Секунды бомбасы: Суда сақталған кедергілерден жалқаулап, нысанаға жетіп жарылатын қару. Барнс Уоллистің өнертабысы, соғыс стратегиясындағы маңызды рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нысанаға есептелген жолмен, су арқылы кедергілерден (мысалы, торпедалық торлар) сақталып секіріп жетіп жаруға арналған бомба.
Bomb designed to bounce to a target across water in a calculated manner to avoid obstacles
"Секіретін Бетти" деп аталған секіретін мина.
the bounding mine nicknamed "Bouncing Betty"
Секіретін бомба – су арқылы кедергілерден (торпедалық торлар сияқты) сақталып, нысанаға есептелген жолмен секіріп жетіп жаруға арналған бомба. Бұл бомбаның нысанаға жеткендегі жылдамдығы мен жарылу уақыты да әдеттегі теңіз заряды сияқты алдын ала анықталады. Мұндай бомбаны алғаш рет британдық инженер Барнс Уоллис ойлап тапты. Оның "Upkeep" секіретін бомбасы 1943 жылдың мамырында RAF-тің "Chastise" операциясында неміс бөгеттеріне секіріп түсіп, су астында жарылып, кейіннен ол өнертапқыш болған "Grand Slam" және "Tallboy" жер сілкінісі бомбаларының жер астындағы жарылысымен салыстырылатын әсер етті.
A bouncing bomb is a bomb designed to bounce to a target across water in a calculated manner to avoid obstacles such as torpedo nets, and to allow both the bomb's speed on arrival at the target and the timing of its detonation to be pre determined, in a similar fashion to a regular naval depth charge. The inventor of the first such bomb was the British engineer Barnes Wallis, whose "Upkeep" bouncing bomb was used in the RAF's Operation Chastise of May 1943 to bounce into German dams and explode underwater, with an effect similar to the underground detonation of the later Grand Slam and Tallboy earthquake bombs, both of which he also invented.
Британдық бомбалар
1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Уоллис стратегиялық бомбалауды жаудың соғыс жүргізу қабілетін жою құралы деп қарастырды және «Ось державаларына шабуыл жасау әдісі туралы хабарлама» деген мақала жазды. Жаудың қуат көздеріне сілтеме жасай келгенде, ол (аксиома 3) былай деп жазды: «Егер оларды жою немесе тоқтату мүмкін болса, олар жауды соғысты жалғастыруға толыққанды қабілетсіз етудің құралын ұсынады».
After the outbreak of the Second World War in 1939, Wallis saw strategic bombing as the means to destroy the enemy's ability to wage war and he wrote a paper entitled "A Note on a Method of Attacking the Axis Powers". Referring to the enemy's power supplies, he wrote (as Axiom 3): "If their destruction or paralysis can be accomplished they offer a means of rendering the enemy utterly incapable of continuing to prosecute the war"
Барнс Уоллис 1942 жылғы сәуірде «Сфералық бомба – Су асты торпедасы» деген мақаласында қарудың нысанаға тигенше су бетімен секіріп, содан кейін су астында жарылатын шабуыл әдісін сипаттады, бұл тереңдік зарядына ұқсас. Оны су бетінде секіріп өткізу, су асты қорғанысынан және кейбір жер үсті қорғанысынан қашуға мүмкіндік береді, сонымен қатар қару су асты жарылыстарына тән «көпіршік импульсі» әсерін пайдаланып, тиімділігін арттырады. Уоллис мақаласында қолайлы нысаналар ретінде гидроэлектр станциялары мен «Норвегия фиордтары сияқты тыныш суларда бекітілген жүзетін кемелер» көрсетілген. Екі нысана да Уоллис мақала жазған кезде (бұл оның осы тақырыптағы алғашқы жұмысы емес) британдық әскерилер үшін қызығушылық тудырды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін неміс гидроэлектр станциялары маңызды бомбалау нысаналары ретінде анықталған, бірақ қолданыстағы бомбалар мен бомбалау әдістері оларға тиімді әсер ете алмады, себебі торпедалық торлар оларды дәстүрлі торпедалардан қорғады және оларды жоюдың практикалық тәсілі әлі әзірленбеген еді. 1942 жылы британдықтар Солтүстік Атлант мұхитында одақтас кемелерге қауіп төндіретін және британдықтардың оны жоюға жасаған бірнеше әрекетінен аман қалған неміс линкоры «Тирпицті» жоюдың жолын іздеді. Осы уақытқа дейін «Тирпиц» Норвегия фиордтарында орналасқандықтан шабуылдан қорғалды, бұл оған «құрылыстағы флоттың» әсерін тигізді. Осылайша, Уоллис ұсынған қару назар аударып, белсенді сынақтан өтіп, дамытылды. 