Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Агостино Стеффани (25 шілде 1654 – 12 ақпан 1728) – итальяндық композитор және дипломат.
Italian composer and diplomat (1654–1728)
Agostino Steffani (25 July 165412 February 1728) was an Italian bishop, polymath, diplomat and composer.
Білім
Стеффани 1654 жылғы 25 шілдеде Кастельфранко Венетода дүниеге келді. Бала кезінде ол Венециядағы Сан-Марко шіркеуінің хорына қабылданды. Стеффани хордың өте жақсы әншісі болды және маңызды шараларда ән салуға шақырылды. 11 және 12 жасында ол Венецияда операда ән айтты. 13 жасында Стеффани қолдауға ие болып, Мюнхенге көшті. Стеффанидің білімі Баварияның сайлаушысы Фердинанд Мария есебінен аяқталды, ол оны Churfürstlicher Kammer und Hofmusikus қызметіне тағайындады және оған жақсы жалақы берді. Иоганн Каспар Керлден сабақ алғаннан кейін, Стеффани 1673 жылы Римге оқуға жіберілді, онда Эрколь Бернабей оның ұстазы болды, және ол басқа туындылардың қатарында алты мотет жазды, олардың түпнұсқа қолжазбалары қазір Кембридждегі Фитцуильям мұражайында сақтаулы. 1674 жылы Бернабеймен Мюнхенге оралғанда Стеффани өзінің алғашқы еңбегін, Psalmodia vespertina атты шығармасын жариялады, оның бір бөлігі 1774 жылы Джованни Баттиста Мартинидің Saggio di contrappunto еңбегінде қайта басылды. 1675 жылы Стеффани сарай органшысы болып тағайындалды.
Steffani was born at Castelfranco Veneto on 25 July 1654. As a boy he was admitted as a chorister at San Marco, Venice. Steffani excelled as a choirboy and was asked to sing at important occasions. Aged 11 and 12 he sang opera in Venice. Aged 13 Steffani received patronage and he moved to Munich. Steffani's education was completed at the expense of Ferdinand Maria, Elector of Bavaria, who appointed him Churfürstlicher Kammer und Hofmusikus and granted him a liberal salary. After receiving instruction from Johann Kaspar Kerll, in whose charge he lived, Steffani was sent in 1673 to study in Rome, where Ercole Bernabei was his master, and among other works he composed six motets, the original manuscripts of which are now in the Fitzwilliam Museum at Cambridge. On his return to Munich with Bernabei in 1674, Steffani published his first work, Psalmodia vespertina, a part of which was reprinted in Giovanni Battista Martini's Saggio di contrappunto in 1774. In 1675, Steffani was appointed court organist.
Патшалық тағайындауы
Ол Лепсинг абысының атағымен діни қызметкер болып тағайындалған күні нақты белгісіз. Оның шіркеулік мәртебесі оған назарын сахнаға аударуға кедергі болмады, өмірінің әртүрлі кезеңдерінде сол кезеңнің драмалық музыкасына күшті әсер еткен шығармалар жазды. Оның алғашқы операсы – «Марко Аврелио», карнавалға арналған және 1681 жылы Мюнхенде қойылған. Одан кейін 1685 жылы «Солон», 1686 жылы «Аудация е респето», «Прерогатив д'аморе» және «Сервио Туллио», 1687 жылы «Аларико», 1688 жылы «Ниобе, Теба патшайымы» опералары жарық көрді. Сайлаушы Максимилиан Эмануэльдің оған көрсеткен құрметіне қарамастан, Стеффани 1688 жылы Ганновер сарайында Капельмейстер болып тағайындалды, онда ол 1681 жылдан бері таныс болған Брансвик-Люнебург герцогы Эрнест Августпен (кейін Ганновер сайлаушысы) қарым-қатынасын жақсартты, сондай-ақ сайлаушының қызы София Шарлоттамен (кейін Бранденбург және Пруссия королевасы), философ Лейбницпен, абат Ортенсио Мауромен және көптеген әдебиетшілермен жақын болды. Стеффани 1689 жылы Ганноверде жаңа опера үйінің ашылуына арналған «Генрико Леоне» («Генрих Арыстан») операсын жазды, осылайша ұзақ жеңістер тізбесін бастады. Ол сол театр үшін 1689 жылы «Эркольдің Ахиллемен күресі», 1690 жылы «Алессандроның мақтанышы», 1691 жылы «Жақсы Орландо», 1692 жылы «Келісімді бәсекелестер», 1693 жылы «Қанағаттанған Либерия», 1695 жылы «Тағдырдың жеңістері» және «Бакханалия», ал 1696 жылы Пьетро Торримен бірлесіп «Бризеида» операларын жазды. «Бризеида» операсының либреттосын Франческо Палмиери жазған. Ал қалған опералардың көпшілігінің либреттосын Мауро абысы жазған. Ноталар Букингем сарайында сақтаулы, онда ол әндер мен дуэттерден тұратын бес томдық жинақпен бірге, 1714 жылы Ганновер сайлаушысы Англияға әкелген жинақтың бір бөлігін құрайды, сол кезде ол Ұлыбританияның королі Георг I болып сайланды. Бірақ Стеффани жаңа мекенінде тек музыкант ретінде ғана емес, өзге де салаларда көзге түсті. 1692 жылы Эрнест Августың сайлаушы болып тағайындалуы қиындықтарға әкелді, оларды шешу үшін елшілердің түрлі неміс сарайларын аралап, дипломатиялық өкілдікпен келуі қажет болды.
