Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орегон территориясында шаруашылық құруға арналған заң
Statute to promote homesteading in the Oregon Territory
1850 жылғы Жер иелену туралы заң, кейде Жер иелену заңы деп те аталады, 1850 жылдың соңында АҚШ Конгресі қабылдаған, Орегон территориясында шаруашылықтарды орналастыруды ынталандыру мақсатындағы заң болды. Ол 1841 жылғы Жерді бөлу және алдын алу туралы заңнан кейін қабылданды. Бұл заң, кейінірек қабылданған Шаруашылық заңының алдашысы болды, жаңа территорияға мыңдаған қоныс аударушылар әкеліп, Орегон жолы бойында олардың қатарын молайтты. Заң бойынша 7 437 жер патенті берілді, оның мерзімі 1855 жылдың соңында аяқталды. Жер иелену туралы заң 1850 жылға дейін Орегонға келген ақ еркектерге немесе ақтармен араласқан жартылай түпкілікті американдықтарға төрт жыл бойы жер учаскесінде жұмыс істеуге және осы жерді заңды түрде өздеріне беруге мүмкіндік берді. АҚШ-тың басқа жер беру заңдарымен бірге, Жер иелену туралы заң ақ емес қоныс аударушыларды кемсітті және түпкілікті американдықтардан жерді тартып алуға себеп болды.
The Donation Land Claim Act of 1850, sometimes known as the Donation Land Act, was a statute enacted by the United States Congress in late 1850, intended to promote homestead settlements in the Oregon Territory. It followed the Distribution Preemption Act 1841. The law, a forerunner of the later Homestead Act, brought thousands of settlers into the new territory, swelling their ranks along the Oregon Trail. 7,437 land patents were issued under the law, which expired in late 1855. The Donation Land Claim Act allowed white men or partial Native Americans (mixed with white) who had arrived in Oregon before 1850 to work on a piece of land for four years and legally claim the land for themselves. Along with other US land grant legislation, the Donation Land Claim Act discriminated against nonwhite settlers and had the effect of dispossessing land from Native Americans.
Тарих
Заңның қабылдануы негізінен Конгресске Орегонның аумақтық делегаты Сэмюэл Р. Турстонның күш-жігеріне байланысты болды. 1850 жылдың 27 қыркүйегінде заңға айналған акт бойынша, 1850 жылдың 1 желтоқсанына дейін Орегон аумағына келген әрбір он сегіз жастан асқан, үйленбеген ақ нәсілді ер азаматқа және әрбір ерлі-зайыпты жұпқа белгіленген аумақтар тегін берілді. Ерлі-зайыптылардың әрқайсысы жалпы гранттың жартысына өз атынан иеленді. Бұл заң АҚШ-та үйленген әйелдерге өз атына мүлік иеленуге мүмкіндік берген алғашқы заңдардың бірі болды. Заңның бір тармағы бойынша 1850 жылғы мерзімнен кейін, бірақ 1854 жылға дейін келгендерге мөлшерінің жартысы берілді. Жерді талап етушілер оған төрт жыл бойы тұрып, оны өңдеу арқылы меншік құқығын алуға міндетті болды.
The passage of the law was largely due to the efforts of Samuel R. Thurston, the Oregon territorial delegate to Congress. The act, which became law on 27 September 1850, granted of designated areas free of charge to every unmarried white male citizen eighteen or older and to every married couple arriving in the Oregon Territory before 1 December 1850. In the case of a married couple, the husband and wife each owned half of the total grant under their own names. The law was one of the first that allowed married women in the United States to hold property under their own name. A provision in the law granted half the amount to those who arrived after the 1850 deadline but before 1854. Claimants were required to live on the land and to cultivate it for four years to gain ownership title to it.
Шектеулер
Шампог қаласында құрылған уақытша үкімет жерге қатысты спекуляцияларды болдырмақ ниетімен жерді иелену құқығын шектеді. Орегон территориясының Организациялық заңы әрбір үйленген жұпқа 640 акр (1 шаршы миль, 2,6 км²) жер берді. Жаңа заң бұрынғы заңдарды жойды, бірақ іс жүзінде сол саясатты сақтап, қолданыстағы талаптарды заңдастыру мақсатында қабылданды. Осы заңмен заңды деп танылған талаптардың бірі – уақытша үкімет кезінде губернатор болып сайланған Джордж Абернетиге тиесілі еді. Оның жері Абернети Грин деп аталып, Орегон жолының соңында өздеріне жер іздеп келген жаңа қоныс аударушылардың тоқтау орны болды.
The provisional government formed at Champoeg had limited the land claims offered in the hope of preventing land speculation. The Organic Act of the Oregon Territory had granted 640 acres (1 square mile, 2.6 km2) to each married couple. The new law voided the previous statutes but essentially continued the same policy and was worded in such a way as to legitimize existing claims. One such claim legitimized by the act was that of George Abernethy, who had been elected to the governorship in the days of the provisional government. His claim became famous for Abernethy Green, where new emigrants camped at the end of the Oregon Trail while seeking a piece of land for themselves.
Егжей-тегжейлер
Заң бойынша талаптар Орегон қаласындағы федералды жер кеңсесінде мақұлданды. Орегон қаласы жер кеңсесінде мақұлданған ең әйгілі патент – Сан-Франциско қаласының жоспары болды, ол Калифорниядан кемемен жағалау бойымен жіберілді. Жерге деген талаптар Орегонның Бас геодезисімен тексерілді, бұл кеңсе заңмен құрылған. Жалпы сараптаманың бөлігі ретінде Уилламет тасы Портлендтің батысында, Уилламет меридианын анықтайтын жерге орналастырылды.
Claims under the law were granted at the federal land office in Oregon City. The most famous patent granted at the Oregon City Land Office was the plat for the city of San Francisco, which had to be sent up the coast from California by ship. The claims of the land were surveyed by the Surveyor General of Oregon, an office created out of the law. As part of the general survey, the Willamette Stone was placed just west of Portland, defining the Willamette Meridian.
Өткен жыл және одан кейінгі кезең
1855 жылғы белгіленген мерзімнен кейін Орегондағы арналған жер тегін болмай, бірақ сатуға қолжетімді болып қалды, бір акры 1,25 долларға (3,09 доллар/гектар) сатылды, әрбір талап бойынша шектеу 320 акр (1,3 км²) болды. Заңның күші 1855 жылдың 1 желтоқсанында тоқталды. Келесі жылдары баға көтеріліп, талаптардың ең жоғары мөлшері кезең-кезеңімен төмендетілді. Үкіметтің жалғыз мақсаты сол аймақтағы халықты көбейту еді. 1862 жылы Конгресс «Жер иелену актілерінің» біріншісін қабылдады, ол негізінен Ұлы жазық штаттарының қоныстануын ынталандыруға бағытталған, бірақ Орегонға да қатысты.
After the 1855 cut off date, the designated land in Oregon was no longer free but was still available, selling at $1.25 an acre ($3.09/hectare), with a limit of 320 acres (1.3 km2) in any one claim. The law expired on December 1, 1855. In the following years, the price was raised and the maximum size of claims was progressively lowered. The government's only goal was to raise the population in that area. In 1862, Congress passed the first of the "Homestead Acts", which was largely designed to encourage settlement of the Great Plains states, but applied to Oregon as well.