Екінші дүниежүзілік соғыстағы «Флетчер» классы эсминецтері

Кіріспе

1940 жылдардағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминецтері

Флетчер класы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ құрастырған эсминецтер класы. Бұл класс 1939 жылы, бұрынғы «Портер» және «Самот» класс эсминецтеріне қанағаттанбаудың нәтижесінде жобаланды. Кейбіреулері Корея және Вьетнам соғыстарында да қызмет етті. АҚШ Әскери-теңіз күштері 1942 және 1944 жылдар аралығында 175 Флетчер класс эсминецтерін қабылдады, бұл кез келген басқа эсминец класынан көп, және бұл дизайн жалпы алғанда өте табысты деп есептелді. Флетчерлердің жобалық жылдамдығы 38 теңіз шақырымы (кнот) ал негізгі қарулануы – екі бес қатарлы орталық желіде орналасқан 10 торпеда түтігі бар, бір ұядағы бес 127 мм зеңбіректерден тұрды. «Гиринг» және «Касалт» класс эсминецтері Флетчердің түйіндемелері болды. Ұзақ қашықтықтағы Флетчер класс кемелері эсминецке жүктелген барлық міндеттерді орындады: суастына қарсы күрес, авиацияға қарсы күрес және теңіз шайқасы. Олар Тынық мұхитындағы флоттық операцияларға қажетті үлкен қашықтықтарды жүзе алатын, және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде негізгі қызметін Тынық мұхиты операциялар аймағында атқарды, онда олар 29 Императорлық Жапон Әскери-теңіз күштерінің суасты кемелерін батырды. Флетчерлер бұрынғы класс эсминецтеріне қарағанда салмағы ауыр болмады, бұл оларға қосымша жабдықтар мен қару-жарақтарды үлкен өзгерістерсіз орнатуға мүмкіндік берді. Олар американдық өндірістің қажетті сәтіне тап келді, «эсминец» дизайнына айналды, және Флетчер классының түйіндемелері – «Гиринг» және «Касалт» класс эсминецтері оған ілесіп отырды. Талап бойынша бес 127 мм көп мақсатты зеңбірек, он екі торпеда және жиырма сегіз тереңдік заряды идеалды болар еді, ал бұрынғы 1500 тонналық дизайнға оралу қажетсіз деп есептелді. Жылдамдық талаптары 33-38 теңіз шақырымын құрады, ал бұрынғы «Портер» класындағы кемшіліктер – салмақтың көп болуы және осы кемшілікті түзету үшін қорғасын балластың қажеттігі Флетчер дизайнының енін 3,7 метрге кеңейтуге себеп болды. Басқа АҚШ флеш-дек эсминецтері сияқты, теңізде жүзу қабілеті нашарлады. Бұл Атлантика мұхитымен салыстырғанда салыстырмалы түрде тыныш Тынық мұхитына орналастыру арқылы жеңілдетілді. 38 теңіз шақырымы жылдамдыққа 500 тонналық ығысудың артуына қол жеткізу үшін, қуаты бұрынғы «Портер» және «Самот» класс эсминецтерімен салыстырғанда 212 000 а.к. дейін артты. Флетчерлер ауамен қоршалған қазандықтармен, буды 207 бар (14,2 МПа) және 414 °C температурада шығаратын, екі 350 кВт бу турбинасымен басқарылатын электр генераторларымен және 100 кВт авариялық дизель генераторымен жабдықталған. Әдетте, Babcock & Wilcox қазандықтары және General Electric дөңгелекті бу турбиналары орнатылды, бірақ өндіріс жылдамдығын арттыру үшін басқа да дизайн мен өндірушілер қолданылған болуы мүмкін.

