Ирландиядағы Royal Canal – Дублин мен Лонгфордты байланыстырған 19 ғасырлық канал. Тарихы, қайта жаңғырту және қазіргі күйі туралы біліңіз. Канал туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдағы Ирландиядағы құрылыс. Ирландия каналы.
19th century construction in Ireland
the Irish canal
Корольдік канал (An Chanáil Ríoga) – бастапқыда Ирландияда Дублиннен Лонгфордқа жүк және жолаушылар тасымалы үшін салынған канал. Бұл Дублиннен Шаннон өзеніне дейінгі екі каналдың бірі және Ұлы каналмен тікелей бәсекелес ретінде салынған. Канал 20 ғасырдың соңында тозуға ұшырады, бірақ оның көп бөлігі қайта қалпына келтіріліп, кеме жүруге қолайлы жағдайға келтірілді. Каналдың Шаннон өзеніне дейінгі бөлігі 2010 жылдың 1 қазанында қайта ашылды, бірақ Лонгфорд қаласына соқпалы тармағы әлі де жабық күйде қалды.
The Royal Canal (An Chanáil Ríoga) is a canal originally built for freight and passenger transportation from Dublin to Longford in Ireland. It is one of two canals from Dublin to the River Shannon and was built in direct competition to the Grand Canal. The canal fell into disrepair in the late 20th century, but much of it has since been restored for navigation. The length of the canal to the River Shannon was reopened on 1 October 2010, but a final spur branch, to Longford Town, remains closed.
Құрылыс
1755 жылы Томас Уильямс пен Джон Кули Лайнстердің солтүстігінде Дублиннен Шаннонға дейін жасалма су жолының қолайлы бағытын табу үшін сарқырама жүргізді. Олар бастапқыда Бойн, Блэкуотер, Диль, Сарысу, Камлин және Инни, сондай-ақ Лоуг Дерраварагх сияқты өзендер мен көлдерді пайдалануды жоспарлаған. Гранд-канал компаниясының наразы директоры Дублиннен Шаннон өзеніндегі батыс Лонгфорд округіндегі Клуондараға дейін канал салу үшін қолдау іздеді. Бұл ауқымды жоба 1790 жылдың мамыр айында Пхибсборо қаласындағы Кросс-Ганс көпірінен Аштаунға қарай басталды. Бұл оқиға Ранела көпірінің кілт тасы астындағы тақташада бейнеленген. 27 жыл өткен соң, 1817 жылы канал Шаннонға жетті. Құрылыстың жалпы құны 1 421 954 фунт стерлингті құрады. Құрылыс күтпегендей қымбатқа түсті және жоба көптеген мәселелерге толы болды; 1794 жылы Корольдік канал компаниясы банкрот деп жарияланды. Лейнстер герцогы, директорлар кеңесінің мүшесі, жаңа су жолының өзінің Мейнут қаласынан өтуін қатыстырды. Салушылар жоспарланған бағыттан ауытқуға мәжбүр болды, нәтижесінде Бланчардстаун мен Клонсилла арасында "терең бату" құрылысын салу қажет болды. Бұрылыс Лейкслипте Райвотер акведукын салуды да талап етті.
In 1755, Thomas Williams and John Cooley made a survey to find a suitable route for a man made waterway across north Leinster from Dublin to the Shannon. They originally planned to use a series of rivers and lakes, including the Boyne, Blackwater, Deel, Yellow, Camlin and Inny and Lough Derravaragh. A disgruntled director of the Grand Canal Company sought support to build a canal from Dublin to Cloondara, on the Shannon in West County Longford. Work on this massive project commenced in May 1790 at Cross Guns Bridge, Phibsborough in a westerly direction towards Ashtown. This is commemorated in the plaque beneath the keystone of Ranelagh Bridge. Twenty seven years later, in 1817, the canal reached the Shannon. The total cost of construction was £1,421,954. Building was unexpectedly expensive, and the project was riven with problems; in 1794 the Royal Canal Company was declared bankrupt. The Duke of Leinster, a board member, insisted that the new waterway take in his local town of Maynooth. The builders had to deviate from the planned route and necessitated the construction of a 'deep sinking' between Blanchardstown and Clonsilla. The diversion also called for the building of the Ryewater Aqueduct, at Leixlip.
