Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Басты және денені ие білдірудің әлеуметтік ишарасы
Social gesture of lowering the torso and head
Ие білдіру (кейде мойын бүгу деп те аталады) – басқа адамға немесе нысанға бағытталған басты және денені төмен түсіру арқылы жасалатын әлеуметтік ишара. Бұл әдет ең көп Азия мәдениеттерінде кездеседі, бірақ көптеген Еуропа елдерінде де ақсүйектер мен аристократияның арасында кең таралған. Ол діни контексте де, құдайға сыйынған немесе құрмет көрсеткеннің белгісі ретінде қолданылады. Кейде бұл ишара тек басты төмендетумен шектелуі мүмкін, мысалы, Индонезияда, ал көптеген мәдениеттерде ие білдірудің тереңдігінің әртүрлі деңгейлері бар және олар әртүрлі жағдайларға сәйкес деп есептеледі. Бұл Непал, Камбоджа, Таиланд, Лаос, Вьетнам, Қытай, Корея және Жапонияда ерекше көзге түседі, онда оны тік тұрып немесе тізе бүгіп орындауға болады. Кейбір ие білдірулерді екі немесе одан да көп адам бірдей орындайды, ал кейбіреулері тең емес – ие білген адам жауап ретінде қайта иілмейді немесе одан аз ие білдіреді. Бас изеу – ие білдірудің ең қарапайым түрі; ал тізе бүгу, бір тізеге төмендеу немесе қолмен жерге тию – бұл ишараның келесі деңгейлері.
Bowing (also called stooping) is the act of lowering the torso and head as a social gesture in direction to another person or symbol. It is most prominent in Asian cultures but it is also typical of nobility and aristocracy in many European countries. It is also used in religious contexts, as a form of worship or veneration. Sometimes the gesture may be limited to lowering the head such as in Indonesia, and in many cultures several degrees of the lowness of the bow are distinguished and regarded as appropriate for different circumstances. It is especially prominent in Nepal, Cambodia, Thailand, Laos, Vietnam, China, Korea, and Japan, where it may be executed standing or kneeling. Some bows are performed equally by two or more people while others are unequal – the person bowed to either does not bow in return or performs a less low bow in response. A nod of the head may be regarded as the minimal form of bow; forms of kneeling, genuflection, or prostration which involves the hands or whole body touching the ground, are the next levels of gesture.
Еуропа мен Комонвеллде
Еуропалық мәдениеттерде – сахнадағы орындаушылардың, мысалы, перде түсірілгенде жасаған иілулерінен басқа – иілу дәстүрлі түрде тек ерлерге тән, ал әйелдер "curtsey" немесе "curtsy" деп аталатын ұқсас әрекет жасайды. Иілудің тереңдігі мәртебе айырмашылығына немесе құрмет пен алғыстың деңгейіне байланысты болған. Ерте заманауи Еуропаның сарайлық ортасында ер адамдардан "иіліп, сыпырып" салу күтілген (содан "иіліп-сыпылып" деген сөз тіркесі шамадан тыс рәсімді білдіреді). "Сыпырып салу" дегеніміз – иілгенде оң аяқтың артқа тартылуы, нәтижесінде оң табан еденді немесе жерді сыпырып алады. Әдетте, мұндай иілу кезінде ер адамның оң қолы құрсағына көлденең қысылады, ал сол қолы денесінен алыс ұсталады. Әлеуметтік иілу көбінесе тоқтатылған, тек өте ресми жағдайларда ғана кездеседі, бірақ ер адамдардың әйелдердің қолын сүйюі, ол міндетті түрде иілуді қамтиды, кейбір мәдениеттерде сақталған. Ұлыбритания, Австралия және басқа да Достастық елдерінің соттарында заңгерлер мен кеңсе қызметкерлері (екі жынысты) сот отырысына кіргенде немесе шыққанда судьяға тек бас иіп құрмет көрсетеді деп күтіледі. Осыған ұқсас әрекеттер Ұлыбритания Парламентінің спикеріне сессия кезінде кіргенде немесе шыққанда, сондай-ақ монархқа оның қызметкерлері арқылы жасалады. Әртүрлі Достастық мемлекеттерінің Корольдық отбасының мүшелеріне, оларға қараған адамның жынысына байланысты, иіліп немесе бас иіп құрмет көрсетеді. Австралиялықтар Австралияның генерал-губернаторына, генерал-губернатордың жұбайына, штат губернаторлары мен генерал-губернатордың орынбасарларына иілуге тиіс деп есептеледі.
