Джеймс С. Колеман: Американдық әлеуметтанушының өмірбаяны мен еңбектері
James Samuel Coleman
Джеймс С. Коулман – американдық социолог, білім мен қоғамдық саясатты зерттеген. Әлеуметтік капитал тұжырымын енгізген, неоконсервативтің ірі өкілі. 📚👨🏫
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық социолог (1926–1995)
American sociologist (1926–1995)
Джеймс Сэмюэл Коулман (12 мамыр 1926 – 25 наурыз 1995) – американдық социолог, теоретик және эмпирикалық зерттеуші, негізінен Чикаго университетінде қызмет еткен. 1991–1992 жылдары Америкалық әлеуметтану қауымдастығының президенті болды. Ол білім беру және мемлекеттік саясат социологиясын зерттеді және «әлеуметтік капитал» терминін қолданғандардың алғашқыларының бірі болды. Оны социологиядағы алғашқы неоконсерваторлардың бірі деп санауға болады. Оның «Әлеуметтік теорияның негіздері» (1990) атты еңбегі көптеген әлеуметтік теорияларға ықпал етті, ал «Жасөспірімдер қоғамы» (1961) және «Коулман есебі» (Білім беру мүмкіндіктерінің теңдігі, 1966) білім беру социологиясы саласындағы ең көп сілтеме жасалған кітаптардың қатарында болды. Коулманның маңызды есебі білім беру теориясын өзгертуге, ұлттық білім беру саясатын қайта құруға септігін қосты және АҚШ-та теңдік пен өнімділікті анықтаудағы мектептің рөлі туралы қоғамдық және ғылыми пікірлерге әсер етті.
James Samuel Coleman (May 12, 1926 – March 25, 1995) was an American sociologist, theorist, and empirical researcher, based chiefly at the University of Chicago. He served as president of the American Sociological Association in 1991–1992. He studied the sociology of education and public policy, and was one of the earliest users of the term social capital. He may be considered one of the original neoconservatives in sociology. His work Foundations of Social Theory (1990) influenced countless sociological theories, and his works The Adolescent Society (1961) and "Coleman Report" (Equality of Educational Opportunity, 1966) were two of the most cited books in educational sociology. The landmark Coleman Report helped transform educational theory, reshape national education policies, and it influenced public and scholarly opinion regarding the role of schooling in determining equality and productivity in the United States.
Ерте өмір
Джеймс пен Морин Коулманның ұлы ретінде, ол балалық шағын Индиана штатының Бедфорд қаласында өткізді, содан кейін Кентукки штатының Луисвилл қаласына көшті. 1944 жылы бітіргеннен кейін Вирджиниядағы шағын оқу орнына түсті, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатысу үшін оқуын тоқтатты. 1946 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінен босатылғаннан кейін Индиана университетіне қайта оқуға түсті. Кейін ол оқу орнын ауыстырып, 1949 жылы Пердью университетінен химиялық инженерия мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Бастапқыда химияны оқымақ болған, бірақ университет өміріне енген соң әлеуметтануға қызығушылық танытты. 1952 жылға дейін Eastman Kodak компаниясында жұмыс істеді. Социологияға деген қызығушылығы артып, Колумбия университетінде білімін жалғастырды. Онда оқып жүрген кезінде екі жыл бойы қолданбалы әлеуметтік зерттеулер бюросында ғылыми көмекші болып жұмыс істеді және Пол Лазарсфельдтің редакциялаған "Әлеуметтік ғылымдардағы математикалық ойлау" атты еңбегінде бір тарау жариялады. 1955 жылы Колумбия университетінен докторлық диссертациясын қорғады. 1949 жылы Люсиль Ричиге үйленді, олардан Томас, Джон және Стивен есімді үш ұл дүниеге келді. Люсиль мен Джеймс 1973 жылы ажырасып, кейін Ждислава Валашекке үйленді, олардан Дэниел Коулман есімді бір ұлы болды. 1995 жылдың 25 наурызында Чикаго қаласындағы Университет ауруханасында қайтыс болды. Оны әйелі Ждислава Валашек және ұлдары сағындырып қалды.