Операция
1796 жылы Дублиннен Килкокқа дейінгі бағасы 1/1 болды, бұл поездан әлдеқайда арзан еді. 1830 жылдары канал жылына 80 000 тонна жүк және 40 000 жолаушы тасымалдады. 1843 жылы әйелімен бірге Корольдік каналдың бойымен серуендеп бара жатқанда, сэр Уильям Роуэн Гамильтон кватерниондардың формуласын түсінді және алғашқы ойларын канал үстіндегі Брум көпіріндегі тасқа қашап жазды. Жыл сайынғы Гамильтон серуені осы оқиғаны еске түсіреді. 1845 жылы каналды Мидлендтің Батыс Ұлы Теміржол компаниясы сатып алды. Олар каналды құрғатып, оның орнына жаңа теміржол салуды қарастырды, бірақ оның орнына теміржолды каналдың қасында салуға шешім қабылдады. Екі жол да Дублиннен Муллингарға дейін қатар жүреді. 1847 жылдың мамыр айында Ұлы ашаршылық кезінде майор Денис Махонның пәтерлеушілері Роскоммон округіндегі Строкстаун Парк иелігін тастап кетті. Жергілікті халық "Жоғалған 1490" деп білетін пәтерлеушілерге көмектесіп көшіруді, картоп егісінде аштықтан қалуды немесе жергілікті жұмыс үйінде орын алуды ұсынды. Аштықтан әлсіреген 1490 адам Корольдік каналдың жағалауымен Дублинге дейін күндер бойы жүрді, содан кейін олар Ливерпульге кемелерге мінгізілді, ал одан кейін төрт "тірі жәшік" – ирониялық түрде Ирландиядан шыққан астықпен де жүктелген, бірақ жолаушыларға жарамсыз болған жүк кемелерімен Грос-Ильге, Квебекке сапарлады. Көшіп келгендердің жартысы Грос-Ильге жетпей тұрып қайтыс болды деп есептеледі. Бұл ашаршылық кезінде пәтерлеушілердің ең ірі көші-қоны болды. Махон 1847 жылдың қараша айында, оның бұрынғы пәтерлеушілерінің тағдыры туралы хабар Роскоммонға жеткеннен кейін өлтірілді. Жыл сайын осы оқиғаларды еске алу үшін каналдың жағалауында серуендеу өткізіледі. Теміржолдардың бәсекелестігі каналдың бизнесін біртіндеп әлсіретіп, 1880 жылдары жылдық тасымалдау көлемі шамамен 30 000 тоннаға дейін төмендеді, ал жолаушылар трафигі дерлік тоқтады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аттар мен баржалар каналға оралғанда ол қысқа ғана уақытқа жанданды. 1944 жылы канал CIÉ-ге берілді. Теміржол және автомобиль трафигінің өсуімен канал пайдаланылмай қалды. 1974 жылы Ирландияның ішкі су жолдары қауымдастығының еріктілері каналды сақтау үшін Корольдік каналға көмек көрсету тобын құрды. 1990 жылы олар Бланчардстаундағы 12-ші шлюзден Муллингарға дейін 74 шақырымдық каналды қайтадан кеме қатынасына ашты. 2000 жылы каналды Waterways Ireland басқарды – Ирландияның ішкі кеме қатынастарын басқаруға жауапты трансшекаралық орган. 2010 жылдың 1 қазанында каналдың барлық ұзындығы ресми түрде қайта ашылды.