In European cultures—aside from bows done by performers on stage such as at the curtain call—bowing is traditionally an exclusively male practice, and women instead perform a related gesture called a "curtsey" or "curtsy". The depth of the bow was related to the difference in rank or degree of respect or gratitude. In Early Modern European courtly circles, males were expected to "bow and scrape" (hence the term "bowing and scraping" for what appears to be excessive ceremony). "Scraping" refers to the drawing back of the right leg as one bows, such that the right foot scrapes the floor or earth. Typically, while executing such a bow, the man's right hand is pressed horizontally across the abdomen while the left is held out from the body. Social bowing is all but extinct, except in some very formal settings, though hand kissing of women by men, which of necessity includes a bow, lingers on in some cultures. In the British, Australian, and other Commonwealth courts, lawyers and clerks (of both sexes) are expected to perform a cursory bow of the head only to the judge when entering or leaving a law court that is in session. Similar gestures are made to the Speaker of the House of Commons when entering or leaving the chamber of the House of Commons in session, and to the monarch by their staff. Members of the Royal Family of the various Commonwealth Realms are either bowed or curtsied to, depending on the gender of the subject. Australians are expected to bow to the Governor General of Australia, the spouse of the Governor General and state Governors and Lieutenant Governors.
Шығыс Азияда
Иілу – Шығыс Азияда, әсіресе Жапонияда, Кореяда, Гонконгта, Қытайда және Вьетнамда дәстүрлі сәлемдесу амалы. Қытай мен Вьетнамда қол алысу немесе жеңіл иілу, толық иілуге қарағанда көбірек таралған. Дегенмен, иілу тек сәлемдесу үшін ғана емес, сонымен қатар құрмет көрсету белгісі ретінде де қолданылады, ал әртүрлі иілулер кешірім сұрау және алғыс айту үшін жасалады. Негізгі иілулер белден басталып, арқа тік ұсталып, қолдар бүйірде (ерлер үшін) немесе алдыңғы жағында (әйелдер үшін) болады, көздер төмен қаратылады. Жалпы, иілулерді үш негізгі түрге бөлуге болады: бейресми, ресми және өте ресми. Бейресми иілулер шамамен он бес градус бұрышта жасалса, ресми иілулер шамамен отыз градус бұрышта болады. Өте ресми иілулер одан да тереңірек. Ерекше жағдайларда тізе бүгіп, иілу орындалады, кейде маңдай жерге тигізіп иіледі. Иілуге қатысты өте күрделі әдеп бар, оған иілудің ұзақтығы мен тереңдігі және дұрыс жауап беру тәсілі кіреді. Мысалы, егер қарсы әдемі адам күткеннен ұзақ иілсе (әдетте екі-үш секунд), оған жауап ретінде қайтадан иілу әдептілік саналады, содан кейін ол сізге тағы бір иілумен жауап қайтарады, бұл көбінесе бірте-бірте жеңіл иілулер алмасуға алып келеді.
Bows are the traditional greeting in East Asia, particularly in Japan, Korea, Hong Kong, China and Vietnam. In China and Vietnam, shaking hands or a slight bow have become more popular than a full bow. However, bowing is not reserved only for greetings; it can also be used as a gesture of respect, with different bows used for apologies and gratitude. Basic bows originate at the waist and are performed with the back straight and the hands at the sides (for men) or clasped in front (for women), and with the eyes down. Generally, bows can be divided into three main types: informal, formal, and very formal. Informal bows are made at about a fifteen degree angle and more formal bows at about thirty degrees. Very formal bows are deeper. In extreme cases a kneeling bow is performed, which may be so deep that the forehead touches the floor. There is an extremely complex etiquette surrounding bowing, including the length and depth of bow, and the appropriate response. For example, if the other person maintains his or her bow for longer than expected (generally about two or three seconds), it is polite to bow again, upon which one may receive another bow in return, often leading to an exchange of progressively lighter bows.
Кешірім және алғыс
Шығыс Азияда, әсіресе Жапония мен Кореяда, кешірім сұрағанда немесе алғыс айтқанда иілу міндетті және күтілетін нәрсе. Кешірім сұрау үшін жасалатын иілулер басқа түрлеріне қарағанда тереңірек және ұзағырақ болады. Олар кешірім сұрау барысында жиі қайталанады, әдетте 45-50 градус бұрышпен, бас төмен қаратылып, кем дегенде үш секундқа, кейде одан да ұзаққа созылады. Иілудің тереңдігі, жиілігі және ұзақтығы кешірімнің шынайылығына және жасалған қателіктің ауырлығына байланысты артады. Алғыс айту үшін жасалатын иілулер де осы үлгіні қаперге алады. Компанияның жоғары лауазымды өкілдері, қандай да бір бұзықтық жасағанда, мысалы, кемшіліктері бар бөлшектер шығарып, оның салдарынан адам қаза болған жағдайда, баспасөз мәслихатында жиі иіледі. Мұндай кезде, адам үстелдің артында тұрып, тік денесін белден төмен иеді, беті үстел бетімен қатарласады, ал саусақтарының ұштары үстелге тиеді.
