольстер» сөзін ұнататынын айтты. Ұсынылған түзету қабылданбады және UDR өз атын алды.

Оқыту және жұмысқа қабылдау

1969 жылғы Ольстер қорғаныс полкі туралы заң (65-бап) 1969 жылдың 18 желтоқсанында корольдік бекітілуді алды және 1970 жылдың 1 қаңтарында күшіне енді. Генерал сэр Джон Андерсон GCB, KCB DSO (5-ші Корольдік Иннискиллинг Драгун гвардиясы) бірінші полковник-командир болып тағайындалды. Ол «Регимент әкесі» деп танылды. Бірінші полк командирі – ерекше көзге түскен 2-ші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы, бригадир Логан Скотт Боуден CBE DSO MC & Bar. Полк штабы Лисбурн қаласындағы Типвал казармасындағы NAAFI дүкенінің артындағы шағын коттеджде құрылды. Жалпыға жариялау 1 қаңтарда баспасөз конференциясымен басталды. Жергілікті газеттерде Солтүстік Ирландия халқына хабарлама таратылды: «Армияда жаңа полк құрылып жатыр. Оны қалыптастыруға сіздің көмегіңізді күтеміз». Өтініш берушілерге толтыруға арналған купон ұсынылды, сондай-ақ мүдделі азаматтар жергілікті әскери казармаларынан, ТА орталығынан, пошта бөлімшесінен, полиция бөлімшесінен немесе кітапханадан ақпараттық парақша мен өтініш нысанын ала алатын еді. Өтініш нысандары жақын арада таратылатын USC мүшелерінің барлығына жіберілді. Тексеру жұмысын Солтүстік Ирландиядан тыс зейнеткер офицерлерден, соның ішінде вице-адмирал және бірнеше генерал-майорлардан құралған тұрақты армия тобы жүзеге асырды. Әр өтініш беруші екі ұсыныс беруі керек еді, ал ұсынушылар тексеру офицерімен сұхбаттасатын. Өтініш берушілер үш санатқа бөлінді: дереу қабылдауға болатындар, дереу қабылдамауға болатындар және олардың жарамдылығына күмән тудыратындар. Барлық өтініштер RUC арнайы бөліміне және қылмыстық тергеу бөліміне жіберуге тиіс болды, бірақ іс жүзінде, өтініш берушілердің саны көп болғандықтан, бұл әрқашан орындалмады. 1970 жылдың 13 қаңтарында тұрақты армиядан жеті «оқу майоры» қызметке келді. Олардың ешқайсысы бұрын Солтүстік Ирландияда қызмет еткен емес. Олардың міндеті – әр батальонды құрып, 1 сәуірге дайын күйге келтіру болды. Бұл адамдар TISO (оқу, барлау және қауіпсіздік офицерлері) деп аталды. Әрқайсысына тұрақты армия квартирмейстері, капрал-хатшы, бас хатшы ретінде жұмыс істейтін мемлекеттік қызметкер және машинистка көмектесті. Ғимараттар әртүрлі көздерден алынды, соның ішінде армия оқу орталықтарындағы ағаш үйлер, USC үйлері немесе тұрақты армия казармаларында немесе аумақтық армия орталықтарында табылған кез келген жай. Бастапқыда жеті батальон құрылды: 1-ші (Антрим графтығы); 2-ші (Армаг графтығы); 3-ші (Даун графтығы); 4-ші (Фермана графтығы); 5-ші (Лондондерри графтығы); 6-шы (Тайрон графтығы) және 7-ші (Белфаст қаласы). 1970 жылдың 1 сәуірінде полк Британ армиясының жауынгерлік құрамына қосылып, операциялық режимде жұмыс істеуге кірісті.

The Ulster Defence Regiment Act 1969 (c. 65) received royal assent on 18 December 1969 and was brought into force on 1 January 1970. General Sir John Anderson GCB, KCB DSO (5th Royal Inniskilling Dragoon Guards) was appointed as the first Colonel Commandant. He came to be known as the "Father of the Regiment". The first regimental commander was a WW2 veteran of some distinction, Brigadier Logan Scott Bowden CBE DSO MC & Bar. Regimental Headquarters was set up in a small bungalow behind the NAAFI shop at Thiepval Barracks, Lisburn. Recruitment began on 1 January with a press conference. Advertisements appeared in local newspapers informing the Northern Ireland public that: "There's a new regiment in the army. We want you to help us form it." A coupon was provided for applicants to fill in, alternatively, those interested could pick up an information leaflet and application form from their local army barracks, TA Centre, Post Office, police station or library. Application forms were sent to all members of the USC, which was soon to be wound up. Vetting was carried out by a Regular Army team of mostly retired officers from outside Northern Ireland including a vice admiral and a number of major generals. Each applicant had to provide two references and the referees would be interviewed by a vetting officer. Applicants were divided into three categories: those who were immediately deemed acceptable, those who were to be immediately rejected, and those whose applications threw up doubt about their suitability. All applications were supposed to be submitted to the RUC Special Branch and Criminal Investigation Department, but in practice, this didn't always happen because of the initially high number of applicants. On 13 January 1970 seven "training majors" from the regular army reported for duty. None had served in Northern Ireland previously. Their job was to raise each battalion and have it ready for duty on 1 April. These came to be known as TISOs (training, intelligence, and security officers). Each was assisted by a regular army quartermaster, a corporal clerk, a civil service Clerical Officer to act as Chief Clerk, and a typist. Premises were acquired from diverse sources including wooden huts in army training centres, USC huts or whatever accommodation could be found in regular army barracks or Territorial Army Centres. Seven battalions were formed initially: 1st (County Antrim); 2nd (County Armagh); 3rd (County Down); 4th (County Fermanagh); 5th (County Londonderry); 6th (County Tyrone) and 7th (City of Belfast). On 1 April 1970 the regiment joined the British Army's Order of Battle and became operational.

Жұмысқа қабылдау туралы қысқаша мәлімет

1970 жылдың наурыз айына дейін қатарына қосылуға 4791 өтініш келіп түсті, оның 946-сы католиктерден, ал 2424-і қазіргі немесе бұрынғы "B Specials" мүшелерінен болды. 2440 адам қабылданды, оның ішінде 1423-і қазіргі немесе бұрынғы "B Specials" қатарынан. Екі қауымнан келген сарбаздардың үлесі Солтүстік Ирландияның діни құрамына сәйкес келмегендіктен, полк Лорд Хант жоспарлаған үлгіге айналмады. Католиктер полкке қосылуын жалғастырды, бірақ олардың саны халықтың құрамын көрсете алмады. Католиктердің ең көп саны 3 UDR-де болды, ол тұрақсыздық кезеңінде католиктердің ең жоғары пайызына ие болды, бастапқыда 30% құрады, бірақ бұл көрсеткіш батальон аумағынан әлдеқайда төмен болды. Кейбір бөлімдерде тек католиктер ғана қызмет етті, бұл "B Specials" қауымдастығының 3 UDR-де "қатарға көтерілу және лауазымдарға тағайындауда католиктерге басымдық беріліп жатыр" деген наразылығына әкелді. Бұл, негізінен, католиктер көп шоғырланған Ньюри қаласында 1968 жылы Корольдік ирландтық фузилердің Аумақтық әскері бөлімшесі таратылғандықтан және оның сарбаздарының көп бөлігі бірден UDR қатарына қосылғандықтан болды. C ротасының (Ньюри) 3 UDR командирі бұрынғы Аумақтық әскері бөлімшесінің командирі болды және жаңа полктің алғашқы түнінде өзінің барлық Аумақтық әскері сарбаздары бұрынғыдай оқу залында парадқа қатысқанын көріп қуанды. Ол бөлмеде бұрынғы "B Specials" өкілдерінің бар екенін байқады және олар бастапқыда басқалармен араласпағанын көрді – дінге байланысты емес, себебі бұрынғы Аумақтық әскері сарбаздары бір-бірін жақсы танып, ас үзілісінде бірге отыратын, ал бұрынғы "B Specials" өздерінің серіктерімен бірге болды, бірақ бір апта ішінде екеуі де бірігіп кетті. Дегенмен, полк өсуін жалғастырды. 1973 жылы сарбаздардың саны 9100-ге жетті (барлығы толық емес жұмыспен қамтылған), ал біріктірілген кезде олардың саны 2797 тұрақты сарбаз және 2620 толық емес жұмыспен қамтылған сарбазды құрады.

Командалық құрылым

USC Белфасттағы Стормонт үкіметінің бақылауында болғаннан өзгеше, UDR Солтүстік Ирландияға қолбасшылық ететін генерал-офицердің (GOCNI), Солтүстік Ирландиядағы британ армиясының қолбасшысының тікелей бағынысында болды. Алты мүшеден тұратын UDR кеңесшілер кеңесі (үш протестант және үш католик) құрылды, оған полковник-комендант төрағалық етті. Кеңестің міндеті – «Олстер қорғаныс полкінің басқару саясаты, әсіресе қабылдау ісі және GOCNI кеңеске жіберген нақты мәселелер бойынша GOCNI-ге кеңес беру» болды. Полкке тұрақты армияның бригадирі басшылық ететін. Батальондарға «жергілікті күш мүшелері» басшылық етуі тиіс болды, және Майкл Торренс Спенс DSO, DSC, AFC. Олардың барлығы бір жылдық келісімшарт бойынша подполковник қызметіне тағайындалды. Алайда, осы кісілердің кейбіреулері зейнеткерлік жасына жетіп қалғандықтан, бір жылдық келісімшарттары аяқталғаннан кейін тұрақты армияның подполковниктерімен ауыстырылды, алғашқысы 1-ші Корольдік танк полкінің подполковнигі Дион Биард болды, ол 1971 жылдың 15 ақпанында 3 UDR-ге басшылық етті. Тұрақты офицерлерді тағайындау саясаты полк ішінде, халық арасында немесе кейбір саясаткерлер арасында толығымен қолдау таппады. Командирлер өз пікірлерін осы арқылы, сондай-ақ 2-бөлімдегі бұйрықтар (күнделікті бұйрықтар) арқылы жеткізе алды, олар барлық британ армиясы бөлімдеріндегідей, компанияның хабарландыру тақталарында жарияланып, міндетті түрде оқылатын.

