Альфред Мильнер: британдық саяхатшы және отарлық әкімшісі

Альфред Мильнер (1854-1925) – британдық саяхатшы, колониялық әкімші. Ұлыбритания саясатын қалыптастырудағы рөлі, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қатысуы туралы ақпарат.

24 мин оқу

100%

Дереккөз: Alfred Milner, 1st Viscount Milner — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Британдық мемлекет қайраткері және отар әкімшісі (1854–1925)

Альфред Милнер, 1-ші виконт Милнер, (23 наурыз 1854 – 13 мамыр 1925) – британдық мемлекет қайраткері және отар әкімшісі, ол 1890 жылдардың ортасы мен 1920 жылдардың басында британдық сыртқы және ішкі саясатты қалыптастыруда өте маңызды рөл атқарды. 1916 жылдың желтоқсанынан 1918 жылдың қарашасына дейін ол премьер-министр Дэвид Ллойд Джорджтың соғыс кабинетінің ең маңызды мүшелерінің бірі болды.

Ерте өмір және білім

Милнердің тегі жартылай неміс болған. Оның неміс әжесі Гессен ұлы герцогтығына қоныс аударған ағылшынға үйленді. Олардың ұлы, Чарльз Милнер Гессен мен Англияда білім алып, Лондонға барып дәрігерлік практика ашты, кейін Вюртемберг корольдігінің Тюбинген университетінде ағылшын тілінен лектор болды. Оның әйелі – Принс-Эдвард аралының, содан кейін Мэн аралының бұрынғы вице-губернаторы, генерал-майор Джон Редидің қызы. Олардың жалғыз ұлы Альфред Милнер Гессен қаласында дүниеге келді, алдымен Тюбингенде, сосын Король колледжінде оқыды. 1872-1876 жылдары Оксфордтың Баллиол колледжінде классик-теолог Бенджамин Джоуетттен дәріс алды. Гертфорд, Крейвен, Элдон және Дерби стипендияларын жеңіп алғаннан кейін, ол 1877 жылы классикадан үздік дипломмен бітірді және Нью-колледжге стипендия бойынша қабылданды, алайда 1879 жылы Лондонға кетіп қалды. Оксфордта ол жас экономикалық тарихшы Арнольд Тойнбимен тығыз достық қарым-қатынас орнатты. Ол оның әлеуметтік жұмыс теориясын қолдаған мақала жазды және 1895 жылы, Тойнби 30 жасында қайтыс болғаннан кейін он екі жыл өткен соң, «Арнольд Тойнби: естелік» атты құрметтеме жазбасын жариялады.

Мысырдағы журналистика, саясат және қызмет

1881 жылы Inner Temple адвокатурасына шақырылғаннан кейін заңгерлікпен айналысуға құқық алғанмен, ол Джон Морли басқаратын Pall Mall Gazette газетіне қызметке түсті, ал Уильям Томас Стидтің көмекші редакторы болды. 1885 жылы журналистиканы тастап, Миддлсекстің Харроу округінен либералдық кандидат ретінде саяси мансапқа үміттенеді, бірақ жалпы сайлауда жеңіліске ұшырады. 1886 жылы Милнер Ирландияның өзін-өзі басқаруына қарсы болды және бөлініп кеткен Либералды Юнионисттік партияны қолдады. Джордж Гошеннің (сондай-ақ либералды юонист) жеке хатшысы қызметін атқарып, Милнер 1887 жылы Гошен қазынашыл болғанда, екі жыл өткен соң оның ықпалын пайдаланып, Милнерді Мысырдың қаржы жөніндегі орынбасары етіп тағайындады. Милнер Мысырда төрт жыл қызмет етті, оның қызмет мерзімі банкроттық қаупінен сақталғаннан кейін өткен алғашқы маңызды реформалармен бірге жүрді. 1892 жылы Англияға оралғаннан кейін «Англия және Мысыр» деген кітабын жариялады, ол британдық оккупациядан кейін жасалған жұмыстардың саяси тұрғыдан маңызды есебіне айналды. Сол жылы ол Ішкі Кірістер Басқармасының төрағасы болып тағайындалды. 1894 жылы CB орденімен, ал 1895 жылы KCB орденімен марапатталды.

Оңтүстік Африка

Альфред Милнер 1897 жылға дейін Ішкі кіріс басқармасында қызмет етті. Ол британдық қызметтегі ең салмақты және ең орынды шенеуніктердің бірі саналды, ал оның либералды-консервативті көзқарастағы адам ретіндегі беделі, Қазынашылықта Гошенмен, Египетте Кромермен, сондай-ақ Ішкі кіріс басқармасында Хикс Бичпен (Лорд Сент-Олдвин) және Сэр Уильям Вернон Харкортпен тығыз байланысты болғандығы, барлық тараптар сенім арта алатын тұлға екенін көрсетті. Оның қабілетін толық сынауға қажетті уақыт енді келді. Сәуір айында Лорд Росмид Оңтүстік Африкадағы жоғары комиссар және Кейп колониясының губернаторы лауазымынан қанағаттанды. Джеймсонның шабуылы салдарынан туған жағдай өте нәзік және қиын болды, ал қазіргі Колониялық хатшы Джозеф Чемберлен Милнерді Лорд Росмидтің орнына тағайындады. Бұл таңдауды Либералдық партияның жетекшілері құптады және 1897 жылдың 28 наурызында болашақ премьер-министр Х.Х. Асквит төрағалық еткен қоштасу кешінде жылы лебізбен қабылдады. Тағайындаудың мақсаты – Оңтүстік Африкаға барлық жағдайды зерттеп, британдық мүдделерді сақтаумен қатар Трансвааль және Оранж еркін мемлекеті үкіметтерімен әділ қарым-қатынас орнатуға бағытталған саясатты қалыптастыратын беделді британдық саясаткерді жіберу еді. Милнер 1897 жылдың мамырында Кейпке жетті және тамыз айына қарай Президент Крюгермен шетелдіктер заңына байланысты туған қиындықтар шешілгеннен кейін, ол ел мен халқымен жеке танысып, қандай саясатты қабылдау керектігін анықтауға мүмкіндік алды. 1897 жылдың тамызынан 1898 жылдың мамырына дейін ол Кейп колониясы, Бечуаналенд протектораты, Родезия және Басутоленд арқылы саяхаттады. Кейп голландтарының және Трансвааль мен Оранж еркін мемлекетінің азаматтарының пікірін жақсырақ түсіну үшін Милнер осы кезеңде голланд және Оңтүстік Африканың "таал" африкаанс тілдерін үйренді. Ол Оңтүстік Африкада бейбітшілік пен прогресске жету үшін "бір республикада британдықтардың голландтарға бағынуының" тоқтатылуы қажет деген қорытындыға келді. Милнер Трансваальдегі жағдайға тоқталды, онда алтынның табылуынан кейін Еуропаның түкпір-түкпірінен, бірақ көбінесе Ұлыбританиядан мыңдаған байлық іздеушілер ағылып келді. "Уитландерлер" деп аталатын бұл шетелдіктердің келуі республикада жағымсыз қабылдады, ал Трансвааль президенті Крюгер "уитландерлерге" дауыс беру құқығын беруден бас тартты. Бурлар деп белгілі африканер фермерлері Оңтүстік Африкадағы британдық отаршылдық әкімшілігінен тыс өмір сүру үшін Кейп колониясынан Ұлы саяхат жасағаннан кейін Трансвааль Республикасын құрды. Олар бірінші бура соғысы кезінде Трансваальдің британдық империяға қосылуын сәтті қорғады, бұл қақтығыс оларды батылдырып, өте сенімді сылтау болмағандықтан, Ұлыбритания үшін Трансваальді дипломатиялық тұрғыдан қайтадан аннексиялауды ақтауды қиын еткен бейбітшілік шартына әкелді. Трансвааль Республикасы Ұлыбританияның "Кейптен Каирге" деген мақсатына кедергі келтірді, және Милнер Трансваальде алтынның табылуымен Оңтүстік Африкадағы күштер тепе-теңдігі Кейптаудан Йоханнесбургке ауысқанын түсінді. Егер бүкіл Оңтүстік Африка британдықтардың бақылауына тез алынбаса, африкандар басқаратын жаңа бай Трансвааль мыс африкандармен бірігіп, Оңтүстік Африкадағы британдықтардың барлық позициясын қауіпке ұшыратады деп ол қорқынышпен қарады. Милнер сондай-ақ, 1898 жылдың ақпанында Пол Крюгердің Трансвааль президенті болып қайта сайлануы көрсеткендей, Претория үкіметі өздігінен уитландерлердің наразылықтарын түзетпейтінін түсінді. Бұл Милнерге "уитландер" мәселесін өз пайдасына пайдалануға мүмкіндік берді. 1898 жылдың 3 наурызында британдық Кейп колониясындағы африканер бондтарының бекінісі Графф Рейнетте сөйлеген сөзінде Милнер Трансваальдегі британдық азаматтардың бостандығы мен теңдігін қамтамасыз етуге деген ұмтылысын білдірді және бурларды Претория үкіметін өз институттарын және оның әкімшілігінің мінез-құлқы мен рухын Оңтүстік Африканың еркін қауымдастықтарына бейімдеуге итермелеуге шақырды. Бұл мәлімдеме үлкен резонанс тудырды және африканерлерді алаңдатты, олар бұл кезде Сесил Родстың Кейптің прогрессивті (британдық) партиясының басшылығын қайта иеленуіне алаңдаушылықпен қарады. Кейін 1899 жылы Милнер майор лорд Эдвард Сесилдің әйелі Вайолет Сесилмен танысты. Эдвард Сесил Гренадерлік гвардияда қызметтен кейін Оңтүстік Африкаға жіберілді. Милнер мен Вайолет 1900 жылдың соңына дейін жалғасқан құпия махаббатқа берілді. Ол оның мінез-құлқына айқын әсер етті, тіпті Милнер өзінің күнделігінде "өте нашар сезініп тұрғанын" жазды. Эдвард Сесил бұл жайтты біліп, Вайолеттің Оңтүстік Африкаға оралуын қадағалағаннан кейін Египетке жіберу туралы өтініш берді. Милнер кейін Вайолет Сесилге үйленді. Милнер африканерлерге жаулы көзқараспен қарады және британдық үкіметте бур республикаларымен соғыс жариялауға, аймаққа британдық бақылауды қамтамасыз етуге ең белсенді дауыс болды. Милнермен алғаш рет кездескеннен кейін бур әскері (әрі болашақ саясаткер) Ян Смұтс оның Родстен гөрі қауіптірек болатынын және "екінші Бартл Фрере" болатынын болжады.