Bows are a required and expected part of any apology or expression of thanks in East Asia, especially Japan and Korea. Bows of apology tend to be deeper and last longer than other types of bow. They occur with frequency during the apology, generally at about 45 50 degrees with the head lowered and lasting for at least the count of three but sometimes longer. The depth, frequency and duration of the bow increases with the sincerity of the apology and the severity of the offense. Bows of thanks follow the same pattern. Bows of apology are frequently performed at press conferences by high ranking members of a company that has performed some misdeed, such as producing faulty parts that resulted in a death. The bows are almost invariably performed standing behind a table; the tips of the fingers touch the table while the upper body, held straight, is lowered from the waist until the face is parallel with the tabletop.
Қош-сау болыңыз
Кездесуде де, қоштасуда да сәлемдесу кезінде иілу жиі қолданылады. Иілу амалы сәлемдесу тіл тіркестерімен бірге жүреді, бірақ әдетте жақын туыстар арасында ұзақ уақытқа кеткен немесе қашықтықта болған жағдайда ғана қолданылады. Кейбір жағдайларда иілу сөйлеудің орнына қолданылады. Мысалы, күні бойы сөйлескен адамды қайта кездестіргенде, «сәлем» немесе «әу» деген сияқты сөздердің орнына үнсіз иіліп сәлемдеседі. Басшы, жетекші немесе басқа да жоғары лауазымды адамға сөйлегенде, әдетте, басын сәл ғана иеді (кейде мүлдем иілмейді), ал бағынышты адам белден сәл иіледі.
Bows are commonly used in greeting, both when meeting and when departing. Bows almost automatically accompany the greeting phrases, but generally are no longer used among the immediate family unless addressing a family member after or in anticipation of a long absence or separation. Bows also replace speaking under certain circumstances. For example, when encountering again a person to whom one has already spoken that day, a silent bow replaces such phrases as "hello" or "hi". When addressing a subordinate, a manager, supervisor, or other leader generally only nods the head slightly (some may not bow at all), while the subordinate bends forward slightly from the waist.
Қол алысу
Шығыс Азиялық еместермен қарым-қатынас жасайтын кезде көптеген шығыс азиялықтар қол алысады. Көптеген шығыс Азиядан тыс адамдар иілу әдетімен таныс болғандықтан, бұл көбінесе ұятты жағдайға, иілу мен қол алысудың үйлесімсіз комбинациясына әкеледі. Иілулер қол алысумен бірге орындалуы мүмкін, сондай-ақ қол алысудан бұрын немесе кейін жасалуы да мүмкін. Әдетте, екі адам жақын тұрғанда иіліскенде, иілу мен қол алысуды біріктіргенде, бастары соқтығыспау үшін денелерін бір жаққа сәл бұрады.
When dealing with non East Asians, many East Asians will shake hands. Since many non East Asians are familiar with the custom of bowing, this often leads to an awkward combined bow and handshake. Bows may be combined with handshakes or performed before or after shaking hands. Generally when bowing in proximity to another, as necessitated when combining bowing and shaking hands, people turn slightly to one side to avoid bumping heads.
Оңтүстік-Шығыс Азияда
Шығыс Азиядағыдай, Оңтүстік-Шығыс Азияның көптеген елдерінде иілу – дәстүрлі сәлемдесу түрі. Аньджали Мудра деп аталатын қол қимылы құрмет пен сәлемдесу белгісі ретінде қолданылады, оны кімге жасағанына қарай иілудің дәрежесі әртүрлі болады, ал қолдар әдетте кеуде деңгейінде біріктіріледі. Оңтүстік-Шығыс Азияның барлық аймағында таралған бұл қол қимылы Камбоджа, Таиланд, Лаос, Мьянма және Индонезияда ең көп қолданылады. Аймақтағы қол қимылдары Камбоджада "сампиа", Таиландта "вай", ал Индонезияда "сембах" сияқты әртүрлі атаулармен белгілі.
