Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория дәуіріндегі қабылданған мінез-құлық пен нормалар
Accepted behaviour and norms in the Victorian era
Викториялық мораль – 19 ғасырдағы Ұлыбританиядағы орта таптың моральдық көзқарастарының қорытындысы, Виктория дәуірі. Викториялық құндылықтар барлық әлеуметтік топтарда қалыптасып, Виктория дәуірі өмірінің барлық саласына тарады. Дің, мораль, евангелизм, өндірістік еңбек этикасы және жеке өсу сияқты кезеңнің құндылықтары Викториялық моральдың негізін құрады. Қазіргі заманғы пьесалар мен әдебиет, оның ішінде Уильям Шекспирдің еңбектері сияқты классикалық туындылар да балаларға жараспайтын мазмұнынан тазартылды, яғни "боудлеризацияланды". Заманауи тарихшылар Виктория дәуірін көптеген қайшылықтар заманы деп есептейді, мысалы, сыртқы қадір-қасиет пен ұстамдылықты кеңінен тарату, сондай-ақ жаңа моральды қалай енгізу керектігі туралы күрделі пікірталастар болды. Халықаралық құл саудасы тоқтатылды және бұл тыйым Корольдік теңіз күштері арқылы қамтамасыз етілді. Британдық колониялардың барлығында құлдық жойылды, британдық фабрикаларда бала еңбегіне тыйым салынды, ал проституцияны толығымен жою керек пе, әлде қатаң реттеу керек пе деген мәселе бойынша ұзақ пікірталас жүрді. Гомосексуализм заңсыз күйінде қалды.
Victorian morality is a distillation of the moral views of the middle class in 19th century Britain, the Victorian era. Victorian values emerged in all social classes and reached all facets of Victorian living. The values of the period—which can be classed as religion, morality, Evangelicalism, industrial work ethic, and personal improvement—took root in Victorian morality. Current plays and all literature—including old classics, like William Shakespeare's works—were cleansed of content considered to be inappropriate for children, or "bowdlerized". Contemporary historians have generally come to regard the Victorian era as a time of many conflicts, such as the widespread cultivation of an outward appearance of dignity and restraint, together with serious debates about exactly how the new morality should be implemented. The international slave trade was abolished, and this ban was enforced by the Royal Navy. Slavery was ended in all the British colonies, child labour was ended in British factories, and a long debate ensued regarding whether prostitution should be totally abolished or tightly regulated. Homosexuality remained illegal.
Жеке мінез-құлық
Викториялық мораль таңғажайып жаңа шындық болды. Британдықтардың моральдық нормалары мен іс жүзіндегі мінез-құлқындағы өзгерістер терең болды. Тарихшы Харольд Перкин 1780 және 1850 жылдар аралығында ағылшындар әлемдегі ең агрессивті, қатыгез, шулы, ашық, бүлікшіл, қатыгез және қанқұмар ұлттардың бірі болудан қалып, ең тынысталған, сыпайы, тәртіпті, сезімтал, қарапайым және екіжүзді ұлттардың біріне айналды. Тарихшылар бұл үлкен өзгерістің әртүрлі себептерін талқылауда. Аса Бриггс француз төңкерісіне қарсы күшті реакцияны және британдықтардың күш-жігерін оның жеңілісіне бағыттау қажеттігін, сондай-ақ ләззатты күнәларға бой алдырмау қажеттігін атап өтті. Бриггс сонымен қатар евангелистік қозғалыстың нонконформистер арасындағы, сондай-ақ Англия шіркеуінің ішіндегі евангелистік фракцияның күшті рөлін көрсетті. Діни және саяси реформаторлар мінез-құлықты бақылайтын ұйымдар құрып, үкіметтік шаралар қабылдануына ықпал етті. Жоғары әлеуметтік топтар арасында құмар ойындар, ат жарыстары және әдепсіз театрлар айқын түрде азайды; ірі құмар ойындарға және жоғары деңгейдегі жезөкшелік үйлеріне демеу көрсету де азайды. XIX ғасырдың басында Англия аристократиясына тән болған ашық әдепсіздік бірден жойылды. Тарихшылар келіседі, орта таптар жоғары моральдық стандарттарды жариялап қана қоймай, оларды іс жүзінде де сақтады. Жұмысшы табы да солай болды ма деген пікірталас бар. XIX ғасырдың соңындағы Генри Мейхью сияқты моралистер, үйленбеген және заңды емес туылған балалармен бірге тұрудың жоғары деңгейі үшін кедейлерді айыптады. Алайда, жаңа зерттеулер деректерді компьютерлік сәйкестендіру арқылы жұмысшы және кедей топтары арасында бірге тұру көрсеткішінің өте төмен – 5%-дан кем екенін көрсетті. Керісінше, 21 ғасырғы Ұлыбританиядағы балалардың шамамен жартысы некеден тыс дүниеге келеді, ал әрбір он жұбайдың тоғызы бірге тұрады.