Alfred Milner remained at the Board of Inland Revenue until 1897. He was regarded as one of the clearest headed and most judicious officials in the British service, and his position as a man of moderate Liberal Unionist views, who had been so closely associated with Goschen at the Treasury, Cromer in Egypt and Hicks Beach (Lord St Aldwyn) and Sir William Vernon Harcourt while at the Inland Revenue, marked him as one in whom all parties might have confidence. The moment for testing his capacity in the highest degree had now come. In April, Lord Rosmead resigned his posts of High Commissioner for Southern Africa and Governor of Cape Colony. The situation resulting from the Jameson Raid was one of the greatest delicacy and difficulty, and Joseph Chamberlain, now Colonial Secretary, selected Milner as Lord Rosmead's successor. The choice was cordially approved by the leaders of the Liberal party and warmly recognised at a farewell dinner on 28 March 1897 presided over by the future prime minister H. H. Asquith. The appointment was avowedly made in order that an acceptable British statesman, in whom public confidence was reposed, might go to South Africa to consider all the circumstances and to formulate a policy which should combine the upholding of British interests with the attempt to deal justly with the Transvaal and Orange Free State governments. Milner reached the Cape in May 1897 and by August, after the difficulties with President Kruger over the Aliens' Law had been patched up, he was free to make himself personally acquainted with the country and peoples before deciding on the lines of policy to be adopted. Between August 1897 and May 1898 he travelled through Cape Colony, the Bechuanaland Protectorate, Rhodesia, and Basutoland. To better understand the point of view of the Cape Dutch and the burghers of the Transvaal and Orange Free State, Milner also during this period learned both Dutch and the South African "Taal" Afrikaans. He came to the conclusion that there could be no hope of peace and progress in South Africa while there remained the "permanent subjection of British to Dutch in one of the Republics". Milner was referring to the situation in the Transvaal where, in the aftermath of the discovery of gold, thousands of fortune seekers had flocked from all over Europe, but mostly Britain. This influx of foreigners, referred to as "Uitlanders", was received negatively in the republic, and Transvaal's President Kruger refused to give the "Uitlanders" the right to vote. The Afrikaner farmers, known as Boers, had established the Transvaal Republic after their Great Trek out of Cape Colony, which was done in order to live beyond the reach of the British colonial administration in South Africa. They had already successfully defended the Transvaal's annexation by the British Empire during the First Boer War, a conflict that had emboldened them and resulted in a peace treaty which, lacking a highly convincing pretext, made it very difficult for Britain to justify diplomatically another annexation of the Transvaal. The Transvaal Republic stood in the way of Britain's "Cape to Cairo" ambitions, and Milner realised that, with the discovery of gold in the Transvaal, the balance of power in South Africa had shifted from Cape Town to Johannesburg. He feared that if the whole of South Africa were not quickly brought under British control, the newly wealthy Transvaal, controlled by Afrikaners, could unite with Cape Afrikaners and jeopardise the entire British position in South Africa. Milner also realised—as was shown by the triumphant re election of Paul Kruger to the presidency of the Transvaal in February 1898—that the Pretoria government would never on its own initiative redress the grievances of the Uitlanders. This gave Milner the pretext to use the "Uitlander" question to his advantage. In a speech delivered on 3 March 1898 at Graaff Reinet, an Afrikaner Bond stronghold in the British Cape Colony, Milner outlined his determination to secure freedom and equality for British subjects in the Transvaal, and he urged the Boers to induce the Pretoria government to assimilate its institutions, and the temper and spirit of its administration, to those of the free communities of South Africa. The effect of this pronouncement was great and it alarmed the Afrikaners who, at this time, viewed with apprehension the virtual resumption by Cecil Rhodes of leadership of the Cape's Progressive (British) Party. Later in 1899, Milner met Violet Cecil, the wife of Major Lord Edward Cecil. Edward Cecil was commissioned to South Africa after serving in the Grenadier Guards. Milner and Violet began a secret affair that lasted until her departure for England in late 1900. She had a noticeable effect on his disposition, Milner himself wrote in his diary that he was feeling "very low indeed". Edward Cecil learned of this affair and pushed for a commission to Egypt after Violet pushed to return to South Africa. Milner later married Violet Cecil. Milner held hostile views towards the Afrikaners, and became the most prominent voice in the British government advocating war with the Boer republics to secure British control over the region. After meeting Milner for the first time, Boer soldier (and future politician) Jan Smuts predicted that he would be "more dangerous than Rhodes" and would become "a second Bartle Frere".

Милнер мектептері

Англо-бур соғысы кезінде Трансвал аймағын ағылшын тіліне бейімдеу үшін Милнер ағылшын тілді халыққа арналған британдық білім беру жүйесіне әсер етуге тырысты. Ол Оңтүстік Африкада "Милнер мектептері" деп белгілі болған мектептер желісін құрды. Бұл мектептерге қазіргі Претория қыздар орта мектебі, Претория ұлдар орта мектебі, Жеппе ұлдар орта мектебі, Король Эдуард VII мектебі (Жоханнесбург), Почэфструм ұлдар орта мектебі және Гамильтон бастауыш мектебі кіреді. Африкандар Бондының басшыларының көпшілігі Крюгерді ұнатпаса да, ол реформалар жасаса да, жасамаса да, оны қолдауға дайын болды және Милнердің жағдайын қиын етуге тырысты. Оның қиындықтары Кейп колониясындағы жалпы сайлауда Бонд көпшілік дауыс алғанда одан да артты. 1898 жылдың қазан айында Милнер конституциялық нормаларға қатаң орай, Уильям Шрайнерді министрлік құруға шақырды, бірақ мұндай министрлік Ұлыбританияның Трансваалға тікелей араласуына қарсы болатынын жақсы білді. Егер ағымдағы жағдай осылай жалғаса берсе, Оңтүстік Африка Ұлыбританияның құрамынан шығып кетеді деп сенген Милнер 1898 жылдың қараша айында Англияға сапар шекті. 1899 жылдың ақпанында ол Кейп колониясына оралды, Джозеф Чемберленнің толық қолдауына көз жеткізді, бірақ үкімет әлі де Кейп және Оранж еркін мемлекетінің умеренный топтары Крюгерді Уитландтарға дауыс беру құқығын беруге көндіре алады деген үмітте болды. Ол бұл жағдайды он апта бұрынғыдан гөрі нашарлаған деп тапты. Жоханнесбургте жағдай шиеленісіп, Милнердің болмаған кезінде жоғары комиссар қызметін атқарған Уильям Фрэнсис Батлер Уитландтардың наразылықтарын қолдамайтын сияқты әсер қалдырды.

