Ральф Киркпатрик: Американдық клавесиниші және музыка зерттеушісі

Кіріспе

Американдық клавесинист және музыкатанушы (1911–1984)

Ральф Леонард Киркпатрик (/kɜːrkpætrɪk/; 10 маусым 1911 – 13 сәуір 1984) – американдық клавесинист және музыкатанушы, Доменико Скарлаттидің фортепианолық сонаталарының хронологиялық каталогымен, сондай-ақ өнерлеуімен және жазбаларымен кеңінен танымал.

Өмір және жұмыс

Киркпатрик 1911 жылы Массачусетс штатының Леоминстер қаласында дүниеге келді және жас кезінде фортепианоны ойнауды бастады. Гарвард университетінде өнер тарихын оқыған кезінде Кембриджде фортепиано сабақтарын жалғастырды. Гарвардта клавесинге қызығушылық танытып, 1930 жылы алғашқы клавесин концертін берді. 1931 жылы бітіргеннен кейін Джон Ноулз Пейн стипендиясымен Еуропаға сапар шекті. Парижде Надя Булангермен және клавесиннің қайта жандануының пионері Ванда Ландовскамен, Хаслемереде Арнольд Долметшпен, Берлинде Хайнц Тиессенмен және Лейпцигте Гюнтер Раминмен оқыды. 1933 жылдың қаңтарында Берлинде Иоганн Себастьян Бахтың «Гольдберг вариациялары» операсын орындап, еуропалық дебютін жасады. 1933 жылы Италияда бірнеше концерттер берді, оның ішінде Бернард Беренсонның вилласында клавикорд концерті болды. 1933 және 1934 жылдары жазда Австрияның Зальцбург қаласындағы Моцартеумда сабақ берді. 1936 жылы алған Гуггенхайм стипендиясы оған Еуропадағы XVII және XVIII ғасырлардағы қолжазбалар мен дереккөздерді зерттеуге мүмкіндік берді. 1938 жылы Вирджиния штатының Уильямсбург қаласындағы Губернатор сарайында барокко музыкасы фестивалін ашып, бірнеше жыл бойы кеңесші және бас орындаушы болып жұмыс істеді. 1938 жылы Г. Ширмер (Нью-Йорк) Бахтың «Гольдберг вариацияларының» басылымын шығарды, онда орнамент, саусақ қою, фразировка, темп, динамика және жалпы интерпретация туралы кеңінен талқыланды. 1930 жылдардың соңында Доменико Скарлатти туралы зерттеулерді бастады және 1953 жылы Скарлаттидің танымал өмірбаянын жариялады. Ол неміс, француз, итальян, испан және жапон тілдеріне аударылды. 1953 жылы Скарлаттидің 60 сонатасының сындық басылымын шығарды. Скарлаттидің сонаталары қазір Киркпатрик нөмірлерімен (Kk. және соңғы кезде бір K.) белгіленеді, бұл осы туындылар үшін стандартты, беделді нөмірлеу жүйесі болып саналады (кем дегенде екі қарсы жүйеге қарамастан) (opus нөмірін және Доменико Скарлаттидің клавесинге арналған соло сонаталарының тізімін қараңыз). 1940 жылы Йель университетінің музыка факультетіне тағайындалды және 1976 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін сонда қызмет етті, содан кейін ол соқыр болды. 1964 жылы Берклидегі Калифорния университетінде Эрнест Блохтың қонақ профессоры лауазымын ашуға шақырылды, онда Бахтың «Жақсы темперленген клавир» операсы бойынша бірқатар лекциялар мен концерттер берді. Бұл лекциялар кейіннен 1984 жылы «Бахтың жақсы темперленген клавирін интерпретациялау: Орындаушының әдістемелік баяндамасы» деген атпен жарияланды. 1930 жылдардың басынан 1980 жылдардың басына дейін АҚШ және Еуропа бойынша концерттер берді. 1976 жылы соқыр болғанына қарамастан, өнер көрсетуін жалғастырды. 1977 жылы Версальде жартылай жеке концерт берді, сондай-ақ Нью-Йорктегі Фрик коллекциясында қоғамдық концерт өткізді. 