As the son of James and Maurine Coleman, he spent his early childhood in Bedford, Indiana, he then moved to Louisville, Kentucky. After graduating in 1944, he enrolled in a small school in Virginia, but left to enlist in the US Navy during World War II. After he was discharged from the US Navy in 1946, he enrolled in Indiana University. Eventually he transferred schools, and Coleman received his bachelor's degree in chemical engineering from Purdue University in 1949. He initially intended on studying Chemistry but quickly became fascinated with Sociology as he navigated his way through University life. He began working at Eastman Kodak until 1952. He became interested in sociology and pursued his degree at Columbia University. During his time there, he spent two years as a research assistant with the Bureau of Applied Social Research, and published a chapter in Mathematical Thinking in the Social Sciences, which was edited by Paul Lazarsfeld. He went on to receive his doctorate from Columbia University in 1955. In 1949 he married Lucille Richey with whom he had 3 children, Thomas, John, and Stephen. Lucille and James divorced in 1973 and he later went on to marry his second wife, Zdzislawa Walaszek, in which he had one son, Daniel Coleman. He died on March 25, 1995, at University Hospital in Chicago Illinois and was outlived by his wife Zdzislawa Walaszek and sons.
Мансап
Коулман проблеманы шешу бойынша екі зерттеуімен жетістікке жетті: «Математикалық әлеуметтануға кіріспе» (1964) және «Ұжымдық әрекеттің математикасы» (1973). Ол Стэнфорд және Чикаго университеттерінде оқытумен айналысты. 1959 жылы Джонс Хопкинс университетіне қоныс аударды, онда доцент болып жұмыс істеді және Социология кафедрасын құрды. 1965 жылы ол «Камелот» жобасына қатысты, бұл АҚШ әскерінің Арнайы операциялар зерттеу кеңсесі арқылы қаржыландырылған, қарсы көтеріліс тактикасын оқытуға бағытталған академиялық зерттеу жобасы еді. 1973 жылға дейін ол әлеуметтік қатынастар бойынша толық уақытты профессор болды, содан кейін Чикаго университетіне қайта оралды. Адам қоғамын зерттеуді нағыз ғылымға айналдыруға болатындығын ескере отырып, автор әртүрлі математикалық әдістердің әлеуметтік мінез-құлықты жүйелі түрде түсіндіруге қосқан үлесін қарастырады. Ол математиканың логикалық құрылымы қалыпқа келгенде ғана математика социологияда пайдалы болатынын айтады. Қайтып келгеннен кейін ол Ұлттық қоғамдық пікірді зерттеу орталығының профессоры және аға зерттеу директоры болды. 1991 жылы Коулман Америкалық социологиялық қауымдастықтың сексен үшінші президенті болып сайланды. 2001 жылы Ричард Познердің «Қоғамдық зиялылар: төмендеуді зерттеу» атты кітабында Коулман академиялық сілтемелер бойынша есептелген 100 ең беделді американдық зиялысының қатарына енді. Өмірі бойында ол 30-ға жуық кітап, сондай-ақ 300-ден астам мақала мен кітаптардың тарауларын жариялады, бұл АҚШ-тағы білім беруді түсінуге үлкен үлес қосты. Ол Джеймс Бернхам мен Пол Лазарсфельдтің ықпалымен математикалық социологияға қызығушылық танытты, ал Роберт Мертон Коулманды Эмиль Дюркгейммен таныстырды.
Coleman achieved success with two studies on problem solving: An Introduction to Mathematical Sociology (1964) and Mathematics of Collective Action (1973). He taught at Stanford University and the University of Chicago. In 1959, he moved to Johns Hopkins University, where he taught as an associate professor and founded the Sociology department. In 1965 he became involved in Project Camelot, an academic research project funded by the United States military through the Special Operations Research Office to train in counter insurgency techniques. He eventually became a full time professor in social relations until 1973, when he returned to Chicago to teach at the University of Chicago again. Proceeding on the assumption that the study of human society can become a true science, the author examines the contribution that various mathematical techniques might make to systematic conceptual elaboration of social behavior. He notes that it is only when the logical structure of mathematics is possible, and claims that in this way mathematics will ultimately become useful in sociology. Upon his return, he became the professor and senior study director at the National Opinion Research Center. In 1991, Coleman was elected as the eighty third President of the American Sociological Association. In 2001, Coleman was named among the top 100 American intellectuals, as measured by academic citations, in Richard Posner's book, Public Intellectuals: A Study of Decline. Over his lifetime he published nearly 30 books, and more than 300 articles and book chapters, which contributed to the understanding of education in the United States. He was influenced by James Burnham and Paul Lazarsfeld, both who interested Coleman in mathematical sociology, and Robert Merton, who introduced Coleman to Émile Durkheim.