Униформа

Полктің алғашқы келбеті, жабдық және киім-кешектің жетіспеуіне байланысты, Екінші дүниежүзілік соғыстың қару-жарағын, ескі армиялық киімдерді пайдаланатын, ал қоғамдық телефон орындарынан хабарлама жіберу үшін қалталарында майда ақшасы бар шатақ топ сияқты көрінді. Көптеген сарбаздар бұрынғы британ армиясының шайқастарындағы қатысушылары немесе арнайы жасақтағы құрамында болған, орта жастағы адамдар еді; осының нәтижесінде халық арасында "Әкелер армиясы" деген лақап атқа ие болды – бұл лақап екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлттық гвардияға берілген. Жабдық тапшылығы шешілгеннен кейін, әскерилер тұрақты армия бөлімшелеріне ұқсас киім киді. Жасыл түсті камуфляждық күртелер киілді, ал бас киім – алтын түсті "Эриннің қызы" стиліндегі арфа бейнесі және үстінде Святого Эдуарданың тәжі бар ерекше қара жасыл берет болды (кейінгі жылдары, британ армиясының бөлімдері операциялық міндеттерді орындағанда, қалпақ белгілерін қаралату арқылы бұл практика кең таралды). Белгі Royal Ulster Rifles бөлімінің қалпақ белгісінің тікелей көшірмесі болды, бірақ оның негізінен латын тіліндегі ұраны алынып тасталды. "Жасылқұс" әйел сарбаздары UDR береті мен қалпақ белгісі бар жауынгерлік күртелер мен мылтық жасыл юбка киді. Салтанатты шараларда ерлер британ армиясының (No.1 Температивті салтанатты) жасыл түсті нұсқасын киді. Әйелдердің "ең жақсы киімі" – мылтық жасыл күрте және юбка болды. Берет, ең жақсы киінген ерлер мен әйелдер үшін бас киім ретінде сақталды. Операциялық взводтар құрылған кезде, тар түсті таспалар қабылданып, иық белдеулерінде батальон түстерінде тағылды. Бұл таспалар, оларды кигендердің толық уақытты әскери қызметкерлер екенін көрсететін. Операциялық взводтар толық уақытты роталарға кеңейтілген кезде, олар батальонға тән эпаулетті таспалармен алмастырылды. Шен белгілері, жаяу әскерінің сержанттары мен офицерлеріне ұқсас болды және олар да сол сияқты тағылды.

Қару-жарақтар

Бастапқыда берілген қару-жарақтар Екінші дүниежүзілік соғыс үлгісінде болды, мысалы, Lee-Enfield No.4 мылтықтары және Sten автоматтары. 1972 жылдың басында мылтықтар стандартты L1A1 Self Loading Rifle (SLR) мылтығымен ауыстырылды. Басқа қару-жарақтар да қолжетімді болды: 9 мм Browning пистолеттері (Browning 9 мм), Sterling автоматтары (SMG), L4A4 жеңіл автоматтары (Bren LMG) және L7A2 жалпы мақсаттағы пулеметтері (GPMG). Бірқатар Carl Gustav (Charlie G) 84 мм кері импульсі жоқ мылтықтар сақталды, бірақ қару көп операцияларға жарамсыз болғандықтан, сирек қолданылды. (Төмендегі кеме бөлімдерін қараңыз). 1988 жылы SLR-ді SA80 алмастырды, сонымен бірге пулеметтер Жеңіл қолдау қаруымен (Light Support Weapon) ауыстырылды. Көліктерді тексеру бекеттерінде, жол тосқауылдарынан қашып кетуге тырысқан көліктердің дөңгелектерін тесу үшін металл тікендер қолданылды. Жеке қорғаныс үшін кейбір сарбаздарға Walther PP пистолеттері берілді. Майор Кен Магиннис кейбірлеріне 200 фунттан Browning 9 мм пистолеттерін сатып алуға рұқсат алды. Бұл қарулар тиімдірек деп есептелді. 1980-жылдардың соңында Walther PP орнына Walther P5 келді, ол өлшемі мен баллистикалық қасиеттеріне байланысты практикалық қару деп саналды. Кез келген сарбаз, ерекше қауіп төніп тұрса, мылтығын үйде сақтауға рұқсат алатын. Бұл саясат «қаруды алып шығу» деп аталды және 1972 жылы Lee-Enfield мылтықтары SLR-мен ауыстырылғанда, жартылай әскери топтар ұрлаған мылтықтардың көп санына байланысты 75%-ға дейін азайтылды. SA80 мылтығының енгізілуімен «қаруды алып шығу» саясаты тоқтатылды, сол кезде 6 UDR сарбаздарының тек азы ғана үйде сақтады. Бастапқы қызметтен кейін сирек қолданылды, себебі мұнарадағы қару GPMG болды және оның жоғары ату жылдамдығына байланысты қалалық жағдайда қолдануға жарамсыз деп танылды. Shorland көліктерінің жолдағы тұрақсыздығына байланысты көпшілікке ұнамады, себебі мұнарасы ауыр болды. Дегенмен, кейбір батальондар оларды 1980-жылдарға дейін жоғары тәуекелді аймақтарда қолдана берді, себебі қорғаныс пластинасы Land Rover көліктеріне орнатылған Makrolon поликарбонат бронясынан артық қорғаныс берді. Мықты Shorland көліктері патрульдеу кезінде бірнеше адамның өмірін сақтап қалды.

Initially, the weapons issued were of WW2 vintage such as Lee–Enfield No.4 rifles and Sten submachine guns. In early 1972 the rifles were replaced with the standard issue L1A1 Self Loading Rifle (SLR). Other weaponry became available too: 9 mm Browning pistols (Browning 9mm), the Sterling submachine guns (SMG), the L4A4 Light Machine Guns (Bren LMG) and L7A2 General Purpose Machine Gun (GPMG)s. Small stocks of Federal Riot Guns (FRG) were kept and used to fire plastic bullets to knock down doors and other obstacles during search operations. A number of Carl Gustav (Charlie G) 84 mm recoilless rifles were stocked but rarely deployed as the weapon was unsuited to most operations. (see Boat Sections below). SLRs were replaced in 1988 by the SA80 and at the same time machine guns were superseded by the Light Support Weapon. Metal caltrops were used at vehicle check points to puncture tyres on cars trying to escape roadblocks. For personal protection off duty, some soldiers were issued with a Walther PP. Major Ken Maginnis acquired permission for some to purchase Browning 9mm pistols at £200 each. These were deemed to be more effective. In the late 1980s the Walther PP was replaced by the Walther P5, considered a more practical weapon because of its size and ballistic capabilities. Any soldier considered to be at particularly high risk would be permitted to keep his rifle at home. This policy was known as "weapons out" and was reduced by 75%, when SLRs replaced Lee–Enfields in 1972, due to the high number of rifles stolen by paramilitaries. The weapons out policy was eventually discontinued on the introduction of the SA80 rifle by that time only a small number were held at home by soldiers of 6 UDR. Rarely used after initial service because the turret weapon was a GPMG and deemed unsuitable for urban use due to its rapid rate of fire. The Shorland was not generally popular due to its instability on the road. This was due to the heavy turret. However, some battalions continued to use them into the 1980s in high risk area because of the increased protection plate armour gave over Makrolon polycarbonate armour fitted to Land Rovers. The tough Shorlands saved the lives of a number of people on patrol.

Қайық патрульдері

Бірнеше батальон қатаң Dell Quay Dory қайықтарымен жабдықталды, олар Ирландия Республикасымен ортақ су жолдарын патрульдеу үшін, Карлингфорд Лау сияқты тар арналар арқылы қару-жарақ тасымалдауды болдырмау мақсатында пайдаланылды. Бұл қару-жарақ тасымалдауды тоқтатуға көмектесу үшін жасалды. Бұл ұсыныс қабылданды және қауіпсіздік жағдайының аяқталуына дейін Уорренпойнт/Ростревор жағалауындағы теңіз учаскесінде шағын соғыс кемесі тұрды. Бұл шара "Гренада" операциясы деп аталды. Осы жағалаудың сағалары арқылы қару-жарақ тасымалдау тоқтатылды. 3 UDR жағалаудың белгілі бір бөліктерінде қайықтар мен радарды қолдануды жалғастырды. Радар қолданудан алынып, кейін Фолкленд соғысы кезінде Оңтүстік Атлантикаға жіберілді және екі аргентиналық Exocet зымырасының соққысынан кейін кеме батып кеткен кезде жоғалып кетті. 4-ші батальон да Жоғарғы және Төменгі Лох-Эрн су жолдарында патрульдеу жүргізді.

Байланыс

Бастапқыда әрбір патрульге жеткілікті радио берілмеді, ал қолда бар радиолар полиция қолданған "Бантам" типті PYE радиолары еді, олардың қашықтығы жеткіліксіз болды. Осының салдарынан UDR патрульдері базаға тиімді түрде хабарласу үшін телефон кабиналарында пайдалануға арналған ұсақ ақшамен жабдықталды. Көлік құралдарында алдын ала таңдалған жиіліктері бар құрылғылар NINET қайта тарату жүйесі арқылы жұмыс істеді, бұл жүйе Солтүстік Ирландияның әртүрлі биік нүктелерінде, мысалы Slieve Croob сияқты стратегиялық түрде орналастырылған мачталар арқылы қамтамасыз етілді. Pyephones жаяу патрульдерде қолданыла берді, бірақ осы құрылғылардың қашықтығы біртіндеп жақсарды. Капрал Браунға өмірінен ерте айырылғаннан кейін Корольдік Батырлық медалі табыс етілді.