1981 жылы Бостонның алғашқы ерте музыка фестивалінде соңғы концерттерінің бірін берді. 1960 жылдары Киркпатрик Иоганн Себастьян Бахтың толық клавесин шығармаларын жазды (Archiv). Ол көптеген жазбаларда қолданған аспаптар Бамбергтегі JC Neupert фирмасымен жақында жасалған. XXI ғасырда мұндай аспаптар «қайта жандану» стиліндегі аспаптар ретінде танылды, олардың ерекшеліктері «нақты емес» металл жақтаулары және берік, ауыр конструкциясы. Бұл жазбалар Киркпатриктің керемет пернетақта техникасын толыққанды көрсетеді және сол кездегі жазбалар үшін ерекше, ол қайталанудың көп бөлігін сақтайды. «Жақсы темперленген клавир» операсы клавесин мен клавикордта жазылды. Бахтың кейінгі жазбаларында Хаббард пен Доудтың француз клавесині қолданылды. Орындаушы және жазушы ретінде ол Бах және Скарлаттидің клавесинмен орындалған клавиатуралық музыкасымен танымал болды, сонымен қатар Рамо, Куперен, Гендель, Бёрд және Перселл сияқты басқа композиторлардың шығармаларын орындады және жазды. Ол клавикордта жазды (мысалы, Бахтың екі және үш бөлімді өнертабыстары, сондай-ақ «Жақсы темперленген клавирдің» екі томы). Германияның Гамбург қаласындағы үй концертінде клавикорд ойнағанын еске алады. Ол фортепианода (әсіресе Моцарттың шығармаларын) орындады және жазды, сондай-ақ Моцарттың бірнеше фортепиано концерттерін заманауи фортепианода жазды. Скрипкашы Александр Шнайдермен кеңінен гастрольде болды және Бах пен Моцарттың скрипка мен клавесин сонаталарын жазды. Киркпатрик сонымен қатар қазіргі заманғы музыканы орындады, соның ішінде Куинси Портердің клавесин және оркестрге арналған концерті, Дариус Милхоудтың скрипка мен клавесинге арналған сонатасы, Эллиотт Картердің екі камералық оркестрмен клавесин және фортепианоға арналған қос концерті және Генри Кауэллдің клавесинге (немесе фортепианоға) арналған төрттік жиынтығы. Картер мен Кауэллдің екеуі де Киркпатрикке шабыттандырылып, оған арналды. Ол Мануэль де Фальяның клавесинге арналған концертін орындады және Стравинскийдің септетінің жазбасында фортепианода ойнады. 1953 жылы жарияланған Скарлаттидің өмірбаяны мен 1984 жылы Йель университетімен қайтыс болғаннан кейін жарияланған «Бахтың жақсы темперленген клавирін интерпретациялау: Орындаушының әдістемелік баяндамасы» кітабынан басқа, ол «Ерте жылдар» атты естеліктерді де жазды, ол 1985 жылы Питер Ланг баспасынан қайтыс болғаннан кейін жарияланды. Мередит Киркпатрик Ральф Киркпатриктің жазбаларының бірнеше кітабын «Ральф Киркпатрик: Американдық клавесинист және ғалымның хаттары» (University of Rochester Press, 2014) және «Американдық клавесинистің ойлары: Ральф Киркпатриктің жарияланбаған естеліктері, эсселері және лекциялары» (University of Rochester Press, 2017) деген атпен өңдеді. Киркпатрик Коннектикут штатының Гилфорд қаласында 72 жасында қайтыс болды. Киркпатрик Американдық өнер және ғылым академиясының және Американдық философиялық қоғамның сайланған мүшесі болды. 1999 жылдың 2 сәуір күні 9902 Киркпатрик астероиді оның құрметіне аталды. Оның інісі Клиффорд Киркпатрик [fr] (1898-1971) социолог болды. Оның немере қызы Мередит Киркпатрик оның өмірбаянын жазды[1].