The date when he was ordained priest, with the title of abbot of Lepsing, is not precisely known. His ecclesiastical status did not prevent him from turning his attention to the stage, for which, at different periods of his life, he composed work which exercised a potent influence upon the dramatic music of the period. Of his first opera, Marco Aurelio, written for the carnival and produced at Munich in 1681, the only copy known to exist is a manuscript score preserved in the royal library at Buckingham Palace. It was followed by Solone in 1685, by Audacia e rispetto, Prerogative d'amore, and Servio Tullio in 1686, by Alarico in 1687, and by Niobe, regina di Tebe in 1688. Notwithstanding the favor shown to him by the Elector Maximilian Emanuel, Steffani accepted in 1688 the appointment of Kapellmeister at the court of Hanover, where he speedily improved an acquaintance dating from 1681 with Ernest Augustus, Duke of Brunswick Lüneburg (afterwards Elector of Hanover), winning also a pleasant footing with the Elector's daughter Sophia Charlotte (afterwards Electress of Brandenburg and Queen of Prussia), the philosopher Leibniz, the abbot Ortensio Mauro, and many men of letters, and where, in 1710, he showed great kindness to Handel, who was then just entering upon his career. Steffani inaugurated a long series of triumphs in Hanover by composing, for the opening of the new opera house in 1689, an opera called Henrico Leone on Henry the Lion. For the same theatre he composed La Lotta d'Ercole con Achilleo in 1689, La Superbia d'Alessandro in 1690, Orlando generoso in 1691, Le Rivali concordi in 1692, La Liberia contenta in 1693, I trionfi del fato and I Baccanali in 1695, and Briseide (with Pietro Torri) in 1696. The libretto of Briseide is by Francesco Palmieri. Those of most if not all the others are by the abbot Mauro. The scores are preserved at Buckingham Palace, where, in company with five volumes of songs and three of duets, they form part of the collection brought to England by the Elector of Hanover in 1714, when ascending as King George I of Great Britain. But it was not only as a musician that Steffani distinguished himself in his new home. The elevation of Ernest Augustus to the electorate in 1692 led to difficulties, for the arrangement of which it was necessary that an ambassador should visit the various German courts, armed with a considerable amount of diplomatic power.
Дипломатиялық
Стеффани 1696 жылы ерекше елші лауазымымен осы миссияға жіберілді, содан кейін Папа Иннокентий XI, Ганновер католиктері үшін ол қамтамасыз еткен белгілі бір артықшылықтарды мойындап, оны Мармара теңізіндегі Спига епископы етіп тағайындады (қазіргі Түркиядағы Бига қаласы). 1709 және 1723 жылдар аралығында Стеффани Жоғарғы және Төменгі Саксонияның апостольдық викарийі қызметін атқарды, бұл Жоғарғы және Төменгі Саксония аймақтарын қамтитын жаңа Рим католик диаспоралық округі болды. 1698 жылы ол Брюссельге елші ретінде жіберілді, ал сол жылы Эрнест Августың қайтысынан кейін Дюссельдорфте Сайлаушы Палатин, Иоганн Вильгельмнің қызметіне кіріп, онда ол құпия кеңесші және Апостольдық тақ протонотарі лауазымдарын атқарды. Драмалық шығармалар жазуды жалғастырса, әдеп сақтау ережелерін бұзу қаупін болдырмау үшін Стеффани екі жаңа опера жазды: Ганновердегі «Энея» және Дюссельдорфтағы «Тассилон», оларды өзінің хатшысы және көшірмешісі Грегорио Пиваның атынан қойды. Букингем сарайында сақталған ноталарға оның қолы қойылған. Осы жинақтағы «Арминио» партитурасы да Дюссельдорфта 1707 жылы жазылған, және ол Стеффанидің туындысы болғаны анық, бірақ композитордың аты көрсетілмеген. Стеффани сайлаушы Георгты Англияға ертіп бармады, бірақ 1724 жылы Лондондағы Дауыстық музыка академиясы оны өмір бойына құрметті президенті етіп сайлады. Оған көрсетілген құрмет үшін ол алты дауысты және оркестрге арналған «Stabat Mater» және үш мадригал жіберді. Осы туындылардың қолжазбалары әлі де сақталған, ал Британ кітапханасында шамамен сол кезеңдегі үш дауысты және оркестрге арналған «Confitebor» партитурасы бар. Бұл шығармалар жазылған заманнан озып кетеді, ал операларында Стеффани сахнаның талаптарын жақсы түсінеді, бұл музыкалық драма біртіндеп әдемі безендірілген, бірақ мазмұны жұқа концерттерге айнала бастаған кезеңде ерекше көзге түседі. Букингем сарайындағы қолжазбалар болмаса, бұл