Трансваалдағы Uitlanders-ті қорғау

4 мамырда Милнер Колониялық кеңсеге есте қаларлық хат жазып, Трансваалдағы тәртіпсіздіктерге қарсы күрес – зардап шеккен Уитландтардың саяси әлсіздігін жою екенін қатыстырып талап етті. "Бұл парадокс сияқты көрінуі мүмкін", – деп жазды ол, – "бірақ біздің азаматтарымызды қорғаудың жалғыз жолы – оларға біздің азаматтығымыздан бас тартуға көмектесу". Ешқандай шара қолданбау саясаты жағдайды нашарлатып, "араласудың қажеттілігі айқын" болды. Милнер Трансваалдағы Уитландтарға сайлау құқығы берілсе ғана Оңтүстік Африка аймағына тұрақтылық келтіретініне сенді. Ол Трансваалға қарсы айыптамаларын Конвенциялардың әріптеріне негіздемеді және "суверенитет" деген сөзді тек "этимологиялық мәселе" деп қарастырды, бірақ Трансваалдағы мыңдаған британдық азаматтардың "құлдар" (гелоттар) сияқты жағдайы, оның айтуынша, Оңтүстік Африкада Ұлыбританияның беделін төмендетіп, Ұлыбритания үкіметінің басымдықтан бас тарту ниетіне "нақты дәлел" қажет екенін түсінді. Бұл хабарлама Лондонға телеграмма арқылы жіберілді және дереу жариялауға ниеттенілген, бірақ ішкі үкімет оны біраз уақыт құпия ұстады. Дегенмен, оның мазмұны Кейптегі жетекші саясаткерлерге белгілі болды және Ян Хендрик Хофмейрдің талабы бойынша бейбітшілік конференциясы (31 мамыр – 5 маусым) Блумфонтейнде жоғары комиссар мен Трансваал президенті Крюгер арасында өтті. Милнер Крюгердің қабылдамайтынын білетін үш талап қойды: Трансваал Уитландтарға бірден дауыс беру құқығын беретін франшиза заңын қабылдауы, Трансваал парламентінде ағылшын тілін қолдану және парламенттің барлық заңдарын британдық парламентпен қарап, бекіту. Өзінің жағдайының тұрақсыз екенін түсінген Крюгер кездесуден көздерінен жас ағызып шықты.

Екінші Бура соғысы

1899 жылы қазанда Екінші бура соғысы басталғанда, Милнер әскери билік органдарына "тыйымсыз қолдау көрсетіп, салмақты кеңестер берді", ол лорд Робертстің сөзімен айтқанда, "батылдығы ешқашан кемімеген" адам болды. 1901 жылы ақпанда, соғыс әлі жалғасып жатқанда, ол Британ империясына қосылған екі бура мемлекетінің басқаруын жүзеге асыруға шақырылды. Осыдан кейін ол Кейп колониясының губернаторы қызметінен қанағаттанды, бірақ жоғары комиссар лауазымын сақтап қалды. Осы кезеңде көптеген концлагерьлер құрылып, боер азаматтары интернирленді, сондықтан Трансвааль және Оранж-Ривер колонияларындағы азаматтық басқаруды қайта құру жұмыстары операциялар далада жалғасып жатқанда шектеулі көлемде ғана жүзеге асырылды. Сондықтан Милнер Англияға "зор қиындықпен алынған демалысқа" оралды, бірақ ол негізінен Отарлық кеңседе жұмыс істеді. Ол 1901 жылғы 24 мамырда Лондонға келді, сол күні Эдуард VII-ге қабылдауға барды және GCB орденін алды.

Бейбітшілік

Сол уақытта 1899 жылғы дипломатия және соғыстың барысы Англиядағы Либералдық партияның Лорд Милнерге деген көзқарасын күрт өзгертті, тіпті көрнекті парламент мүшесі Леонард Кортни оны "ақылдан адасқан" деп сипаттады. Оны қайта шақыру үшін күшті қозғалыс ұйымдастырылды, оған Либералдық партияның жетекшісі Генри Кэмпбелл Баннермен де қосылды. Бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды, және тамыз айында Милнер Оңтүстік Африкаға оралып, әкімшілікті қайта құрудың аса қиын міндетіне кірісті. Ол Оңтүстік Африкадағы Бас қолбасшы лорд Китченермен қатысты күресті, бірақ соңында Китченер жеңіске жетті. Дегенмен, Милнер 1902 жылғы 31 мамырда Преторияда қол қойылған капитуляция шарттарын дайындады. Оның еңбегі үшін 1902 жылғы 15 шілдеде ол Лондон графтығындағы Сент-Джеймс және Кейп колониясындағы Кейптаунның виконты Милнер атанды.