Similarly to East Asia, bowing is the traditional form of greeting in many Southeast Asian countries. A gesture known as the Añjali Mudrā is used as a sign of respect and greeting and involves a bow of varying degrees depending on whom one performs it to and hands pressed together generally at chest level. Practised throughout Southeast Asia, the gesture is most commonly used in Cambodia, Thailand, Laos, Myanmar and Indonesia. Gestures across the region are known by different names such as the sampeah in Cambodia, wai in Thailand,, and sembah in Indonesia,
Жауынгерлік өнерде
Бұйру – Шығыс Азиядан (мысалы, Айкидо немесе Тхэквондо), Оңтүстік-Шығыс Азиядан (мысалы, Муай Тай) немесе осындай өнерлердің ықпалында болған (мысалы, Бразилиялық Дзю Джитсу) дәстүрлі түрде оқытылатын жекпе-жек өнерінің ажырамас бөлігі. Бұйрулар жаттығуды бастау және аяқтау, жаттығу кезіндегі айқастар мен жарыстар, сондай-ақ додзоға (жаттығу залына) кіргенде және одан шыққанда қолданылады. Кейбір жекпе-жек өнеріндегі бұйрулар қол мен қарудың орналасуына қарай өзгеше болады. Мысалы, каратэнің көптеген стилінде бұйру қолдарды бойымен түсіріп жасалады. Киокушин стилінде екі қол дене алдында Х әрпін құрап кесіліп, сосын кесіліп, иілгенде төмен түсіріледі. Силат сияқты басқа жекпе-жек өнерлерінде бұйрулар екі қолды біріктіріп, қолдарды алдына қойып жасалады.
Bowing is an integral part of traditionally trained martial arts from East Asia (e. g. Aikido or Taekwondo), Southeast Asia (e. g. Muay Thai), or others that were influenced by such arts (e. g. Brazilian Jiu Jitsu). Bows are used to begin and end practice, sparring bouts and competitions, and when entering and leaving the dojo, or practice room. Some martial arts bows are different in terms of the position of the arms and hands. For example, in most styles of karate, the bow is performed with the arms at the sides. In the Kyokushin style of karate, the arms are crossed into an x shape in front of the body, then uncrossed, and brought down to the sides while bowing. In other martial arts, such as Silat, bows are performed with the hands together and the hands and the arms in front.
Сәй ішу рәсімінде
Жапон шай рәсімінде иілу маңызды рөл атқарады. Шай рәсімінде негізінен үш түрлі иілу жасалады: shin (真), gyō (行) және sō (草) деп жіктеледі. Бәрі де көбінесе тізе бүгіп орындалады. Shin иілуі ең тереңі болып табылады: тізе бүгіп тұрып, иілуші денесін белден алға қарай иіп, алақандарын жерге, денесінің алдына, саусақтарымен бағытталған күйде қояды. Бұл иілу ұстаздар мен жоғары лауазымды адамдарға арналады. Gyō және sō иілулері тиісінше аз терең және қысқа болады. Тізе бүгіп, белден иіліп, қолдарды тізеден сығақтап, саусақтарының ұштары дене алдындағы еденге тигенше иіледі. Олар бірдей дәрежедегі адамдар арасында жасалады. Шай рәсімінің шәкірттері бір-біріне де, ұстаздарына да иіліп құрмет көрсетеді; әр сабақ мұғалім мен шәкірттердің иілуімен басталады. Егер жоғары сыныптың шәкірті кіші сыныптың шәкіртіне сабақ берсе, олардың арасында иілу алмасылады. Шәкірт жаттығуды бастамас бұрын, басқа шәкірттерге де иіліп құрмет көрсетеді. Бұл үрдіс жаттығу аяқталған соң қайталанады. Шай бөлмесіне кірмес бұрын есікте иіліп құрмет көрсетеді. Содан кейін токономаға, яғни сурет ілгіш қуысқа барып, тағы да иіліп құрмет көрсетеді. Соңында ұстазға, содан кейін басқа шәкірттерге немесе қонақтарға иіліп сәлемдеседі. Бұл үлгі шай бөлмесінен шығарда да қайталанады. Шай рәсімін өткізуші рәсімді бастамас бұрын иіліп құрмет көрсетеді. Шай рәсімі бойында үй иесі мен құрметті қонақ, қонақтар арасында, қонақтар мен үй иесінің көмекшілері және үй иесі мен қонақтар арасында бірнеше рет иілулер алмасылады.
