«Скития» – Кунардың ұзақ жыл қызмет еткен кемесі»

Кіріспе

Cunard мұхит кемесі

RMS Scythia – Cunard мұхит кемесі. Ол 1921 жылы алғашқы саяхатына шықты және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскер тасымалдау және жабдықтау кемесі ретінде пайдаланылды. Scythia 2005 жылдың 4 қыркүйегіне дейін Cunard компаниясының ең ұзақ қызмет еткен кемесі болды, содан кейін бұл көрсеткіш Queen Elizabeth 2 кемесімен басылып өтілді.

Тарих

Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ауыр шығындардан кейін Cunard Line амбициялық кеме құрылысы бағдарламасын бастады. Бұрын қолданған ірі лайнерлердің орнына, "аралық" кемелерді салуға шешім қабылданды. Scythia жаңа флоттағы алғашқы кеме болды және құрылысы 1919 жылы басталды. Scythia Ұлыбританиядағы Ливерпуль мен Куинстаун арасындағы, сондай-ақ АҚШ-тағы Нью-Йорк пен Бостонға бағыттардағы рейстер үшін салынды. 1920 жылдардың ортасында ол америкалық туристерге арналған сәнді лайнер ретінде Нью-Йорктен Жерорта теңізіне қатынай бастады. Scythia 1939 жылдың соңында мемлекеттік тапсырысқа алынып, 1940 жылдың 24 қыркүйегінде Бостонға бағыт алған 48 баламен Ливерпульден шықты. Бұл сапар Бостон Evening Transcript газетінің оқырмандарының демеушілігімен жүзеге асты және Балалардың теңіз арқылы қабылдану кеңесі басқаратын, кең ауқымды британдық эвакуация бағдарламасының бір бөлігі болды. 1940 жылдың 1 қарашасында ол әскер тасымалдау кемесіне айналып, 1-ші Корольдік драгун гвардиясын алып, Ливерпульден Таяу Шығысқа аттанды. Содан кейін ол Ливерпульден Нью-Йоркқа эвакуацияланғандарды тасымалдады. 1942 жылы Scythia одақтастардың Солтүстік Африкаға шабуылына қатысты. 23 қарашада кеме әуе торпедасының шабуылына ұшырады. Ықпалдастығы 4300 адамды құраған экипаж кемені Алжир портына жеткізе алды, нәтижесінде бес адам ғана қаза тапты. Scythia құтқарылып, 1943 жылдың қаңтарында жөндеу үшін Нью-Йоркке жеткізілді, содан кейін американдық әскерлерді Еуропаға тасымалдады. Соғыс аяқталғаннан кейін ол көптеген американдық әскерлерді Еуропадан үйлеріне қайтарды, олардың көпшілігі жаңа әйелдерімен бірге болды. Содан кейін ол Шығыстағы соғыстан Ұлыбритания әскерлерін үйлеріне қайтару үшін Үндістанға бағыт алды. 1946 жылдың басында Scythia канадалық соғыс келіндері мен олардың балаларын Ливерпульден Галифакстағы 21-кеудеге тасымалдады. Оның әскер тасымалдау миссияларының соңғысы 1948 жылдың 11 наурызында 1-ші Корольдік драгун гвардиясын Ливерпульге қайтару болды. Кейін 1948 жылы Scythia Еуропадан Канадаға босқындарды тасымалдау үшін Халықаралық босқындар ұйымына берілді. 1950 жылы ол қайтадан жолаушылар кемесіне айналып, Ұлыбританиядан Канадаға, кейін Нью-Йоркке қатынай бастады. 1957 жылы Scythia тағы да венгр босқындарын Канадаға тасымалдау үшін пайдаланылды (19 қаңтар 1957 жылы Саутгемптоннан Англияға аттанды), Галифакста, Новая Шотландияда 21-кеудеде қонды (Нью-Йорктегі Эллис аралымен салыстырылатын Канаданың порты). Оның соңғы бағыты Солтүстік теңіз айналасында болды. 1958 жылы, 37 жыл қызмет еткеннен кейін Scythia кемесі Thos. W. Ward кеме бұзу компаниясына тапсырылды, және оның соңғы капитаны Джеффри Трипплтон Марр кемені Inverkeithing портына жеткізді.

After heavy losses during the First World War, Cunard Line embarked on an ambitious building programme. It decided to build "intermediate", ships rather than the large liners it had previously employed. Scythia was the first ship in this new fleet, and building began in 1919. Scythia was built for the services between Liverpool and Queenstown in the British Isles to New York and Boston, in the United States. A luxury liner designed to appeal to American tourists, in the mid 1920s, she began sailing from New York to the Mediterranean. Scythia was requisitioned at the end of 1939, left Liverpool on 24 September 1940 with 48 children bound for Boston, sponsored by readers of the Boston Evening Transcript newspaper, part of a wider British evacuation programme under the Children's Overseas Reception Board. She became a troop ship on 1 November 1940, and sailed from Liverpool to the Middle East carrying the 1st King's Dragoon Guards. She then saw service carrying evacuees from Liverpool to New York. In 1942, Scythia took part in the Allied invasion of French North Africa. On 23 November she was struck by an aerial torpedo. Her crew managed to get her to harbour at Algiers, and she suffered only five casualties out of a complement of 4,300 men. Scythia was salvaged and taken to New York for repair in January 1943, and afterwards ferried American troops to Europe. At the end of the war she took many US troops back from Europe, many of them accompanied by their new brides, before sailing to India to bring home UK troops from the war in the East. She was also a war bride ship taking Canadian war brides and their children from Liverpool to Pier 21 in Halifax in the early part of 1946. One of her last missions as a troop ship was to bring the 1st King's Dragoon Guards home to Liverpool, on 11 March 1948. Later in 1948, Scythia was handed to the International Refugee Organisation to take refugees from Europe to Canada. In 1950 she became a passenger ship again, sailing from Britain to Canada and later to New York. Again in 1957 the Scythia was used to transport Hungarian refugees to Canada (departed Southampton England 19 Jan 1957), landing in Halifax, Nova Scotia at Pier 21 (Canada's equivalent to Ellis Island in New York). Her final route was around the North Sea. In 1958, after 37 years of service, Scythia was delivered to ship breakers Thos. W. Ward at Inverkeithing by her final Master, Geoffrey Thrippleton Marr.