Сары карточка

Британдық қарулы күштердің барлық мүшелері, соның ішінде UDR, Солтүстік Ирландиядағы қызметтерінде көмектесу үшін бірнеше шағын ақпараттық карточкаларды алып жүрді. Бұл карточкалар көбінесе түсімен аталатын. Олардың ең маңыздысы – "Сары карточка", онда атыс ашу ережелері жазылған. Бұл ақпараттық карточканың мазмұны өте маңызды деп есептелді және барлық сарбаздар оны жақсы білуге үйретілді, себебі күдікті жауға атыс ашу кезінде орындалуға тиіс нақты нұсқаулар онда жазылған. "Ережелерді толық түсіну және дереу еске түсіру" талап етілді. Карточканы қолдану мәселесі Парламентте талқыланды.

Операциялық рөл

Британ армиясының ажырамас бөлігі болғанымен, UDR-дың міндеттері оны Солтүстік Ирландия шегінен тыс жерде қызмет етуге шақыруды қажет етпеді. Бұл, 1982 жылы Ұлыбританияда құрылған, аз ғана уақытқа созылған Үй күзет күшінің моделіне ұқсас еді. Полктің басты міндеті – «негізгі нысандар мен объектілерді күзету, патрульдеу, қарулы партизандық шабуылдарға қарсы тексеру бекеттері мен кедергілер құру» арқылы Корольдік Ольстер полициясына көмектесу болып табылды. Халыққа кең таралған жолдардағы патрульдер мен көліктерді тексеру бекеттері жауынгерлік топтардың әрекеттерін қиындырып, заңды сақтайтын азаматтарға сенімділік сыйлау мақсатында ұйымдастырылды. 1991 жылы Кен Магиннис жазғандай, полк бастапқыда «одақтықтарға жасалған ыстық» ретінде құрылған және оның «нақты» операциялық рөлі болуы ешқашан көзделмеген. UDR сарбаздары алғашқыда су қоймаларын күзету сияқты «абыройсыз» және мағынасыз қызметтерге тағайындалған. Полктің алғашқы операциялық қолданылуы 2-ші және 6-шы батальондардың күштерімен жүзеге асты, олар Ирландия Республикасымен шекарадағы Арма, Тайрон және Ферманаг аймақтарында 8-ші жаяу әскер бригадасының операциясында Солтүстік Ирландияға оқ-дәрілердің өткізілуін тоқтату үшін 400 сарбазды орналастырды. Күш бастапқыда жартылай штаттық болғандықтан, оның сарбаздарының қатысуын көбінесе кештер мен демалыс күндері байқауға болар еді. Олар кез келген шақыруға жауап беруге міндетті болды және полиция мен армияға көмектесу мақсатында «Мотормен» операциясы сияқты бірнеше рет толыққанды жұмылдырылды. Полк толық уақытты сарбаздардың санын арттырған сайын, бұрын полицияға немесе армияға жүктелген міндеттерді өз мойнына алды. 1980 жылға қарай, толық уақытты жұмыс істейтін сарбаздардың саны жартылай штаттықтармен теңесті, ал полктің рөлі Солтүстік Ирландияның 85% үшін тактикалық жауапкершілікті қоса, кеңейтілді, сондай-ақ Корольдік Ольстер полициясына қолдау көрсетті.

Әйелдер үшін UDR (жасыл қанат)

Полк құрылған алғашқы күндері Корольдік әскери полицияның әйел мүшелері, мүмкіндік болғанда, әйел күдіктілерді тексеру үшін патрульдерге ілесіп жүрді. Мұндай РМП тексерушілері жеткіліксіз болғандықтан, 1973 жылы парламентте полкке әйелдерді қабылдау туралы заң қабылданды. Қыркүйек айында 352 әйел тіркелді, ал алғашқы тіркеулер 16-сы Армагтағы 2 UDR штаб-пәтерінде өтті. Бұл 1992 жылы Әйелдер Армиясының таратылуына жол ашты. Қолда бар киімнің көп бөлігі – Екінші дүниежүзілік соғыстан қалған ATS киімдері еді. Әйелдер-солдаттар өз батальондарының түсіне сай жібек галстук та тақты. WO2 Брукер басқаратын WRAC нұсқаушыларының тобы әйелдерді бір апталық курста оқытты, ол қатар тұру, армия ұйымдастыру, карта оқу, әйелдер мен көлік құралдарын тексеру, радио байланысы және алғашқы медициналық көмек көрсетуден тұрды. Олардың кейбіреулері UDR-де қызмет ететін солдаттардың әйелдері болды, ал басқалары Солтүстік Ирландияға ұзақ мерзімге (үйімен бірге) жіберілген солдаттарға, тіпті кейбір командирлердің әйелдеріне де үйленген. Кейбір солдаттар (ер және әйел) әскердегі қызметтен кейін Солтүстік Ирландияда қоныстанды, ал әйелдер үшін және еркек әскери қызметшілердің әйелдері үшін «Гринфинк» болу тартымды және таныс мансап болды. Ұзақ мерзімде барлығы патрульдерде әйелдердің болуының маңыздылығын түсінді. Уақыт өте келе әйелдердің рөлі кеңейді, себебі олардың жоғарырақ дауысы радиохабар таратуға ерлерге қарағанда қолайлырақ екені анықталды. Бұл олардың жұмыстағы лақап аты болды және бүгінге дейін Корольдік Ирландия полкіндегі әйелдерге қолданылады. Әйелдерді әскерге қабылдау 1986 жылы 286 тұрақты құраммен және 530 жартылай штаттық қызметкермен шарықтауға жетті, бірақ 1978 жылдан бастап құрам 700-ден төмен болған жоқ. Патрульдеу кезінде олар жарылғыш заттарды, қару-жарақ, оқ-дәрі және құжаттарды іздеуге, сондай-ақ патрульдік көліктерді жүргізуге, радио байланысын жүзеге асыруға және сұраққа алушы ретінде жұмыс істеуге пайдаланылды. Егер олар осы сынақтардан өте алмаса, «Гринфинк» төмендетіліп, жалақысы төмендетіледі. Олар жүйелі түрде «қызметке қатысты» оқудан өтті, ол адамдар мен көлік құралдарын тексеру, карта оқу, алғашқы медициналық көмек, байланыс, жеке қауіпсіздік және террористерді анықтауды қамтыды; сонымен қатар полк тарихы, әскери этикет, шендік құрылым және киім ережелері, сондай-ақ дене шынықтыру жаттығулары да оқытылды. Демалыстан кейін бөлімдеріне оралған әйелдер негізгі курсты қайтадан өтуге міндетті болды. Алғашқысы – 28 жастағы Ева Мартин, 1974 жылдың 3 мамырында ПИРА шабуылы кезінде 6 UDR-дің Динариядағы базасына жасаған шабуылда ракета сынықтарынан қаза тапты. Ол сонымен қатар Қауіпсіздік күштері құрамындағы қақтығыстар кезінде қаза тапқан алғашқы әйел болды.

In the early days of the regiment female members of the Royal Military Police accompanied patrols when available to enable female suspects to be searched. There were never enough of these RMP searchers so in 1973 an act was passed in Parliament to recruit women into the regiment. By September 352 women had been enrolled and the first enlistments were carried out at 2 UDR's HQ in Armagh on the 16th. and paved the way for the disbandment of the Women's Royal Army Corps in 1992. The only available clothing was mostly ATS surplus from WWII. The women soldiers also wore a silk cravat in their battalion colour. A team of WRAC instructors led by WO2 Brooker was assigned to train the women in a one week course consisting of drill, army organisation, map reading, searching of women and vehicles, radio procedure and basic first aid. Some were wives of serving UDR soldiers and others were married to soldiers on long term (accompanied) posting to Northern Ireland, including the wives of some commanding officers. Some soldiers (male and female) were inclined to settle in Northern Ireland after their time in the army was finished and for female ex soldiers and the wives of male ex soldiers being a Greenfinch seemed to be an attractive and familiar career. In the short term all came to appreciate the value of having females with patrols. Through time the role of women was expanded as it was realised that their higher pitched voices were more suited to radio transmission than men. This became their working nickname. It is still applied today to women in the Royal Irish Regiment. The recruitment of women soldiers peaked in 1986 with 286 permanent cadre and 530 part timers but the establishment never dropped below 700 from 1978 onwards. On patrol they were used to search for explosives, weapons, ammunition and documents, as well as driving patrol vehicles, operating radios and acting as interviewers. If these tests were failed the Greenfinch concerned would be downgraded and suffer a drop in wages. They received regular "role specific" training which included: person and vehicle searching, map reading, first aid, signals, personal security and terrorist recognition; as well as regimental history, military etiquette, rank structure and dress regulations, and also fitness training. If they returned to their unit after maternity leave they were required to retake the basic recruits course. The first was Private Eva Martin, age 28, fatally wounded by rocket fragments on 3 May 1974 during a PIRA attack on 6 UDR's outlying base at the Deanery, Clogher. She was also the first female from the security forces to die in the Troubles.