Bowing is an important part of Japanese tea ceremony. There are three main types of bow performed in tea ceremony; they are classified as shin (真), gyō (行), and sō (草). All are usually performed from a kneeling position. Shin bows are the deepest; from a kneeling position, the bower bends forward from the waist, placing the hands palms down on the floor in front of the body, with the fingers facing. Shin bows are performed to teachers and superiors. Gyō and sō bows respectively are less deep and less long. From a kneeling position and bowing from the waist, the hands are slid over the knees until the tips of the fingers touch the floor in front of the body. They are performed among persons of similar rank. Students of tea ceremony bow to each other and to their teacher; each class begins with bows between the teacher and students. If a senior student is teaching a junior student, bows are exchanged between the two. Before beginning a practice, a student bows to all the other students as well. This pattern is repeated when the practice ends. A bow is performed at the door before entering the tea room, or tea house. One then proceeds to the tokonoma, or scroll alcove, and bows again. Finally one greets the teacher, and then the other students, or the other guests, with bows. This pattern is repeated when leaving the tea room as well. The host of a tea ceremony bows before beginning the ceremony. Bows are exchanged repeatedly throughout a tea ceremony, between the host and guest of honor, among the guests, between guests and the hosts assistants, and between the host and guests.
Шығыс діндері
Көптеген шығыс діндерінде иілу, құдайға табынуда құрмет көрсету белгісі ретінде қолданылады және оның бастауы үнді "Аньджали Мудрасынан" шыққан.
In many Eastern religions bowing is used as a sign of respect in worship and has its origins in the Indian "Añjali Mudrā".
Сикхизм
Сикхтер тек өз гуруларына ғана иіліп құлшылық ететін, олар – Алланың елшілері. Олардың қасиетті кітабы – Гуру Грант Сахиб, тірі гурулары қайтыс болғаннан кейін мәңгілік гуру ретінде қарастырылады, себебі ол өткен тірі гурулар жазған Алланың сөзін қамтиды. Гурдуарада сикхтер Гуру Грант Сахибке иіліп құлшылық етеді және мүсінге табынуға, Гуру Грант Сахибтен басқа нәрсеге немесе тірі адамға иілуге рұқсат етілмейді.
Sikhs only bowed to their Gurus, who were the messengers of god. Their holy book, the Guru Granth Sahib is seen as the eternal guru after the death of their living gurus, as it has the word of god written by the past living gurus. In a Gurdwara, Sikhs bow to the Guru Granth Sahib and are not permitted to take part in idol worshiping, bowing to anything other than the Guru Granth Sahib or bowing to any living person.
Синтоизм
Бұл рәсімдер синтоизмде орындалады. Синтоизм ғибадатханасына келген адамдар құдайдың назарын аудару үшін қол шапалақтаса немесе қоңырау соғып, қолымен дұға тілейді, содан кейін иеді.
Bows are performed in Shinto settings. Visitors to a Shinto shrine will clap or ring a bell to attract the attention of the enshrined deity, clasp the hands in prayer, and then bow.
Буддизм
Буддизмде иілу – құдайға сыйынғанның кең таралған белгісі. Мысалы, Дзен буддизмінде күнделікті амал бар, онда жаттығушылар 1080 рет толық иіліп, құлшылық етеді, әдетте бұл амал күні бойына бөлінеді. Ал, қарапайым жандар мен үй иелері көбінесе күніне бір рет 108 рет иіледі.
Bowing is a common feature for worship in Buddhism. Zen Buddhism, for example, has a daily ritual in which practitioners do 1,080 full prostration bows, usually spread throughout the day. More casual practitioners and laypeople typically do 108 bows once a day instead.
Индуизм
Хинду дәстүрінде адамдар құрмет көрсету үшін үлкендердің немесе құрметті адамдардың аяқтарына бас иіп, тізе бүгіп тиеді. Дәстүр бойынша, бала белгілі бір ресми шараларда және күнделікті жағдайларда ата-анасына, ұстаздарына және ақсақалдарына бас иіп құрмет көрсетуі күтіледі.
In the Hindu traditions people show deference by bowing or kneeling down and touching feet of an elder or respected person. Traditionally, a child is expected to bow down to their parents, teachers and elders during certain formal ceremonies and casual settings.