1942 жылдың 24 шілдесінде Уэльстегі Раядер қаласының жанындағы Нант-и-Гро бөгеті, сынақ барысында А.Р. Коллинздің басшылығымен, жарылғыш заттармен толтырылған минамен қиратылды, бұл қарудың әлеуетін «көрнекті сәтті» көрсетті. А.Р. Коллинз Барнс Уоллиспен қатар, бомбаны дамытуға және оны нысанаға жеткізу әдісіне үлкен үлес қосқан көптеген адамдардың бірі болды. 1982 жылы жарияланған мақаласында Коллинз өзі Уоллистің «бұл жобаны дамытуда маңызды рөл атқармағанын және әсіресе, мысалы, сэр Уильям Гланвилл, доктор Г. Чарльзворт, доктор А.Р. Коллинз және басқалар Жол зерттеу зертханасының маңызды үлес қосқанын» нақты көрсетті. Алайда, Уоллис өзі қатысқан Викерс Веллингтон бомбалаушысын, оның ерте сынақтарында қолдану үшін өзгерту, Уоллис «басқалардың еңбегін бірінші болып мойындаған болар еді» деген мысал ретінде келтірілді. Сондай-ақ, сол кезде Vickers Armstrongs фирмасының сурет кеңсесінде жұмыс істеген Эрик Оллрайттың айтуынша, «Уоллис өзінің әдеттегі жұмысын [Vickers Armstrongs үшін] жасауға тырысты, сонымен қатар ол Министрлікте және Форт-Халстедте және барлық жерде болды». Уоллис өзінің хабарламаларын, идеяларын және ағымдағы дамуларын тиісті органдарға ұсыну арқылы даму жалғасуын қамтамасыз етті. Уоллис қарудың үлгілерінің, прототиптерінің және «тірі» нұсқаларының бас дизайнері болды. Ең бастысы, RAF экипаждарына операция «Chastise» үшін түсіндіргенде, оның бірінші дизайнын қолдануға дайындағанда, қаруды түсіндірген – Уоллис болды. Қарудың ерекшелігі, даму барысында қосылған, кері айналу болды, бұл оның ұшу биіктігі мен тұрақтылығын және секіру қабілетін жақсартты, сонымен қатар қарудың нысанаға жеткенде оған жақын немесе жақын болуына көмектесті. Кері айналу – гольф доптарының ұшуындағы қалыпты ерекшелік, себебі олар клубпен соққанда осылай айналады. Осы себепті, әзірленген қарудың барлық түрлері «Гольф миналары» деп аталды, ал кейбір шар тәрізді прототиптерінде ойықтар болды. 1942 жылдың қарашасында Уоллис қаруының үлкен нұсқасын бөгеттерге қарсы, ал кішісін кемелерге қарсы қолдануға шешім қабылданды: олар сәйкесінше «Upkeep» және «Highball» деп аталды. Үшінші нұсқасы «Baseball» деп аталды, ол Корольдік теңіз күштерінің жағалау күштерінің МТБ немесе МГБ-да қолданылуы жоспарланды, бірақ «күннің жарығын көрмеді». «Upkeep» және «Highball» бағдарламаларын әзірлеу, сынау және қолдану бір мезгілде жүргізілуі тиіс еді, өйткені күтпеген жағдайды сақтау маңызды болды: егер біреуін мақсатқа қарсы жеке-жеке қолданса, Германияның ұқсас мақсаттарға қарсы қорғанысы күшейіп, екіншісін пайдасыз етеді деп қорқынышты. Алайда, «Upkeep» мерзімге сәйкес жасалды, себебі оның максималды тиімділігі маусымдық жаңбырдан бөгеттердің мүмкіндігінше толы болуына байланысты болды, ал осының соңғы мерзімі 1943 жылдың 26 мамырына белгіленді. Нәтижесінде, осы мерзім жақындағанда, «Highball» әлі де дамып жатты, ал «Upkeep» дамуын аяқтады, содан кейін «Upkeep» жеке қолдану туралы шешім қабылданды. 1974 жылдың қаңтарында, Ұлыбританияның «отыз жылдық ережесі» бойынша, «Upkeep» және «Highball» екі бағдарламасы бойынша құпия үкіметтік файлдар жарияланды, бірақ қарулардың техникалық егжей-тегжейі 1963 жылы жарияланған еді.