Victorian morality was a surprising new reality. The changes in moral standards and actual behaviour across the British were profound. Historian Harold Perkin wrote:Between 1780 and 1850 the English ceased to be one of the most aggressive, brutal, rowdy, outspoken, riotous, cruel and bloodthirsty nations in the world and became one of the most inhibited, polite, orderly, tender minded, prudish and hypocritical. Historians continue to debate the various causes of this dramatic change. Asa Briggs emphasizes the strong reaction against the French Revolution, and the need to focus British efforts on its defeat and not be diverged by pleasurable sins. Briggs also stresses the powerful role of the evangelical movement among the Nonconformists, as well as the evangelical faction inside the established Church of England. The religious and political reformers set up organizations that monitored behaviour, and pushed for government action. Among the higher social classes, there was a marked decline in gambling, horse races, and obscene theatres; there was much less heavy gambling or patronage of upscale houses of prostitution. The highly visible debauchery characteristic of aristocratic England in the early 19th century simply disappeared. Historians agree that the middle classes not only professed high personal moral standards, but actually followed them. There is a debate whether the working classes followed suit. Moralists in the late 19th century such as Henry Mayhew decried the slums for their supposed high levels of cohabitation without marriage and illegitimate births. However new research using computerized matching of data files shows that the rates of cohabitation were quite low—under 5%—for the working class and the poor. By contrast, in 21st century Britain nearly half of all children are born outside marriage, and nine in ten newlyweds have been cohabitating.
Құлдық
Құлдыққа қарсылық 18 ғасырдың аяғынан бастап негізгі евангелистік мақсат болды, оны Уильям Уилберфорс (1759–1833) бастады. Бұл қозғалыс өте жақсы ұйымдастырылды және құлдықтың қорқынышты жағдайларын оқырмандарды қорқытатын үгіт-насихат науқандарын жасады. Сол моральдық құлшыныс пен ұйымдастыру дағдылары көптеген басқа реформалық қозғалыстарға да көшті. Виктория 1837 жылы таққа отырды, бұл Британ империясында құлдық толығымен жойылғаннан кейін төрт жыл өткен соң болды. Құлдыққа қарсы қозғалыс тыйым салуға қол жеткізу үшін жылдар бойы күресті, 1807 жылы жартылай тоқтатуға және құл саудасына толық тыйым салуға қол жеткізді, бірақ құл иелігіне тек 1833 жылы ғана толық тыйым салынды. Бұл соншалықты уақытқа созылды, өйткені құлдыққа қарсы мораль, егер олар құл еңбегін пайдалануға рұқсат етілмесе, олардың бизнесі қирап кетеді деп мәлімдеген күшті экономикалық мүдделерге қарсы тұрды. Ақырында, Кариб бассейніндегі плантация иелері құлдардың орташа нарықтық бағасын көрсететін 20 миллион фунт стерлинг ақшалай өтемақы алды. Кейіннен белгілі реформатор болған Уильям Э. Глэдстон әкесіне жүздеген құлдары үшін үлкен төлемдер жасады. Корольдік теңіз күштері Атлант мұхитын патрульдеп, Африкадан Америкаға құл саудасы жасады деп күдіктенген кемелерді тоқтатып, табылған құлдарды босатып отырды. Британдықтар Батыс Африкада – Сьерра-Леонеде – патшалық колониясын құрып, азат етілген құлдарды сол жерге тасымалдады. Жаңа Шотландиядан келген азат етілген құлдар Сьерра-Леоне астанасын "Фритаун" деп атады.
Opposition to slavery was the main evangelical cause from the late 18th century, led by William Wilberforce (1759–1833). The cause organized very thoroughly, and developed propaganda campaigns that made readers cringe at the horrors of slavery. The same moral fervor and organizational skills carried over into most of the other reform movements. Victoria ascended to the throne in 1837, only four years after the abolition of slavery throughout the British Empire. The anti slavery movement had campaigned for years to achieve the ban, succeeding with a partial abolition in 1807 and the full ban on slave trading, but not slave ownership, which only happened in 1833. It took so long because the anti slavery morality was pitted against powerful economic interests which claimed their businesses would be destroyed if they were not permitted to exploit slave labour. Eventually, plantation owners in the Caribbean received £20 million in cash compensation, which reflected the average market price of slaves. William E. Gladstone, later a famous reformer, handled the large payments to his father for their hundreds of slaves. The Royal Navy patrolled the Atlantic Ocean, stopping any ships that it suspected of trading African slaves to the Americas and freeing any slaves found. The British had set up a Crown Colony in West Africa—Sierra Leone—and transported freed slaves there. Freed slaves from Nova Scotia founded and named the capital of Sierra Leone "Freetown".