опералар белгісіз болар еді. Стеффани камералық дуэттерімен еске алынады, олар, оның замандасы Карло Мария Клари (1669–1745) сияқты, көбінесе екі дауысқа арналған кантаталар түрінде жазылған және фигуралы баспен сүйемелденеді. Британ кітапханасы (Add MS 5055 5056) осы туындылардың жүзден астамын сақтайды, олардың кейбіреулері 1679 жылы Мюнхенде жарияланған. Стеффани Италияға соңғы рет 1727 жылы сапар шекті, сол жылы Ганноверде оған көрсеткен мейірімділігін ризашылықпен еске алған Гендель Римдегі кардинал Оттобони сарайында оны тағы да кездестірді. Бұл екі композитордың соңғы кездесуі болды. Стеффани көп ұзамай Ганноверге оралды және 1728 жылдың 12 ақпанында Франкфуртта дипломатиялық мәселелермен айналысып жатып қайтыс болды.
Steffani was sent on this mission in 1696, with the title of envoy extraordinary, after which Pope Innocent XI, in recognition of certain privileges he had secured for the Hanoverian Catholics, consecrated him bishop of Spiga on the Sea of Marmora (modern day Biga in Turkey). Between 1709 and 1723 Steffani served as Vicar Apostolic of Upper and Lower Saxony, a new Roman Catholic diaspora jurisdiction, embracing Upper and Lower Saxon territories. In 1698, he was sent as ambassador to Brussels, and after the death of Ernest Augustus in the same year he entered the service of the Elector Palatine, John William, at Düsseldorf, where he held the offices of privy councillor and protonotary of the Holy See. To avoid any breach of etiquette that might arise if he continued to produce dramatic compositions, Steffani produced two new operas: Enea at Hanover and Tassilone at Düsseldorf in the name of his secretary and amanuensis Gregorio Piva, whose signature is attached to the scores preserved at Buckingham Palace. Another score, that of Arminio in the same collection, dated Düsseldorf, 1707, and evidently the work of Steffani, bears no composer's name. Steffani did not accompany the elector George to England, but in 1724 the Academy of Vocal Music in London elected him its honorary president for life. In return for the compliment he sent the association a Stabat Mater, for six voices and orchestra, and three madrigals. The manuscripts of these are still in existence, and the British Library possesses a Confitebor, for three voices and orchestra, of about the same period. All these compositions are in advance of the age in which they were written, and in his operas Steffani shows an appreciation of the demands of the stage, noted as remarkable during a period at which the musical drama was gradually approaching the character of a merely formal concert, with scenery and dresses. But for the manuscripts at Buckingham Palace, these operas would be unknown. Steffani is remembered for his chamber duets, which, like those of his contemporary Carlo Maria Clari (1669–1745), are chiefly written in the form of cantatas for two voices, accompanied by a figured bass. The British Library (Add MS 5055 5056) possesses more than a hundred of these compositions, some of which were published at Munich in 1679. Steffani visited Italy for the last time in 1727, in which year Handel, who always gratefully remembered the kindness he had received from him at Hanover, once more met him at the palace of Cardinal Ottoboni in Rome. This was the last time the two composers met. Steffani returned soon afterwards to Hanover, and died on 12 February 1728 while engaged in the transaction of some diplomatic business at Frankfurt.
Композициялар
Стеффани заманауи итальян композиторларынан (мысалы, Алессандро Скарлатти) аспаптық формаларды игеруімен ерекшеленеді. Оның шығармалары, опералық увертюралар сияқты, итальяндық әдемілік пен француздық ықпалға байланысты логикалық тұжырымды құрылымды үйлестіреді.
Steffani stands somewhat apart from contemporary Italian composers (e. g., Alessandro Scarlatti) in his mastery of instrumental forms. His compositions, including opera overtures, show a combination of Italian suavity with a logical conciseness of construction attributable to French influence.
Танымал мәдениетте
Донна Леонның қазіргі триллері "Жаннат әшекейлері" (қазан 2012) Стеффанидің өмірі мен еңбектерін сюжеттік фон ретінде қолданады.
Donna Leon's contemporary thriller novel, The Jewels of Paradise (October 2012), uses Steffani's life and works as a background.