Кіріспе

Төмендегі кесте маңызды ғылыми эксперименттердің жарияланған күндерін көрсетеді:

Б. з. б. V ғасыр

430 ж.б.д. Емпедокл клепсидраны мұхитқа батырып, ауаның материалдық зат екенін дәлелдейді.

Б. з. б. 2 ғасыр

240 ж.б.д. Архимед кейіннен күдікті тәждің жұмбағын шешуге қолданған принципті ойлап тапты. 230 ж.б.д. Эратосфен Жердің айналымын және диаметрін өлшеді.

10 ғасыр

Әбу Бакр әл-Рази (Рази) медицина саласына бақыланатын тәжірибе енгізіп, аурухана салуға ең қолайлы гигиеналық орынды анықтау мақсатында алғашқы медициналық тәжірибе жүргізді.

ХІ ғасыр

1020 – Авиценна (Ибн Сина) медицина мен физиологияны зерттеуге эксперименттер мен сандық өлшеулерді енгізеді, оның ішінде тәжірибелік медицина мен клиникалық сынақтарды дамытады. 1021 – Ибн әл-Хайтам (Альхасен) «Оптика кітабында» эксперименталды ғылыми әдіс пен эксперименталды физиканы қадамдық деңгейге көтереді, онда ол оптика саласындағы алғашқы ғылыми эксперименттерді жасап, жарық түзу сызықпен жүретінін дәлелдеу үшін камера обскураны алғаш рет қолданады. Сондай-ақ, көру қабылдауы көзге келіп түсетін жарық сәулелерінен туындайтынын эксперименталды түрде дәлелдейді, бұл эксперименттік психология мен психофизиканың бастауы болады. 1030 – Әл-Бируни астрономиялық құбылыстарға қатысты алғашқы күрделі эксперименттер жүргізеді және механикаға эксперименттік әдісті енгізеді.

12 ғасыр

1121 – Әл Хазини «Даналық тепе-теңдігінің кітабында» механика туралы теорияларын дәлелдеу үшін эксперименталды әдісті кеңінен пайдаланады. Ибн Зухр (Авензоар) адам денесін өлімнен кейін тілгілеу және аутопсия жасаған алғашқы дәрігер. Ол тері ауруы – қышыманың паразиттерден туындайтынын дәлелдейді, бұл Гиппократ пен Галеннің дене сұйықтықтары туралы теориясын жоққа шығарады.

13 ғасыр

1200 жылы Абд әл-Латиф әл-Багдади көптеген қаңқаларды бақылап, зерттейді және Галеннің төменгі жақ сүйектері мен сакраль сүйектерінің қалыптасуы туралы бұрыс болғанын анықтайды. 1242 жылы Ибн әл-Нафис автопсия жасайды, соның нәтижесінде өкпе қан айналымын және қан айналымы жүйесін ашады. Камал әл-Дин әл-Фариси алғаш рет доға құбылысын дұрыс түсіндіріп, өз теориясын дәлелдеу үшін тәжірибелік әдісті қолданады. Альберт Магнус азот қышқылы күмісті ерітетінін және нәтижесінде алынған күміс нитраты ерітіндісі теріні қара түске бояйтынын жазады.

XVI ғасыр

1572 – Тихо Браге 1572 жылғы супернованы байқайды, бұл Аристотельдің өзгермейтін аспан шарлары туралы ұғымына қарсы дәлел болады.

17 ғасыр

1609 – Галилео Галилей гелиоцентрлік модельді қолдау үшін Юпитердің серіктерін бақылайды. 1638 – Галилео Галилей домалап жүретін шарларды пайдаланып Аристотельдің қозғалыс теориясын дұрыс емес деп дәлелдейді. 1665 – Роберт Гук микроскоп арқылы жасушаларды байқайды. 1672 – Исаак Ньютон призмалық тәжірибелерінің нәтижелерін жариялап, ақ жарықта ерекше түсті сәулелердің қоспасы бар екенін көрсетеді. 1676 – Оле Рёмер жарық жылдамдығын алғаш рет өлшейді. 1687 – Исаак Ньютон Ньютонның зеңбірегі туралы ой экспериментін жариялайды, гравитация күшінің әмбебап екенін және планеталардың қозғалысы үшін маңызды күш екенін болжайды.

18 ғасыр

1747 – Джеймс Линд: Еуропадағы ең алғашқы клиникалық сынақтардың бірін жүргізеді, скорбуттың жаңа апельсин мен лимон жеу арқылы емделгенін, ал басқа сынаған қышқылдар мен сусындардың оған әсер етпегенін көрсетеді. 1774 – Чарльз Мейсон: Шотландиядағы Шиаллион тауының жанында Жердің орташа тығыздығын алғаш рет өлшеуге бағытталған эксперимент жүргізеді. Бұл эксперимент Шиаллион эксперименті деп аталады. 1796 – Эдвард Дженнер: алғашқы вакцинаны сынап көреді. 1798 – Генри Кавендиш: Ньютонның гравитациялық тұрақтысын өлшеу үшін бұрылу жолақты эксперимент жүргізеді.

19 ғасыр

1801 жылы Томас Янг: екі саңылау эксперименті жарықтың толқынды табиғатын көрсетеді. 1820 жылы Ханс Кристиан Эрстед электр мен магнетизм арасындағы байланысты ашты. 1843 жылы Джеймс Прескотт Джоуль механикалық жұмыс пен жылудың эквиваленттігін өлшеді, нәтижесінде энергияның сақталу заңы туындады. 1845 жылы Кристиан Доплер Доплер эффектін көрсетті. 1851 жылы Леон Фуко Жердің айналысын көрсету үшін Фуко маятнигін пайдаланды. 1859 жылы Чарльз Дарвин "Түрлердің шығу тегі" еңбегін жариялап, эволюцияның табиғи іріктеу арқылы жүретінін көрсетті. 1861 жылы Луи Пастер өзінен пайда болу теориясын жоққа шығарды. 1863 жылы Грегор Мендельдің бұршақ өсімдігіндегі тәжірибелері (Мендельдің мұрагерлік заңдары). 1887 жылы Генрих Герц фотоэлектрлік эффектіні ашты. 1887 жылы Микельсон мен Морли: Микельсон-Морли эксперименті, жарық жылдамдығы өзгермейтінін көрсетті. 1896 жылы Анри Беккерель радиоактивтілікті ашты. 1897 жылы Дж. Дж. Томсон электронды ашты.