Barnes Wallis's April 1942 paper "Spherical Bomb – Surface Torpedo" described a method of attack in which a weapon would be bounced across water until it struck its target, then sink to explode under water, much like a depth charge. Bouncing it across the surface would allow it to be aimed directly at its target, while avoiding underwater defences, as well as some above the surface, and such a weapon would take advantage of the "bubble pulse" effect typical of underwater explosions, greatly increasing its effectiveness: Wallis's paper identified suitable targets as hydro electric dams "and floating vessels moored in calm waters such as the Norwegian fjords". Both types of target were already of great interest to the British military when Wallis wrote his paper (which itself was not his first on the subject); German hydro electric dams had been identified as important bombing targets before the outbreak of World War II, but existing bombs and bombing methods had little effect on them, as torpedo nets protected them from attack by conventional torpedoes and a practical means of destroying them had yet to be devised. In 1942, the British were seeking a means of destroying the German battleship German battleship Tirpitz, which posed a threat to Allied shipping in the North Atlantic and had already survived a number of British attempts to destroy it. During this time, the Tirpitz was being kept safe from attack by being moored in Norwegian fjords, where it had the effect of a "fleet in being". Consequently, Wallis's proposed weapon attracted attention and underwent active testing and development. On 24 July 1942, a "spectacularly successful" demonstration of such a weapon's potential occurred when a redundant dam at Nant y Gro, near Rhayader, in Wales, was destroyed by a mine containing of explosive: this was detonated against the dam's side, underwater, in a test undertaken by A. R. Collins, a scientific officer from the Road Research Laboratory, which was then based at Harmondsworth, Middlesex. A. R. Collins was among a large number of other people besides Barnes Wallis who made wide ranging contributions to the development of a bouncing bomb and its method of delivery to a target, to the extent that, in a paper published in 1982, Collins himself made it evident that Wallis "did not play an all important role in the development of this project and in particular, that very significant contributions were made by, for example, Sir William Glanville, Dr. G. Charlesworth, Dr. A. R. Collins and others of the Road Research Laboratory". However, the modification of a Vickers Wellington bomber, the design of which Wallis himself had contributed to, for work in early testing of his proposed weapon, has been cited as an example of how Wallis "would have been the first to acknowledge" the contributions of others. Also, in the words of Eric Allwright, who worked in the Drawing Office for Vickers Armstrongs at the time, "Wallis was trying to do his ordinary job [for Vickers Armstrongs] as well as all this – he was out at the Ministry and down to Fort Halstead and everywhere"; Wallis's pressing of his papers, ideas and ongoing developments on relevant authorities helped ensure that development continued; Wallis was principal designer of the models, prototypes and "live" versions of the weapon; and, perhaps most significantly, it was Wallis who explained the weapon in the final briefing for RAF crews before they set off on Operation Chastise, to use one of his designs in action. A distinctive feature of the weapon, added in the course of development, was back spin, which improved the height and stability of its flight and its ability to bounce, and helped the weapon to remain in contact with, or at least close proximity to, its target on arrival. Back spin is a normal feature in the flight of golf balls, owing to the manner in which they are struck by the club, and it is perhaps for this reason that all forms of the weapon which were developed were known generically as "Golf mines", and some of the spherical prototypes featured dimples. It was decided in November 1942 to devise a larger version of Wallis's weapon for use against dams, and a smaller one for use against ships: these were code named "Upkeep" and "Highball" respectively. A third version, code named "Baseball", was also planned for use by MTBs or MGBs of the Royal Navy Coastal Forces, but "never saw the light of day" Though each version derived from what was originally envisaged as a spherical bomb, early prototypes for both Upkeep and Highball consisted of a cylindrical bomb within a spherical casing. Development, testing and use of Upkeep and Highball were to be undertaken simultaneously, since it was important to retain the element of surprise: if one were to be used against a target independently, it was feared that German defences for similar targets would be strengthened, rendering the other useless. However, Upkeep was developed against a deadline, since its maximum effectiveness depended on target dams being as full as possible from seasonal rainfall, and the latest date for this was set at 26 May 1943. In the event, as this date approached, Highball remained in development, whereas development of Upkeep had completed, and the decision was taken to deploy Upkeep independently. In January 1974, under Britain's "thirty year rule", secret government files for both Upkeep and Highball were released, although technical details of the weapons had been released in 1963.
