Күлу қаскыр (Spilopelia senegalensis) – Африка, Орта Шығыс, Оңтүстік Азияда қоныстанған кішкентай құс. Тұрмыс ортасы, тамақтануы және сипаттамасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Күлкілі көгершін (Spilopelia senegalensis) – Африка, Таяу Шығыс, Оңтүстік Азия және Батыс Австралияда қоныс тепкен, 1898 жылы Перт зообағынан босатылғаннан кейін жабайы табиғатта бекінген шағын көгершін. Бұл ұзын құйрықты, кішкентай көгершін құрғақ бұталы жерлерде және жартылай шөлде кездеседі, мұнда жұптары жиі жерден тамақтанатын болады. Ол ақ және қара түсті ұсақ нүктелі мойнымен ерекшеленетін пәкті көгершінге (Spilopelia chinensis) жақын туыс. Басқаша атаулары: күлдіршін, пальма көгершін және Сенегал көгершін, ал Азияда оны көбінесе кішкентай қоңыр көгершін деп атайды.
The laughing dove (Spilopelia senegalensis) is a small pigeon that is a resident breeder in Africa, the Middle East, South Asia, and Western Australia where it has established itself in the wild after being released from Perth Zoo in 1898. This small long tailed dove is found in dry scrub and semi desert habitats where pairs can often be seen feeding on the ground. It is closely related to the spotted dove (Spilopelia chinensis) which is distinguished by a white and black chequered necklace. Other names include laughing turtle dove, palm dove and Senegal dove while in Asia the name little brown dove is often used.
Таксономия
1760 жылы француз зоологы Матурин Жак Бриссон Сенегалда жиналған бір данаға негізделген алты томдық "Орнитология" еңбегінде күлдір көгершіннің сипаттамасын келтірді. Ол француз тілінде La tourterelle à gorge tachetée du Sénégal және латын тілінде Tutur gutture maculato senegalensis деген атауларды пайдаланды. Бриссон латынша атаулар бергенімен, олар екі атаулы жүйеге сәйкес келмейді және Зоологиялық номенклатура жөніндегі халықаралық комиссия тарапынан мойындалмайды. 1766 жылы швед ғалымы Карл Линней өзінің "Система Натурае" еңбегінің он екінші басылымын жаңартқанда, Бриссон бұрын сипаттаған 240 түрді қосты. Көп жылдар бойы күлдір көгершін Streptopelia туысына жатқызылды. 2001 жылы жарияланған молекулалық филогенетикалық зерттеу осы туыстың Columba туысына қатысты парафилетикалық екенін көрсетті. Монофилетикалық туыстарды құру мақсатында күлдір көгершін және оған жақын туыс ала көгершін 1873 жылы швед зоологы Карл Сундевалл енгізген Spilopelia туысына көшірілді. Қауырсыны мен мөлшері аз ғана ерекшеленетін бес популяцияға кіші түр мәртебесі берілді: Құйрығы біртіндеп тартылып, сыртқы қауырсындары ақ түсті. Еркек және ұрғашыларын дала жағдайында ажырату мүмкін емес. Жастардың мойнындағы жолақты белгілер жоқ. Аяқтары қызыл түсті. Бұл популяциялардың қауырсынында шамалы өзгерістер байқалады, құрғақ аймақтардағылары ашық түсті болады. Аномальды леукистік қауырсын жағдайлары да тіркелді. Күлкілі дауысы – төменгі, дөңгелектеген кру-ду-ду-ду-ду-ду, амплитудасы көтеріліп-түседі.
