Кіріспе
Жалпы қабылданған моральдық немесе жыныстық шектеулерді мойындамайтын адам. Либертин – моральдық принциптердің көп бөлігінен, жауапкершілік сезімінен немесе жыныстық шектеулерден айырылған, оларды қажетсіз немесе ұнамсыз деп санайтын адам. Бұл адам әсіресе, үлкен қоғам қабылдаған моральдық нормалар мен мінез-құлық ережелерін елемейтін, тіпті оларды жоққа шығаратын болады. Либертиндердің құндылықтары мен іс-әрекеттері жиынтығы либертизм немесе либертинаж деп аталады және бұл гедонизмнің бір өршіл түрі болып есептеледі. Либертиндер сезімдер арқылы алынатын физикалық ләззаттарға басымдық береді. Либертизм философиясы 17, 18 және 19 ғасырларда, әсіресе Франция мен Ұлыбританияда кең таралып, көптеген жақтастарын тапты. Олардың қатарында Джон Уилмот, Рочестердің 2-графы және Маркиз де Сад есімдері бар.
A libertine is a person devoid of most moral principles, a sense of responsibility, or sexual restraints, who sees these traits as unnecessary or undesirable, and is especially someone who ignores or even spurns accepted morals and forms of behaviour observed by the larger society. The values and practices of libertines are known collectively as libertinism or libertinage and are described as an extreme form of hedonism. Libertines put value on physical pleasures, meaning those experienced through the senses. As a philosophy, libertinism gained new found adherents in the 17th, 18th, and 19th centuries, particularly in France and Great Britain. Notable among these were John Wilmot, 2nd Earl of Rochester, and the Marquis de Sade.
Терминнің пайда болуы
Алғашқыда Джон Кальвин Женевада (Швейцария) өзінің саясатына қарсы шыққандарды жағымсыз сипаттау үшін "либертин" деген сөзді қолданған. Ами Перрин бастаған топ Кальвиннің "Генева қоғамының барлық мүшелеріне қатысты шіркеу тәртібін біркелкі қолдану қажеттігіндегі" талабына қарсы шықты. Перрин мен оның жақтастары 1548 жылы қала кеңесіне сайланды және "Франциядан одан да көптеп қашып келе жатқан діни босқындардың санының артуына қарсы ескі тұрғындардың наразылығын қоздырып, Женевада қолдаушылар шегін кеңейтті". 18- мен 19 ғасырларда бұл термин көбінесе рассалықпен байланысты болды. Шарль Морис де Тальеран жазғандай, Жозеф Бонапарт Неаполь тағында отырғанда "тек өмірдің ләззатын іздеді және либертиндікке оңай қол жеткізді".
Философия
Барокко дәуірінде Францияда Габриэль Наду, Эли Диодати және Франсуа де Ла Моте Ле Ваер сияқты философтар мен зиялылардың еркін ойлы ақылдас тобы болды, олар жиынтығында libertinage érudit деп белгілі болды. Сынаушы Вивиан де Сола Пинто Джон Уилмоттың, 2-ші Рочестер графының бостандығын Гоббстің материализмімен байланыстырды.