Сензуралық ұсыныс

1906 жылғы 20 наурызда, Лорд Милнердің Қытай еңбекшілеріне қатысты жарлықты бұзғаны үшін, кішігірім құқық бұзушылықтар үшін кулилерге жеңіл жаза қолдануға тыйым салмайынша, айыпталуына қатысты ұсыныс, Палаталар палатасының радикал мүшесі тарапынан көтерілді. Либералдық үкімет атынан түзету ұсынылды, онда «Бұл палата заңға қайшы келіп, қытай кулилерін сауаттандыруды айыптай отырып, Оңтүстік Африкадағы бейбітшілік пен келісімді сақтау үшін жеке тұлғаларды айыптаудан бас тартуды қалайды» делінген. Бұл түзету 355 дауысқа қарсы 135 дауыспен қабылданды. Осы солшыл айыптаудың нәтижесінде сэр Бартл Фрере басшылығымен қарсы демонстрация ұйымдастырылды және 370 000-нан астам адам қол қойған халыққа арналған үндеу Лорд Милнерге Африкада Тақ пен империяға көрсеткен қызметтері үшін жоғары бағасын білдірді. Бұл айыптауды Уильям Байлес жасады, ал жас парламентарий Уинстон Черчилль түзетіп, былай деді: Лорд Милнер Оңтүстік Африкадан кетті, мүмкін, мәңгілікке. Мемлекеттік қызмет оны енді танымайды. Ол бұрын үлкен билікке ие болған, енді билігі жоқ. Жоғары лауазымды болған ол енді жұмыссыз. Тарих бағытын анықтаған оқиғаларды шешкен ол қазіргі саясатқа ең аз үлесін де қоса алмайды. Көп жылдар бойы, немесе кем дегенде бірнеше ай бойы, «ашкөздіктің арманынан асып түсетін байлыққа» ие болған адамдардың тағдырын шешкен ол бүгін кедей, бірақ ар-ұяқты кедей. Корольдің қызметінде жиырма жыл шаршатып жұмыс істегеннен кейін ол қазір зейнеткерлікке шыққан мемлекеттік қызметкер, зейнетақысы да, сыйлығы да жоқ. Лорд Милнер енді қоғамдық өмірде маңызды рөл атқара алмайды. Соғыстан кейін Оңтүстік Африканың алдында тұрған мәселе – қайта құру қажеттігі еді. Ел соғыстан қираған, ең ірі табиғи ресурсы – алтын кендері, ал қайта құру іштен басталуы керек еді. Қайта құрудың ең жылдам және оңай жолы – алтын кендерінен түсетін табыс еді, бірақ жұмыс күші жетіспеді. Лорд Милнер «Көтерілу және тарату» деп аталатын жоспарды жасады. Бұл екі кезеңді процесс экономикалық ресурстарды мемлекеттік қазынаны толтыру үшін пайдалануды, ал мемлекеттік шығындар мен экономикалық өсімді өркендеу үшін қолдануды көздеді. Бұл жоспардың жұмыс істеуі үшін жұмыс күшінің болуы маңызды болды, және Парламенттің көмегімен Еңбек жарлығы қабылданды. Оның мықты ұстанымы 1915 жылғы 28 тамызда Виндзор сарайында Корольмен кездесуге мәжбүр етті. «Жанды топ» кездесулері ретінде белгілі, Лорд Милнер соғысты талқылау үшін 17 Great College Street мекенжайындағы үйінде шағын кездесулер өткізді. 1915 жылғы 30 қыркүйекте, сол кездегі оқ-дәрі министрі және әскери міндеттілікті жақтаған Ллойд Джордж осы кездесулердің біріне қатысты. Екеуі жақын қарым-қатынас орнатты. Лорд Милнер Галлиполи жорығының ашық сынышысы болды, 1915 жылғы 14 қазанда және 1915 жылғы 8 қарашада Лордтар палатасында сөйлеп, әскерді кері қайтаруды ұсынды. 1916 жылғы 17 қаңтардан бастап «жанды топ» қатысушылары (Генри Уилсон, Ллойд Джордж, Эдвард Карсон, Уолдорф Астор және Филип Керр және басқалар) жаңа, шағын соғыс кабинетін құруды талқылады. Лорд Милнер либералдар басқаратын Асквит коалициялық үкіметін жеңілуге болатынын ойлап, сауда өкілдерінен құралған жаңа саяси партияны құруды жоспарлады, оны Ұлттық демократиялық және еңбек партиясы деп атады. Әлеуметтік платформада әлсіз болғанымен, Ұлттық партия империялық біртүтастыққа және азаматтық қызметке баса назар аударды. «Жанды топтың» қолдауымен 1916 жылы Ұлттық партия бір ғана үміткерді ұсынды, бірақ 1918 жылғы сайлауда 23 үміткерді ұсынды. Соғысты басқарудағы өзгерістердің қажеттілігін Лео Амери былай сипаттады: «Екі жүз үш мырзаның жиналуы, олар не туралы сөйлесетінін білмейтін, ақырында түскі асқа тарап, не туралы сөйлескендерін білмейтін және үш айдан кейін оны еске түсірмейтін». Лорд Милнердің 1916 жылғы 19 сәуірде Лордтар палатасында сөйлеген сөзі некеде тұрған ер адамдарды әскери қызметке шақыратын жаңа заңды нығайтып, «соғыс аяқталғанға дейін әскери жастағы барлық еркектерді қызметке шақыруға міндетті етті». 1916 жылғы 5 маусымда «Гэмпшир» кемесі батып кеткен кезде, «Таймс» (1916 жылғы 8 маусымда) және «Морнинг Пост» газеттері Лорд Милнердің Лорд Китченерді Соғыс министрлігінде алмастыруын қолдады, бірақ Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы лауазымы Ллойд Джорджға берілді. Содан кейін Бонар Лоу Лорд Милнерден Дарданелл комиссиясын басқаруды сұрады. Алайда, Милнер Лорд Роберт Сесилдің өтініші бойынша үкіметтің үш көмір комиссиясын қадағалауға міндеттенген болатын. Оның көмір өндіру проблемаларына қатысты баяндамасы 6 қарашада ұсынылды. Үкіметтің басты ішкі сынышысы Ллойд Джордж Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы лауазымын атқарып жатқандықтан, Лорд Милнер енді үкіметтен тыс үкіметтің ең күшті сынышысы болды. «Жанды топ» Асквит коалициялық үкіметінің мүшелерін отставкаға келуге көндіруге тырысты. Бірақ олар сәттілікке жетпеді. Содан кейін олар Лорд Милнердің Лордтар палатасында сөйлеген сөздері мен Оппозиция жетекшісі сэр Эдвард Карсонның Палаталар палатасында сөйлеген сөздері арқылы Асквит коалициясын құлатуға тырысты. Топ консерваторлар жетекшісі Бонар Лоу туралы ештеңе білмеді, бірақ Милнер мен Карсонның екеуі де кабинеттің жетекші мүшесі Ллойд Джорджпен байланыста болды, сондықтан олар оған назар аударды. 1916 жылғы 2 желтоқсанда Лорд Милнер консерватор партиясының төрағасы Артур Стил Мейтлендпен кешкі ас ішті, онда ол жоспарлаған соғыс комитетін сипаттаған хат жобасын жасауды сұрады. Бұл хат Бонар Лоуға жіберілді. Ертесі күні Ллойд Джордж премьер-министр Асквитпен кездесті, және Ллойд Джордж басшылығымен шағын соғыс комитетін құруға болады деп есептелді, бірақ ол әлі де премьер-министр Асквитқа есеп беретін болады. Алайда, «Таймс» газеті 1916 жылғы 4 желтоқсанда «Қайта құру» деген мақала жариялады, ол Асквитті сынап, коалициялық үкіметті реформалау және Ллойд Джорджтың беделін арттыру туралы хабарлады. Асквит бұл жаңалықты «Таймс» газетінің (Лорд Нортклиффтің) және Ллойд Джорджтың жариялағанын айтты. Ол соғыс комитетін өзі басқаруы керек деп талап етті, соның салдарынан Ллойд Джордж үкіметтен кетті. Асквит өзінің үкіметін қайта құру мақсатымен министрлерінің отставкасын сұрады. Жетекші консерваторлар Лорд Курзон, Лорд Роберт Сесил және Остин Чемберлен оған қайта қызмет етуден бас тартқаннан кейін ол 1916 жылғы 6 желтоқсанда премьер-министр лауазымынан кетті. Король дереу Бонар Лоуға үкімет құруды тапсырды, бірақ ол Асквит өзінің үкіметінде қызмет етуден бас тартқандықтан бас тартты. Король содан кейін Дэвид Ллойд Джорджға жүгінді, ол міндеттілікті орындады және сол күні қызметке кірді. 1916 жылғы 8 желтоқсанда Лорд Милнер премьер-министр Ллойд Джорджтан хат алды, онда онымен кездесуге және ертесі күні Соғыс министрлігінде өтетін жаңа соғыс кабинетіне қосылуға шақырды. Милнер қуана қабылдады. Ешқандай үкіметтік ведомствоны басқармағанымен (Артур Хендерсоннан басқа барлық соғыс кабинетінің мүшелері сияқты), Лорд Милнерге 5000 фунт стерлинг (2020 жылы 350 000 фунт стерлинг) жалақы төленді.