The original 1796 fare from Dublin to Kilcock was 1/1, much cheaper than the stagecoach. By the 1830s the canal carried 80,000 tons of freight and 40,000 passengers a year. In 1843, while walking with his wife along the Royal Canal, Sir William Rowan Hamilton realised the formula for quaternions and carved his initial thoughts into a stone on the Broom Bridge over the canal. The annual Hamilton Walk commemorates this event. In 1845 the canal was bought by the Midland Great Western Railway Company. They considered draining the canal and building a new railway along its bed but decided instead to build the railway beside the canal. The two run side by side from Dublin to Mullingar. In May 1847, during the Great Famine, tenants of Major Denis Mahon, left his Strokestown Park estate in County Roscommon. The tenants, who would become known locally as the "Missing 1,490", had been offered a choice of emigration with assisted passage, starvation on their blighted potato farms or a place in the local workhouse. Weakened by starvation, the 1,490 walked for days along the towpaths of the Royal Canal to Dublin, where they were put on boats to Liverpool, and from there travelled to Grosse Île, Quebec on four "coffin ships" – cargo vessels that were also, ironically, loaded with grain from Ireland, and were unsuitable for passengers. It is estimated that half of the emigrants died before reaching Grosse Île. This was the largest single exodus of tenants during the Famine. Mahon was assassinated in November 1847, after news reached Roscommon about the fate of his former tenants. An annual walk on the canal banks commemorates these events. Competition from the railways gradually eroded the canal's business and by the 1880s annual tonnage was down to about 30,000 and the passenger traffic had all but disappeared. It had a brief resurgence during World War II, when horses and barges returned to the canal. CIÉ took over the canal in 1944. As rail and road traffic increased, the canal fell into disuse. In 1974, volunteers from the Inland Waterways Association of Ireland formed the Royal Canal Amenity Group to save the canal. By 1990 they had 74 kilometres of canal, from the 12th lock in Blanchardstown to Mullingar, open again for navigation. In 2000, the canal was taken over by Waterways Ireland, a cross border body charged with administering Ireland's inland navigations. On 1 October 2010, the whole length of the canal was formally reopened.
Менеджмент
XIX ғасырдың басынан бері канал сегіз түрлі мекеме тарапынан күтіліп келді: Корольдік канал компаниясы, Ішкі су жолдары комиссарлары, Жаңа Корольдік канал компаниясы, Мидленд Ұлы Батыс теміржол компаниясы, Ұлы Оңтүстік теміржолдары, CIÉ, (1986 жылдан бастап) Қоғамдық жұмыстар басқармасы және Су жолдары Ирландия. Бұған қоса, Корольдік каналдың жақсартылуы мен күтілуіне еріктілер тобы – Корольдік каналдың әсемдік тобы да үлес қосты.
Since the early 19th century, the canal has been maintained by eight successive agencies: the Royal Canal Company, the Commissioners of Inland Navigation, the New Royal Canal Company, Midland Great Western Railway Company, Great Southern Railways, CIÉ, (from 1986) the Office of Public Works, and Waterways Ireland, in addition to the restoration and maintenance by the volunteers of the Royal Canal Amenity Group.
Бағыт
Канал Мейнут, Килкок, Энфилд, Лонгвуд, Муллингар және Баллимахон қалаларынан өтеді, сондай-ақ Лонгфордқа қосымша тармақ бар. Негізгі су жолының жалпы ұзындығы – , ал жүйеде 46 шлюз орналасқан. Бір негізгі су көзі (Оуэл көлінен) бар, ол Муллингарда каналға құяды.
The canal passes through Maynooth, Kilcock, Enfield, Longwood, Mullingar and Ballymahon has a spur to Longford. The total length of the main navigation is , and the system has 46 locks. There is one main feeder (from Lough Owel), which enters the canal at Mullingar.