Сақтау
Инертті толтырумен Upkeep прототиптерін сынау 1942 жылдың желтоқсанында RAF Warmwell-ден ұшып, Дорсет штатындағы Чезил Бичте және 1943 жылдың сәуір мен мамырында RAF Манстоннан ұшып, Кенттегі Рекулверде, алдымен Vickers Wellington бомбалаушысын пайдаланып жүргізілді. Алайда, толық көлемді Upkeep өлшемдері мен салмағы сол кездегі ең үлкен британдық бомбалаушы, Avro Lancaster-пен ғана тасымалдана алатын болды, тіпті оны тасымалдау үшін едәуір өзгерістерге ұшырауы керек болды, нәтижесінде Avro Lancaster "B III (Special)" пайда болды. Сынақ кезінде Upkeep-тің шар тәрізді корпусы сумен соқтығысқанда ыдырайтыны, бірақ бомбаны қамтитын ішкі цилиндрдің су бетінде ойдағыдай жалғасатыны анықталды. Нәтижесінде Upkeep-тің шар тәрізді корпусы дизайндан алынып тасталды. Даму мен сынақ 1943 жылдың 13 мамырында Кент штатының Бродстейзер қаласынан теңізге 5 миль (8 км) қашықтықта тірі, цилиндрлі Upkeep бомбасын тастаумен аяқталды. Бұл кезде Уоллис бомбаны су мен жердің үстінен "дәл" 60 фут (18 м) биіктікте, 500 айналыммен тастау керектігін нақтылады: бомба "800 ярдтан астам жерде жеті рет секіріп, суға батып, жарылды". Upkeep-тің өндірістік нұсқасында, оны өндіруші "Vickers Type 464" деп атаған, жарылғыш заряд Torpex болды, ол бастапқыда торпедаларда сияқты су асты нысаналарына қарсы үлкен әсер ету үшін ұзақ жарылғыш импульс беру үшін жасалған; жарылудың негізгі құралы үш гидростатикалық тапанша болды, олар тереңдіктегі зарядтарда қолданылады, 30 фут (9 м) тереңдікте отқа орнатылған; және оның жалпы салмағы 30 кг болды, оның ішінде Torpex. Сондай-ақ, бомба ұшақтан түсірілген кезде автоматты түрде қаруланған және 90 секундтан кейін атылу үшін белгіленген "өзін-өзі жою" детонациясы жасалды. Ұшақтағы бомбаны екі ұшынан да бұрышталып, оны босату үшін ұшақтағы үлкен қос калиперлер немесе үшбұрышты қарулар ұстап тұрды. Артқа айналу нысанаға жетуден 10 минут бұрын басталуы керек еді және бомбаның оң жағында орналасқан Vickers Jassey гидравликалық моторымен қозғалатын белдік арқылы беріледі. Бұл қозғалтқыш жоғарыдағы қару мұнарасында қолданылатын гидравликалық жүйемен жұмыс істеді. Жарылғыш заттың барынша тиімділігін арттыру үшін бөгеттің тығыз байланысы қажет болды. Биіктік бір-бірімен қиылысатын жарық сәулелерінің жұбымен тексерілді, олар су бетінде жиналған кезде ұшақтың дұрыс биіктігін көрсетті - бұл ұшақ өндірісі министрі Бенджамин Локспейзердің рейд үшін ойлап тапқан әдісі және нысанадан қарапайым, қолмен ұсталатын үшбұрышты құрылғы арқылы қашықтық: бір бұрышы көзге дейін ұсталған кезде, қалған екі бұрыштағы проекциялар бомба шығару үшін дұрыс қашықтықта болғанда нысананың алдын ала белгіленген нүктелеріне сәйкес келеді. Бұл практикада ыңғайсыз болып көрінуі мүмкін, сондықтан кейбір ұшақ экипаждары оны ұшақтың өзінде орнатылған және кинаграф пен жіпке қатысты өздерінің құрылғыларымен ауыстырды. 1943 жылдың 16-17 мамыры аралығында "Chastise" операциясы Германияның Рур алқабындағы бөгеттерге Upkeep-ті қолдана отырып шабуыл жасады. Екі бөгет бұзылып, су тасқыны, залал және адам өміріне залал келтірді. Бұл шабуылдың соғыстың жүрісіне әсері туралы пікірлер айтылып жатыр. Операция кезінде британдықтардың шығындары өте көп болды; 19 шабуылдаушы ұшақтың сегізi, сондай-ақ RAF-тің 113 ұшақ экипажының 53-і қайтып келе алмады. Бұл қақтығыс 1600 бейбіт тұрғындардың, соның ішінде 1000-ға жуық тұтқын мен құл жұмысшыларының өліміне әкелді. Upkeep қайтадан пайдалану үшін пайдаланылмаған. Соғыс аяқталған кезде, қалған операциялық Upkeep бомбалары нашарлай бастады және олар Солтүстік теңізге жарылғыш құрылғыларысыз тасталды.