On 20 March 1906, a motion censuring Lord Milner for an infraction of the Chinese labour ordinance, in not forbidding light corporal punishment of coolies for minor offenses in lieu of imprisonment, was moved by a Radical member of the House of Commons. On behalf of the Liberal government an amendment was moved, stating that 'This House, while recording its condemnation of the flogging of Chinese coolies in breach of the law, desires, in the interests of peace and conciliation in South Africa, to refrain from passing censure upon individuals'. The amendment was carried by 355 votes to 135. As a result of this left handed censure, a counter demonstration was organised, led by Sir Bartle Frere, and a public address, signed by over 370,000 persons, was presented to Lord Milner expressing high appreciation of the services rendered by him in Africa to the Crown and empire. The censure was made by William Byles, and amended by a young parliamentarian named Winston Churchill, who added:

Lord Milner has gone from South Africa, probably forever. The public service knows him no more. Having exercised great authority he now exercises no authority. Having held high employment he now has no employment. Having disposed of events which have shaped the course of history, he is now unable to deflect in the smallest degree the policy of the day. Having been for many years, or at least for many months, the arbiter of the fortunes of men who are 'rich beyond the dreams of avarice', he is today poor, and honourably poor. After twenty years of exhausting service under the Crown he is today a retired Civil Servant, without pension or gratuity of any kind whatever Lord Milner has ceased to be a factor in public life.|source=

The problem confronting South Africa after the Boer War was that it needed to rebuild. The country was devastated by war, its biggest natural resource were its gold mines, and reconstruction would have to come from within. The quickest and easiest way to rebuild would be with revenue from its gold mines, and labour was in short supply. The plan Lord Milner put into place he called, "Lift and Overspill". This two phase process called for economic resources to be used to fill government coffers, and then for government spending and economic growth to be used to spread prosperity. The need for labour was essential if this plan was to work, and with help from Parliament, a Labour Ordinance His strong position forced a meeting with the King at Windsor Castle on 28 August 1915. Known as, the Ginger group meetings, Lord Milner held small meetings at his home on 17 Great College Street to discuss the war. On 30 September 1915, Lloyd George, then Minister of Munitions, and an advocate of conscription, attended one of these meeting. The two established close relations. Lord Milner was also an outspoken critic of the Gallipoli campaign, speaking in the House of Lords on 14 October 1915 and 8 November 1915, and suggesting a withdrawal. Starting on 17 January 1916, the ginger group attendees (Henry Wilson, Lloyd George, Edward Carson, Waldorf Astor, and Philip Kerr among others), discussed the setup of a new, small war cabinet. Lord Milner, thinking that the Liberal led Asquith coalition ministry could be defeated, also envisioned a new political party composed of trade workers, called, the, National Democratic and Labour Party. Although weak on a social platform, the National Party emphasised imperial unity and citizen service. Empowered by the ginger group, the National Party got off to a slow start in 1916, running just one candidate, but it eventually ran 23 candidates in the 1918 election. The need for a change in the administration of the war was summed up by Leo Amery who described the old cabinet as an, "assembling of twenty three gentlemen without any idea of what they were going to talk about, eventually dispersing for lunch without any idea of what they had really discussed or decided, and certainly without any recollection on either point three months later". Lord Milner's speech in the House of Lords on 19 April 1916 strengthened the new law conscripting married men, "making all men of military age liable of being called up to service until the war ends." With the sinking of the Hampshire on 5 June 1916, both The Times (8 June 1916) and the Morning Post supported Lord Milner's replacement of Lord Kitchener at the War Office, although the job of Secretary of State for War went to Lloyd George. Bonar Law then asked Lord Milner to head the Dardanelles Commission. However, Milner had previously committed himself to supervising the government's three coal committees, at the request of Lord Robert Cecil. His report, which addressed coal production problems, was submitted on November 6. With the government's principal internal critic, Lloyd George, now occupied with the duties of Secretary of State for War, Lord Milner was now the government's most forceful critic outside of government, and behind the scenes. The ginger group tried to convince members of the Asquith's coalition government to resign. With this, they had no luck. They then tried to take down the Asquith Coalition in a dual approach, with Lord Milner making speeches in the House of Lords, and Sir Edward Carson, who was Leader of the Opposition, making speeches in the House of Commons. The group knew nothing about the Conservative Leader Bonar Law, but both Milner and Carson had contacts with Lloyd George, the leading member of the cabinet, so they focused on him. On 2 December 1916, Lord Milner dined with Arthur Steel Maitland, Chairman of the Conservative Party, where he was asked to draft a letter describing the war committee he envisioned. This letter was then sent to Bonar Law. The next day, Lloyd George met Prime Minister Asquith, and a reconciliation deal was thought to have been reached, one that would have created a small war committee headed by Lloyd George, but still reporting to Prime Minister Asquith. However, The Times published an editorial on 4 December 1916, "Reconstruction," critical of Asquith and announcing a reforming of the coalition government, and the enhanced position of Lloyd George. Asquith blamed this news release on Lord Northcliffe (of The Times) and Lloyd George. He insisted that he himself must chair the war committee, causing Lloyd George to resign from the government. Asquith demanded the resignations of his ministers, with a view to reconstructing his government. After the leading Conservatives Lord Curzon, Lord Robert Cecil and Austen Chamberlain declined to serve under him again, he submitted his resignation as Prime Minister to the King on 6 December 1916. The King immediately asked Bonar Law to form a government, but he declined as Asquith refused to serve under him. The King then turned to David Lloyd George, who was up to the task, and who took office the same day. On 8 December 1916, Lord Milner received a letter from Prime Minister Lloyd George, asking him to meet him, and to join the new war cabinet, which was to meet the next day at the War Office. Milner happily accepted. Despite not heading any government department (in common with all the members of the war cabinet except Arthur Henderson), Lord Milner was paid a salary of £5,000 (£350,000 in 2020).

Соғыс уақытындағы министр

Милнер азаматтық соғыстың басшылығында ең көп тәжірибесі бар британдық болғандықтан, Ллойд Джордж 1916 жылғы 9 желтоқсанда ұлттық үкімет құрғанда оған жүгінді. Ол бес адамнан тұратын Соғыс кабинетінің мүшесі болды. Портфельсіз министр ретінде Милнердің міндеттері премьер-министрдің тілегіне сәйкес өзгерді. Соғыс кабинетінің хатшысы Морис Хэнки былай деді:

Соғыс мәселелерінен өзге, соғысқа қатысты барлық ішкі мәселелер де оның мойнына түсті, мысалы, кеншілермен келісімшарттар жасау, ауыл шаруашылығы және азық-түлік рационированиесі туралы келіссөздер. Оңтүстік Африкадағы бұрынғы жоғарғы комиссар және консерваторлық ойшылдардың жетекшісі ретінде, осы басқа мәселелер оған идеалды емес еді. Дегенмен, ол соғыс бойында премьер-министр Ллойд Джорджтың ең жақын кеңесшілерінің бірі болды, Бонар Лоудан кейінгі орында тұрды. 1916 жылғы 9 желтоқсанда жеті сағатқа созылған бірінші соғыс кабинеті отырысынан кейін Ллойд Джордж Лорд Милнермен жақсы қарым-қатынаста болды. Ол баспасөз өкілі Джордж Ридделге: «Ол бірден ең маңызды мәселелерді анықтады» және «Милнер мен мен бірдей нәрселерді қолдаймыз. Біз екеуміз де кедейміз. Біз екеуміз де жер иелері мен капиталистердің өкілі емеспіз. Біз екеуміз де әлеуметтік реформаны жақтаймыз» деді. Соғыс кабинетіне көмек көрсету үшін Даунинг-стрит 11-дегі кіші лауазымдарды (бақша маңындағы) толтыру үшін Ллойд Джордж Лорд Милнерге жүгінді, ол бос орындарды өзінің өткенінен таныс қабілетті адамдармен: Лео Амери, Уолдорф Астор, Лайонел Кертис және Филип Керрмен толтырды. Осы байланыс либералдық баспасөз айналымында Лорд Милнердің жасырын жағы туралы, үкіметтік шешімдерге әсер ететін «милнериттік ену» туралы ұзақ уақыт бойы айтылып жүрген қаңқуларға себеп болды. 1916 жылғы 5 маусымда «Хэмпшир» кемесінде лорд Китченер қаза болғаннан кейін, 1917 жылғы 20 қаңтарда Милнер британдық делегацияны (Генри Уилсон бас әскери өкіл ретінде және банкир мен екі қару-жарақ сарапшысын қоса алғанда) Ресейге аттандырды. Барлығы 51 делегат болды, оның ішінде француздық (Noël Édouard, vicomte de Curières de Castelnau басшылығымен) және итальяндық делегациялар да бар еді. 1916 жылғы желтоқсанда өткен екінші Шантиль конференциясында атап көрсетілгендей, миссияның мақсаты – ресейліктерді кем дегенде, қазіргі қарсыластарына қарсы күштерді ұстап тұру, ресейліктердің рухын көтеру және шабуылдарды үйлестіру үшін оларға қандай жабдық керек екенін анықтау болды. Алайда, Ресейдің жабдықтарында үлкен проблемалар бар екені және Британияның одақтасы батыстан қалып қойғаны, оның әскерлік артықшылығын жойғаны анықталған кезде, кездесулерде үлкен уайым сезілді. Одақтасына көмектесудің орнына, британдық көмек Архангель портындағы революционерлердің қолына одақтастардың қоймаларын түсірмеу үшін әскери күштерді араластырумен шектелді. Наурыз айындағы ресми баяндамада, егер патша құлатылса да (бұл Милнер отанына оралғаннан кейін 13 күн өткенде болды), Ресей соғыста қалады және олар «әкімшілік хаосты» шешеді делінген. Милнердің идеясы Лондон Соғыс кабинетіне ұқсас Императорлық соғыс кабинетін құру болды, ол Британияның доминиондарының үкімет басшыларын қамтыды. Императорлық соғыс кабинеті Лорд Милнердің Британияның императорлық көрінісінің жалғасы болды, онда Доминиондар (оның негізгі отарлары) соғысты жүргізуде тең құқыққа ие болды. Императорлық федерацияның проблемалары осында тұжырымдалды, егер Ұлыбританияның барлық отарлары ана елмен бірдей мәртебеге ие болса, оның сөзі әртүрлі көзқарастағы шетелдіктермен суға айналатын еді. 1917 жылғы Императорлық соғыс конференциясының соңғы күндерінде Императорлық соғыс кабинеті Императорлық Конституцияны соғыстан кейінге қалдыруға шешім қабылдады. Бұл ешқашан қолға алынбаған міндет еді. U-боттардың науқанына және 1917 жылдың басында Кайзердің Ұлыбританияны аштықтан құтқару әрекетіне байланысты лорд Милнер Корольдік ауыл шаруашылығы қоғамына шөпті жерлерді өңдеу және егу үшін 5000 «Фордсон» тракторларын сатып алуға көмектесті және Генри Фордпен телеграф арқылы тікелей байланыста болды. Осылай көмек болмаса, Ұлыбритания азық-түлік дағдарысын жеңе алмады делінеді. Милнер көптеген дағдарыстарда Ллойд Джорджтың өрт сөндірушісі және соғысты жүргізудегі ең күшті дауыстардың бірі болды. Ол сондай-ақ әскери басшылардан біртіндеп көңілі тоюда, олардың шабуылдары көп адам құрбан болған, бірақ әлі де көптеген саясаткерлердің қолдауына ие болды. Ол Ллойд Джорджты қолдады, ол әскерилерге одан да көңілі тоюда, армия мен теңіз күштерінің азаматтық және әскери басшыларын қызметтен алуға сәтті әрекеттер жасады. Теңіз күштерінің бас басқарушысы (теңіз күштерінің кәсіби басшысы) адмирал Джон Джеллико U-боттардан қорғану үшін кемелерді конвойларға ұйымдастыруға құлшынбағаны үшін үкіметтің сенімін жоғалтқан еді. 1917 жылдың шілдесінде сэр Эдвард Карсон Эрик Геддеспен алмастырылды (Карсон соғыс кабинетіне тағайындалды, бірақ 1918 жылдың басында Ирландиядағы әскерге шақыру туралы мәселе бойынша қызметтен кетті). Әйгілі адмирал Джеллико 1917 жылғы Рождество кешінде қызметтен босатылды. Бас штабтың бастығы генерал Уильям Робертсон Франциядағы Версальде құрылған одақтас қолбасшылық құрылымына келіспегендігі үшін 1918 жылдың басында қызметтен алынды. Милнер сәуір айында 17-ші Дерби графы Эдвард Стэнлиді соғыс хатшысы (армия министрі) ретінде алмастырды. Бір рет консерватор Милнер саяси спектрдің екінші ұшынан келген адамдарға көмекке келді. Ол түрмедегі бейбітшілік жақтасы Стивен Генри Хобхаусқа анасы Маргарет Хобхауспен ескі таныс еді және Стивеннің өкілдік әкесі болды. 1917 жылы Маргарет ұлы мен басқа британдық наразылық білдірушілерді түрмеден босатуға тырысқанда Милнер жасырын түрде көмектесті, жоғары үкіметтік шенеуніктермен араласты. Нәтижесінде, 1917 жылдың желтоқсанында 300-ден астам наразылық білдіруші медициналық негіздермен түрмеден босатылды. Милнер премьер-министр Джорджтың үкіметінің соғыста қабылдаған барлық маңызды саяси шешімдеріне қатысты, оның ішінде ол бастапқыда қарсы болған 1917 жылғы Фландрия шабуылына да қатысты, сондай-ақ Бонар Лоу мен Ллойд Джордж да қарсы болды. Ллойд Джордж 1917 жылдың көп бөлігін британдық әскер мен қару-жарақтарды Италияға итальяндық шабуылға көмектесу үшін жіберу жоспарларын ұсынумен өткізді (бұл италиялықтардың Капореттодағы апаттан кейін күштер жібергенге дейін болған жоқ). Соғыс кабинеті 1917 жылғы Үшінші Ипр шабуылына тоқтау беруге талап етпеді, алға қойылған мақсаттарға қол жеткізілмегенде, тіпті бұл мәселені талқылауға көп уақыт жұмсаған жоқ - осы шағылысқан кезде Бас штабтың бастығы Робертсон Хейгке (Франциядағы британдық күштердің бас қолбасшысы) Соғыс кабинетінің мүшелерін қынжырлы сипаттады, олардың барлығы Ллойд Джордждан қорқып жүргенін айтты - ол Милнерді «шаршаған және диспептикалық қарт» деп сипаттады. Жыл соңына қарай Милнер Батыс майданда шешуші жеңіске қол жеткізудің мүмкін емес екеніне көз жеткізді, Лорд Курзонға (17 қазан) «Батыс майданда соққы, соққы, соққы» саясатына қарсы жазды және басқа майдандарда көбірек күш жұмсауды қалайтын «шығысшылға» айналды. Соғыс кабинетінің тәжірибелі мүшесі ретінде Милнер 1917 жылғы қарашада Италияда өткен Рапалло конференциясында одақтас жоғары соғыс кеңесін құрды. Ол соғысты үйлестіру үшін Версальде өткен барлық келесі кездесулерге де қатысты. Милнер Артур Бальфурдың атынан шығарылған Балфур декларациясының да авторы болды. Ол Сербиядағы австрия-венгрия соғысына қатысты, «Бельгиядағыдай бізге таныс болғаннан гөрі онда кең ауқымдағы қиратулар болып жатыр» деп айтты.