Бала еңбегі
Евангелистік діни күштер бала еңбегінің зұлымдығын бірінші болып анықтап, оған қарсы заң шығаруға жетекшілік етті. Кедей отбасы балаларының жағдайы мен орта таптың балалық шақтың күнәсіздік кезеңі туралы көзқарасы арасындағы қайшылыққа деген ашулары балаларды заңмен қорғау үшін алғашқы науқандарға әкелді. Реформаторлар 1830 жылдардан бастап бала еңбегіне қарсы күресті. Зауыт заңдарына жол ашқан науқанды сол дәуірдің бай меценаттары, әсіресе Лорд Шафтсбери бастап кетті, ол парламентке балаларды жұмыста пайдалануды азайту мақсатындағы заң жобаларын ұсынды. 1833 жылы ол «Он сағаттық заңды» енгізді, онда мақта және жүн фабрикаларында жұмыс істейтін балалардың жасы тоғызға толған болуы керек еді; он сегіз жасқа толмаған ешкім күніне он сағаттан немесе сенбі күні сегіз сағаттан артық жұмыс істемеуі керек еді; ал жиырма бес жасқа толмаған ешкім түнгі уақытта жұмыс істемеуі керек еді. 1844 жылғы Зауыт заңында 9-13 жастағы балалар күніне ең көп дегенде 9 сағат жұмыс істей алады, оның ішінде тамақтанып демалуға уақыт қарастырылған. Ғасыр бойы балаларды қорғау деңгейін арттыратын қосымша заңдық шаралар қабылданды, бірақ зауыт иелері үкіметтің араласуына қарсылық көрсетті. Парламент ересек ер адамдарға қатысты «laissez faire» принципін сақтады және Виктория дәуірінде араласу минималды болды. Көшеде тіршілік ете алмай қалған балалар да қиын жағдайға түсті, өйткені жазушы Чарльз Диккенс орта таптың көптеген өкілдеріне Лондон көшелерінің қорқынышты жағдайын көрсетті.
Evangelical religious forces took the lead in identifying the evils of child labour, and legislating against them. Their anger at the contradiction between the conditions on the ground for children of the poor and the middle class notion of childhood as a time of innocence led to the first campaigns for the imposition of legal protection for children. Reformers attacked child labor from the 1830s onward. The campaign that led to the Factory Acts was spearheaded by rich philanthropists of the era, especially Lord Shaftesbury, who introduced bills in Parliament to mitigate the exploitation of children at the workplace. In 1833, he introduced the Ten Hours Act 1833, which provided that children working in the cotton and woollen mills must be aged nine or above; no person under the age of eighteen was to work more than ten hours a day or eight hours on a Saturday; and no one under twenty five was to work nights. The Factory Act of 1844 said children 9–13 years could work for at most 9 hours a day with a lunch break. Additional legal interventions throughout the century increased the level of childhood protection, despite the resistance from the laissez faire attitudes against government interference by factory owners. Parliament respected laissez faire in the case of adult men, and there was minimal interference in the Victorian era. Unemployed street children suffered too, as novelist Charles Dickens revealed to a large middle class audience the horrors of London street life.
Жыныстық қатынас
Тарихшылар Питер Гей мен Майкл Мейсон қазіргі қоғам Виктория дәуірінің әдеп-намысын білімсіздікпен жиі шатастыратынын көрсетеді. Мысалы, теңізде немесе жағажайда шомылуға баратын адамдар шомылу машинасынан пайдаланатын. Шомылу машинасы қолданылса да, адамдардың жалаңаш шомылатынын көру мүмкін еді. Дегенмен, көпшілік пікірге қайшы, Виктория қоғамы ерлер мен әйелдердің жыныстық қатынасқа түсетінін мойындады. Тұрақты жыныстық қатынас ерлердің денсаулығы үшін маңызды деп есептелді. Әйелдер күйеулері қалаған кезде жыныстық қатынасқа келісуге міндетті болды, бірақ күйеуі ауырған кезде жыныстық қатынас сұрау әдепсіздік деп саналды. Жыныстық қатынастың артық болуы денсаулыққа зиян деп есептелді, бұл мастурбацияға қатысты моральдық үрейге әкелді, әсіресе орта таптың жасөспірім ұлдары арасында кең таралғандығы туралы пікірлер болды. Әйелдер күйеулеріне адал болуға тиіс еді, ал үйленбегендер жыныстық қатынастан аулақ болуға міндетті. Ерлердің тоғызыншыларға жүгінуіне немесе некеден тыс қатынастарға түсуіне көбірек төзімділік танытылды. Виктория дәуірінің басында, үйленген әйелдердің жыныстық құштарлығы күйеуімен бақылауда ұсталуы керек деген дәстүрлі идея әлі де кең таралған еді. Дәуір өркендеген сайын, бұл өзгерді, енді әйелдердің ерлердің жыныстық мінез-құлқына бақылау жасауы күтілді. Викториялықтар сонымен қатар ашық эротикалық шығармалар жазды, ең танымалдарының бірі – Уолтер (демек, Генри Спенсер Эшби) псевдонімімен жазылған «Менің құпия өмірім» және «Жеміс» журналы, ол бірнеше жыл бойы жарық көрді және 1960 жылдары кітап ретінде қайта басылды. Викториялық эротика мұражайларда сақталған жеке хаттарда және тіпті әйелдердің оргазмдарын зерттеуде де сақталған. Кейбір қазіргі тарихшылар Викториялық репрессия туралы мифтің 20 ғасырдың басындағы Лайтон Стречи сияқты көзқарастарға, соның ішінде Блумсбери тобының гомосексуал мүшесіне дейін іздерін табуға болады деп санайды.