Testing of Upkeep prototypes with inert filling was carried out at Chesil Beach, Dorset, flying from RAF Warmwell in December 1942, and at Reculver, Kent, flying from RAF Manston in April and May 1943, at first using a Vickers Wellington bomber. However, the dimensions and weight of the full size Upkeep were such that it could only be carried by the largest British bomber available at the time, the Avro Lancaster, and even that had to undergo considerable modification in order to carry it resulting in the Avro Lancaster "B III (Special)". In testing, it was found that Upkeep's spherical casing would shatter on impact with water, but that the inner cylinder containing the bomb would continue across the surface of the water much as intended. As a result, Upkeep's spherical casing was eliminated from the design. Development and testing concluded on 13 May 1943 with the dropping of a live, cylindrical Upkeep bomb 5 mile (8 km) out to sea from Broadstairs, Kent, by which time Wallis had specified that the bomb must be dropped at "precisely" 60 feet (18 m) above the water and ground speed, with back spin at 500 rpm: the bomb "bounced seven times over some 800 yards, sank and detonated". In the operational version of Upkeep, known by its manufacturer as "Vickers Type 464", the explosive charge was Torpex, originally designed for use as in torpedoes, to provide a longer explosive pulse for greater effect against underwater targets; the principal means of detonation was by three hydrostatic pistols, as used in depth charges, set to fire at a depth of 30 feet (9 m); and its overall weight was , of which was Torpex. Provision was also made for "self destruct" detonation by a fuze, armed automatically as the bomb was dropped from the aircraft, and timed to fire after 90 seconds. The bomb was held in place in the aircraft by a large pair of calipers, or triangulated carrying arms, which swung away from either end of the bomb to release it. Back spin was to begin 10 minutes before arriving at a target and was imparted via a belt driven by a Vickers Jassey hydraulic motor mounted forward of the bomb's starboard side. This motor was powered by the hydraulic system normally used by the upper gun turret, which had been removed. Close contact with the dam was necessary to obtain the maximum effectiveness from the explosive. Height was checked by a pair of intersecting spotlight beams, which, when converging on the surface of the water, indicated the correct height for the aircraft – a method devised for the raid by Benjamin Lockspeiser of the Minister of Aircraft Production, and distance from the target by a simple, hand held, triangular device: with one corner held up to the eye, projections on the other two corners would line up with pre determined points on the target when it was at the correct distance for bomb release. In practice, this could prove awkward to handle, and some aircrews replaced it with their own arrangements, fixed within the aircraft itself, and involving chinagraph and string. On the night of 16/17 May 1943, Operation Chastise attacked dams in Germany's Ruhr Valley, using Upkeep. Two dams were breached, causing widespread flooding, damage, and loss of life. The significance of this attack upon the progress of the war is debated. British losses during the operation were heavy; eight of the 19 attacking aircraft failed to return, along with 53 of 113 RAF aircrew. The breach resulted in the deaths of roughly 1600 civilians, including around 1000 prisoners and slave laborers. Upkeep was not used again operationally. By the time the war ended, the remaining operational Upkeep bombs had started to deteriorate and were dumped into the North Sea without their detonation devices.
Жоғары топ
1942 жылдың сәуірінде Уоллис өзі ұсынған бомбасын «флоттың әуе күштері үшін арналған қару» деп сипаттады. Бұл теңіздік аспектісі кейіннен 1943 жылдың ақпанында Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль берген бұйрықта басымдық алды, онда «Тронхеймде тұрған неміс линкоры Тирпицке қарсы әрекет ету жоспарларынан бас тарттыңыз ба? Осы сыйлық күтіп тұр да, оны жеңудің жолын ешкім таппағандықтан, бұл қорқынышты жағдай» делінген. Алайда, Highball ақыры RAF қаруы ретінде, соның ішінде Тирпицке қарсы түрлі мақсаттарға қарсы қолданылды. 1942 жылдың қарашасынан бастап Highball-дың әзірленуі мен сынағы Upkeep-пен бірге жүргізілді, оның ішінде Чесил жағажайы мен Рекульверде прототиптерді сынау да болды. 1942 жылдың желтоқсанында Чесил жағажайында сынақтан өткен алғашқы прототиптер бомбаның екі нұсқасының да алға басушысы болды, ал 1943 жылдың қаңтар және ақпан айларында Чесил жағажайында және 1943 жылдың сәуірінде Рекульверде сынақтан өткендері Highball прототиптері болды. Оларды өзгертілген Веллингтон бомбалаушысы және Рекульверде өзгертілген де Хавиланд Москито B Mk IV сынақтан өткізді, олар Викерс Армстронгқа осы мақсатта тағайындалған екі ұшақтың бірі болды. 