Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анкастер – Англияның Линкольншир графтығындағы Оңтүстік Кестевен ауданындағы ауыл және азаматтық округ. Бұл жерде бұрын римдік қала орналасқан. 2001 жылғы халық санауы бойынша азаматтық округте 1317 адам тұрды, ал 2011 жылғы санауда бұл көрсеткіш 1647 адамға жетті. Азаматтық округке Судбрук және Батыс Виллоуби елді мекендері кіреді. Ауыл Анкастер герцогы мен Кестевен және Анкастер графы атақтарымен байланысты.
Village in the South Kesteven district of Lincolnshire, England
Ancaster is a village and civil parish in the South Kesteven district of Lincolnshire, England, on the site of a Roman town. The population of the civil parish was 1,317 at the 2001 census, increasing to 1,647 at the 2011 census. The civil parish includes the settlements of Sudbrook and West Willoughby. The village is related to the titles of Duke of Ancaster and Kesteven and Earl of Ancaster
Тарих
Анкастер – Ермин көшесі мен Король көшесі римдік жолдарының тоғысқан жерінде орналасқан римдік қала. Рим-Британ кезеңінде римдіктер «Кориелтауви» тайпасының қонысы орнында жол бойындағы елді мекен салған. Дәстүр бойынша, қала «Causennis» деп аталған, бірақ қазір бұл Грантхемге жақын орналасқан Салтерсфорд екені есептеледі. Анкастер Лондоннан солтүстікке қарай бағытталған маңызды римдік Ермин көшесінде жатыр. Анкастердің солтүстік-батысында римдік әскерлердің уақытша лагері орналасқан, ал 4 ғасырға жататын римдік қоршаулардың іздері әлі де көрініп тұр. Археологиялық қазбалар 250-ден астам римдік жерлеу орындарын, оның ішінде 11 тас саркофагты ашты. Римдік биліктің соңғы жылдарында қаланың айналасына үлкен тас қабырға және оған қоса арналар салынды, бұл шабуыл жасайтын сакстардан қорғану үшін жасалған болуы мүмкін. «Анкастер» атауы алғаш рет 12 ғасырдағы Данелау хартасында, Генрих II патшаның тұсында және 1196 жылғы құқықтық құжатта «Anecastre» деп тіркелген. Бұл атау «Аннаның римдік бекінісі» деген мағынаны білдіреді. 2002 жылы «Time Team» телебағдарламасы жүргізген қазба жұмысы Виридий құдайына арналған жазуы бар жерлеу қоршағын тапты. Қазба кезінде темір ғасырынан 3 ғасырға дейінгі керамика, 1 ғасырға жататын брошь және римдік қала қабырғасының бір бөлігі де табылды. Ноттингем университетіндегі Анкастер залы, сондай-ақ Анкастер графының тарихқа кеткен титулы осы приходтың атымен аталады. 2005 жылы Анкастер шіркеуінің ауласында бұрын кең таралған, бірақ қазір сирек кездесетін биік тұздық (tall thrift) өсімдігі табылды, ол елдегі осы өсімдіктің табылған екі орнының бірі. English Nature компаниясы осы өсімдікті сақтау режимін енгізді. Канаданың Онтарио провинциясындағы Анкастер қаласы 1792 жылы Жоғарғы Канадада құрылды және британдық армия офицері, Жоғарғы Канаданың бірінші вице-губернаторы Джон Симко бұл қалаға Анкастер мен Кестевеннің 3-ші герцогы Перегрин Бертидің ықпалымен Анкастер, Линкольншир есімімен атау берді.
Ancaster was a Roman town at the junction of the Roman roads of Ermine Street and King Street. During the Romano British period, the Romans built a roadside settlement on the site of a "Corieltauvi" settlement. It was traditionally thought to have been named "Causennis," although that is now believed to be Saltersford near Grantham. Ancaster lies on Ermine Street, the major Roman road heading north from London. To the north west of Ancaster is a Roman marching camp, and some 4th century Roman earthworks are still visible. Excavations have found a cemetery containing more than 250 Roman burials, including 11 stone sarcophagi. In the later years of Roman occupation, a large stone wall with accompanying ditches was erected around the town, possibly for defence against marauding Saxons. The place name Ancaster is first attested in a 12th century Danelaw charter from the reign of Henry II, and in a legal document of 1196, where it appears as Anecastre. The name means "the Roman fort of 'Anna'." An excavation by the television programme Time Team in 2002 revealed a cist burial bearing an inscription to the god Viridius. The dig also uncovered Iron Age to 3rd century pottery, a 1st century brooch, and some of the Roman town wall. Ancaster Hall at the University of Nottingham was named after the parish, as was the extinct title of the Earl of Ancaster. In 2005, the once widespread but now rare tall thrift plant was discovered in Ancaster churchyard, one of only two places in the country where the plant has been found to occur. A preservation regime for the plant was instituted by English Nature. The town of Ancaster in Ontario, Canada, was established in Upper Canada in 1792 and was named after Ancaster, Lincolnshire, by British army officer and the first Lieutenant Governor of Upper Canada John Simcoe, apparently inspired to do so by Peregrine Bertie, the 3rd Duke of Ancaster and Kesteven.