In addition to war matters, all domestic related issues pertaining to the war fell in his lap, such as negotiating contracts with miners, agriculture, and food rationing. Considering his background, as a former High Commissioner in South Africa, and a Tory intellectual leader, these other matters were not ideally suited for him. However, he remained one of Prime Minister Lloyd George's closest advisers throughout the war, second only to Bonar Law. Upon conclusion of the first war cabinet meeting on 9 December 1916, which lasted seven hours, Lloyd George got along very well with Lord Milner. He told his press contact, George Riddell, "He picked out the most important points at once", and, "Milner and I stand for the same things. He is a poor man and so am I. He does not represent the landed or capitalist classes any more than I do. He is keen on social reform and so am I." To fill in the Garden Suburb (junior positions at 11 Downing Street that assisted the war cabinet), Lloyd George turned to Lord Milner, who filled vacancies with capable men from his past: Leo Amery, Waldorf Astor, Lionel Curtis and Philip Kerr. It is this connection that gave rise to rumours in quarters of the liberal press of a sinister side to Lord Milner, with long lived rumours of behind the scenes, "Milnerite penetration" influencing crucial government decision making. Following the death of Lord Kitchener aboard HMS Hampshire on 5 June 1916, on 20 January 1917 Milner led the British delegation (with Henry Wilson as chief military representative and including a banker and two munitions experts) on a mission to Russia aboard the There were 51 delegates in all including French (led by Noël Édouard, vicomte de Curières de Castelnau) and Italians. The object of the mission, stressed at the second Chantilly Conference in December 1916, was to keep the Russians holding down at least the forces now opposite them, to boost Russian morale and see what equipment they needed with a view to coordinating attacks. However, a feeling of doom prevailed over the meetings once it was discovered that Russia had huge equipment problems, and that Britain's ally operated way behind that of the west, which negated its manpower advantage. Instead of helping its ally, British assistance was reduced to intervening with a task force to prevent allied stockpiles from falling into the hands of revolutionaries at the port of Archangel. The official report in March said that even if the Tsar was toppled—which in fact happened just 13 days after Milner's return—Russia would remain in the war and that they would solve their "administrative chaos". It was Milner's idea to create an Imperial War Cabinet, similar to that of the War Cabinet in London, which comprised the heads of government of Britain's dominions. The Imperial War Cabinet was an extension of Lord Milner's imperial vision of Britain, whereby the Dominions (her major colonies) all had an equal say in the conduct of the running of the war. The problems of Imperial federation were encapsulated here, whereby if all of Britain's colonies were elevated to the same status as the mother country, her say was diluted by foreigners with different points of view. In the closing days of the Imperial War Conference in 1917, the Imperial War Cabinet decided to postpone the writing of an Imperial Constitution until after the war. This was a task it never took up. Due to the U boat campaign and the Kaiser's attempt to starve Britain in early 1917, Lord Milner assisted the Royal Agricultural Society in procuring 5,000 Fordson tractors for the ploughing and planting of grasslands, and communicated directly with Henry Ford by telegraph. It is said that without the aid, Britain may not have met its food crisis. Milner became Lloyd George's firefighter in many crises and one of the most powerful voices in the conduct of the war. He also gradually became disenchanted with the military leaders whose offensives generated large casualties for little apparent result, but who still enjoyed support from many politicians. He backed Lloyd George, who was even more disenchanted with the military, in successful moves to remove the civilian and military heads of the Army and Navy. First Sea Lord (professional head of the Navy) Admiral John Jellicoe had lost the confidence of the government over his reluctance to organize ships into convoys to reduce the threat from submarines. In July 1917 Sir Edward Carson was replaced as First Lord of the Admiralty (navy minister) by Eric Geddes (Carson was promoted to the war cabinet, only to resign over Irish Conscription early in 1918). Infamously, Admiral Jellicoe was finally dismissed on Christmas Eve, 1917. General William Robertson was removed as Chief of the Imperial General Staff (head of the Army) early in 1918 due to his inability to agree to an allied command structure set up in Versailles, France. Milner himself replaced Edward Stanley, 17th Earl of Derby as Secretary of State for War (Army minister) in April 1918. On at least one occasion the conservative Milner came to the aid of people from the other end of the political spectrum. He was an old family friend of Margaret Hobhouse, the mother of imprisoned peace activist Stephen Henry Hobhouse and was Stephen's proxy godfather. In 1917, when Margaret was working to get her son and other British conscientious objectors freed from prison, Milner discreetly helped, intervening with high government officials. As a result, in December 1917 more than 300 COs were released from prison on medical grounds. Milner was involved in every major policy decision taken by Prime Minister George's Government in the war, including the Flanders Offensive of 1917, which he initially opposed, along with Bonar Law and Lloyd George. Lloyd George spent much of 1917 proposing plans to send British troops and guns to Italy to assist in an Italian offensive (this did not happen in the end until reinforcements had to be sent after the Italian disaster at Caporetto in November). The War Cabinet did not insist on a halt to the Third Battle of Ypres offensive in 1917 when the initial targets were not reached and indeed spent little time discussing the matter—around this time the CIGS General Robertson sent Haig (CinC of British forces in France) a biting description of the members of the War Cabinet, who he said were all frightened of Lloyd George—he described Milner as "a tired and dispeptic old man". By the end of the year Milner had become certain that a decisive victory on the Western Front was unlikely, writing to Lord Curzon (17 October) opposing the policy of "Hammer, Hammer, Hammer on the Western Front", and had become a convinced "Easterner", wanting more effort on other fronts. As an experienced member of the War Cabinet, Milner was a leading delegate at the November 1917 Rapallo Conference in Italy that created an Allied Supreme War Council. He also attended all subsequent follow up meetings in Versailles to coordinate the war. Milner was also a chief author of the Balfour Declaration, although it was issued in the name of Arthur Balfour. He was a highly outspoken critic of the Austro Hungarian war in Serbia arguing that "there is more widespread desolation being caused there (than) we have been familiar with in the case of Belgium".

Соғыстан кейінгі

1918 жылдың желтоқсанындағы хаки сайлаудан кейін Лорд Милнер Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. Осы қызметінде ол 1919 жылғы Париж бейбітшілік конференциясына қатысып, Ұлыбритания атынан Версаль шартына қол қойды. Шартында Бельгияға Руанда-Урунди аумақтарын басқаруға рұқсат беретін "Орц-Милнер келісімі" де болды. Бұл Бельгиялық Африка армиясын ("Force publique") соғыстағы еңбегі үшін марапаттау мақсатында жасалды, олар болашақ Танганьика аумағынан неміс әскерлерін ығыстыруға, соның ішінде жеңісті Табора және Махенге шайқастарында үлкен үлес қосты.

Бейбітшілік туралы келісім

Колониалды кеңседегі міндеттеріне байланысты Милнер Париж бейбітшілік жоспарының делегаты ретінде Францияға барып-келіп жүрді. 1919 жылдың ақпан айынан бастап келісімге қол қойылғанға дейін ол Версальға бес рет сапар шекті, әр сапар орта есеппен бір-екі аптаға созылды. 1919 жылы 10 мамырда ол алғаш рет Парижге ұшты. Бұл сапар екі жарым сағатқа созылып, пойызбен, қайықпен және көлікпен кеткен уақыттың жартысына жуығын алды. Британ империясы делегациясының құрамында (Британияның колониялары мен доминиондарынан 500-ден астам мүше Парижге барды), Премьер-министр лорд Милнер мен Артур Балфурдан Англияға саяси істермен қайтып оралған кезде оның орнына тұруды сұрады. Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы ретінде Милнерді Үлкен Төртеу Германияның отаршылдық империясының тағдырын шешетін Мандаттық комиссияны басқаруға тағайындады. Милнер 1919 жылы 1 маусымда Париждегі Ллойд Джорджтың пәтерінде, 23 Rue Nitot мекенжайында өткен маңызды кездесуде болды, онда Империя делегациясы Германияның бейбітшілік келісімінің қарсы ұсыныстарын талқылады. 1902 жылы 31 мамырда қол қойылған Верингинг бейбіт келісім шарты (кейде "верени ганг" деп айтылады), Англия мен Оңтүстік Африканың голландтық қоныстанушылары арасындағы Екінші бур соғысын аяқтады. Бұл қақтығыс қымбатқа түсіп, бур жауынгерлерінің толық жеңілісімен аяқталды. Осыны мойындаған Оңтүстік Африканың жоғарғы комиссары лорд Милнер қатал шарттарды талап етті. Алайда оның әскери кеңесшісі генерал Китченер бұған мүлдем басқаша қарады. Нәзіктік танытылып, берік және ұзаққа созылатын бейбітшілік орнатылды. Британиядағы жаңа әкімшілік үкіметті буарларға қайтарғаннан кейін де африкандар Бірінші дүниежүзілік соғыста Ұлыбританияның адал одақтастары болып қалды. Ллойд Джорджтың сөздерін келтірейік: "Парижде Милнер бұрынғы қарсыластарымен бірігіп, жеңілген жауды масқаралап, оларды құлатып тастауға тырысатын қаталдық рухына қарсы тұрды". Оңтүстік Африкадағы бейбітшілік келісіміне қол қойылғанына он жыл толған күні Оңтүстік Африканың премьер-министрі Бота Лорд Милнердің иығына қолын қойып: "Жеті жыл бұрын менің досым екеуміз Вэрингингте бейбітшілік орнаттық. Біз үшін қабылдау қиын болғанмен, уақыт шындықты көрсеткенде, бұл әділ емес, британ халқы бізбен жасаған жомарт келісім болды. Сондықтан біз бүгін олармен иық тіресіп, бізді біріктірген мақсатта тұрмыз" деді. Германияға қатысты шарттарды жақсартуға соңғы тырыс ретінде Ллойд Джордж премьер-министр Клемансо мен президент Вудро Вильсонға қайта оралып, түзетулер сұрады. Ол оларға келісімді он төрт тармаққа сәйкес келтіру үшін маңызды өзгерістер жасалмаса, Британия Германияны басып алуға қатыспайтынын, ал Германия келісімге қол қоймаса, оның теңіз флоты Германияға қатысты блокаданы қайта бастамайтынын айтты. Алайда, президент Уилсон бастапқы жобаға салған ауыр еңбектен шаршады (барлық шешімдер мен жұмысты Үлкен Төртеу жасады), ал премьер-министр Клемансо соғыс кінәсі және өте үлкен қаржылық өтемақыдан бас тартты, ол 2020 жылғы шамамен 250 миллиард долларды құрады (және 14 тармақтың бөлігі емес). Соңында, Рейн өңірін одақтастардың 20 жылдан 15 жылға дейін басып алу мерзімін қысқартқан кішігірім аумақтық жеңілдіктер жасалды.

