Кіріспе
19 ғасырдағы ханшайым, титулды королева-консорт. 1559-67 және 1578-82 жылдары Габсбург Нидерландының губернаторы. Маргарет (5 шілде 1522 – 18 қаңтар 1586) – 1547 жылдан 1586 жылға дейін Парма герцогинясы, герцог Оттавио Фарнезедің әйелі, сондай-ақ 1559 жылдан 1567 жылға дейін және 1578 жылдан 1582 жылға дейін Нидерландының губернаторы болды. Ол Киелі Рим императоры Карл V пен Иоанна Мария ван дер Гейнсттің заңды емес қызы. Бірінші күйеуі, Флоренция герцогы Алессандро де Медичимен некесі арқылы 1536 жылдан 1537 жылға дейін Флоренция герцогинясы болған.
Governor of the Habsburg Netherlands in 1559–67 and 1578–82
Margaret (; 5 July 1522 – 18 January 1586) was Duchess of Parma from 1547 to 1586 as the wife of Duke Ottavio Farnese and Governor of the Netherlands from 1559 to 1567 and from 1578 to 1582. She was the illegitimate daughter of Charles V, Holy Roman Emperor, and Johanna Maria van der Gheynst. She had briefly been Duchess of Florence from 1536 to 1537 by her first marriage to Alessandro de' Medici, Duke of Florence.
Өмірбаян
Маргареттің анасы, Джоанна Мария ван дер Гейнст, граф Шарль де Лалайнның қызметшісі, Монтиньи мырзасы, фламанд болған. Маргарет Мехеленде өсті, оның жас өмірі әкесі V Карл белгілеген қатаң тәртіппен өтті, ол империясын нығайту үшін қызын пайдаланды. 1527 жылы, бес жасқа толғанда, Италиядағы ықпалын күшейту үшін әкесі оны Флоренция герцогы, Папа VII Клименттің немересі Алессандро де Медичиге күйеуге беруге келісім берді. Некеге келіссөздер 1526 жылы басталды, ал 1529 жылы келісімге әкесі мен Папа ресми түрде қол қойды. 1529 жылы Маргарет әкесі тарапынан мойындалып, Австрияның Маргарет есімін алуға рұқсат алды, ал 1533 жылы он бір жасар қыз Италияға жеткізіліп, Флоренция, Рим және Парма сарайларында тәрбиеленді. Ол тәуелсіз әйел ретінде өсуіне көмектесетін білім мен дағдыларды алды. Маргарет күйеуімен көп уақыт өткізбегендіктен, осы уақытты Италия мәдениетін тануға жұмсады. Ол көп тіл білсе де, өмірінің соңына дейін итальян тілін артық жақсы көрді. 1536 жылдың 13 маусымында Флоренцияда Алессандроға тұрмысқа шықты, ол 1537 жылдың 6 қаңтарында қаза болды. 1538 жылдың 4 қарашасында Римде он бес жастағы жесір Папа III Павелдің он төрт жастағы немересі, Парма герцогы Оттавио Фарнезеге үйленді. Бастапқыда ол оған үйленуден бас тартты. Ол Папа мен Император Парма билігі үшін таласқандықтан, қиын жағдайға түсті. 1555 жылы Фарнезе әулеті Испания тарапынан Парманың билеушісі ретінде мойындалды, ал оның ұлына қамқорлық берілді. 1555 жылы ол Италиядан Нидерландыға кетіп, ұлын ағасы II Филиппке тапсырды. Филипп Испанияға кеткен кезде 1559 жылы оны Нидерландының губернаторы етіп тағайындады. Губернатор ретінде Маргарет Инквизиция мен испандық зорлыққа қарсы наразылықтың күшеюіне тап болды, ал Филипп оған тек номиналды билік берді. Ол өз еркімен әрекет етуге бекінді, нәтижесінде Нидерланды көтерілісі болды. Маргарет Филипптің бас кеңесшісі ретінде таңдаған Кардинал Гранвеллдің кеңесіне сүйенуге мәжбүр болды, ол Нидерландыда жиреншіккен адамға айналды. Гранвелл 1564 жылы Нидерландыдан қуылғаннан кейін Маргарет Кеңесінің мүшелеріне сүйенуге мәжбүр болды. 1565 жылы голланд ақсүйектерінен оппозициялық партия құрылды. Маргарет олардың шағымдарын қабылдады және қарсылық білдірушілерді басуға әскері болмағандықтан, діни қуғын-сүргінді тоқтатуға уәде берді. 1566 жылы Нидерландының барлық жерінде иконоборшылық көтерілістер болды, бірақ ол штадхолдерлерінің көмегімен оларды басуға тырысты. Келесі жылы Филипп Альба герцогы басқаратын әскери көмек жіберді. Маргарет Филиппке Альбаның әрекеттері апатқа әкелетінін ескертті, бірақ Альбаны тоқтатуға тырысудың орнына, Филипп Альбаға берген өкілеттілігі өзінің өкілеттілігін жойғанын білгенде отставкаға кетті. 1567 жылы Маргарет Италиядағы Л'Аквилаға көшті. Ол Абруццоның губернаторы және Неапольдің вице-королі болып тағайындалды.