Kirkpatrick was born in Leominster, Massachusetts in 1911 and began studying piano at a young age. He continued his piano studies in Cambridge while studying art history at Harvard University. He became interested in the harpsichord at Harvard and gave his first harpsichord recital there in 1930. After graduating in 1931, he traveled to Europe on a John Knowles Paine Fellowship. He studied with Nadia Boulanger and harpsichord revival pioneer Wanda Landowska in Paris, with Arnold Dolmetsch in Haslemere, Heinz Tiessen in Berlin, and Günther Ramin in Leipzig. In January 1933 he made his European debut in Berlin performing Johann Sebastian Bach's Goldberg Variations. In 1933 he also performed several concerts in Italy, including a clavichord recital at the villa of Bernard Berenson. In the summers of 1933 and 1934 he taught at the Mozarteum in Salzburg, Austria. A Guggenheim Fellowship awarded in 1936 enabled him to study seventeenth and eighteenth century manuscripts and sources in Europe. In 1938 he inaugurated a festival of Baroque music at the Governor's Palace in Williamsburg, Virginia and continued as adviser and principal performer for a number of years. In 1938, G. Schirmer, NY. published his edition of Bach's Goldberg Variations, which includes extensive discussion of ornamentation, fingering, phrasing, tempo, dynamics, and general interpretation. In the late 1930s he began his research on Domenico Scarlatti and he published his acclaimed biography of Scarlatti in 1953. It has been translated into German, French, Italian, Spanish, and Japanese. He also published a critical edition of 60 sonatas by Scarlatti in 1953. Scarlatti's sonatas are now conventionally designated by their Kirkpatrick numbers (shown as Kk. , and more recently with a single K.), which is now considered the standard, authoritative numbering system for these works (despite at least two rival systems) (see opus number and List of solo keyboard sonatas by Domenico Scarlatti). In 1940 he was appointed to the music faculty of Yale University and he remained there until his retirement in 1976, the year that he became blind. He was invited to inaugurate the Ernest Bloch Visiting Professorship at the University of California, Berkeley in 1964 where he gave a series of lectures and performances on Bach's The Well Tempered Clavier. These lectures were later published in 1984 as Interpreting Bach's Well Tempered Clavier: A Performer's Discourse of Method. He performed widely throughout the United States and Europe from the 1930s to the early 1980s, in recital and with major orchestras. He continued performing even after he became blind in 1976. He resumed performing in 1977 with a semi private recital at Versailles as well as a public recital at the Frick Collection in New York. He gave one of his last recitals at the first Boston Early Music Festival in 1981. During the 1960s Kirkpatrick made recordings of the complete harpsichord works of Johann Sebastian Bach (Archiv). The instruments he used for many of these recordings were ones that had recently been made by the firm of JC Neupert in Bamberg. In the 21st century such instruments have become known as "revival" style instruments, their features including 'inauthentic' metal frames and robust, heavy construction. These recordings show Kirkpatrick's formidable keyboard technique to full advantage, and, unusually for recordings of the time, he observes almost all of the repeats. His performances of The Well Tempered Clavier were recorded on both the harpsichord and the clavichord. His later Bach recordings used a reproduction French harpsichord by Hubbard & Dowd. As a performer and recording artist, he became best known for his harpsichord performances of the keyboard music of Bach and Scarlatti, but he also performed and recorded works by other composers, including Rameau, Couperin, Handel, Byrd, and Purcell. He recorded on the clavichord (e. g. Bach's two and three part inventions, as well as both volumes of The Well Tempered Clavier). He recalled playing a clavichord at a house concert in Hamburg, Germany. He performed and recorded on the fortepiano (especially works by Mozart) and also recorded several Mozart piano concertos on the modern piano. He toured widely with the violinist Alexander Schneider and they recorded violin and harpsichord sonatas by Bach and Mozart. Kirkpatrick also played modern music, including Quincy Porter's Concerto for Harpsichord and Orchestra, Darius Milhaud's Sonata for Violin and Harpsichord, the Double Concerto for Harpsichord, Piano with Two Chamber Orchestras by Elliott Carter, and the Set of Four for Harpsichord (or Piano) by Henry Cowell. Both the Carter and Cowell pieces were inspired by Kirkpatrick and dedicated to him. He also performed and recorded the Manuel de Falla Harpsichord Concerto and played the piano in a recording of the Stravinsky Septet. In addition to his biography of Scarlatti published in 1953 and his book Interpreting Bach's Well Tempered Clavier: A Performer's Discourse of Method published posthumously by Yale University in 1984, he also wrote a memoir Early Years which was published posthumously in 1985 by Peter Lang. Meredith Kirkpatrick edited several books of the writings of Ralph Kirkpatrick entitled Ralph Kirkpatrick: Letters of the American Harpsichordist and Scholar (University of Rochester Press, 2014) and Reflections of an American Harpsichordist: Unpublished Memoirs, Essays, and Lectures of Ralph Kirkpatrick (University of Rochester Press, 2017). Kirkpatrick died in Guilford, Connecticut at the age of 72. Kirkpatrick was an elected member of both the American Academy of Arts and Sciences and the American Philosophical Society. On April 2, 1999, the asteroid 9902 Kirkpatrick is named in his honor. His brother, Clifford Kirkpatrick [fr] (1898 1971), was a sociologist. His niece, Meredith Kirkpatrick, wrote a biography of him[1].