Кольманның есебі
Коулман білім беру социологиясы саласында кеңінен сілтеме жасалады. 1960 жылдары Джонс Хопкинс университетінде оқыту кезінде Коулман және басқа бірнеше ғалымдарға Ұлттық білім беру статистикасы орталығы тапсырыс берді. Бұл есеп мектеп қаржыландыруының оқушылардың үлгеріміне шамалы ғана әсер ететінін көрсетеді, бұл есептің және одан кейінгі зерттеулердің маңызды тұжырымы болды. Осылайша, оқушының білім беру нәтижелерін анықтауда оның әлеуметтік-экономикалық жағдайы және отбасылық жағдайы маңыздырақ екені анықталды. Ата-аналар мен күтушілердің үйдегі білімге қатысты көзқарастары мен мектептегі сыныптастардың ықпалы – бұл басты факторлар еді. Мектептер мен мұғалімдердің сапасының айырмашылығы оқушылардың үлгеріміне аз да болса әсер етті.
Coleman is widely cited in the field of sociology of education. In the 1960s, during his time teaching at Johns Hopkins University, Coleman and several other scholars were commissioned by the National Center for Education Statistics The report is commonly presented as evidence that school funding has little effect on student achievement, a key finding of the report and subsequent research. Therefore, student background and socioeconomic status were found to be more important in determining educational outcomes of a student. Specifically, the key factors were the attitudes toward education of parents and caregivers at home and peers at school. Differences in the quality of schools and teachers did have a small impact on student outcomes.
Әлеуметтік капитал
Кольман "Әлеуметтік теория негіздері" (1990) еңбегінде өзінің әлеуметтік капитал теориясын, яғни отбасылық қатынастар мен қоғамның әлеуметтік ұйымдастырылуындағы ресурстар жиынтығын талқылайды. Коулман әлеуметтік капитал баланың немесе жасөспірімнің дамуы үшін маңызды деп есептеді, ал функционалдық қауымдастықтар жастар дамуы тұрғысынан отбасыларды қолдай алатын әлеуметтік капиталдың көзі ретінде маңызды. Адами капитал – адамның қоғамдағы құндылығын анықтайтын дағдылары, білімі және тәжірибесі. Физикалық капитал, толығымен материалдық және көбінесе жеке меншік бола отырып, өндірісті жеңілдету үшін құралдар жасау арқылы пайда болады. Әлеуметтік капиталдан басқа, үш түрлі инвестиция қоғамның капитал алмасуының үш негізгі аспектісін құрайды. Коулманның пікірінше, әлеуметтік және адами капитал көбінесе бірге жүреді. Жеке адам белгілі бір дағдылар жиынтығына, тәжірибеге және білімге ие болса, ол әлеуметтік мәртебеге ие болып, осылайша көбірек әлеуметтік капиталға қол жеткізе алады. Коулман отыздан астам кітап және 300 мақала жазды. Коулман өзінің ең даулы зерттеу нәтижелерін жарияланудан бұрын "өзінің ең қатал сыншыларына" жіберуді қалыпты жағдайға айналдырды, оны "жарамдылықты қамтамасыз етудің ең жақсы жолы" деп атады. Ол қайтыс болған кезде 1980 жылы орта мектептің кіші және жоғары сыныптарында оқыған 75 000 адамның өмірін және мансабын зерттеген "Жоғары мектеп және одан тыс" атты ұзақ мерзімді зерттеумен айналысып жатқан еді. 1966 жылы Джеймс Коулман АҚШ Конгресіне есеп берді, онда ол зерттеу нәтижелерін ұсынды және мемлекеттік мектептерде нәсілдік тепе-теңдікке қалай қол жеткізуге болатыны туралы айтты. Ол кедей қара нәсілді балалар орта тап мектептеріне біріктірілген кезде оқу үлгерімі жақсаратыны туралы ең көп дау тудырған тұжырымдарын бөлісті. Коулман білім берудің тұрақты теорияларын жариялады, бұл саланы қалыптастыруға көмектесті. Оның құқықтарды бөлуге баса назар аударуы құқықтар арасындағы қайшылықты түсінуге көмектеседі. Өмірінің соңында Коулман білім беру жүйесін қалай жауапкершілікке тартуға болатынын сұрады, бұл педагогтарды стандартталған тестілеуді қолдану мен түсіндіруге күмән келтірді. Коулманның "Коулман есебі" атты жарияланымдары американдық мемлекеттік мектептердегі сегрегацияны жоюдың маңызды аспектілерін дамытқан өте ықпалды зерттеулерді қамтыды. Оның интеграция теориясы да үлкен әсер етті. Ол сондай-ақ, ақшасы барлар мен басқалар арасындағы білімдік айырмашылықты қысқарту мәселесін көтерді. Жақсы құрастырылған студенттік ұжымды құру арқылы студенттің білім алу тәжірибесін едәуір жақсартуға болады. Коулманның зерттеулерінен алынған көптеген сенімсіз нәтижелер мен қорытындылар, оның зерттеулеріне қызығушылық танытқан және оған сенген көптеген адамдар, соның ішінде Коулманның өзі, уақыт өте келе оларды қабылдауға құлықсыз болды. Коулманның кейінгі зерттеулері оның әдістері