1943 жылдың ақпан айының басында Уоллис Highball-ды «(жалпы салмағы) бар сферада орналасқан цилиндрдегі зарядтан тұрады» деп сипаттады; өзгертілген Москито мұндай екі қаруды тасымалдай алатын. 1943 жылдың сәуір айының ортасында Рекульверде жүргізілген сынақтарда Highball-дың шар тәрізді корпусы Upkeep сияқты зақымдарға ұшырады. 30 сәуірде бос инертті толтыру немесе жарылғыш заттарсыз, стальной пластинамен күшейтілген өзгертілген корпусы бар прототип «зақымсыз» түсірілді. 2 мамырда жүргізілген қосымша сынақтарда инертті толтыруы бар осы прототиптің екі үлгісі су бетінде күтілгендей секірді, бірақ екеуі де қырысып қалған. Қосымша сынақтар үш өзгертілген Москито ұшағымен RAF Turnberry-ден, Girvan-ның солтүстігінде, Шотландияның батыс жағалауында, мақсатты кемеге қарсы жүргізілді, ол бұрынғы француздық соғыс кемесі Курбе болды, ол осы мақсатта Лох Стривенде бекітілген. 9 және 10 мамырда жүргізілген сынақтардың бұл сериясына бірқатар қателер кедергі келтірді: прототиптерді түсіруге арналған Курбеттен белгіленген нүктені көрсетуге арналған буйлар кемеге тым жақын болды. Бұл қателердің салдарынан прототиптер нысанаға тым жылдам және күшті соқты. Екі ұшақ өз прототиптерін босата алмады, соның бірі екінші рет айналып келгенде құлап кетті. Осындай жағдайларда Upkeep Highball-дан тәуелсіз пайдаланылды. 1943 жылдың наурыз айының соңында «ұшақ экипаждары ең болмағанда екі айлық арнайы оқудан өтуі керек» екені анықталды. Осыны ескере отырып, 618 эскадрилья 1943 жылдың 1 сәуірінде Шотландияның солтүстік-шығысындағы Уикке жақын орналасқан Скиттенде құрылды, ол «Қызметші» операциясын жүзеге асыруға арналған, онда Тирпицке Highball секіретін бомбаларымен шабуыл жасалатын еді. 18 сәуірде «Қызметші» операциясын маусым айының соңына дейін жүргізу ұсынылды, өйткені 618 эскадрильяны осы мақсатта белгісіз мерзімге ұстап тұру мүмкін емес еді. 1943 жылдың қыркүйек айының басында ғана Highball және оның босату механизміне қатысты проблемалардың жалғасуын ескере отырып, 618 эскадрильяның көп бөлігі «басқа міндеттерге босатылды». Бұл іс жүзінде «Қызметші» операциясынан бас тартуды білдірді. 618 эскадрильяның негізгі құрамы сақталды және олар Highball-дың әзірленуі жұмысын жалғастырды. 1944 жылдың 15-17 мамыр аралығында жүргізілген сынақтар Highball-дағы прогресті көрсетті. Осы уақытқа дейін Курбе Нормандияға шабуыл жасау үшін Гусберри дельтесі ретінде пайдалануға тағайындалған, сондықтан оның орнына бұрынғы жауынгерлік кеме пайдаланылды (ол да Лох Стривенде бекітілген). Малая кемесімен бірге бомбалаушылар кемеге бағытталған гидростатикалық тапаншалармен жабдықталған бейбіт Highball прототиптерін тастады. Олар кемені соқты, кем дегенде екеуі кеменің қабырғасында тесік жасады. 17 мамырда алғаш рет Highball прототиптері бір секундтық аралықпен екеуі бірдей босатылды. 1944 жылдың мамыр айының соңында Highball-ды босату және нысанаға алудағы проблемалар шешілді. Highball-ды нысанаға алу Upkeep-тен өзгеше әдіс талап етті; проблема Уоллистің ұшу шлеміне бекітілген сақина тәрізді апертуралы нысананың дизайнымен шешілді. Highball қазір жалпақталған полюстері бар сфера болды, ал жарылғыш заряд – Torpex, Upkeep сияқты цилиндрде орналасқан; жарылыс 27 фут (8 м) тереңдікте отқа қойылған бір гидростатикалық тапаншамен жасалды, ал салмағы , оның ішінде Torpex болды. Highball ешқашан операциялық түрде қолданылмады: 1944 жылдың 12 қарашасында Катехизм операциясы кезінде Ланкастерлер Таллбой бомбаларымен негізгі нысанасы Тирпицті батырды. Highball-дың әзірлену кезеңінде және кейіннен басқа да әлеуетті нысаналар қарастырылды. Оларға итальяндық флоттың кемелері, каналдар, құрғақ доктар, суасты қайықтарға арналған бекіністер және теміржол туннельдері (1943 жылы сынақтар осы жерде жүргізілді) кірді. Бірақ Италия 1943 жылдың қыркүйегінде капитуляциялады, ал басқа нысаналардың идеялары жүзеге асырылмады. 1945 жылдың қаңтарында, Кобамға жақын Саррейдегі Фоксваррендегі Vickers тәжірибелік орталығында АҚШ Әуе күштерінің Douglas A-26 Invader орташа бомбалаушысы екі Highball-ды бомба бөлімінде толық жабылып, Москитодан алынған бөлшектерді пайдаланып орнату үшін бейімделді. Ұлыбританиядағы қысқа ұшу сынақтарынан кейін жиынтық Айова штатының Райт Филдке жіберілді және A-26C Invader-ге орнатылды. АҚШ Әуе күштерінің сынақтары үшін жиырма бес инертті Highball, «Speedee» бомбалары деп аталды, сондай-ақ жіберілді. Тәжірибелік сынақтар Флорида штатының Эглин Филдінің жанындағы Чоктаухатчи шығанағында жүргізілді, бірақ 1945 жылдың 28 сәуірінде су диапазоны 60-та секіргеннен кейін артқы фюзеляж жоғалған және қаза болғаннан кейін бағдарлама тоқтатылды.