Иудаизм
Яһудилер арасында, христиандық сияқты, иілу – құрмет көрсету белгісі және яһудилердің діни қызметтерінде белгілі бір сәттерде орындалады. Дәстүр бойынша, Иерусалим ғибадатханасында тізе бүгу – тұрақты діни қызметтің бір бөлігі болған, бірақ бұл қазіргі заманғы яһуди діни қызметтерінде кездеспейді. Қазіргі литургиядағы кейбір иілулер – белден қарапайым иілу, ал басқалары (әсіресе Амиданың кейбір бөлімдерінде) «Барух» (Бақытты) деп айтқанда тізе бүгуді, «Ата» (Сен) делінгенде белден иілуді және «Адонай» (Құдай) делінгенде тік тұруды қамтиды. Діни қызметтің соңында оқылатын «Алейну» бөлімінде, қауым мүшелері әдетте «V'anachnu kor'im u'mishtachavim u'modim» деп айтқанда иіледі, бұл «Біз тізе бүгіп, сәжде етеміз және алғысымызды білдіреміз» деген мағынаны білдіреді. Тағы бір сәт, онда иілу орын алады – «Бар'ху» оқылатын кезде. Көптеген адамдар осы және басқа да діни қызметтерде «Адонай» (Иудейлердің Құдайға қарата айтқан аты) есімдерін естігенде иіледі (әсіресе, сол дұға кезінде тұрып қалулары керек болса). Қазіргі заманғы ортодоксалдық яһудилерде тізе бүгу сақталған, бірақ тек Құрбандық күндерінде ғана – Рош-Хашана күнінің әр күнінде бір рет (Амида оқылатын кезде «Алейну» дұғасы айтылғанда) және Йом-Кипур күні төрт рет – тағы бір рет «Алейну» үшін және үш рет ғибадатханадағы Бас діни қызметкердің қызметі – Аводаның егжей-тегжейлі сипаттамасы оқылатын діни қызметтің орталық бөлігінде. Талмуд мәтіндері, сондай-ақ Гаоним мен Ришонимнің жазбалары орта ғасырларға дейін көптеген яһуди қауымдарында толық сәжде кең таралғанын көрсетеді. Қараиттер дұға оқығанда толық сәжде жасайды. Ашкеназдық яһудилер Рош-Хашана мен Йом-Кипур күндерінде, ал Йемендік яһудилер Таханун дұғасының бір бөлігі ретінде күнделікті яһуди дұғасы кезінде сәжде жасады (жақында ғана тоқтатылды). Эфиопиялық яһудилер дәстүрлі түрде өздерінің қауымына тән «Сигд» мерекесінде сәжде жасады. «Сигд» сөзінің түбірі амхар, арамей және араб тілдерінде сәжде деген мағынаны білдіреді. «Талмид ха-Рамбам» тобы, яғни еврей заңына қатысты көзқарастары «Дор Дайм» көзқарастарына ұқсас, шағын заманауи қайта жаңғыртушы топ, күнделікті яһуди құлшылығының тұрақты бөлігі ретінде сәжде жасауды қайта жаңғыртуға ұмтылып жатыр.
In the Jewish setting, bowing, similar to in Christianity, is a sign of respect, and is done at certain points in Jewish services. By tradition, in the Temple in Jerusalem, kneeling was part of the regular service, but this is not part of a modern Jewish service. Some bows within the current liturgy are simple bows from the waist — others (especially during parts of the Amidah) involve bending the knees while saying Baruch (Blessed), bowing from the waist at Atah ([are] you) and then straightening up at Adonai (God). During the concluding Aleinu section of the services, congregants usually bow when they say "V'anachnu kor'im u'mishtachavim u'modim," meaning "we bend our knees, prostrate, and acknowledge our thanks." Another moment in the service which triggers the bow is during the "Bar'chu". Many bow at the mention of "Adonai" (the Jewish addressing of the Lord) at this and various other parts in the service (most likely if they are to remain standing during that prayer). Kneeling is retained in modern Orthodox Judaism, but only on the High Holy Days — once on each day of Rosh Hashanah (when the Aleinu prayer is recited during the Amidah), and four times on Yom Kippur — again, once for Aleinu, and three times during a central portion of the service when the details of the Avodah, the High Priest's service in the Temple are recited. The Talmudic texts as well as writings of Gaonim and Rishonim indicate that total prostration was common among many Jewish communities until some point during the Middle Ages. Members of the Karaite denomination practice full prostrations during prayers. Ashkenazi Jews prostrate during Rosh Hashana and Yom Kippur as did Yemenite Jews during the Tachanun part of regular daily Jewish prayer until somewhat recently. Ethiopian Jews traditionally prostrated during a holiday specific to their community known as Sigd. Sigd comes from a root word meaning prostration in Amharic, Aramaic, and Arabic. There is a move among Talmide haRambam, a small modern restorationist group with perspectives on Jewish law similar to that of Dor Daim, to revive prostration as a regular part of daily Jewish worship.