Оппозициялық күштер

UDR тұжырымдамасының кезеңінде мемлекетке ең үлкен қарулы қауіп – Ирландия Республикалық Армиясы (IRA) болды. Бұл ұйымның жарылуынан кейін 1969 жылдың желтоқсанында Уақытша Ирландия Республикалық Армиясы (PIRA) құрылды, бұл полкке жаңадан сарбаздарды қабылдауға бірнеше күн қалғанда болды. PIRA UDR үшін басымдыққа ие болды және солай қалды, бірақ басқа ұйымдар да адам өмірі мен мүлікке қауіп төндірді. Ресми Ирландия Республикалық Армиясы (OIRA) («ескі IRA» қалдықтары) және «ескі IRA»-дан тағы бір бөлінген Ирландия Ұлттық Азаттық Армиясы (INLA) зорлық-зомбылық әрекеттерін жалғастырды. Қоғамдық бейбітшілікке қауіптеніп, лоялистердің ұйымдары – Ульстер еріктілері (UVF), Ульстер қорғаныс қауымдастығы (UDA), өлтіру кезінде «Ulster Freedom Fighters» деген атты қолданды, сондай-ақ Қиындықтар кезеңінде пайда болған басқа да топтар да қауіп төндірді. PIRA кампаниясы 1970-1980 жылдары жалғасқандықтан, олар және басқа топтар жиі Ulster Defence Regiment сарбаздарын және заңды күштердің өкілдерін нысанаға алды. Шабуыл әдістеріне снайперлік оқтар, бомбалар және партизандық армиялардың басым күштерге қарсы қолданатын басқа да тактикалар кірді. Алайда, полк пен IRA арасында ашық шайқастар болды, олардың стилі мен тактикасы Белфаст қаласы мен ауылдық аймақтарда әртүрлі болды. Көптеген конвенциялық шабуылдар болған жоқ, бірақ 1974 жылдың 2 мамырында шамамен 40 IRA мүшесі Тайрон графтығындағы Клогхердегі 6 UDR Deanery базасына шабуыл жасады. Шабуыл шамамен жиырма минутқа созылды, осы уақытта базаға ракеталар, минометтер мен шағын қарудан атылды. Осы шабуыл кезінде Ф/приват Ева Мартин қаза тапты, ол жаудың әрекетінен қаза тапқан алғашқы әйел UDR сарбазы болды. IRA «казарманы бұзушылар» деп аталатын қолдан жасалған минометтерді жасады. Әдетте, құрылысшының жүк көлігі сияқты коммерциялық көліктің артқы жағына бекітіліп, көлік казармаға жақын жерге тоқтатылып, құрылғылар таймер немесе қашықтан басқару арқылы газ баллондарынан жасалған зымырандарды казарма аумағына жіберетін болды. Олардың ең үлкені 1992 жылы 3 UDR-дің Килкил базасы «The Abbey»-ге 12 түтікпен шабуыл жасады. Базаларға басқа да тәсілдермен шабуыл жасалды, мысалы, 2 UDR-дің Гленан казармасын жойған жүк көлігі бомбасы үш сарбазды өлтіріп, көптеген адамдарды жарақаттады. Кейбір минометтер көлденең бағытта да атылуы мүмкін. Бұл қаруды алғаш рет 1991 жылдың 1 наурызында 2 UDR-дің мобильді патруліне қарсы қолданған. Екі сарбаз қаза тапты. Біреуінің, жеке Пол Сатклиффтің, ағылшынның жаназасы Барроуфордта, Ланкаширде өтті – Солтүстік Ирландиядан тыс жерде өткен жалғыз UDR жаназасы. UDR басқа сарбаздар сияқты казармаларда тұрмағандықтан, үйде (көп жағдайда отбасыларымен) тұрғандықтан, олар қызметтен тыс уақытта шабуылға ұшырау қаупіне тап болды. Көптеген сарбаздарға жеке қару берілді. Олардың кейбіреулері сарбаздардың үйінен ұрланған. Күндізгі жұмысы оларды қауіпсіз емес аймақтарға алып кететіндіктен, жартылай штат сарбаздары ең көп қауіпке ұшырады. Қиындықтар кезеңінде қаза тапқан UDR сарбаздарының көпшілігі қызметтен тыс уақытта шабуылға ұшырады. 2010 жылдың ақпанында Орта Ольстердегі «онға жуық» бұрынғы UDR сарбаздарына PSNI оларды диссиденттік республикашылдардың қауіп төндіргенін ескертті.

During the concept stage of the UDR the major armed threat to the state was the Irish Republican Army (IRA). Following a split in this organisation the Provisional Irish Republican Army (PIRA) was formed in December 1969, just days before recruiting was to begin for the regiment. PIRA became and remained the priority for the UDR, although threats to life and property also existed from other organisations. The Official Irish Republican Army (OIRA) (the remnants of the "old IRA") continued to commit acts of violence as did the Irish National Liberation Army (INLA), another offshoot from the "old IRA". Threats to the public peace also came from loyalist organisations such as the Ulster Volunteer Force (UVF), the Ulster Defence Association (UDA) which used the nom de guerre Ulster Freedom Fighters when killing, and a selection of other groupings who emerged during the Troubles. As the PIRA campaign continued throughout the 1970s and 1980s, it and other groups increasingly targeted Ulster Defence Regiment soldiers as well as others from the forces of law and order." Methods of attack included sniping, bombs and other tactics used by guerrilla armies when facing an enemy with superior forces. There were however open actions between the regiment and the IRA, which varied in style and tactics between the urban setting of Belfast and rural areas. There were few conventional attacks, but notably, on 2 May 1974, up to forty IRA men attacked the isolated 6 UDR Deanery base at Clogher, County Tyrone. A sustained assault lasted for around twenty minutes, during which it was hit by rockets, mortars, and small arms fire. F/Private Eva Martin was fatally wounded during this attack, the first female UDR soldier to be killed by enemy action. The IRA developed home made mortars referred to as "barrack busters". Normally fixed to the back of a commercial vehicle such as a builder's lorry, the vehicle would be parked in position near a barracks and the devices fired by timing device or remote controlled sending missiles made from gas cylinders into the barracks compound. The largest of these was twelve tubes fired at 3 UDR's Kilkeel base "The Abbey" in 1992. Bases were also attacked in other ways such as the truck bomb which destroyed 2 UDR's Glenanne Barracks killing three soldiers and wounding many more. Some mortars could also be fired horizontally. The first recorded use of this weapon was against a mobile patrol from 2 UDR on 1 March 1991. Two soldiers died. The funeral of one, Private Paul Sutcliffe, an Englishman, was held in Barrowford, Lancashire – the only UDR funeral to be held outside Northern Ireland. Because the UDR did not live in barracks like other soldiers but lived at home (in many cases with families), they were vulnerable to attack when off duty. A number of soldiers were issued with personal weapons. Some of these were stolen from soldiers homes. Part time soldiers were most at risk as they had day jobs which often took them to unsafe areas. Most UDR soldiers killed in the Troubles were attacked off duty. In February 2010 "about a dozen" former UDR soldiers in Mid Ulster were warned by the PSNI that they were under threat from dissident Republicans.

Шығындар

1970 жылдың 1 сәуірінен 1992 жылдың 30 маусымына дейін барлығы 197 әскери қызметкер қаза тапты. Тағы 61 адам UDR қатарынан шыққаннан кейін қайтыс болды. Қақтығыс кезінде қаза тапқан UVF-тың үш мүшесі мен UDA-ның бір мүшесі де сол кезде полктің сарбаздары болған. Екі UDR сарбазын тұрақты армия, үшеуін лоялист жарымәскерилер, ал қалған 192-ін республикалық жарымәскерилер (көбінесе Уақытша IRA) өлтірді. 22 адам "өз қолымен" өмірлерін өздері аяқтады, 220 адам табиғи себептерден, көбінесе жүрек ауруынан қайтыс болды. "Траблз" кезінде төрт "Гринфинч" қаза тапты: қарапайым Ева Мартин, капрал Хизер Керриган және сарбаз Маргарет А. Херст. Осы кезеңде UDR сарбаздары алты бейбіт тұрғынды және IRA-ның екі мүшесін өлтірді. UDR қатарынан бірінші болып қаза тапқан сарбаз – 6 UDR-дің Страбан ротасынан 22 жастағы жеке Винстон Доннелл болды. Ол 1971 жылдың 9 тамызында Клэди Бридж шекаралық өткізу пунктінің жанындағы көліктерді тексеру бекетінде (ұстауға шақыру аясында) қаза тапты. Қызмет ететін алғашқы католик – 7 UDR-дің 32 жастағы жартылай штаттан тыс сарбазы Шон Расселл болды, ол 1971 жылдың 8 желтоқсанында Белфасттың католиктер көп шоғырланған Нью-Барнсли ауданындағы үйіне басып кірген Ирландия Республикалық Армиясының мүшелері тарапынан әйелі мен балаларының көз алдында атып өлтірілді. Соңғысы – 11 UDR-дің жартылай штаттан тыс сарбазы Уильям Меграт, ол 1987 жылдың шілдесінде батыс Белфасттың Твинбрук ауданынан өтіп бара жатып, жұмысынан үйіне қайтып келе жатқанда атып өлтірілді. UDR қатарынан соңғы рет қаза тапқан сарбаз – 4/6 UDR-дің сержант-лейтенанты Кен Ньюэлл, ол 1991 жылдың 26 қарашасында Оңтүстік Армагта ұрланып, атып өлтірілді. Онымен бірге ұрланған тағы бір сарбаз Ньюэллдің денесі табылған Кросмаглен маңында босатылды. Бірігуден кейін шабуылдар тоқтаған жоқ. UDR-де қызмет еткен алты сарбаз Корольдік Ирландия полкінде (Үй қызметі батальондары) міндетін атқасқанда қаза тапты.

UDR-ге жарымәскери топтардың енуі

Экстремистік топтардың мүшелері тексеру шараларына қарамастан, UDR қатарына қосыла алды. Олардың мақсаты қару-жарақ, оқыту және ақпарат алу болды. Бірнеше ұрланған қару-жарақ діни араздықтарға байланысты кісі өлтірулерге, кісі өлтіруге талпынуларға және қарақшылыққа пайдаланылды.