Historians Peter Gay and Michael Mason both point out that modern society often confuses Victorian etiquette for a lack of knowledge. For example, people going for a bath in the sea or at the beach would use a bathing machine. Despite the use of the bathing machine, it was still possible to see people bathing nude. Contrary to popular conception, however, Victorian society recognised that both men and women enjoyed copulation. Regular sex was seen as important to male health. Married women were expected to agree to sex whenever their husbands wished for it, though it was seen as immoral for men to ask for sex in certain situations, such as when their wife was sick. Too much sex was seen as unhealthy, which led to a moral panic about masturbation, especially its perceived prevalence among middle class adolescent boys. Women were expected to be faithful to their husbands, or if unmarried, to refrain from sexual activity. There was more tolerance for men employing prostitutes or engaging in extramarital affairs. In the early Victorian period, a traditional idea that married women had an intense sex drive which needed to be controlled by their husband was still common. As the period progressed, this changed, with wives expected to control the sexual behaviour of men. Victorians also wrote explicit erotica, perhaps the most famous being the racy tell all My Secret Life by the pseudonym Walter (allegedly Henry Spencer Ashbee), and the magazine The Pearl, which was published for several years and reprinted as a paperback book in the 1960s. Victorian erotica also survives in private letters archived in museums and even in a study of women's orgasms. Some current historians now believe that the myth of Victorian repression can be traced back to early 20th century views, such as those of Lytton Strachey, a homosexual member of the Bloomsbury Group, who wrote Eminent Victorians.
Гомосексуализм
Полиция күштерінің, әсіресе Лондонда, зор кеңеюі ғасырдың ортасында заңсыз содомия үшін қудалаудың күрт өсуіне әкелді. Еркектердің жыныстық қатынасы зерттеудің танымал тақырыбына айналды, әсіресе медициналық зерттеушілердің зерттеулері институционалдық жағдайдағы адамдардың дамуы мен белгілерін қарастырды. Генри Модсли Виктория дәуіріндегі бұрыс жыныстық қатынас туралы көзқарасты қалыптастырды. Джордж Савидж пен Чарльз Артур Мерсье қоғамда өмір сүретін гомосексуалдар туралы жазды. Дэниел Хак Туктың психологиялық медицина сөздігінде жыныстық ауытқулар туралы мәліметтер келтірілген. Бұл еңбектердің барлығы континенттік тұжырымдамалармен таныстығын, сондай-ақ сипатталған жыныстық тәжірибелерге моральдық наразылықты көрсетеді. Симеон Соломон мен ақын Алгернон Чарльз Суинберн 1860 жылдары өздерінің жыныстық идентитілерін зерделей келе, грек ақыны Сапфоға қызығушылық танытты. Олар Виктория дәуіріндегі зиялы қауымды Сапфомен таныстырды, ал олардың жазбалары лесбияндықтың қазіргі бейнесін қалыптастыруға көмектесті. 1885 жылғы Қылмыстық заңға енгізілген Лабушер түзетуі алғаш рет еркектер арасындағы барлық гомосексуалдық әрекеттерді заңсыз деп жариялады. Онда гомосексуализмді жасағаны немесе оған қатысқаны үшін сотталған ер адамдарға екі жылға бас бостандығынан айыру жазасы қарастырылды. Лесбияндық әрекеттер – әлі де жақсы белгілі емес – назардан тыс қалды. Оскар Уайльд 1895 жылы осы заңды бұзғаны үшін сотталып, түрмеге қамалғанда, ағылшын пуритандық репрессиясының символдық құрбаны болды.
The enormous expansion of police forces, especially in London, produced a sharp rise in prosecutions for illegal sodomy at midcentury. Male sexuality became a favorite subject of study especially by medical researchers whose case studies explored the progression and symptoms of institutionalized subjects. Henry Maudsley shaped late Victorian views about aberrant sexuality. George Savage and Charles Arthur Mercier wrote about homosexuals living in society. Daniel Hack Tuke's Dictionary of Psychological Medicine covered sexual perversion. All these works show awareness of continental insights, as well as moral disdain for the sexual practices described. Simeon Solomon and poet Algernon Charles Swinburne, as they contemplated their own sexual identities in the 1860s, fastened on the Greek lesbian poet Sappho. They made Victorian intellectuals aware of Sappho, and their writings helped to shape the modern image of lesbianism. The Labouchere Amendment to the Criminal Law Amendment Act 1885, for the first time, made all male homosexual acts illegal. It provided for two years' imprisonment for males convicted of committing, or being a party to public or private acts of homosexuality. Lesbian acts—still scarcely known—were ignored. When Oscar Wilde was convicted of violating the statute, and imprisoned for such violations, in 1895, he became the iconic victim of English puritanical repression.
