1910 жылғы неміс ұшақтарының отбасысы: Etrich Taube тарихы
Etrich Taube
1910 жылғы неміс ұшақтары: Etrich Taube – бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жаппай өндірілген әскери ұшақ. Италия, Аустрия-Венгрияда қолданылған, алғашқы бомба тастаушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1910 жылғы неміс көп мақсатты ұшақтар отбасы
1910 German multi role aircraft family
Этрих Таубе, сондай-ақ Рамплер Таубе сияқты осы типтің түрлерін жасаған түрлі кешіккен өндірушілердің аттарымен де белгілі, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі моноплан болды. Ол Германияда жаппай өндірілген алғашқы әскери ұшақ еді. Таубе Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін өте танымал болды, сонымен қатар Италия және Австро-Венгрия әуе күштері де оны қолданды. Тіпті, 1912 жылы Корольдік Әскери-Теңіз Әуе Қызметі де кем дегенде бір Таубе ұшағын пайдаланды. 1911 жылдың 1 қарашасында итальяндық ұшқыш Джулио Гавотти Ливиядағы Айн-Зара оазисінің үстінен өзінің Таубе монопланынан әлемдегі алғашқы әуе бомбасын тастады. Соғыс басталғаннан кейін ол ұрыс машинасы ретінде тиімсіз болып шықты және көп ұзамай басқа конструкциялармен ауыстырылды.
The Etrich Taube, also known by the names of the various later manufacturers who built versions of the type, such as the Rumpler Taube, was a pre World War I monoplane aircraft. It was the first military aeroplane to be mass produced in Germany. The Taube was very popular prior to the First World War, and it was also used by the air forces of Italy and Austria Hungary. Even the Royal Naval Air Service operated at least one Taube in 1912. On 1 November 1911, Giulio Gavotti, an Italian aviator, dropped the world's first aerial bomb from his Taube monoplane over the Ain Zara oasis in Libya. Once the war began, it quickly proved inadequate as a warplane and was soon replaced by other designs.
Жобалау және әзірлеу
"Таубе" ұшағы 1909 жылы Австро-Венгриядан Иго Этрих жобалаған, алғаш рет 1910 жылы ұшқан. Ол Австриядағы Lohner Werke және Германиядағы Эдмунд Румплер компанияларымен сериялық өндіріс лицензиясын алды, қазіргі кезде Этрих-Румплер Таубе деп аталады. Румплер жақын арада атауын Румплер Таубе деп өзгертті және Этрихке авторлық төлемдерді тоқтатты, ол кейіннен патентинен бас тартты. Атының мағынасына қарамастан ("Таубе" – "көгершін" деген сөз), Таубе-нің ерекше қанат пішіні көгершіннен емес, керісінше, аналық ағашынан ұзақ қашықтыққа ұшуға қабілетті Альсомитра макрокарпа тұқымдарынан көшірілген. Карл Ято және Фредерик Хэндли Пейдж та осыған ұқсас қанат пішінін қолданды. Этрих Zanonia қанат пішініне негізделген қанатты ұшақ құруға тырысты, бірақ дәстүрлі, құйрық бөлігі бар Taube үлгісі әлдеқайда табысты болды. Этрих Луи Блериоттың Blériot XI арналық монопланында қолданған, көлденең желге төтеп беруге қабілетті қону шассисінің форматын қабылдады, бұл жерде маневрлеуді жақсартты. Қанат үш лонберден тұрады және әр қанаттың астында кабельдік тіреуіштермен бекітілген болат құбырлы ферма (неміс тілінде "Brücke" деп аталады) орналасқан: сыртқы бөлігінде бұл конструкцияның тік тіректері жоғары қанат бетінен өрлеп, қанаттың ұзындығын арттыру үшін бекіткіш және иілу сымдарын ұстап тұрады. Кейде осы тіректің төменгі жағына кішкентай қону дөңгелегі орнатылып, қону кезінде қорғауға және жерде айналудың алдын алуға көмектесетін. Кейінірек, басқа өндірушілердің Taube үлгілері Bleriot типті қону шассиін қарапайым V-түріндегі қону шассиімен алмастырды және соққыны азайту үшін қанат астындағы "көпір" конструкциясын алып тастады. Көптеген заманауи ұшақтар сияқты, әсіресе монопландар, Таубе жаңару орнына қанатты иілуді пайдаланды, сондай-ақ лифт ретінде жұмыс істеу үшін стабилизатордың артқы жартысын иіп тастады. Тек тік, қос үшбұрышты руль беттері ғана буынды болды.