Лоялистердің кіріп-шығуы

Полк құрылған кезде Ольстер қорғаныс қауымдастығы (UDA) әлі болмаған; екі мүшелік бастапқыда әскери билік үшін қабылданатын болды, себебі UDA мемлекетке қауіп деп қарастырылмаған. Бұл 1972 жылдың 29 қарашасында Уэстминстердің нұсқауымен GOCNI UDR мен жарымәскери ұйымдарға екі мүшеліктің төзбейтінін жариялап, 1975 жылдың соңына дейін UDA-мен байланысы бар 171 сарбазды босату арқылы тазалауды бастады. 1981 жылы Иан Пейслидің «Үшінші күшін» құрған кезде 11 UDR-дің командирі де осыған ұқсас мәлімдеме жасады. БАҚ хабарлағандай, ол үшінші күшке қатысқан әрбір сарбазды жұмыстан босату туралы батальондық бұйрық шығарған. Полктің 22 жылдық тарихында 3 UDR, 5 UDR, 7 UDR, 10 UDR және 11 UDR-ге қарсы лоялисттік шабуылдар жасалды. 1972 жылдың 20 қазанында 11 UDR-дің C ротасына жасалған шабуылдан кейін Лурган күзет командирі, сержант Билли Ханна MM, лоялисттік жарымәскери ұйымдарға қару-жарақ және ақпарат бергені үшін сотталды. Көбісі кейіннен бақылау операцияларында табылды, бірақ кейбіреулері лоялисттік ұйымдардың қылмыстар жасауына, соның ішінде кісі өлтіруге қолданылғандығы дәлелденді. Ұрланған қарудың көп бөлігі лоялисттік ұйымдарға тиді, бірақ IRA мүшелері мылтықтарды ұрлау үшін үйлеріне шабуыл жасаған бірнеше сарбазды өлтірді. 1972 жылдың соңына қарай Қорғаныс министрлігінің парламенттік жауабында 193 UDR қару-жарағы ұрланғаны, 130-ы қару-жарақ қоймаларына немесе қызметтік орындарына шабуыл жасалғаны хабарланды. Осы уақытқа дейін тек 76 қару-жарақ табылды. 1973 жылдың тамызында британдық әскери барлау қызметі дайындаған құжаттың жобасында сол уақытқа дейін ұрланған UDR қаруларының «көп бөлігі» лоялисттік жарымәскери ұйымдардың иелігінде болғаны айтылды. 18 қыркүйекте Портадауннан UDR мүшесі Уильям Райт Хиллсборо сотта қару-жарақ бойынша айыпталғаннан кейін кепілдікпен босатылды. Райт соттан шығарда «Бас имеспіз!» деп айқайлады. Келесі күні UDR-дің бұрынғы мүшесі Джон Хаверон 17 қыркүйекте Империал қонақ үйінің алдында үш адамды өлтіруге тырысқаны үшін айыпталып, Белфаст сотына жіберілді. 23 қыркүйекте UDR-дегі нұсқаушы Питер Уолли кісі өлтіру айыбынан босатылды, бірақ кейіннен 1 маусымда такси депосындағы оқиғаға байланысты қасақана жарақат келтіргені үшін 18 айға бас бостандығынан айырылды. 28 қыркүйекте UDR-дің екі мүшесіне шабуыл жасау және қару-жарақ ұстау айыбы тағылды. Жеке Роберт Лоуренс пен Реджинальд Жеймисонға қарсы қудалау жүргізілмеді. Бір күннен кейін UDR-дің тағы бір мүшесі Александр Томпсон қару-жарақ пен оқ-дәрі ұстау айыбы бойынша сол сотқа келді. 1974 жылдың мамырында католик отбасысы Джеймс пен Гертруда Девлинді Донахмор маңындағы үйлерінің алдында атып өлтірді. UVF жауапкершілікті өз мойнына алды және UDR сарбазы кейіннен кісі өлтіргені үшін өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Шабуыл кезінде атылып, жарақат алған қызы әскери киім киген адамның олардың машинасына автоматты оқ атудан бұрын тоқтатып алғанын еске алады. Девлиндер аймақтағы белгілі католик отбасы болды; Джеймс Тайрон округінің футбол командасына қатысты, ал Гертруда танымал кітапханашы болды. Екеуі де SDLP-де белсенді болды. Кейіннен қазаға ұшыраған UDR сарбазы Уильям Леонард, сондай-ақ, Дунганнон ауданында католиктерді нысанаға алған бомбалау сериясы үшін сотталды. Бұрынғы UDR қызметкері де сотталды. Кейінгі сот процесінде Леонард сондай-ақ Ирландия Республикасынан келген автобусты тонап, жолаушыны тонап, содан кейін автобусты бензинге батырып, өртеп жібергені үшін сотталды. 1974 жылдың қараша айында католик Кевин Риган Антрим графтығының Ларне қаласындағы Магуайрдің барында УФФ-тың қарулы шабуылы кезінде атылғаннан кейін бес күннен кейін қайтыс болды. Оған ешқандай топ кінәлі деп мәлімдемеген. UDR Lance Corporal Jack McAuley кісі өлтіргені үшін өмір бойына бас бостандығынан айырылды. 11 UDR C ротасының екі сарбазы (олар да UVF мүшелері) 1975 жылы Майами Шоубандының үш музыкантын өлтіргені үшін сотталды. Бұл шабуылды «белгісіз себептермен» жұмыстан босатылған бұрынғы UDR сарбазы Робин Джексон басқарды. Портадаундағы 11-ші UDR-дің E ротасының екі сарбазы (олар да UVF мүшелері) өздерінің бомбасының ерте жарылуынан қаза тапты. Майами Шоубанды өлтіруді Гленанн тобы жүзеге асырды; UDR, RUC және UVF мүшелерін қамтитын құпия бейресми лоялисттік одақ. "Lethal Allies: British Collusion in Ireland" атты Энн Кэдвалладердің айтуынша, топтың өзгеруі шамамен 120 адамды өлтірді, олардың барлығы дерлік Ирландия республикалық жарымәскери ұйымдарымен байланысы жоқ католик азаматтар болды. Кассель есебі топқа жатқызылған 76 өлтіруді тергеп, UDR сарбаздары мен RUC офицерлерінің 74-інде қатысқандығын анықтады. Басқа бір маңызды тұлға Роберт Макконнелл, UDR-дің 2-ші батальонындағы қызметші сержант болды. 1974 жылғы Дублин және Монахан бомбалауы туралы әділет судьясы Генри Барронның есебінде ол күдікті ретінде тізімделген; UDR капитаны Джон Ирвин Джон Уэйрдің сотқа ұсынған мәлімдемесінде Дублин және Монахан бомбалауына арналған жарылғыш заттарды бергені анықталды. Бұрынғы Гленанн тобының мүшелері оның Реви және О'Дауд өлтірулері сияқты көптеген басқа шабуылдарға қатысқандығын айтты. Бірнеше басқа UDR сарбаздары Гленанн тобына жатқызылған террористік шабуылдарға қатысты. 1975 жылдың қазанында UDR сарбазы Уильям Воркман, Айлэндмаджи, Антрим графтығында, сотында UVF-тың белсенді мүшесі болғаны және екі жыл бойы UVF мүшелеріне қару-жарақ қолдануды үйреткені айыпталды. Полиция мәлімдемесінде Воркман UVF мүшесі екенін мойындады. 1976 жылдың маусымында толық уақытты UDR сарбазы Ричард Лонг, Кэрридуфф, Даун графтығында, католик адамның үйіне оқ атып, Дэвид Спраттты өлтірді. Спратт оның ниетті құрбанының туысы болды. Лонг қамауға алынып, айыпталып, UDR-ден кеткеннен кейін өмір бойына бас бостандығынан айырылды. 1976 жылдың қазанында UDR сарбазы Сэмюэл Фаррелл, графтық Фермана, Дублиндегі арнайы қылмыстық сотта 1973 жылдың қыркүйегінде Петтиго, графтық Донегалдағы лоялисттік автобомбалық шабуылға қатысқандығы үшін айыпталды. Фаррелл бомбалау кешінде жүргізуші болғанын мойындады. 1977 жылы әскер D және G роталарын 10 UDR-дің Белфасттағы Гирдвуд казармасындағы зерттеді. Тергеу нәтижесінде 70 сарбаздың UVF-пен «байланысы» болғаны анықталды. Олардың екеуі қауіпсіздік мақсатымен жұмыстан босатылды. D ротасының 30 офицері 30 000 – 47 000 фунт стерлингтің арасындағы соманы «ағызып алғандығы» күдіктелді. Бұл соманың көп бөлігі UVF-қа кеткені күдіктелді. Сондай-ақ, UVF мүшелері сарбаздармен бірге тамақтанатыны хабарланды. Редферн 1984 жылдың тамызында Мазе түрмесінен қашуға тырысқанда қоқыс машинасының астында қаза тапты. Өлтірулер UDR сарбаздарының да қатысқан UDA жасушасының жұмысы болды. Олардың бірі, Роберт Дэвис, UDR-дің 5-ші батальонының толық уақытты мүшесі, 71 жастағы Сэмюэл Милларды өлтіргені үшін өмір бойына бас бостандығынан айырылды. 1976 жылдың қаңтарында Дэвис және тағы бір UDR сарбазы Рональд Нельсон Миллардың Лондондерридегі шаруа қожалығына оны бұрынғы қарулы тонау ісі бойынша куәлік беруден бас тартуға көндіруге барды. Қарлы шал бас тартқаннан кейін Дэвис машинасынан темір таяқ алып, түлкілерді өлтіруге қолданылатын, оны бірнеше рет басына соқты. Содан кейін ол машинасын үстінен өткізіп, денесін багажником салып, Лох-Неаға жерледі. Алайда, куәгер жерлеуді көріп, RUC-тің құпия телефон желісіне хабарласты. Құқық қорғау органдарының іздеуі кезінде Дэвис және тағы бір UDR сарбазы, екеуі де форма киген, Миллардың денесін эксгумациялап, оны машинаның алдыңғы орындығында отырғызып алып кетті.