Проституция
Викториялық Англия кезінде дін қызметкерлері мен ірі жаңалықтар құралдары жезөкшелікті "үлкен әлеуметтік жамандық" деп қарады, бірақ көптеген феминистер жезөкшелікті әйелдердің экономикалық тәуелсіздігіне қол жеткізу құралы ретінде қарастырды. 1850 жылдары Лондондағы жезөкшелердің санына қатысты бағалаулар кең ауқымды, бірақ Уильям Актонның маңызды зерттемесінде, "Жезөкшелік" кітабында, 1857 жылы Лондонда 8600 жезөкше болғаны туралы мәлімделген. Жезөкшелікке қатысты түрлі көзқарастар оның тарихын түсінуді қиындатады. Джудит Уолковицтің осы тақырыптағы феминистік тұжырымдамаға бағытталған бірнеше еңбектері бар. Көптеген дереккөздер жезөкшеліктің өркендеуіне экономикалық теңсіздіктерді басты себептер деп айыптайды, ал Уолковиц жезөкшелікпен айналысатын адамдардың демографиялық құрамының айтарлықтай ерекшеленетінін жазады. Дегенмен, қаржылық қиындыққа тап болған әйелдер, тұрақты табысы бар әйелдерге қарағанда, жезөкшелікпен айналысу ықтималдығы жоғары болды. Жетім немесе жартылай жетім қалған әйелдер көбінесе табыс табу үшін жезөкшелікке жүгінетін. Қалалық қалалардағы тығыздық және әйелдерге арналған жұмыс орындарының шектеулі саны болғанымен, Уолковиц әйелдерді жезөкшелікке итермелейтін басқа да факторлар бар екенін айтады. Уолковиц жезөкшелік әйелдерге тәуелсіздік сезімі мен өздеріне деген құрметті сезінуге мүмкіндік беретінін мойындайды. Жезөкшелікке қатысты пікірлер, оны өлім күнәсі немесе мұңайған шешім деп қараудан бастап, дербес таңдауға дейін кең ауқымды болды. Англияда жезөкшелікті ашық айыптаған көптеген адамдар болғанымен, оған қарсы шыққандар да болды. Көптеген дау-дамай тудырған оқиғалардың бірі – Жұқпалы аурулар туралы заңдардың қабылдануы. Бұл 1864, 1866 және 1869 жылдардағы үш заңнан тұратын серия, ол полиция қызметкерлеріне жезөкше деп санайтын әйелдерді тоқтатып, оларды медициналық тексеруге мәжбүрлеуге рұқсат берді. 1869 жылы заңдарға қарсы Ұлттық қауымдастық құрылды. Бірінші Ұлттық қауымдастықтан әйелдер шеттетілгендіктен, "Әйелдердің Ұлттық қауымдастығы" құрылды. Бұл ұйымның жетекшісі Жозефин Батлер болды. Ол кітабының жарық көргенімен қатар, 1870 жылдары заңдарды айыптау мақсатымен гастрольдік сапарларға шықты. Заңдарды реформалауды қолдағандардың арасында квакерлер, методистер және көптеген дәрігерлер болды. Әйелдердің тазалығына баса назар аудару, әйелдердің үй шаруашылығындағы рөліне баса назар аударумен байланысты болды, олар қаланың ластануы мен жемқорлығынан азат кеңістік құруға көмектесті. Осы тұрғыдан алғанда, жезөкше әйел осы бөліктің бұзылуын бейнелейтін символдық мәнге ие болды. Екі стандартты қағида сақталды. 1857 жылғы Неке-жайлы заң еркекке әйелін неке адалдығын бұзғаны үшін ажырасуға рұқсат берді, бірақ әйел неке адалдығын бұзуды инцест, қатыгездік, көп әйелдік, қашып кету сияқты басқа да қылмыстармен біріктірген жағдайда ғана немесе тек қатыгездік негізінде ажыраса алатын болды. Қаланың жасырындығы жезөкшелік пен санкцияланбаған сексуалдық қатынастардың өркендеуіне әкелді. Диккенс және басқа жазушылар жезөкшелікті қазіргі заманғы өмірдің механикалануы мен индустриялануымен байланыстырып, жезөкшелерді пайдаланылғаннан кейін қоқысқа тасталатын адам тауарлары ретінде бейнеледі. Адепті реформа қозғалыстары жезөкшеханаларды жабуға тырысты, бұл кейде көшедегі жезөкшеліктің шоғырлануына себеп болды деп саналады. 1880 жылдары Лондондағы жезөкшеліктің кеңеюі Ұлттық және әлемдік деңгейде танымал болды, бұл Уайтчепелдегі сериялық кісі өлтіруші Джек Жезөкшеге байланысты болды. Оның құрбандары тек Шығыс шетінде кедейлікте өмір сүрген жезөкшелер болды. 1880 және 1890 жылдары көптеген жезөкшелер кедейлікте өмір сүргендіктен, жыныстық қызмет көрсету олардың тамағын және уақытша тұруын қаржыландыру үшін қажеттілік болды. Нәтижесінде жезөкшелер қылмыскерлер үшін оңай олжа болды, өйткені олар өздерін зияннан қорғау үшін аз нәрсе істей алды.