студенттер автобуста жүретін аймақтардан "ақтардың қашуы" салдарынан сәтсіз аяқталғанын көрсетті. Бұл оның нәсілдік тепе-теңдікке қол жеткізу ниетін күйретіп, зерттеуді бастаған кезде күткен оң өзгерістерді әкелмеді. Коулман өзінің әлеуметтануға деген құштарлығын бөлісу және сәтсіз зерттеуден кейін қиындықтарға қарамастан, өзінің мұрасын жалғастыру ниетімен ұстаздық өмір салтына енді. Математикалық әлеуметтанудың пионері болғандықтан, адамдар Коулманнан әртүрлі ғылыми журналдарға ұсынылған мақалаларды қарауды сұраған кезде, бұл сирек емес еді. АҚШ-та танымал әлеуметтанушы болғандықтан, ол уақыты аз болды, нәтижесінде әлеуметтанудың математикасы бойынша семинар құрды, бұл саланы кеңейту және нығайту үшін қажетті білім мен қабілеттерге ие адамдарды дайындауға бағытталды.
In Foundations of Social Theory (1990), Coleman discusses his theory of social capital, the set of resources found in family relations and in a community's social organization. Coleman believed that social capital is important for the development of a child or young person, and that functional communities are important as sources of social capital that can support families in terms of youth development. Human capital is an individual's skills, knowledge, and experience, which determine their value in society. Physical capital, being completely tangible and generally a private good, originates from the creation of tools to facilitate production. In addition to social capital, the three types of investments create the three main aspects of society's exchange of capital. According to Coleman, social capital and human capital are often go hand in hand with one another. By having certain skill sets, experiences, and knowledge, an individual can gain social status and so receive more social capital. Coleman wrote more than thirty books and 300 articles. Coleman made it a practice to send his most controversial research findings "to his worst critics" prior to their publication, calling it "the best way to ensure validity." At the time of his death, he was engaged in a long term study titled the High School and Beyond, which examined the lives and careers of 75,000 people who had been high school juniors and seniors in 1980. “In 1966, James Coleman presented a report to the U. S Congress where he presented his findings from his research where he spoke of how to reach a racial balance in public schools. He shared his most controversial findings that poor black children did better academically when integrated into middle class schools”. Coleman published lasting theories of education, which helped shape the field. With his focus on the allocation of rights, one can understand the conflict between rights. Towards the end of his life, Coleman questioned how to make the education systems more accountable, which caused educators to question their use and interpretation of standardized testing. Coleman's publication of the "Coleman Report" included greatly influential findings that pioneered aspects of the desegregation of American public schools. His theories of integration also contributed. He also raised the issue of narrowing the educational gap between those who had money and others. By creating a well rounded student body, a student's educational experience can be greatly benefited. With Colemans many shocking findings and conclusions that were drawn from his research, many of the people who were interested and trusted his research including Coleman himself were reluctant to follow them as time passed. Colemans later studies suggested that his methods were failing due to “white flight” from areas in which students were bussed. This caused his intentions to reach racial balance to fail and not bring forth the positive change he had intended when starting the study. Coleman integrated himself into a teacher lifestyle with the intention of sharing his passion for sociology and continuing his legacy despite his difficulty after his failed research. Having been one of the pioneers in mathematical sociology, it was not uncommon for people to ask Coleman to review papers submitted to various scholarly journals. He had little time on his hands as a well known sociologist in the United States, in turn he built a seminar on the mathematics of sociology to build more people with the capability and education necessary to broaden and strengthen the field.