География
Трент өзені бұрын Ноттингем аймағынан шығысқа қарай Белвоар аңғары мен Линкольн жиегі деп аталатын әк тасты жотадағы Анкастер ойысы арқылы Солтүстік теңізге ағып жатқан. Анкастер, Слефорд пен Грантемнің арасында, A153 жолында, B6403 (Ermine Street) жолымен қиылысында орналасқан. Ауылдың солтүстігінде B6403 (Жоғары бөгет) Оңтүстік және Солтүстік Кестевенді бөліп тұрады. Слейфордқа қарай Уилсфорд, ал батысқа қарай Садбрук жатыр. Азаматтық округ шекаралары басқаша: азаматтық округқа сонымен қатар Садбрук және Вест-Уиллоуби елді мекендері де кіреді.
The River Trent formerly flowed east from the Nottingham area towards the North Sea via the Vale of Belvoir and the Ancaster gap in the limestone ridge known to the north as Lincoln Edge). Ancaster lies midway between Sleaford and Grantham on the A153 road, at its junction with the B6403 (Ermine Street). North of the village, the B6403 (High Dike) is the dividing line between South and North Kesteven. Towards Sleaford lies Wilsford and to the west Sudbrook. The civil parish boundaries are different: the civil parish also covers the settlements of Sudbrook and West Willoughby.
Ыңғайлылықтар
Анкастерде Англия шіркеуінің бастауыш мектебі, етхана және азық-түлік дүкені, Ноттингем-Скегнесс бағытындағы шағын теміржол станциясы, пошта бөлімі және жанармай құю станциясы бар. Ермин көшесіндегі екі пабтың (халыққа арналған мейрамхананың) тек Railway Inn ғана сақталған. Ойын алаңымен байланысты спорт және әлеуметтік клубы Анкастер крикет клубының үйі. Ауылдың батысында, Уиллоуби Моорда демалыс саябағы орналасқан. Сонымен қатар, жақын жерде екі табиғат қорығы бар, олардың әрқайсысы ерекше ғылыми маңызы бар жерлер ретінде тіркелген, және онда биік тұздық (tall thrift) өсімдігі өседі.
Ancaster has a Church of England primary school, a butcher and grocery shop, a small railway station on the Nottingham–Skegness line, and a post office and petrol station. Of two public houses in Ermine Street, only the Railway Inn remains. A sports and social club is associated with the playing field, which hosts Ancaster Cricket Club. West of the village on Willoughby Moor is a holiday park. There are also two nearby nature reserves, each a Site of Special Scientific Interest, where the tall thrift plant is found.
Шіркеу
Ауылдың I санаттағы Англикан шіркеуі Сент-Мартинге арналған, ол Римдік жерлердегі көптеген шіркеулердің бірі болып табылады, бұл шіркеулер христиандыққа айналған және кейіннен Тур шебері және қасиетті кісі болған римдік әскерге арналған. Сент-Мартин римдік жол Ермин-стрит бойында, бұрынғы римдік ғибадатхана орнында сәл биік тұр. Шіркеу туралы алғашқы жазба 1200 жылға дейін сақталып қалған, онда Епископ Хьюдың денесі Линкольнге жол жүріп, шіркеуде бір түн тоқтағандығы айтылған. Шіркеуде әшекейлі Норман аркалары мен ерте Англиялық шрифттері бар. Саңылаулар ортағасырлық бейнелі суреттермен безендірілген: арақ ішетін қарындас, егде жасар әйел және ортағасырлық бас киім киген шаруа. Сонымен қатар, киім бөлмесінде "ауыз тартқыш" жасыл адам бейнесі және мұнараның солтүстік жағында Шила-на-гигтің қалдықтары бар. Ағаш төбеде де мүсіндер ойылған. 1960 жылдары шіркеудің шығыс қабырғасында екі римдік рельефтік мүсін табылды. Діни аудан Линкольн епархиясының Лавден деканатының құрамындағы Уилсфордпен байланысты.
The village's Grade I listed Anglican parish church is dedicated to St Martin, one of many churches on Roman sites which are dedicated to the Roman soldier who converted to Christianity and later became Bishop of Tours and a saint. St Martin's stands slightly elevated on the Roman road Ermine Street, on the probable site of a Roman temple. It is first documented in 1200 when the body of Bishop Hugh was rested overnight at the church while on its way to Lincoln. The church has decorated Norman arches and an Early English font. The corbels are decorated with medieval figurative imagery: a drinking nun, an older woman, and a farmer with a medieval headdress. There is also a Green Man "mouth puller" in the vestry and the remains of a Sheela na gig on the north side of the tower. There are also figures carved on the wooden ceiling. Two Roman relief sculptures were found on the East Wall of the church in the 1960s. The ecclesiastical parish links to Wilsford as part of the Loveden Deanery of the Diocese of Lincoln.