Her early life followed a strict routine set forth by her father, Charles V, who used his daughter as part of his plans to secure his empire. In 1527, the year she turned five, she became engaged to the nephew of Pope Clement VII, Alessandro de' Medici, Duke of Florence, to assist her father's ambition in gaining influence in Italy. The marriage negotiations had been initiated in 1526, and in 1529, the agreement was officially signed by her father and the Pope. In 1529, Margaret was acknowledged by her father and allowed to assume the name Margaret of Austria, and in 1533, the 11 year old girl was brought to live in Italy and educated in the courts of Florence, Rome, and Parma. There, she was taught skills that helped her grow as an independent woman. As Margaret did not spend much time with her husband, she used this time to become exposed to the surrounding Italian culture. Though she was multi lingual, she preferred the Italian language for the rest of her life. On 13 June 1536 in Florence, she married Alessandro, who was assassinated on 6 January 1537. On 4 November 1538 in Rome, the 15 year old widow married Ottavio Farnese, Duke of Parma, the 14 year old grandson of Pope Paul III. At first she refused to marry him. She was in a somewhat difficult position, as the Pope and the Emperor argued about authority over Parma. In 1555, the Farnese family were acknowledged as rulers of Parma by Spain in exchange for the custody of her son. In 1555, she left Italy for the Netherlands, where she left her son in the care of her half brother Philip II. Philip appointed her Governor of the Netherlands when he left in 1559 for Spain. As governor, Margaret faced the rising storm of discontent against the Inquisition and Spanish despotism, and Philip had left her but nominal authority. He was determined to pursue his own arbitrary course, and the result was the revolt of the Netherlands. Margaret was forced to adjust herself to the advice of Cardinal Granvelle, Philip's choice for her chief councilor, who would grow to be greatly disliked in the Netherlands. After Granvelle's exile from the Netherlands in 1564, Margaret was forced to rely on the grandees in her Council. In 1565, an opposition party was formed from the Dutch nobility. Margaret received its complaints and, having no army to put down the dissenters, promised to stop religious repression. In 1566, Iconoclastic riots took place all over the Netherlands but she managed to quell them, with the help of her stadtholders Philip of Noircarmes (who subjugated the cities of Tournai and Valenciennes) in Hainaut and William of Orange in Holland. The next year, Philip sent her military help led by the Duke of Alba. Margaret warned Philip that actions by Alba would lead to catastrophe, but instead of trying to stop Alba, she resigned when she learned that Alba's power of attorney, granted by Philip, superseded her own. In 1567, Margaret retired to L'Aquila in Italy. She was appointed Governor of Abruzzo and Viceroy of Naples,
Елтаңба
Австрияның Маргарет Флоренция және Парма герцогинясы ретінде өзінің таңбасы ретінде қабығынан шығып жарқыраған інжу-маржанды таңдады, ал оның ұраны – Decus allatura coronae ("Тәжге даңқ сыйлайтын").