Due to his responsibilities at the Colonial Office, Milner travelled back and forth to France as a Paris Peace Plan Delegate. From February 1919 until the treaty signing, he made five trips to Versailles, each lasting on average one to two weeks. On May 10, 1919, he flew to Paris for the first time. The trip took two and a half hours, halving the time it took by train, boat, and car. As part of the British Empire Delegation (over 500 members of Britain's colonies and Dominions travelled to Paris), the Prime Minister asked Lord Milner and Arthur Balfour to stand in for him whenever he returned to England for political business. As Secretary of State for the Colonies, Milner was appointed to head up the Mandates Commission by the Big Four, which would decide the fate of the German colonial empire. Milner was present at an important meeting at 23 Rue Nitot, Lloyd George's flat in Paris, on June 1, 1919, when the Empire Delegation discussed Germany's counterproposals to the peace treaty. The Peace Treaty of Vereeniging (pronounced "ver eni gang"), signed May 31, 1902, ended the Second Boer War between England and the native Dutch settlers of South Africa. Expensive and costly, the conflict concluded with the complete surrender of the Boer foe. Recognizing this, Lord Milner, the High Commissioner of South Africa, wanted tough terms. However, his military advisor, General Kitchener, thought otherwise. Benevolence prevailed, and a firm and lasting peace was made. Even when a new administration in Britain returned the government back to the Boers, the Afrikaners remained firm allies with Great Britain in World War I. To quote Lloyd George, "In Paris, Milner joined with his former antagonists in resistance to that spirit of relentlessness which would humiliate the vanquished foe and keep them down in the dust into which they had been cast "

Present at the Rue Nitot meeting were Louis Botha and Jan Smuts, former Boer leaders during that war, but now Dominion leaders. On the anniversary of the signing of the South African peace treaty, Prime Minister Botha of South Africa put his hand on Lord Milner's shoulder and said: "Seventeen years ago my friend and I made peace in Vereeniging It was a hard peace for us to accept, but as I know it now, when time has shown us the truth, it was not unjust it was a generous peace that the British people made with us, and this is why we stand with them today side by side in the cause which has brought us all together." In a last minute attempt to improve the conditions imposed on Germany, Lloyd George went back to Prime Minister Clemenceau and President Woodrow Wilson to ask for revisions. He told them that without substantial changes to bring the treaty closer in line with the Fourteen Points, Britain would not take part in an occupation of Germany, nor would its navy resume its blockade of Germany if it failed to sign the treaty. However, President Wilson was tired from all the hard work he had put into the original draft (all decisions and work were made at the top by the Big Four), and Prime Minister Clemenceau refused to budge on the war guilt clause and huge financial reparations, which in 2020 dollars amounted to close to $250 billion (and were not part of the 14 Points). In the end, minor territorial concessions were made, the most important being a reduction in the occupation of the Rhineland by the allies from 20 to 15 years.

Соңғы жылдар

Өмірінің соңына дейін Лорд Милнер өзін "британдық ұлттық патриот" деп атайтын, штаб-пәтері Лондонда орналасқан, Канада, Австралия, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африкадан британ тегіндегі делегаттардан құралған әлемдік Императорлық парламент құру туралы зор армандары болды. 1921 жылдың ақпанында зейнетке шығып, 1921 жылдың 16 ақпанында Гартер орденінің (KG) компаньоны болып тағайындалды. 1921 жылдың 26 ақпанында ол Лорд Эдвард Сесилдің жесірі, Леди Вайолет Сесилге үйленді және Родс қорының жұмысына белсенді қатысып, премьер-министр Стэнли Болдуиннің өтінішімен жаңа Императорлық преференциялық тарифін зерттеу комитетінің төрағасы болды. Бірақ, сайлаудан кейін Рамзи Макдональд 1924 жылдың қаңтарында премьер-министр қызметіне тағайындалғаннан кейін оның жұмысы сәтті болмады.

Өлім

71 жасқа толғаннан кейін жеті апта өткен соң Милнер Оңтүстік Африкадан оралғаннан кейін, Шығыс Суссекс штатындағы Грейт-Вигселлде ұйқы ауруынан қайтыс болды. Оның мұрагерлері болмағандықтан, виконт титулы онымен бірге жойылды. Оның денесі Шығыс Суссекс графтығындағы Салехерсттегі Әулие Мария Бақытты Тамаша шіркеуінің зиратына жерленді. 1930 жылғы 26 наурызда Вестминстер аббаттығында оған арналған ескерткіш ашылды. Ол 1916 жылғы 24 мамырда Империя күнін жалпыұлттық мереке деп жариялауға зор үлес қосты. 1919 жылғы қазан айында Лео Америдің ұсынысымен, Лорд Милнердің бастамасы бойынша, қару тоқтату туралы келісімнің жылдығында екі минуттық үнсіздік сақтау енгізілді.

Суреттер

Лорд Милнер Уильям Орпеннің әйгілі "Айналар залы" картинасында оң жақтан үшінші орында отыр. Оңтүстік Африкадағы Милнертон қаласы оның құрметіне аталған. Ол Ұлыбританияның соғыс кабинетінің басқа мүшелерімен бірге, бүгін Лондондағы Ұлттық портрет галереясында көрсетіліп тұрған "Бірінші дүниежүзілік соғыстың мемлекет қайраткерлері" атты майлы суретте даңқталған.

Бағалау

Бірінші дүниежүзілік соғыстың биографиялық сөздігінде айтылғандай: "Милнер 1918 жылғы 24 наурызда Ла-Манш арнасын кесіп өтіп, екі күннен кейін Дуленс қаласындағы өзінің ескі досы, премьер-министр Жорж Клемансоны маршал Фердинанд Фошты Франциядағы одақтас әскерлерінің бас қолбасшысы етіп тағайындауға көндірді". Бүгінде Дуленс қалалық әкімшілігінің кіреберісінде француз және ағылшын тілдерінде жазылған екі тақта орнатылған, онда: "Осы шешім Францияны және әлемнің бостандығын сақтап қалды" деп жазылған. "Британника энциклопедиясының" 1922 жылғы басылымында: "Генерал Фохтың Франциядағы одақтас күштердің бас қолбасшысы болып тағайындалуына оның ықпалы зор болды. 1918 жылдың осы қиын кезеңінде Соғыс министрлігінде ерекше қабілеті мен күші бар адамның болуы өте маңызды болғандықтан, 19 сәуірде оған Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшының мөрі табысталды; және ол жеңіспен аяқталған жылдың келесі айларында Армия кеңесінің төрағасы болды". Колин Ньюберидің сөзіне қарағанда: "Үш онжылдық бойы ықпалды мемлекеттік қызметкер болған Милнер, империализм күмәндалған кезде империялық біртүтастықтың көреген жақтасы болды. Оның беделі жетістіктерінен асып түсті: еңбек еткенімен, екі үлкен саяси партияның бірімен байланысы болмағандықтан, оған лауазымдар мен құрметтер берілді". Тарихшы Кэролайн Элкинстің айтуынша, Милнер "расалық иерархияға берік сенген". Милнер британдық басымдық және мемлекеттік басқарудағы әлеуметтік инженерия идеяларын қолдады.