When the regiment was formed, the Ulster Defence Association (UDA) did not yet exist; Dual membership was initially acceptable to the military authorities as the UDA was not seen as a threat to the state. This changed when on 29 November 1972, the GOCNI, on instructions from Westminster, announced that dual membership of UDR and paramilitary organisations would not be tolerated and began a purge which saw 171 soldiers with links to the UDA discharged by the end of 1975. A similar statement was issued by the commanding officer of 11 UDR when Ian Paisley's Third Force was established in 1981. The media reported that he had issued a battalion order to the effect that any soldier who became involved in the Third Force would be dismissed. During the regiment's 22 year history, loyalist raids were mounted against 3 UDR, 5 UDR, 7 UDR, 10 UDR, and 11 UDR. Subsequent to a raid against 11 UDR's C company, Lurgan on 20 October 1972, the guard commander, Sgt. Billy Hanna MM, was convicted of supplying arms and information to loyalist paramilitaries. Most were recovered in follow up operations, but some were later proven to have been used by loyalist organisations to carry out crimes, including murders. Most stolen weapons were taken by loyalist organisations, but a number of soldiers were killed by members of the IRA who attacked their homes to steal rifles. By the end of 1972, according to a Ministry of Defense in a parliamentary answer, 193 UDR weapons had been stolen, 130 in raids on armouries or points of duty. Only 76 stolen weapons had been recovered at that point. An August 1973 draft document prepared by British military intelligence asserted that the "vast majority" of UDR weapons stolen up to that point were in the possession of loyalist paramilitaries. On 18 September a member of the UDR, William Wright, of Portadown, was granted bail after appearing on an arms charge at Hillsborough. Wright reportedly shouted "no surrender" as he left the court with two other men who had been similarly charged. The following day a former member of the UDR, John Haveron, was remanded in a Belfast court after being charged with the attempted murder of three men outside the Imperial Hotel on 17 September. On 23 September an instructor in the UDR, Peter Wally, was cleared of a murder charge but later received 18 months imprisonment on a charge of wounding with intent in relation to an incident at a taxi depot on 1 June. On 28 September two members of the UDR were charged with assault and possession of arms. Neither Private Robert Lawrence nor Private Reginald Jamieson were prosecuted. A day later another UDR member, Alexander Thompson, appeared before the same court on a charge of possession of arms and ammunition. In May 1974 a Catholic couple, James and Gertrude Devlin, were shot dead outside their home near Donaghmore, County Tyrone. The UVF claimed responsibility and a UDR soldier was later sentenced to life imprisonment for the murders. The couple's daughter, who was also shot and injured in the attack, recalled a man in military uniform stopping their car before it was riddled with automatic gunfire. The Devlins were a prominent Catholic family in the area; James was involved in the Tyrone county football team and Gertrude was a popular librarian. Both were also active in the SDLP. The UDR soldier later convicted for the killings, William Leonard, was further convicted of a series of bombings targeting Catholics in the Dungannon area. A former UDR solder was also convicted. At a later trial Leonard was also convicted of holding up a bus from the Republic of Ireland, robbing a passenger, then dousing the bus in petrol and setting it alight. In November 1974 Catholic man Kevin Regan died five days after being shot during a UVF gun attack on Maguire's Bar in Larne, County Antrim. No specific group claimed responsibility. UDR Lance Corporal Jack McAuley was sentenced to life imprisonment for the murder. Two soldiers from the 11 UDR's C Company (also UVF members) were convicted of the 1975 killing of three musicians from The Miami Showband. This attack was led by Robin Jackson, a former UDR soldier who had been discharged for "undisclosed reasons". Two soldiers from 11 UDR's E Company, Portadown (also UVF members), died in the premature explosion of their own bomb. The Miami Showband killings were carried out by the Glenanne gang; a secret informal Loyalist alliance that included members of the UDR, RUC, and UVF. According to Lethal Allies: British Collusion in Ireland, by Anne Cadwallader, permutations of the group killed about 120 people – almost all of whom were Catholic civilians with no links to Irish republican paramilitaries. The Cassel Report investigated 76 killings attributed to the group and found evidence that UDR soldiers and RUC officers were involved in 74 of those. Another key figure was Robert McConnell, a serving corporal in the UDR's 2nd Battalion. The report by Justice Henry Barron into the 1974 Dublin and Monaghan bombings which killed 33 people lists him as a suspect; UDR Captain John Irwin was identified by John Weir in his affidavit as providing the explosives for the Dublin and Monaghan bombings. Former Glenanne Gang members named him as being involved in numerous other attacks, including the Reavey and O'Dowd killings. Several other UDR soldiers participated in terrorist attacks attributed to the Glenanne Gang. In October 1975 a UDR soldier from Islandmagee, County Antrim, William Workman, was accused in court of being an active member of the UVF who had for two years instructed UVF members in the usage of firearms. In an alleged police statement Workman had admitted to being a member of the UVF. In June 1976 a full time UDR soldier, Richard Long, based at Carryduff, County Down, shot and killed a Protestant man, David Spratt when he fired several shots into the home of a Catholic man at Comber, County Down. Spratt was the brother in law of his intended victim. Long was later sentenced to life imprisonment, having resigned from the UDR as soon as he was arrested and charged. In October 1976 UDR soldier Samuel Farrell from County Fermanagh was charged in the Special Criminal Court in Dublin with conspiracy and causing an explosion in relation to a loyalist car bomb attack at Pettigo, County Donegal, in September 1973. Farrell admitted to acting as getaway driver on the night of the bombing. In 1977, the Army investigated D and G companies of 10 UDR based at Girdwood Barracks, Belfast. The investigation concluded that 70 soldiers had "links" to the UVF. Following this two were dismissed on security grounds. 30 NCOs from D Company were suspected of fraudulently "siphoning off" between £30,000 – £47,000. A large percentage of this was suspected of going to the UVF. It was also alleged that UVF members socialized with soldiers in their mess. Redfern was crushed to death in a refuse lorry while trying to escape the Maze prison in August 1984. The killings were the work of a UDA cell of which several participants were also serving UDR soldiers. One member, Robert Davis, who had been a full time member of the UDR's 5th Battalion, was sentenced to life imprisonment for the murder of 71 year old Samuel Millar. In January 1976, Davis and another UDR soldier, Ronald Nelson, went to Millar's Londonderry farm to persuade him not to give evidence against them in a case arising from the earlier armed robbery of £1,400 from a post office. When the elderly man refused to relent, Davis took an iron shaft from his car, used for killing foxes, and struck him on the head several times. Then he reversed his car over him, threw the body in the boot and buried it on the shore of Lough Neagh. However, a witness saw the burial and contacted the RUC's confidential telephone line. During the ensuing search by security forces Davis and another UDR soldier, both in uniform, exhumed Millar's body and travelled with the body propped up between them in the front of a military Land Rover and were waved through at least one checkpoint before weighting the body with a concrete post and dumping it in a flooded quarry. Ronald Nelson was jailed for ten years for his role in the armed robbery of 220 assorted weapons. including 148 L1A1 self loading rifles, 35 Sterling SMGs and an L7A2 general purpose machine gun, as well as 9,500 rounds of ammunition, eight grenades and a rocket from the armoury at the UDR base at Magherafelt in June 1975. The twelve strong group of raiders transported the stolen weapons in two UDR vehicles. The RUC believed that the weapons, which were discovered at a farm, were discretely surrendered to redirect attention from the local UDA group which counted several of the local UDR soldiers among its members. Nelson was also convicted, with others, for his part in additional sectarian crimes including possessing firearms, car theft, armed robbery, arson and a petrol bomb attack on as Catholic owned draper's shop which caused £162,000 worth of damage. The gang was also linked to the death of a man in a premature explosion on a farm in County Londonderry in the early 1970s. In November 1979 full time UDR soldier James Gordon Murdock was refused bail on charges of membership of the UVF. Police believed Murdock was "deeply involved" in the organisation and if he was released on bail he would regroup remnants of the Markethill based UVF unit. In June 1980 the UDA shot dead Irish nationalist politician John Turnley in Carnlough, County Antrim. A Protestant who came from a unionist background, Turnley had been a member of the SDLP before helping to found the Irish Independence Party, which he later served as chairman. Three men were later convicted of his murder and that of Catholic man Rodney McCormick in Larne in August 1980. In 2016 it emerged that one of the three had been a member of the UDR. In November 1980 UDR Private David Jameson was charged with loaning his legally held pistol to the UVF and also robbery and hijacking. Jameson was seriously injured in an IRA bomb attack in April 1991. Jameson's brother, Richard Jameson, was a senior member of the UVF who was killed in a Loyalist feud in January 2000. In August 1981 a Catholic student, Liam Canning (19) was shot dead while walking along Alliance Avenue in the Ardoyne area of Belfast. The killing was initially claimed by the Ulster Freedom Fighters (UFF), the UDA's cover name, but UDR soldier Brian Roberts was later convicted. Roberts had used his UDR issue Walther pistol. Roberts was also convicted of shooting and wounding two Catholic men in July 1981. During 1982 and 1983 a UVF cell operated from a base operated by the 9th Battalion in Ballymena, County Antrim. Security was so lax a local UVF commander had access to a bar inside the base for several months even though he had "known terrorist connections" and a firearms conviction. The rest of the platoon claimed they never suspected any paramilitary infiltration despite them being on duty together regularly. A BBC Panorama documentary broadcast in 1990 alleged that an officer in the regiment said after the arrests "Ulster will one day be grateful to these men". The Panorama investigative team confirmed the remark with the soldier to whom it was made; the soldier was so appalled he reported the officer to his superiors but no action was taken. In 1984 an arms haul of twenty eight firearms that included several rifles, revolvers, and home made submachineguns as well as 5,000 rounds of ammunition was uncovered on the County Antrim farm of a serving UDR soldier. In court it was alleged he was hiding the weaponry on behalf of a member of Ian Paisley's Third Force paramilitary group who had also been a member of the UDA and Tara. Both men pleaded guilty to arms charges in 1987. In April 1985, the UFF/UDA claimed responsibility for shooting Catholic man Edward Love in Enniskillen, County Fermanagh. A serving UDR soldier and member of the regular British Army were later found guilty of murder and both men served thirteen years in prison before being released under the Belfast Agreement. In August 1986 the IRA shot dead a UDR sergeant, Denis Taggart, in the Shankill area of Belfast. According to loyalist sources Taggart was a member of the UVF as was his brother, Michael Taggart. Michael was a taxi driver employed by a taxi firm owned by another UVF member, Jacki Mahood. The Taggart brothers' father, also a UDR soldier, worked for the UVF linked firm as did two other men later described in court despositions as being linked to the UDR. Michael Taggart and UDA member Jackie Courtney used the taxi service to facilitate the theft of intelligence documents on republican suspects from Girdwood Barracks in North Belfast by a UDR soldier, Joanne Garvin. The files were leaked by a member of the British Army's Royal Scots, Corporal Cameron Hastie. The stolen documents were used to plan the killing of Catholic man Terence McDaid in 1988. Hastie and Garvin were both later arrested, charged, and convicted in 1989, serving short prison sentences. Garvin was expelled from the UDR while Hastie was permitted to rejoin the British Army and achieved the rank of major. In May 1987 loyalist paramilitaries murdered a Catholic charity worker, Dermot Hackett, near Drumquin, County Tyrone. Hackett had been subject to routine harassment and intimidation from members of the RUC and UDR following the killing of a UDR soldier in County Tyrone earlier that year. Hackett's killing was a joint enterprise between the UDA and Ulster Resistance; according to author Martin Dillon "there can be little doubt" that UDR soldiers had provided the intelligence for the attack. The Ulster Resistance UDA plan was solidified after the IRA shot dead Charles Watson, a former UDR soldier and loyalist tied to Ulster Resistance and the UVF. In January 1988 Loyalist paramilitaries shot dead Catholic businessman Jack Kielty (father of comedian Patrick Kielty) in Dundrum, County Down. A serving UDR soldier was suspected of involvement in the killing yet continued to serve in the Army, even after a RUC investigating officer requested that he be discharged. Although he was eventually discharged a Police Ombudsman report released in 2016 revealed the suspect continued to attend RUC/UDR briefings despite being questioned by police in connection with the murder of Jack Kielty. The RUC also uncovered British army maps and a UDR photograph album containing montages of IRA suspects; fingerprints belonging to the soldier were later found to be on the recovered montage. An investigating officer said it became apparent at the time that the UDR soldier was the driver during an earlier attempt to murder another man, John O'Rourke, at Dundrum in January 1986. In February 1989 solicitor Pat Finucane was murdered by Loyalist paramilitaries from the UDA acting in collusion with elements of the British security forces. The 9mm Browning handgun used in the murder of Finucane had been stolen from a UDR armoury at Malone Barracks, Belfast by a serving UDR soldier. The same weapon had been linked to the attempted killing of a Catholic man in September 1988. Several other weapons were taken from the same armoury. In August 1989 the UDA claimed responsibility for the murder of Catholic man Loughlin Maginn in County Down; it later emerged two of the UDA gunmen had also been serving UDR soldiers. When Maginn's family denied he was a member of the IRA, the UDA attempted to justify the murder by releasing a twenty minute video, shot by soldiers from the UDR, which showed the wall of a police briefing room covered with photographs of IRA suspects. This incident prompted the Stevens Inquiries concerning alleged security forces collusion with loyalist paramilitaries. Twenty eight UDR soldiers were arrested as part of the investigation. Twenty six belonged to the same company of 7/10 UDR. Six were later awarded damages. One was charged with activities linked to loyalist paramilitaries. The Stephens team caused "intense anger" as three hundred police had been used to surround the homes of suspects. This had identified them as UDR soldiers to their neighbours, potentially putting their lives at risk. Eleven moved house as a result, while the homes of eighteen others were provided with "additional security measures" at a cost of £25,000. In December 1991, three serving UDR soldiers and a close associate were arrested and questioned for several days about the murder of four men in a gun attack by the UVF in Cappagh, County Tyrone in March 1991 before being released without charge. The RUC and British Army examination of intelligence relating to several murders and attempted murders between 1988 and 1991 "highlighted concerns in relation to several members" of the UDR's 8th Battalion based in County Tyrone. A Historical Enquiries Team (HET) report released by the Police Service of Northern Ireland (PSNI) claimed the UDR men "were also named as responsible for other murders". Minutes of a 2012 meeting between HET officials, Cappagh families and representatives of campaign group Relatives for Justice recorded that the HET believed there were "probably four or five cases where UDR soldiers are linked to killings". Other members of the UDR were also questioned about the murder of Sinn Féin member Tommy Casey near Cookstown in October 1990, before being released without charge. An intelligence report indicated the murder was carried out by south Tyrone UVF and that three men named as being involved were UDR soldiers. The suspects were arrested along with two others, also in December 1991. In October 1992 a former UDR soldier, Rodney Davis, was alleged in court to have admitted copying names, address, and car number plates of republican suspects in south Down from his official UDR notebook and passing them to the UVF. In 1999, David Jordan, a former UDR soldier, allegedly broke down in a bar and admitted to being part of a patrol that killed nationalist Councillor Patsy Kelly in 1974. In January 2022, the Police Ombudsman published a report examining the RUC's handling of paramilitary attacks by the UDA/UFF between 1989 and 1993 in the north west of Northern Ireland which included 19 murders and multiple attempted murders. The report summarised that a "significant number of serving and former UDR members had links with loyalist paramilitaries" in the region and this included senior figures within the North West UDA/UFF. This overlap in membership gave loyalist paramilitaries access to weapons, training, intelligence, and uniforms which "added to their effectiveness in carrying out sectarian attacks." A leaked British military document that was posted to a local newspaper in 1992, claimed to have been sent by the UVF, contained the details of a number of republicans and also had the names of 28 UDR members named as being linked to loyalist paramilitaries. The Ombudsman's report was of the opinion that the RUC was not proactive enough in pursuing serving UDR members who were also actively involved in loyalist paramilitary violence; in one example two UDR soldiers linked to loyalist paramilitaries attended several security force briefings where they had access to sensitive information. The report found "no indications" that police investigated one of the soldiers links to the UDA/UFF despite RUC Special Branch's assessment that he had provided the intelligence for a murder in 1989. The other serving UDR soldier attended security force briefings at the same time as police were in possession of intelligence identifying him as having links to loyalist paramilitaries.