Христиандық
Көптеген христиан дін өкілдері шіркеуде немесе одан тыс жерде Исаның есімі айтылғанда иіліп құрмет көрсетеді. Бұл дәстүрдің бастауы Киелі кітапта былай делінген: «Сондықтан Құдай Оны биіктей берді және барлық есімнен жоғары есім сыйлады, осылайша Исаның есімінде әр тізе бүгіліп, көкте, жерде және жер астында болады». Англия шіркеуінің он сегізінші қағидасы, Англикан қауымының ана шіркеуі, осы сыртқы құрмет көрсетуді құдай қызметі кезінде міндетті етіп, былай деп жариялады: «Құдай қызметі кезінде Иеміз ИСА есімі айтылғанда, барлық қатысушылар, әдеттегідей, тиісті және көңілді құрмет көрсетуі керек; осы сыртқы рәсімдер мен қимылдар арқылы олардың ішкі көңілділігін, христиандық нық қадамдарын және Иеміз ИСА МӘСІХТІҢ, Құдайдың рас және мәңгілік Ұлының, әлемнің жалғыз құтқарушысы екенін мойындауын көрсетеді, Онда ғана Құдайдың адамзатқа осы өмір мен келген өмір үшін барлық мейірімділіктері, игіліктері мен уәделері толық және нысаналы түрде қамтылған». Рим-католик шіркеуінде «Исаның есімі айтылғанда, бас сәл иіліп құрмет көрсетіледі». Методшы шіркеулердің негізін қалаушы Джон Уэсли де адалдарға «Исаның есімінде бас иіп» үйреткен, нәтижесінде методшылар үшін Оның есімі айтылғанда, әсіресе Имандылықты оқу кезінде бас иіп отыру қалыптасқан. Христиан дінінде иілу – құрмет пен құрмет көрсету белгісі. Көптеген христиан конфессияларында адамдар алтарьдің алдынан өткенде немесе қызмет кезінде (мысалы, жоғарыда айтылғандай, Иса Мәсіхтің есімі айтылғанда) бас иеді. Бұл қарапайым бас иілу немесе жоғарғы дененің сәл еңкеюі түрінде болуы мүмкін. Терең иілу – белден бастап терең иілу, көбінесе тізе бүгудің орнына қолданылады. Шығыс православиесінде әрқайсысының мәні әртүрлі, иілудің әртүрлі түрлері бар. Әр уақытта қай түрде иілу керектігіне қатысты қатаң ережелер бар. Ережелер күрделі және барлық қауымдарда орындалмайды. Католик шіркеуінің Римдік рәсімінде әртүрлі жағдайларда терең иілу, бас иілу, сәл иілу (Имандылық кезінде), тізе бүгу және тізе бүгу сияқты рәсімдер қолданылады. Сонымен қатар, қасиетті тағам алтарьда көрсетілгеніне немесе көрсетілмегеніне байланысты тізе бүгудің екі түрі бар. Исаның есімі айтылғанда иіліп құрмет көрсетумен қатар, Англикан қауымында «алтарьға иіліп құрмет көрсетіледі, өйткені ол Құдайдың тағына ұқсайды және белгілі бір дәрежеде Оны бейнелейді». Англикан шіркеулері сияқты, лютеран және методшы шіркеулерінде де ғибадатханаға жақындағанда алтарьға (немесе алтарь кресіне) иілу әдеті бар. Бауырлар, меннониттер және жетінші күнді адвентистер сияқты консервативті протестант христиандары шіркеу қызметінде қауымдық дұға кезінде тізе бүгіп отыруды әдетке айналдырған. 1900 жылдардың ортасына дейін бұл көптеген протестант христиан топтарында кең таралған практика болды. Жаңа өсиет авторы Пауылдың айтуынша, жер бетіндегі барлық адам бір күні Иса Мәсіхке иіліп құрмет етеді. Ол Філіпіліктерге 2:9-11 тармақтарында былай деп жазды: «Сондықтан Құдай Оны биіктей берді және барлық есімнен жоғары есім сыйлады, осылайша Исаның есімінде әр тізе бүгіліп, көктегілер, жердегілер және жер астындағылар болады; және әр тіл Иса Мәсіхтің Құдай Әкесінің даңқы үшін Раб екенін мойындасын». КВЖ. Ол мұнда Ескі өсиеттен (ЖД) Исаия 45:23 тармағынан иілу туралы ұқсас өлеңді келтіреді.