In April 1942, Wallis himself had described his proposed bomb as "essentially a weapon for the Fleet Air Arm". This naval aspect was later to be pressed by a minute issued by British prime minister Winston Churchill, in February 1943, asking "Have you given up all plans for doing anything to German battleship Tirpitz while she is in Trondheim? It is a terrible thing that this prize should be waiting and no one be able to think of a way of winning it." However, Highball was ultimately developed as an RAF weapon for use against various targets, including Tirpitz. From November 1942, development and testing for Highball continued alongside that of Upkeep, including the dropping of prototypes at both Chesil Beach and Reculver. While early prototypes dropped at Chesil Beach in December 1942 were forerunners for both versions of the bomb, those dropped at Chesil Beach in January and February 1943 and at Reculver in April 1943 included Highball prototypes. They were dropped by the modified Wellington bomber and at Reculver by a modified de Havilland Mosquito B Mk IV, one of two assigned to Vickers Armstrong for the purpose. By early February 1943, Wallis envisaged Highball as "comprising a charge in a cylinder contained in a sphere with (an overall weight) of "; a modified Mosquito could carry two such weapons. In tests at Reculver in the middle of April 1943, it was found that Highball's spherical casing suffered similar damage to that of Upkeep. A prototype with an altered design of casing strengthened by steel plate, but empty of inert filling or explosive, was dropped on 30 April and emerged "quite undamaged". In further testing on 2 May, two examples of this prototype with inert filling, bounced across the surface of the water as intended, though both were found to be dented. Further testing was carried out by three modified Mosquitoes flying from RAF Turnberry, north of Girvan, on the west coast of Scotland, against a target ship, the former French battleship French battleship Courbet, which had been moored for the purpose in Loch Striven. This series of tests, on 9 and 10 May, was hampered by a number of errors: buoys intended to mark a point from Courbet, where the prototypes were to be dropped, were found to be too close to the ship by , and, according to Wallis, other errors were due to "Variations in dimensions of [prototypes] after filling and [dimensionally incorrect] jigs for setting up the [caliper] arms". Because of these errors, the prototypes hit the target too fast and too hard. Two aircraft failed to release their prototypes, one of which then fell off while the aircraft was turning for a second attempt. It was under such circumstances that Upkeep came to be deployed independently of Highball. In addition to continuing problems in testing Highball, it had been observed at the end of March 1943 that "At best [aircrews] would need two months' special training". With this in mind, 618 Squadron had been formed on 1 April 1943 at RAF Skitten, near Wick, in northeastern Scotland, to undertake "Operation Servant", in which Tirpitz would be attacked with Highball bouncing bombs. On 18 April it was recommended that Operation Servant should be undertaken before the end of June, since 618 Squadron could not be held back for this purpose indefinitely. It was not until early September 1943 that, in view of continuing problems with both Highball and its release mechanism, most of 618 Squadron was "released for other duties". This in practice meant the abandonment of Operation Servant. Core personnel of 618 Squadron were retained and these continued work on the development of Highball. Testing between 15 and 17 May 1944 showed progress with Highball. By this time Courbet had been designated for use as a Gooseberry breakwater for the invasion of Normandy, so the old battleship , then in reserve, was used instead (also moored in Loch Striven). With crew on board Malaya, bombers dropped inert Highball prototypes fitted with hydrostatic pistols, aiming at the ship. They struck the ship, and at least two punched a hole in the ship's side. On 17 May, for the first time, Highball prototypes were released in pairs, only one second apart. By the end of May 1944, problems with releasing Highball had been resolved as had problems with aiming. Aiming Highball required a different method from Upkeep; the problem was solved by Wallis's design of a ring aperture sight fixed to a flying helmet. Highball was now a sphere with flattened poles, and the explosive charge was Torpex, enclosed in a cylinder, as in Upkeep; detonation was by a single hydrostatic pistol, set to fire at a depth of 27 feet (8 m), and its weight was , of which was Torpex. Highball was never used operationally: on 12 November 1944, in Operation Catechism, Lancasters with Tallboy bombs sank its primary target, Tirpitz. Other potential targets had been considered during Highball's development and later. These included the ships of the Italian navy, canals, dry docks, submarine pens, and railway tunnels (for which testing took place in 1943). But Italy surrendered in September 1943, and the other target ideas were dismissed as impracticable. In January 1945, at the Vickers experimental facility at Foxwarren, near Cobham, Surrey, a Douglas A 26 Invader medium bomber of the USAAF was adapted to carry two Highballs almost completely enclosed in the bomb bay, using parts from a Mosquito conversion. After brief flight testing in the UK, the kit was sent to Wright Field, Ohio, and installed in a A 26C Invader. Twenty five inert Highballs, renamed "Speedee" bombs, were also sent for use in the USAAF trials. Drop tests were carried out over Choctawhatchee Bay near Eglin Field, Florida, but the programme was abandoned after the bomb bounced back in a drop on Water Range 60, causing loss of the rear fuselage and a fatal crash on 28 April 1945.