Көлік байланыстары
Корольдік канал бастапқыда Дублинде Бродстоун жерінде аяқталуы жоспарланған, сол кездегі әсем тұрғын үйлердің ауданына, сондай-ақ Корольдік құқық мектебіне және жақын орналасқан базарларға қызмет ету үшін, бірақ кейін ол ұзартылды. Қазір Дублин жағынан канал Спенсер доктағы кең доктар мен шлюздер тізбегі арқылы Лиффи өзеніне жетеді, соңында өзен мен теңізге шығуды басқару үшін теңіз шлюзі орналасқан. Дублин – Муллингар темір жолының көп бөлігі каналдың қасында салынған. Каналдың иректелген бағыты темір жолында жылдамдықты шектейтін көптеген бұрылыстарға әкеп соқты. Каналды Мидленд Ұлы Батыс темір жолы Ирландияның батысына бағыт беру үшін сатып алды, бастапқы жоспар – каналды жауып, оның арнасы бойынша темір жол салу еді. Канал M50 магистраліндегі маңызды түйіскен жерлердің бірінен арнайы салынған су тас жолы арқылы өтеді, онда ол N3 тас жолымен қиылысады.
The Royal Canal was originally planned to terminate in Dublin at Broadstone, to serve the then fashionable area of residence, as well as King's Inns and the nearby markets, but it was extended so that now, at the Dublin end, the canal reaches the Liffey through a wide sequence of dock and locks at Spencer Dock, with a final sea lock to manage access to the river and sea. The Dublin – Mullingar railway line was built alongside the canal for much of its length. The meandering route of the canal resulted in many speed limiting curves on the railway. The canal was bought by the Midland Great Western Railway to provide a route to the West of Ireland, the original plan being to close the canal and build the railway along its bed. The canal travels across one of the major junctions on the M50 where it meets the N3, in a specially constructed aqueduct.
Қазіргі күн
Бүгінде Ирландия су жолдары каналына жауапты, және олардың басшылығымен, Корольдік каналдың жайлылығын қамтамасыз ету тобымен бірлесіп, Корольдік канал 2 қазан 2010 жылы Дублиннен Шаннонға ресми түрде қайта ашылды. Қазіргі уақытта Лейкслип маңында, сондай-ақ Мейнут, Энфилд, Томастаун, Муллингар, Баллиней көпірі және Баллинакаргиде кіру орындары бар. 2006 жылы Муллингардағы Пайперс Боринде каналдың 1806 жылы Муллингарға жеткеніне 200 жыл толуына арналған ескерткіш орнатылды.
Today Waterways Ireland is responsible for the canal, and it was under their stewardship, in association with the Royal Canal Amenity Group, that the Royal Canal was officially reopened from Dublin to the Shannon on 2 October 2010. Access points currently exist near Leixlip and at Maynooth, Enfield, Thomastown, Mullingar, Ballinea Bridge and Ballynacargy. In 2006, a commemoration marker was erected at Piper's Boreen, Mullingar, to mark the 200 years since the canal reached Mullingar in 1806.
Корольдік канал жолы
Корольдік канал жолы – Дублиндегі Эштауннан Лонгфорд округінің Клондарасына дейінгі каналдың жағалау бойымен салынған ұзақ қашықтықты жол. Оны әдетте үш күнде аяқтауға болады. Royal Canal Greenway – Майнут пен Клондара арасындағы Корольдік канал жолын және Лонгфордқа дейінгі тармақты қамтитын көгалдандырылған жол. Ол 2021 жылдың наурыз айында қолданысқа енгізілді.
The Royal Canal Way is a long distance trail that follows the towpath of the canal from Ashtown, Dublin to Cloondara, County Longford. It is typically completed in three days. The Royal Canal Greenway is the greenway encompassing the Royal Canal Way between Maynooth and Cloondara, with a branch to Longford. It was launched in March 2021.
Өнертану
Корольдік каналдың қайықшылары Лейкслип пен Мейнут арасындағы Дии көпіріндегі 13-ші шлюздің әуесилермен толып кеткенін сендірді. Бұл әңгіме Артур Гриффиттің "The Spooks of the Thirteenth Lock" атты өлеңінің тақырыбына айналды, ал ол өз кезегінде "The Spook of the Thirteenth Lock" тобының атына шабыттандырды.
Royal Canal boatmen believed the 13th lock at Deey Bridge, between Leixlip and Maynooth, was haunted. This tale became the subject of a poem by Arthur Griffith, The Spooks of the Thirteenth Lock, which in turn inspired the name of the band The Spook of the Thirteenth Lock.