During Victorian England, prostitution was seen as a "great social evil" by clergymen and major news organizations, but many feminists viewed prostitution as a means of economic independence for women. Estimates of the number of prostitutes in London in the 1850s vary widely, but in his landmark study, Prostitution, William Acton reported an estimation of 8,600 prostitutes in London alone in 1857. The differing views on prostitution have made it difficult to understand its history. Judith Walkowitz has multiple works focusing on the feminist point of view on the topic of prostitution. Many sources blame economic disparities as leading factors in the rise of prostitution, and Walkowitz writes that the demographic within prostitution varied greatly. However, women who struggled financially were much more likely to be prostitutes than those with a secure source of income. Orphaned or half orphaned women were more likely to turn to prostitution as a means of income. While overcrowding in urban cities and the amount of job opportunities for females were limited, Walkowitz argues that there were other variables that lead women to prostitution. Walkowitz acknowledges that prostitution allowed for women to feel a sense of independence and self respect. The arguments for and against prostitution varied greatly from it being perceived as a mortal sin or desperate decision to an independent choice. While there were plenty of people publicly denouncing prostitution in England, there were also others who took opposition to them. One event that sparked a lot of controversy was the implementation of the Contagious Diseases Acts. This was a series of three acts in 1864, 1866 and 1869 that allowed police officers to stop women whom they believed to be prostitutes and force them to be examined. In 1869, a National Association in opposition of the Acts was created. Because women were excluded from the first National Association, the Ladies National Association was formed. The leader of that organization was Josephine Butler. Along with the publication of her book, she also went on tours condemning the Acts throughout the 1870s. Other supporters of reforming the Acts included Quakers, Methodists and many doctors. This emphasis on female purity was allied to the stress on the homemaking role of women, who helped to create a space free from the pollution and corruption of the city. In this respect, the prostitute came to have symbolic significance as the embodiment of the violation of that divide. The double standard remained in force. The Matrimonial Causes Act 1857 allowed for a man to divorce his wife for adultery, but a woman could only divorce for adultery combined with other offences such as incest, cruelty, bigamy, desertion, etc., or based on cruelty alone. The anonymity of the city led to a large increase in prostitution and unsanctioned sexual relationships. Dickens and other writers associated prostitution with the mechanisation and industrialisation of modern life, portraying prostitutes as human commodities consumed and thrown away like refuse when they were used up. Moral reform movements attempted to close down brothels, something that has sometimes been argued to have been a factor in the concentration of street prostitution. The extent of prostitution in London in the 1880s gained national and global prominence through the highly publicised murders attributed to Whitechapel based serial killer Jack the Ripper, whose victims were exclusively prostitutes living destitute in the East End. Given that many prostitutes were living in poverty as late as the 1880s and 1890s, offering sex services was a source of desperate necessity to fund their meals and temporary lodging accommodation from the cold, and as a result prostitutes represented easy prey for criminals as they could do little to personally protect themselves from harm.