The Taube was designed in 1909 by Igo Etrich of Austria Hungary, and first flew in 1910. It was licensed for serial production by Lohner Werke in Austria and by Edmund Rumpler in Germany, now called the Etrich Rumpler Taube. Rumpler soon changed the name to Rumpler Taube, and stopped paying royalties to Etrich, who subsequently abandoned his patent. Despite its name (Taube means "dove"), the Taube's unique wing form was not modeled after a dove, but was copied from the seeds of Alsomitra macrocarpa, which may glide long distances from their parent tree. Similar wing shapes were also used by Karl Jatho and Frederick Handley Page. Etrich had tried to build a flying wing aircraft based on the Zanonia wing shape, but the more conventional Taube type, with tail surfaces, was much more successful. Etrich adopted the format of crosswind capable main landing gear that Louis Blériot had used on his Blériot XI cross channel monoplane for better ground handling. The wing has three spars and was braced by a cable braced steel tube truss (called a "bridge", or Brücke in German) under each wing: at the outer end the uprights of this structure were lengthened to rise above the upper wing surfaces, to form kingposts to carry bracing and warping wires for the enlarged wingtips. A small landing wheel was sometimes mounted on the lower end of this kingpost, to protect it for landings and to help guard against ground loops. Later Taube type aircraft from other manufacturers replaced the Bleriot type main gear with a simpler V strut main gear design, and also omitted the underwing "bridge" structure to reduce drag. Like many contemporary aircraft, especially monoplanes, the Taube used wing warping rather than ailerons for lateral (roll) control, and also warped the rear half of the stabilizer to function as the elevator. Only the vertical, twinned triangular rudder surfaces were usually hinged.
Пайдалану тарихы
Азаматтық қолданыста "Таубе" ұшағымен ұшқыштар Мюнхен-Берлин Катрейнер сыйлығын жеңіп алды. 1911 жылдың 8 желтоқсанында Джинно Линнекогель мен Сювелик Иоганнисталь Германия үстінен 4 сағат 35 минут бойы "Таубе" ұшағымен ұшып, екі адамдық төзімділік рекордын орнатып, көзге түсті. Ұшақ дизайны өте тұрақты ұшуды қамтамасыз еткендіктен, оны бақылау мақсатына өте ыңғайлы етіп жасады. Қанаттарының жартылай көрінуі жердегі бақылаушыларға 400 метрден жоғары биіктікте "Таубе" ұшағын анықтауды қиындатты. Бірінші жауынгерлік қолданысы 1911 жылы Ливияда итальяндық "Таубе" ұшағымен болды, оның пилоты Айн-Зара шайқасында тапанша мен гранаталарды қолданды. "Таубе" 1912-1913 жылдары Балқанда бомбалау үшін де пайдаланылды, ал 1914 жылдың соңында неміс кішкентай бомбалары мен үгіт парақшалары Парижде тасталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі Таненберг шайқасында "Таубе" барлау ұшақтары Шығыс Пруссиядағы Ресей империясының әскерінің жылжуын анықтады.