In 1760 the French zoologist Mathurin Jacques Brisson included a description of the laughing dove in his six volume Ornithologie based on a specimen collected in Senegal. He used the French name La tourterelle à gorge tachetée du Sénégal and the Latin Tutur gutture maculato senegalensis. Although Brisson coined Latin names, these do not conform to the binomial system and are not recognised by the International Commission on Zoological Nomenclature. When in 1766 the Swedish naturalist Carl Linnaeus updated his Systema Naturae for the twelfth edition, he added 240 species that had been previously described by Brisson. For many years the laughing dove was placed in the genus Streptopelia. A molecular phylogenetic study published in 2001 found this genus was paraphyletic with respect to Columba. To create monophyletic genera the laughing dove as well as the closely related spotted dove were moved to the resurrected genus Spilopelia that had been introduced by the Swedish zoologist Carl Sundevall in 1873. Five populations with small plumage and size differences have been given the status of subspecies: The tail is graduated and the outer feathers are tipped in white. The sexes are indistinguishable in the field. Young birds lack the chequered neck markings. The legs are red. The populations vary slightly in plumage with those from more arid zones being paler. Abnormal leucistic plumages have been noted. The chuckling call is a low rolling croo doo doo doo doo with a rising and falling amplitude.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Бұл - бұталы жерлерде, құрғақ егістіктерде және адамдар қоныстанған аймақтарда кең таралған түр, көбінесе өте жақын болып кетеді. Оның ареалына Сахарадан оңтүстік Африканың көп бөлігі, Сауд Арабиясы, Иран, Ирак, Ауғанстан, Пәкістан және Үндістан кіреді. Сондай-ақ, Кипр, Израиль, Ливан, Сирия, Иордания, Біріккен Араб Әмірліктері және Түркияда да кездеседі (осы популяциялар адамдардың әкелуінен пайда болған болуы мүмкін). Олар көбінесе көшпейді, бірақ кейбір популяциялары қозғалуы мүмкін. Гуджаратта сақина тағылған құстар Пакистанда 200 км солтүстікке қарай табылды, ал шаршаған құстар Араб теңізінде кемелерге қонғандары тіркелді. Бұл түр (номинативті популяцияға жатады деп саналады) 1889 жылы Перт қаласына әкелінді және Батыс Австралияда бекінді.
It is a common and widespread species in scrub, dry farmland, and in areas of human habitation, often becoming very tame. Its range includes much of Sub Saharan Africa, Saudi Arabia, Iran, Iraq, Afghanistan, Pakistan, and India. It is also found in Cyprus, Israel, Lebanon, Syria, Jordan, the UAE, and Turkey (these populations may be derived from human introductions). They are mostly sedentary but some populations may make movements. Birds ringed in Gujarat have been recovered 200 km north in Pakistan and exhausted birds have been recorded landing on ships in the Arabian Sea. The species (thought to belong to the nominate population) was introduced to Perth in 1889 and has become established around Western Australia.
Мінез-құлық және экология
Бұл түр әдетте жұптарда немесе шағын топтарда кездеседі, ал үлкен топтарда сирек кездеседі. Үлкен топтар құрғақ аймақтардағы су қоймаларынан су ішкен кезде жиналады. Суға ұшып барар алдында су қоймаларына жақын ағаштарға қоныстанады, онда олар басқа көгершін туыстастары сияқты суды сорып ала алады. Күлімсіреп күлкілі көгершіндер құлаған тұқымдарды, негізінен шөптерді, басқа өсімдіктерді және термиттер мен қоңыздар сияқты ұсақ жер жәндіктерін жейді. Олар көбінесе жерде, шөпте және егістік жерлерде азықтанады. Олардың ұшуы жылдам және тікелей, қанат қағудың үнемі қайталануымен және көгершінге тән кездейсоқ өткір қанат серпілісімен сипатталады. Зимбабведе негізінен мамырдан қарашаға дейін, Мысыр мен Тунисте ақпаннан маусымға дейін. Австралияда негізгі көбейту маусымы қыркүйектен қарашаға дейін. Ұя – төменгі бұталардың арасында, кейде