The Fletcher class was a class of destroyers built by the United States during World War II. The class was designed in 1939, as a result of dissatisfaction with the earlier destroyer leader types of the and classes. Some went on to serve during the Korean War and into the Vietnam War. The United States Navy commissioned 175 Fletcher class destroyers between 1942 and 1944, more than any other destroyer class, and the design was generally regarded as highly successful. The Fletchers had a design speed of and a principal armament of five guns in single mounts with ten torpedo tubes in two quintuple centerline mounts. The and classes were Fletcher derivatives. The long range Fletcher class ships performed every task asked of a destroyer, from anti submarine warfare and anti aircraft warfare to surface action. They could cover the vast distances required by fleet actions in the Pacific and served almost exclusively in the Pacific Theater of Operations during World War II, during which they accounted for 29 Imperial Japanese Navy submarines sunk. Fletchers were also much less top heavy than previous classes, allowing them to take on additional equipment and weapons without major redesign. They were fortunate in catching American production at the right moment, becoming "the" destroyer design, with only the Fletcher class derivatives, the and classes, following it. The answer that came back was that five dual purpose guns, twelve torpedoes, and twenty eight depth charges would be ideal, while a return to the 1,500 ton designs of the past was seen as undesirable. Speed requirements varied from , and shortcomings in the earlier , which were top heavy and needed lead ballast to correct this fault, caused the Fletcher design to be widened by of beam. As with other previous U. S. flush deck destroyer designs, seagoing performance suffered. This was mitigated by deployment to the Pacific Ocean, which is relatively calm compared to the Atlantic. To achieve 38 knots with a 500 ton increase in displacement, power was increased from to compared to the previous and classes. The Fletchers featured air encased boilers producing steam at and , with two 350 kW steam turbine driven electrical generators and a 100 kW emergency diesel generator. Typically, Babcock & Wilcox boilers and General Electric geared steam turbines were equipped, although other designs and manufacturers were probably used to maximize the rate of production.

Қару-жарақ

Негізгі қару-жарақ – 5 дюймдік/38 калибрлі (127 мм) екі мақсатты бес ұңғылы Mk 30 мұнаралары, Mark 37 атыс басқару жүйесімен басқарылатын, оның құрамында Mk 12 атыс басқару радары және Mk 22 биіктік табу құрылғысы (соғыстан кейін Mk 25 радарымен алмастырылған), Mark 1A атыс басқару компьютерімен байланыстырылған және Mk 6 8500 айналымдық гироскоппен тұрақтандырылған. Орталық бөлігінде екі бестік орналымда он торпеда түтігі орнатылған, олар 21 дюймдік Mark 15 торпедасын атқан. Су астына қарсы қару-жарақ – кормадағы екі жақтаулы тереңдік зарядтары және орталық бөліктегі алты K-түріндегі 300 фунттық тереңдік зарядтары. Әуе шабуылына қарсы қарулану бастапқыда жеңіл болды: 3 және 4-ші 5 дюймдік мұнаралар арасында орналасқан төрт еселенген 1.1"/75 калибрлі зениттік пушка және алты Оерликон 20 мм зениттік пушка (екісі көпірдің алдында және астында, төртеуі орталық бөлікте). 1942 жылдың маусым айында 1.1 дюймдік пушка 40 мм-лік Бофорс зениттік пушкасының екі еселенген орналымымен алмастырылды; кейбір кемелерде тереңдік зарядтарының тіреулері арасындағы кормада тағы бір екі еселенген орналым қосылған болуы мүмкін. 1943 жылдың ақпанында кормада орналасқан Бофорс пушкасы алынып тасталды және артқы түтіктің екі жағына екі еселенген орналым орнатылды, 40 мм-лік зениттік пушкалардың жалпы саны алтыға жетті. 1942 және 1943 жылдары Оерликон зениттік пушкаларының саны үнемі артты, кемелер кемежайдан шыққанға дейін жеті 20 мм-лік орналыммен жабдықталды: көпірдің алдында, 5 дюймдік пушканың артында және кеме конфигурациясына байланысты ұшу көпірінде бірден үшке дейін. Жауынгерлік жағдайда командирлер көбінесе қосымша қару талап етіп, кейбір кемелерде он үш 20 мм-лік зениттік пушка орнатылған. 1943 жылдың маусым және шілде айларында көпірдің алдында және астында орналасқан 20 мм-лік зениттік пушкалардың орнына тағы екі Бофорс зениттік пушкасының екі еселенген орналымы қосылды, барлығы он. Осы өзгерістердің нәтижесінде Оерликон зениттік пушкалары қайта орналастырылды және олардың саны жетіге дейін стандартталды: төртеуі орталық бөлікте, ал үшеуі кормадағы жүрек пішіндес қалқанда. Камикадзе шабуылдарының қаупі артуына байланысты 1945 жылдың шілдесінен бастап Америка Құрама Штаттарына қайта оралған кейбір кемелерге әуе шабуылына қарсы қосымша модификациялар енгізілді. Торпеда түтіктерінің алдыңғы бөлігі алынып тасталды, бұл екі орталық 40 мм-лік зениттік пушканы екі төрт еселенген орналыммен (барлығы он төрт) ауыстыруға мүмкіндік берді. Жеті 20 мм-лік жеке зениттік пушка алты екі еселенген орналыммен (төртеуі орталық бөлікте және екеуі кормада) ауыстырылды. Үш (Прингл, Стивенс және Хэлфорд) кемелеріне артқы торпеда түтігін және 3-ші 5 дюймдік пушканы алып тастағаннан кейін әуе шабуылына қарсы ұшақ катапульттары орнатылды. Бұл өзгеріс сәтті болмады және қайталанбады. Бұл үш эсминец кейіннен Fletcher класының стандартты конфигурациясына ауыстырылды.