1973 жылғы "УДР-дегі төңкеріс" баяндамасы

2005 жылы көпшілікке жария етілген және мемлекеттік архивтерден табылған "УДР-дағы бұзақылық" атты құжат жобасы. Оның бір бөлігі 2006 жылдың 2 және 3 мамырында The Irish News газетінде жарияланды. 1973 жылдың тамызында британдық әскери барлау қызметі дайындаған деп саналады, ол UDR мен бұзақы ұйымдардың арасындағы мүшелік байланысын, жалдаудың алғашқы үш жылында зерттейді. Есепте UDR-ға лоялист жартылай әскери топтарының толық ену деңгейі туралы барлау мәліметтерінің жеткіліксіз екендігі мойындалды: Біз барлау тұрғысынан УДР-дағы бұзақылық туралы салыстырмалы түрде аз білеміз. Көбінесе бар мәліметтер "кейіннен" алынған сипатта болады. Бірақ біздің шектеулі көздеріміз бен қолдағы дәлелдеріміздің шектеулілігіне қарамастан, UDA/UVF ұйымдарында лауазымдар атқаратын бірқатар UDR сарбаздары анықталды. Олардың бір бөлігі ашық түрде террористік әрекеттерге қатысқан. Біздің барлау қызметіміз UDA және басқа топтардың UDR-ға енуінің толық картинасын көрсетпейді деуге болады, және жақын арада оның мүмкіндігі де көрінбейді. Есепте 1972 жылдың соңына дейін 200-ден астам UDR қаруы жоғалып немесе ұрланғаны көрсетілген, бірақ есеп жазылған 1973 жылы жоғалу көрсеткіші 56-ға дейін төмендеді. Бұл қауіпсіздіктің күшейтілуіне және "протестант экстремистерінің көпшілік арасындағы беделінің төмендеуі UDR мүшелерін бұзуды қиындатты" деген болжамға негізделген. 1970 мен 1985 жылдар аралығында 99 адам шабуыл жасағаны үшін, ал басқалары қарулы тонау, қару-жарақпен байланысты қылмыстар, жарылыс, қорқыту, католиктерге шабуыл жасау, адам ұрлау және UVF мүшелігі үшін сотталды. Олар қылмыстық әрекеттері үшін сотталды, бірақ бұл көрсеткіштің британдық армия мен RUC-қа қарағанда жоғары екені анықталды.