жарықтарда немесе үйлердің шатырында салынған, бұтақшалардан жасалған өте нашар платформа. Екі ата-ана да ұя салады, атасы бұтақтарды әкеледі, ал анасы оларды орналастырады. Бір-бірінен бір күн аралықта екі жұмыртқа салады, екі ата-ана да ұя салуға, жұмыртқа басуға және жас балапандарды тамақтандыруға қатысады. Атасы күндіз ұяны басуға көбірек уақыт жұмсайды. Екінші жұмыртқа салынғаннан кейін жұмыртқалар басылады және шамамен 13-15 күннен кейін шығады. Балапандарды жыртқыштардан аударту үшін жарақаттанғандай түр көрсетуі мүмкін. Бір ұяда бір жұп бірнеше рет балапандарды өсіруі мүмкін. Түркияда бір жұптан жеті балапан байқалған. Бастапқыда, жас балапандар ата-аналарының өңешіндегі сүттен бөлінетін сүтпен тамақтанады. Жастар 14-16 күннен кейін ұядан ұшып кетеді. Африкада Якобин көкегі кейде күлімсіреп күлкілі көгершіннің ұясына жұмыртқа салады. Австралиядағы жабайы популяцияда кейде құстардағы пситтацин мұрын және қауырсын ауруына ұқсас белгілерді тудыратын вирус жұқтыруы мүмкін. Түрде Coloceras, Columbicola, Bonomiella және Hohorstiella туыстарын қамтитын бірнеше эктопаразиттік құс бітесі табылды. Түрде Trypanosoma hannae қан паразиті тіркелген. Оңтүстік сұр шырша Үндістанның солтүстік-батысында ересек күлімсіреп күлкілі көгершінге шабуыл жасаған, ал Африкада шаян-шаян көгершін бұл түрдің жыртқышы болып табылады. Оңтүстік Африкадағы құстарда жоғарғы жақ сүйегінің өсуімен байланысты мүңкілдеудің бұзылуы байқалуы мүмкін.
The species is usually seen in pairs or small parties and only rarely in larger groups. Larger groups are formed especially when drinking at waterholes in arid regions. Small numbers assemble on trees near waterholes before flying to the water's edge where they are able to suck up water like other members of the pigeon family. Laughing doves eat the fallen seeds, mainly of grasses, other vegetable matter and small ground insects such as termites and beetles. They are fairly terrestrial, foraging on the ground in grasslands and cultivation. Their flight is quick and direct with the regular beats and an occasional sharp flick of the wings characteristic of pigeons in general. and mainly May to November in Zimbabwe, February to June in Egypt and Tunisia. In Australia the main breeding season is September to November. The nest is a very flimsy platform of twigs built in a low bush and sometimes in crevices or under the eaves of houses. Both parents build the nest with males bringing the twigs which are then placed by the female. Two eggs are laid within an interval of a day between them and both parents take part in building the nest, incubating and feeding the young. Males spend more time incubating the nest during the day. The eggs are incubated after the second egg is laid and the eggs hatch after about 13 to 15 days. Nesting adults may feign injury to distract and draw predators away from the nest. Multiple broods may be raised by the same pair in the same nest. Seven broods by the same pair have been noted in Türkiye. Initially the altricial hatchlings are fed with regurgitated crop milk, a secretion from the lining of the crop of parent birds. The young fledge and leave the nest after about 14 to 16 days. The Jacobin cuckoo sometimes lays its egg in the nests of the laughing dove in Africa. Feral populations in Australia are sometimes infected by a virus that causes symptoms similar to that produced in parrots by psittacine beak and feather disease. Several ectoparasitic bird lice have been found on the species and include those in the genera Coloceras, Columbicola, Bonomiella and Hohorstiella. A blood parasite Trypanosoma hannae has been recorded in the species. Southern grey shrike have been observed preying on an adult laughing dove in northwestern India while the lizard buzzard is a predator of the species in Africa. South African birds sometimes show a beak deformity in which the upper mandible overgrowth occurs.