In civilian use, the Taube was used by pilots to win the Munich Berlin Kathreiner prize. On 8 December 1911, Gino Linnekogel and Suvelick Johannisthal achieved a two man endurance record for flying a Taube 4 hours and 35 minutes over Germany. The design provided for very stable flight, which made it extremely suitable for observation. The translucent wings made it difficult for ground observers to detect a Taube at an altitude above 400 meters. The first hostile engagement was by an Italian Taube in 1911 in Libya, its pilot using pistols and dropping grenades during the Battle of Ain Zara. The Taube was also used for bombing in the Balkans in 1912–13, and in late 1914 when German bomblets and propaganda leaflets were dropped over Paris. Taube spotter planes detected the advancing Imperial Russian Army in East Prussia during the World War I Battle of Tannenberg.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бастапқыда Қытайдың Циньдао қаласында орналасқан Императорлық Германия әскерлеріне екі "Таубе" ұшағы берілген болатын, бірақ соғыс басталғанда апатқа байланысты олардың тек біреуі ғана қолда бар болды. Лейтенант Гюнтер Плюшхов басқаратын "Рамплер Таубе" ұшағы сегіз ұшағы бар жапондықтардың шабуылына қарсы тұруға мәжбүр болды. 1914 жылдың 2 қазанында Плюшховтың "Таубе" ұшағы Цинтаоды қоршап тұрған жапондық соғыс кемелеріне екі кішкентай бомбамен шабуыл жасады, бірақ ешқандай нысананы жоқ қыла алмады. 1914 жылдың 7 қарашасында, Циньдао түскенге дейін, Плюшховқа өте құпия құжаттарды Шанхайға жеткізуге бұйрық берілді, бірақ ол Цзянсу провинциясындағы Ляньюньган қаласына шұғыл түрде қонуға мәжбүр болды, онда жергілікті қытай әскері оны ұстады. Плюшховты америкалық миссионер басшылығымен жергілікті қытай азаматтары құтқарып, құтқаруға көмектескен қытай азаматтарының біріне ұшақ қозғалтқышын бергеннен кейін, өте құпия құжаттарымен бірге Шанхайға сәтті жетті. Нақты емес рульдік басқару және бүйірлік бағытталмау "Таубе" ұшағын бұруды қиын және баяу етті. Ұшақ Бірінші дүниежүзілік соғыстың басындағы жылдам және маневрлі одақтас ұшақтары үшін өте оңай нысана болып шықты, және соғыс басталғалы алты ай өткен соң "Таубе" ұшағы майдандық қызметтен алынып, жаңа ұшқыштарды оқыту үшін пайдаланыла бастады. Көптеген болашақ неміс ұшқыштары "Рамплер Таубе" ұшағында ұшуды үйренді.
While initially there were two Taube aircraft assigned to Imperial German units stationed at Qingdao, China, only one was available at the start of the war due to an accident. The Rumpler Taube piloted by Lieutenant Gunther Plüschow had to face the attacking Japanese, who had with them a total of eight aircraft. On 2 October 1914, Plüschow's Taube attacked the Japanese warships blockading Tsingtao with two small bombs, but failed to score any hits. On 7 November 1914, shortly before the fall of Qingdao, Plüschow was ordered to fly top secret documents to Shanghai, but was forced to make an emergency landing at Lianyungang in Jiangsu, where he was interned by a local Chinese force. Plüschow was rescued by local Chinese civilians under the direction of an American missionary, and successfully reached his destination at Shanghai with his top secret documents, after giving the engine to one of the Chinese civilians who rescued him. Poor rudder and lateral control made the Taube difficult and slow to turn. The aeroplane proved to be a very easy target for the faster and more agile Allied Scouts of the early part of World War I, and just six months into the war, the Taube had been removed from front line service to be used to train new pilots. Many future German aces would learn to fly in a Rumpler Taube.
Тірі қалғандар және ұшатын репродукциялар
Венаның техникалық мұражайында төрт цилиндрлі қозғалтқышы бар, Этрих жасаған жалғыз қалған Таубе бар. Норвегиядағы сияқты басқа да түпнұсқа Таубелер сақталған, ол 1922 жылы өз күшімен ұшқан соңғы түпнұсқа Таубе болды. АҚШ-тың Мэн штатындағы Оулс-Хед көлік мұражайында 1990 жылдан бері ұшып келе жатқан көшірмесі бар, ол Ranger L 440 тік 6 цилиндрлі, ауамен салқындатылатын қозғалтқышын пайдаланады.
The Technisches Museum Wien has the only remaining Etrich built Taube, which has a four cylinder engine. Other original Taubes exist, such as one in Norway, which was the last original Taube to fly under its own power, in 1922. The Owl's Head Transportation Museum in Owls Head, Maine, US has a reproduction which has been flying since 1990, using a Ranger L 440 inline 6 air cooled engine.