Қылмыс пен полиция
1815 жылдан кейін қылмыстың, тонаудың, көтерілістердің және кең ауқымды тәртіпсіздіктердің өсуіне қатысты үлкен қорқыныш тарады. Қылмысты жергілікті, нашар ұйымдастырылған приходтық констебльдер мен жеке күзетшілер ретсіз түрде шешіп келген, ал жазалар өте қатаң болды, оның ішінде сотталуға немесе Австралияға жер аударылуға жүздеген себептер бар еді. 1,5 миллион халқы бар Лондон – келесі 15 қаланың халқынан артық – ондаған жылдар бойы өз аудандарында бірыңғай полиция жүйесін құру үшін бейресми келісімдерге келген. 1829 жылғы Метрополитен полиция заңы, Ішкі істер министрі Роберт Пилдің ынтасымен қабылданды, бұл ерекше жаңалық емес, бұл қалыптасқан бейресми тәжірибелерді қаржыландыруды кеңейту арқылы жүйелеу болды. Ол Скотленд-Ярдта орналасқан Метрополитен полиция қызметін құрды. Лондон әлемдегі алғашқы заманауи полиция күштеріне ие болды. 3000 полиция қызметкерін Пилдің есімімен «боббилер» деп атады. Олар жақсы ұйымдастырылған, орталықтан басқарылған және стандартты көк түсті форма киген. Заң бойынша олар констебльдің тарихи мәртебесіне ие болды, күдікті тұлғаларды қамауға алуға және қылмыскерлерді сотқа тіркеуге құқылы болды. Олар, әсіресе түнде, белгілі бір учаскелерге топтастырылып тағайындалды. Көшелерде газ шамдары орнатылып, олардың бақылау жұмысын жеңілдетті. Қылмыс деңгейі төмендеді. 1835 жылғы заң Англия мен Уэльстегі барлық қалаларды полиция күштерін құруға міндеттеді. Біраз уақыттан кейін Шотландия да өздерінің жеке құқықтық жүйесімен қосылды. 1857 жылға қарай Ұлыбританияның барлық аймақтарында ұйымдастырылған полиция күштері болды, оларға Қаржы министрлігі субсидия төледі. Полиция қызметкерлері тұрақты жалақы алып, саяси ықпал емес, лайықтылығы бойынша таңдалды және олар сирек партиялық мақсаттар үшін қолданылды. Жалақы мөлшері жоғары емес еді (1833 жылы аптасына бір гинея), бірақ беделі, әсіресе ірі қалаларда көптеп өкілдік еткен ирландтық католиктер үшін жоғары болды. Виктория дәуірінде Австралияға қылмыстық жаза тасымалдау қолданыстан шықты, себебі ол қылмыс деңгейін төмендетпеді. Британдық жаза жүйесі қатаң жазадан түрмеден кейінгі өмірге бейімделу үшін реформаларға, білім беруге және оқытуға көшті. Бұл реформалар даулы және қарсылық тудырды. 1877–1914 жылдары бірқатар маңызды заңнамалық реформалар жаза жүйесін жақсартуға мүмкіндік берді. 1877 жылы бұрынғы жергілікті түрмелер Ішкі істер министрлігінің Түрме комиссиясы басқаруына берілді. 1898 жылғы Түрме заңы Ішкі істер министріне парламенттің саяси процесінен өтпей-ақ, өз бастамасымен көптеген реформаларды енгізуге мүмкіндік берді. 1907 жылғы Қылмыскерлерді сынаққа алу заңы түрмедегі тұрғындардың санын күрт қысқартып, қалыпты өмірге оралу тетігін қамтамасыз ететін жаңа сынаққа алу жүйесін енгізді. 1914 жылғы Қылмыстық сот ісін жүргізу заңы соттарға айыппұл төлемеген адамдарға қамау шарасын қолданар алдында уақыт беруді талап етті. Бұрын ондаған мың тұтқын осы себеппен ғана сотталған. 1908 жылдан бастап Борстал жүйесі жас қылмыскерлерді қайта тәрбиелеу үшін ұйымдастырылды, ал 1908 жылғы Балалар заңы 14 жасқа дейінгілерді қамауға алуға тыйым салды және 14-тен 16 жасқа дейінгілерге қатысты шектеулер қойды. Басты реформатор – Түрме комиссиясының төрағасы сэр Эвелин Рэгглз Бриз.
After 1815, there was widespread fear of growing crimes, burglaries, mob action, and threats of large scale disorder. Crime had been handled on an ad hoc basis by poorly organized local parish constables and private watchmen, supported by very stiff penalties, including hundreds of causes for execution or deportation to Australia. London, with 1.5 million people—more than the next 15 cities combined—over the decades had worked out informal arrangements to develop a uniform policing system in its many boroughs. The Metropolitan Police Act 1829, championed by Home Secretary Robert Peel, was not so much a startling innovation, as a systemization with expanded funding of established informal practices. It created the Metropolitan Police Service, headquartered at Scotland Yard. London now had the world's first modern police force. The 3000 policemen were called "bobbies" (after Peel's first name). They were well organized, centrally directed, and wore standard blue uniforms. Legally they had the historic status of constable, with authority to make arrests of suspicious persons and book offenders before a magistrate court. They were assigned in teams to specified beats, especially at night. Gas lighting was installed on major streets, making their task of surveillance much easier. Crime rates went down. An 1835 law required all incorporated boroughs in England and Wales to establish police forces. Scotland, with its separate legal system, was soon added. By 1857 every jurisdiction in Great Britain had an organized police force, for which the Treasury paid a subsidy. The police had steady pay, were selected by merit rather than by political influence, and were rarely used for partisan purposes. The pay scale was not high (one guinea a week in 1833), but the prestige was especially high for Irish Catholics, who were disproportionately represented in every city where they had a large presence. By the Victorian era, penal transportation to Australia was falling out of use since it did not reduce crime rates. The British penal system underwent a transition from harsh punishment to reform, education, and training for post prison livelihoods. The reforms were controversial and contested. In 1877–1914 era a series of major legislative reforms enabled significant improvement in the penal system. In 1877, the previously localized prisons were nationalized in the Home Office under a Prison Commission. The Prison Act of 1898 enabled the Home Secretary to impose multiple reforms on his own initiative, without going through the politicized process of Parliament. The Probation of Offenders Act of 1907 introduced a new probation system that drastically cut down the prison population, while providing a mechanism for transition back to normal life. The Criminal Justice Administration Act of 1914 required courts to allow a reasonable time before imprisonment was ordered for people who did not pay their fines. Previously tens of thousands of prisoners had been sentenced solely for that reason. The Borstal system after 1908 was organized to reclaim young offenders, and the Children Act of 1908 prohibited imprisonment under age 14, and strictly limited that of ages 14 to 16. The principal reformer was Sir Evelyn Ruggles Brise, the chair of the Prison Commission.