Main gun armament was five dual purpose 5 inch/38 caliber (127 mm) guns in single Mk 30 turrets, guided by a Mark 37 Gun Fire Control System, including a Mk 12 fire control radar and a Mk 22 height finder (replaced by the circular Mk 25 radar postwar) linked by a Mark 1A Fire Control Computer and stabilized by a Mk 6 8500 rpm gyroscope. Ten torpedo tubes were fitted in two quintuple mounts amidships, firing the 21 inch Mark 15 torpedo. Anti submarine armament was two racks for depth charges at the stern and six K gun 300 pound depth charge throwers amidships. Anti aircraft armament initially was light, with a quadruple 1.1"/75 caliber gun located in an elevated tub between the number three and four 5 inch gun mounts and six Oerlikon 20 mm cannons (two in front of and below the bridge and four amidships). In June 1942, the 1.1" gun was replaced by a twin Bofors 40 mm gun mount; in some ships, another twin mount may have been added on the fantail between the depth charge racks. In February 1943, the fantail mounted Bofors was removed and one twin mount was placed on each side of the aft funnel, bringing the total number of 40 mm to six. In 1942 and 1943, the number of Oerlikon cannons was steadily increased with ships modified before leaving the shipyard with a seventh 20 mm mount in front of the bridge behind the number two 5" gun mount and anywhere from one to three mounts on the flying bridge depending upon the configuration of the ship. In combat, commanders often requisitioned additional guns with some ships mounting up to thirteen 20 mm cannons. In June and July 1943, two more twin Bofors mounts were added in place of the 20 mm cannons in front of and below the bridge, giving a total of ten. With this modification, the Oerlikon cannons were rearranged and their number was standardized at seven; four amidships and three in a heart shaped mount on the fantail. Due to the increasing threat from kamikaze attacks, beginning in July 1945 some ships returning to the United States for refits received further anti aircraft modifications. The forward set of torpedo tubes was removed, providing space to replace the two amidships twin 40 mm guns with two quadruple mountings (for a total of fourteen). The seven single 20 mm guns were replaced with six twin mounts (four amidships and two on the fantail. Three (Pringle, Stevens and Halford) were built with aircraft catapults after deletion of the rear torpedo tube mount and the number 3 5 inch gun mount. This alteration was not a success and was not repeated. These three destroyers were later converted to the regular Fletcher class configuration.

Қызмет

19 "Флетчер" эсминецтері Екінші дүниежүзілік соғыста жойылды; тағы 6-сы ауыр зақымданып, толық құрылыс жағдайында жарамсыз деп танылды және жөнделмеді.