Саяси дау

Ольстер қорғаныс полкі Солтүстік Ирландиядағы протестанттардың көпшілігінен сөзсіз, күшті қолдау алды, бірақ ешқашан рим-католик азаматтарының сенімін жеңе алмады. Бұл, ішінара, католиктерді тарту және оларды қатарда ұстауға жеткіліксіздікпен, ал ішінара – полктің сектанттық мәдениеті мен мінезімен түсіндіріледі, ол 1971 жылдан кейін күдікті ирланд республикашылдары сотсыз тұтқындалғаннан кейін айқын болды. Бұл жағдайдағы алғашқы маңызды өзгеріс Солтүстік Ирландия Парламентінің интернациялауды енгізуіне байланысты болды. Алғашқы тұтқындалғандардың ешқайсысы протестант болған жоқ, бұл католиктерді бұл шараның олардың қауымына бағытталғанын түсінуге итермеледі. Бұл UDR үшін полкке қарсы республикалық үгіт-насихаттың күшеюіне әкелді. 1972 жылы тағы 108 католик сарбазы қызметтен босатуды өтінді. SDLP полкке қарсы күресін жалғастырды және «GOC католиктерді жұмысқа алу және полк имиджі мәселесін шешпегендігіне байланысты» оны таратуды үнемі талап етті. Партия жетекшілігінен ресми қолдау болмаса да, әртүрлі мүшелер (мысалы, Сеймус Маллон) UDR сарбаздарын өлтіруді айыптады және, мысалы, 1980 жылғы 6 қаңтарда Даунпатриктегі 3 UDR-ден католик сарбазы Джеймс Кокрейннің бомбалық шабуылда қаза табуы сияқты жерлеу рәсімдеріне қатысты. Хиллсборо келісімінен кейін Демократиялық юнионисттік партиясы (DUP) полктегі моральдық жағдайды төмендету және сарбаздардың офицерлеріне сенімсіздігін тудырып, жаппай отставкаға кетуге ықпал ету мақсатымен науқан бастады. Осы кезеңде Иан Пейсли баспасөзге Баллименадағы сарбаздарға жартылай штаттық құрам таратылғанға дейін қаруларын тапсыру үшін казармаға келуі туралы хабарлама жіберілгенін мәлімдеді. DUP баспасөз қызметі ағылшын офицерлері мен жоғары лауазымды сержанттардың тағайындалуын «Лондон мен Дублин UDR-ге сенбеуінің көрінісі» деп сипаттады. Ал DUP жетекшісінің орынбасары Питер Робинсон сарбаздарға олардың патрульдеріне қосылған полицейлермен ынтымақтаспауға кеңес берді, өйткені олар англо-ирландиялық кеңестің нұсқауымен келген. 1981 жылғы әскери бағалауда UDR-ға ұзақ мерзімді қажеттілік болмағаны, мүмкін, тек ішкі қорғанысқа қатысты рөл болмағаны қорытындыланды. Британ үкіметі полктің болашағына қатысты күмәндарын одақтастардың наразылығын тудыру және жаңа юнионисттік жарымәскери топтардың құрылуына себеп болу қаупінен сақтап, құпия сақтады. 1990 жылы BBC Panorama деректі фильміне сұхбат берген Ольстер юнионистік партиясының депутаты Кен Магнис UDR-ді тарату лоялисттік жарымәскери қызметтің күшеюіне және басқа жарымәскери ұйымдардың құрылуына әкелетінін мәлімдеді. 1985 жылғы ақпанда UDR-дің сектанттық бейнесі күмәнді көзден расталды, ол кезде Ольстер юнионистік партиясының жетекшісі Джеймс Молиноа Солтүстік Ирландия кеңсесінің бір қызметкеріне «кейбір UDR патрульдерінің католик қауымының мүшелеріне қатысты өздерінің позициясын теріс пайдалануына қатысты» алаңдаушылығын жеке түрде білдірді. Олар өз хабарларын баса көрсету үшін қолдаушылар республикалық аудандардағы қабырғаларға «Лоялист қылмыскерлер» сияқты плакаттарды жапты, бұл Операция «Тюдор» аяқталғаннан кейін Корольдік Ирландия полкінде әлі де қызмет ететін бұрынғы UDR сарбаздары алған жұмыстан босату ақысына қатысты. An Phoblacht UDR-дің Ұлыбританияның арнайы күштері демеушілік еткен құпия «өлім отрядтары» (Glenanne тобы) бар екенін және UDR мүшелері (Британдық барлау қызметімен бірлесіп) Дублин мен Монаганды бомбалаудың артында тұрғанын мәлімдеді. «Тәртіпсіздік» туралы бірнеше кітаптың авторы, журналист Эд Молони UDR-ді «көптеп протестанттық милиция» деп сипаттады.

The Ulster Defence Regiment commanded uncritically fierce support from most Protestants in Northern Ireland but never gained the confidence of the Roman Catholic minority. This can partially be explained by the failure to attract and retain Catholics, and partially by the sectarian culture and character of the regiment, which became explicit following the introduction of internment without trial of suspected Irish Republicans after 1971. The first notable change to this was caused by the Parliament of Northern Ireland's decision to introduce internment. None of those initially interned were Protestant, which led Catholics to understand that this was a measure directed entirely against their community. For the UDR it meant an increase in Republican propaganda against the regiment. During 1972, another 108 Catholic soldiers chose to be discharged. The SDLP remained opposed to the regiment and continually called for its disbandment "due to the failure of the GOC to address the issue of Catholic recruiting and the regimental image". Although no official support was evident from the party leaderships various members (for example Seamus Mallon), condemned the killing of UDR soldiers and attended funerals, such as in the case of James Cochrane, a Catholic soldier from 3 UDR in Downpatrick who was killed in a culvert bomb attack on 6 January 1980. After the Hillsborough Agreement the Democratic Unionist Party (DUP) began a campaign with the apparent motive of reducing morale in the regiment and causing mass resignations by undermining the confidence of soldiers in their officers. During this period Ian Paisley announced to the press that soldiers in Ballymena had been requested to report to barracks to be disarmed prior to the part time cadre being disbanded. The DUP press office claimed that the use of English officers and senior NCOs was "London and Dublin insisting the UDR could not be trusted". and Peter Robinson, the deputy DUP Leader, advised soldiers not to co operate with policemen who were attached to their patrols as they were there on the directions of the Anglo Irish Council. A military assessment in 1981 had concluded there was no long term requirement for the UDR except for possibly a role in home defence. Any British government doubts about the future viability of the regiment were kept secret for fear of provoking a Unionist backlash and prompting the formation of new Unionist paramilitary groups. Ulster Unionist MP Ken Maginnis interviewed for a BBC Panorama documentary in 1990 opined that disbanding the UDR would lead an increase in Loyalist paramilitary activity and the setting up of other paramilitary organisations. The UDR's sectarian image received corroboration from an unlikely source in February 1985 when Ulster Unionist leader James Molyneaux privately informed a Northern Ireland Office official of his "concern about the way in which some UDR patrols abused their position in relation to members of the Catholic community". To help emphasise their message they produced posters which supporters pasted over walls in Republican areas such as "The Loyalist Murderers" referring to the redundancy payments received by former UDR soldiers still serving with the Royal Irish Regiment at the end of Operation Banner (The official army title for operations in Northern Ireland). An Phoblacht claimed that the UDR had secret "death squads" (See: Glenanne gang) sponsored by United Kingdom Special Forces and that members of the UDR (in collusion with British Intelligence) were behind the Dublin and Monaghan bombings. Journalist Ed Moloney, author of several books on The Troubles, described the UDR as a "largely Protestant militia".

Еркіндіктер

Белфаст қаласы және Солтүстік Ирландияның көптеген муниципалитеттері полкке құрмет көрсетіп, Солтүстік Даун, Ларн және Ньютаунардс сияқты бостандық құқықтарын берді.

Уилкинсон - бейбітшілік семсері

7/10 (Белфаст қаласы) батальонының қоғамдық байланыстар жұмысы 1990 жылы Уилкинсон бейбітшілік қылышымен марапатталды. Ескерткіш – "19 футтық "қаһармандық өлшемдегі" қола мүсін", құрамында "Мурн гранитінен жасалған тұғырға орнатылған операциялық міндетін орындап жүрген UDR ер солдаты мен әйел 'Greenfinch' қола мүсіндері" бар. Лисберн қалалық кеңесі Лисберндегі Базар алаңында UDR Ескерткіш қорына жерді жалға берді. Жалға беру шарты бойынша, UDR Ескерткіш қорына ескерткіш орнату үшін осы жерді пайдалануға рұқсат берілген. Ескерткішті жоспарлау, орнату және күтіп ұстау UDR Ескерткіш қорының жауапкершілігінде. UDR ескерткіші Лисберн соғыс ескерткішінің жанындағы UDR құрмет кітабына (Roll of Honour) қосымша болып табылады, ол Лисберн аймағынан шыққан және қақтығыста қаза тапқан UDR қызметкерлерін еске алады. Мүсіндер тобының ашылуы 2011 жылдың 12 маусымында UDR Ескерткіш қорының сенімділерінің бірі виконт Брукбороу қолдауымен өтті. Салтанатты шарада қор төрағасы Уэсли Дункан: "Біздің қатарымызда жамандық жасағандар болғаны өкінішті, біз оны жасыруға тырыспаймыз. Бірақ біз айта аламыз, шамамен 50 мың адам жамандық жасаған жоқ – олар жақсылық жасады, елдері үшін бар күштерін салуды қалаған қарапайым, адал адамдар еді" деді.

Ұлттық ағаш өсіру орманы

2012 жылдың 28 сәуірінде Ұлттық естелік арборетомында полковник сэр Денис Фолкнер CBE (полк қауымдастығының бас меценаты) UDR ескерткішін және полктен кеткен соң қаза тапқан UDR әскерлерінің құрметіне ескерткіш ағаштарды ашты. Әскери қызметте қаза тапқандардың барлығын еске алу үшін ескерткіш ағаштар бұрыннан отырғызылған болатын. Ескерткіш 6 фут биіктігіндегі Моурн гранитінен жасалған. Шараға шамамен 100 UDR отбасы қатысты, олармен бірге Солтүстік Ирландияның мемлекеттік хатшысы Хьюго Свайр, DUP кіші министрі Джонатан Белл және UUP вице-лидері Джон Маккаллистер де болды. Корольдік ирланд полкінің 1-ші батальонының оркестрі монументке шеру ұйымдастырды.

Полковниктер командирі

Генерал сэр Джон Андерсон GCB, KCB DSO (1969–1977) (5-ші Корольдік Иннискиллинг драгун гвардиясы) (1-ші полковник-командир). Бригадир Гарри Бакстер CBE GM (1977–1986). Генерал сэр Дэвид Янг (1986–1991) Шотландия корольдік әскері. Генерал сэр Чарльз Хакстебл (1991–1992) Веллингтон герцогының полкі. Хакстебл 1996 жылға дейін Корольдік Ирландия полкінің полковник-командирі болып қызметін жалғастырды.