Себеп-салдарлық байланыс
Жаңа моральдың себептерін зерттеген интеллектуалды тарихшылар көбінесе Ханна Мор, Уильям Уилберфорс және Клэфэм сектасының идеяларына тоқталады. Перкин бұл, «революцияның өзінің нәтижесі» болған шағын топтың ықпалын артық көрсету екенін айтады. Сондай-ақ, уақыт бойынша де қиындықтар болды, себебі көптеген алдыңғы тырысыстары сәтсіз аяқталды. Интеллектуалдық тәсіл конформистер мен евангелистердің маңыздылығын төмендетуге бейім – мысалы, методистер жұмысшы табының жоғарғы тобы арасында маңызды рөл атқарды. Соңында, маңызды бір жайтты естен қатыруда: реформаторлар ескі қоғамды жақсартудың орнына, Ұлыбританияны болашақтың жаңа қоғамына бастауға тырысты. Виктория дәуіріндегі әділеттік, бостандық және басқа да мықты моральдық құндылықтар қозғалыстары ашкөздік пен пайдалануды қоғамдық жамандыққа айналдырды. Чарльз Диккенстің жазбалары осы жағдайларды байқап, тіркеп қалдырды. Питер Шейпли Викториялық Манчестердегі 100 қайырымдылық ұйымының басшыларын зерттеді. Олар байлық, білім және әлеуметтік мәртебе сияқты маңызды мәдени капитал әкелді. Қала үшін жасалған нақты реформалардан өзге, олар өздеріне символдық капиталдың бір түрін – заңды әлеуметтік үстемдік пен азаматтық басшылықтың нысанын қол жеткізді. Қайырымдылықтың әлеуметтік басшылықты арттыру құралы ретіндегі пайдасы әлеуметтік жағдайда анықталды және адамды белгілі бір деңгейге ғана жеткізе алатын. Марксистік интеллектуал Уолтер Бенджамин Виктория дәуірінің моральдық кодексін буржуазияның өркендеуімен байланыстырды. Бенджамин, шағын буржуазияның сауда мәдениеті отырып алатын бөлмені жеке және отбасылық өмірдің орталығы ретінде орнатқанын айтты; осылайша, ағылшын буржуазиялық мәдениеті – бұл әсем тұтыну арқылы беделді отырып алатын бөлме мәдениеті. Бұл беделділік эмоциялар мен сексуалдық құштарлықты басу арқылы нығайтылады, сондай-ақ, әдептілік ерлер мен әйелдерде ізделінетін басты мінез қасиеті болатын реттелген әлеуметтік кеңістікті құру арқылы да күшейеді.
Intellectual historians searching for causes of the new morality often point to the ideas by Hannah More, William Wilberforce, and the Clapham Sect. Perkin argues this exaggerates the influence of a small group of individuals, who were "as much an effect of the revolution as a cause." It also has a timing problem, for many predecessors had failed. The intellectual approach tends to minimize the importance of Nonconformists and Evangelicals—the Methodists, for example, played a powerful role among the upper tier of the working class. Finally, it misses a key ingredient: instead of trying to improve an old society, the reformers were trying to lead Britain into a new society of the future. Victorian era movements for justice, freedom, and other strong moral values made greed, and exploitation into public evils. The writings of Charles Dickens, in particular, observed and recorded these conditions. Peter Shapely examined 100 charity leaders in Victorian Manchester. They brought significant cultural capital, such as wealth, education and social standing. Besides the actual reforms for the city they achieved for themselves a form of symbolic capital, a legitimate form of social domination and civic leadership. The utility of charity as a means of boosting one's social leadership was socially determined and would take a person only so far. The Marxist intellectual Walter Benjamin connected Victorian morality to the rise of the bourgeoisie. Benjamin alleged that the shopping culture of the petite bourgeoisie established the sitting room as the centre of personal and family life; as such, the English bourgeois culture is a sitting room culture of prestige through conspicuous consumption. This acquisition of prestige is then reinforced by the repression of emotion and of sexual desire, and by the construction of a regulated social space where propriety is the key personality trait desired in men and women.