Бейсбол
Жоғарыда аталған екі типті қарудан басқа, моторлы торпедалық қайықтарда қолдануға арналған кішірек қаруды Адмиралтейство 1942 жылдың желтоқсанында ұсынды. "Бейсбол" деп аталған бұл қару түтікшеден ұшырылатын, салмағы [салмақ мөлшері] болатын, оның жартысы жарылғыш заттан тұратын, ал күтілетін қашықтығы [қашықтық мөлшері] болатын.
As well as the two types listed above, a smaller weapon, for use by motor torpedo boats, was proposed by the Admiralty in December 1942. Known as "Baseball", it was going to be a tube launched weapon weighing , of which half would be explosive, with an anticipated range of .
Неміс шапқылаушы бомбасы
Операция Chastise-дан кейін неміс әскері Флт Lt Барлоу басқарған Ланкастер ұшағының қираған қалдықтарында, Халдерн маңындағы Рейс қаласының жанында жоғары кернеулі сымдарға тиіп құлаған, жаңа Upkeep бомбасын толықтай күйінде тапты. Бомба тасталмаған және ұшақ құрлыққа құлағандықтан, жарылғыш құрылымдардың ешқайсысы іске қосылмады. Содан кейін, "Курт" немесе "Эмил" кодовый атымен танылған Upkeep бомбасының нұсқасы Германияның Балтық теңізі жағалауындағы Травемундедегі Люфтваффенің Erprobungsstelle, яғни "сынақ алаңында" салынды. Бұл нацистік Германиядағы осындай төрт мекеменің бірі болды. Айналудың маңыздылығы түсініксіз болды және Focke Wulf Fw 190 ұшағында жүргізілген сынақтар бомбаның тасталған жылдамдыққа сәйкес келуіне байланысты ұшақ үшін қауіпті болып шықты. Бұл мәселені түзету үшін жасалған ракеталық күшейткіштерге жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды және жоба 1944 жылы тоқтатылды.
After Operation Chastise, German forces discovered an Upkeep bomb intact in the wreckage of the Lancaster commanded by Flt Lt Barlow, which had struck high tension cables at Haldern, near Rees, Germany, and crashed. The bomb had not been released and the aircraft had crashed on land, so none of the detonation devices had been set off. Subsequently, a version of Upkeep, code named "Kurt" or "Emil", was built at the Luftwaffe's Erprobungsstelle, or "test site", on Germany's Baltic coast at Travemünde, one in a network of four such establishments in Nazi Germany. The importance of back spin was not understood and trials by a Focke Wulf Fw 190 proved to be dangerous to the aircraft, because the bomb matched the speed at which it was dropped. Attempts to rectify that with booster rockets failed and the project was cancelled in 1944.
Бомбаның қайта жасалуы
2011 жылы Кембридж университетінің Инженерлік факультетінің докторы Хью Хант басқарған жобада серіпті бомба қайта жасалып, "Dambusters" сияқты шабуылда сынақтан өтті. Миссияны орындау үшін "Buffalo Airways" компаниясы және олардың Douglas DC-4 ұшағы таңдалды. Жоба Канада мен Австралияда "Dambusters Fly Again" деректі телешоуында, Ұлыбританияда "Dambusters: Building the Bouncing Bomb" және АҚШ-та "Nova" эпизоды "Гитлердің бөгеттерін бомбалау" бағдарламасында көрсетілді. Бұл жобада бомбаның макеты арнайы салынған бөгетке тиісті түрде түсірілді, ал кейіннен бомба түскен жерге орнатылған жарыққыш зарядтың көмегімен бөгет қиратылды. Деректі фильмнің түсірілімі "Buffalo Airways" компаниясын баяндайтын "Ice Pilots NWT" реалити-сериалының 3-ші маусымның 2-ші эпизоды "Dambusters" бөлігінде де жарияланды.
In 2011, a project led by Dr Hugh Hunt of the Department of Engineering, University of Cambridge, re created the bouncing bomb and tested it in a Dambusters like raid. Buffalo Airways was selected as the company to fly the mission with their Douglas DC 4. The project was documented in the documentary television show Dambusters Fly Again in Canada and Australia, Dambusters: Building the Bouncing Bomb in the UK, and the Nova episode Bombing Hitler's Dams in the US. It involved dropping a replica dummy bomb, which performed as intended, striking a replica dam which had been specially constructed; this was subsequently destroyed by a charge placed where the bomb had landed. The filming of the documentary was itself documented as part of the Ice Pilots NWT reality television series that follows Buffalo Airways in season 3 episode 2 "Dambusters".