Communicants of many Christian denominations bow at the mention of the name of Jesus, while inside of a church and outside of one. The origin of this practice is within Sacred Scripture, which states: "Therefore God also highly exalted Him and gave Him the name that is above every name, so that at the name of Jesus every knee should bend, in heaven and on earth and under the earth" (NRSV). The eighteenth canon of the Church of England, mother Church of the Anglican Communion, made this external obeisance obligatory during the divine service, declaring: "When in time of divine service the Lord JESUS shall be mentioned, due and lowly reverence shall be done by all persons present, as it has been accustomed; testifying by these outward ceremonies and gestures their inward humility, Christian resolution, and due acknowledgement that the Lord JESUS CHRIST, the true eternal Son of God, is the only Saviour of the world, in whom alone all the mercies, graces, and promises of God to mankind for this life, and the life to come, are fully and wholly comprised." and in the Roman Catholic Church "at the mention of the name of Jesus, there is a slight bow of the head". John Wesley, the founder of the Methodist Churches, also taught the faithful "to bow at the Name of Jesus" and as a result, it is customary for Methodists to bow at the mention of His name, especially during the recitation of the Creed. In Christian liturgy, bowing is a sign of respect or deference. In many Christian denominations, individuals will bow when passing in front of the altar, or at certain points in the service (for example, when the name of Jesus Christ is spoken, as mentioned above). It may take the form of a simple bow of the head, or a slight incline of the upper body. A profound bow is a deep bow from the waist, and is often done as a substitution for genuflection. In Eastern Orthodoxy, there are several degrees of bowing, each with a different meaning. Strict rules exist as to which type of a bow should be used at any particular time. The rules are complicated and are not always carried out in all parishes. In the Roman Rite of the Catholic Church, a profound bow, prostration, a slight bow of the head (during the Creed) genuflection, and kneeling are all prescribed in the liturgy at various points. In addition, there are two forms of genuflection, depending on whether or not the Blessed Sacrament is exposed on the altar or not. In addition to bowing at the mention of the name of Jesus, in the Anglican Communion, "A reverence in the form of a bow is made to an altar, because it is as it were God's throne, and in a manner represents Him." As with Anglican churches, in Lutheran and Methodist churches, when approaching the chancel, it is customary to bow towards the altar (or altar cross). Conservative Protestant Christians such as Brethren, Mennonite, and Seventh day Adventists make a practice of kneeling during community prayer in the church service. Until the mid 1900s this was common practice among many Protestant Christian groups. According to the New Testament writer Paul, everyone on Earth will someday bow to Jesus Christ. He writes in Philippians 2:9 11, "Wherefore God also hath highly exalted him, and given him a name which is above every name: That at the name of Jesus every knee should bow, of things in heaven, and things in earth, and things under the earth; And that every tongue should confess that Jesus Christ is Lord, to the glory of God the Father." KJV. He is here quoting a similar passage regarding bowing from the Old Testament, Isaiah 45:23.
Ислам діні
Ислам дінінде екі түрлі иілу бар: сәжде және рукуъ. Сәжде – күнделікті намаз барысында Меккедегі Қағбаға қарай Аллаға жасалатын жерге жатып иілу. Сәждеде мұсылман Алланы мақтап, Оны дәріптеуі тиіс. Бұл қалпында маңдай, мұрын, екі қол, екі тізе және барлық саусақтар бірдей жерге тиюі керек. Рукуъ – күнделікті намаз барысында тік тұрып иілу. Рукуъ қалпына екі қолды екі тізеге қойып, иіліп, Алланы мақтап, Оны дәріптеу арқылы қол жетісіледі. Ислам дінінде, егер иілуші оны құдай деп санаса немесе құлшылық ету ниетімен адамға иілу – ширк (үлкен күнә) болып саналады. Мұсылмандар тек Аллаға ғибадат ету ниетімен ғана иілуге тиіс. Сонымен қатар, құлшылық ниеті жоқ сәлемдесу, алғыс айту немесе құрмет көрсету мақсатымен иілу де ширк ретінде қарастырылады және Тирмизидегі Суннадағы белгілі бір хадис бойынша харам деп есептеледі.
In Islam, there are two types of bowing, Sujud and Ruk'u. Sajdah or Sujud is to prostrate oneself to God in the direction of the Kaaba at Mecca which is done during daily prayers (salat). While in sujud, a Muslim is to praise God and glorify him. The position involves having the forehead, nose, both hands, knees and all toes touching the ground together. Ruku' is bowing down in the standing position during daily prayers (salat). The position of ruku' is established by bending over, putting one's hands on one's knees, and remaining in that position while also praising God and glorifying him. In Islam, it is shirk (major sin) to bow to a human being with the intention to worship, or if that person is considered divine by the bower. Muslims are only supposed to bow, with the intention to worship, to God. Moreover, bowing as a greeting or sign of thanks or respect, without an intent to worship, is also classified as shirk and forbidden according to a specific hadith in Sunan at Tirmidhi.