Нацистік комиссарлар бұйрығы: 1941 ж. Кеңес комиссарларын және большевик идеологиясын ұстанғандарды өлтіруге берілген қылмыстық тапсырма. Тарих, соғыс, нацизм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Коммисарлық бұйрық (Kommissarbefehl) – 1941 жылғы 6 маусымда «Барбаросса» операциясы басталғанға дейін Германияның Жоғарғы Бас қолбасшылығы (ОКВ) берген бұйрық. Оның ресми атауы «Саяси комиссарларды қабылдау ережелері» (Richtlinien für die Behandlung politischer Kommissare) болды. Бұл бұйрық Вермахтқа тұтқынға алынған әскерлердің арасында анықталған кез келген советтік саяси комиссарын, әскери күштердегі «яһуди-большевиктік» идеологияны күштеп жүзеге асырушы деп санай отырып, дереу өлім жазасына кесуді тапсырды. Бұл нацистік басшылықтың берген қылмыстық бұйрықтарының бірі. Бұйрыққа сәйкес, «толыққанды большевиктерге немесе большевиктік идеологияның белсенді өкілдеріне» жатқан барлық тұтқындар да өлтірілуге тиіс болды.
Nazi order instructing frontline troops to murder Soviet political commissars
The Commissar Order (Kommissarbefehl) was an order issued by the German High Command (OKW) on 6 June 1941 before Operation Barbarossa. Its official name was Guidelines for the Treatment of Political Commissars (Richtlinien für die Behandlung politischer Kommissare). It instructed the Wehrmacht that any Soviet political commissar identified among captured troops be summarily executed as a purported enforcer of the so called Judeo Bolshevism ideology in military forces. It is one of a series of criminal orders issued by the Nazi leadership. According to the order, all those prisoners who could be identified as "thoroughly bolshevised or as active representatives of the Bolshevist ideology" should also be killed.
Жауап
Комиссарлық бұйрықтың алғашқы жобасын генерал Эвген Мюллер 1941 жылғы 6 мамырда шығарды және тұтқынға алынған комиссарлардың Германиядағы тұтқын лагеріне жетуіне жол бермеу үшін барлық комиссарларды атуды талап етті. Неміс тарихшысы Ханс Адольф Якобсен былай деп жазды:
The first draft of the Commissar Order was issued by General Eugen Müller on 6 May 1941 and called for the shooting of all commissars in order to avoid letting any captured commissar reach a POW camp in Germany. German historian Hans Adolf Jacobsen wrote:
Неміс армиясының командирлерінің ойында бұл бұйрықтың халықаралық заңды әдейі бұзғаны туралы еш күмән болған жоқ; бұл Kommissarbefehl-дің таратылған жазбаша көшірмелерінің едәуір аз санынан көрінеді. Мюллер армия командирлерін "шамадан тыс әрекеттерге" жол бермеуге шақырған абзац ОКВ-ның өтініші бойынша алынып тасталды. Неміс армиясының бас командирі Вальтер фон Браухич 1941 жылғы 24 мамырда Мюллердің абзацын қосып, бұйрықты өзгертіп, армияны бұйрықты орындау кезінде тәртіпті сақтауға шақырды. Бұйрықтың соңғы жобасын ОКВ 1941 жылғы 6 маусымда шығарды және ол тек жоғары шенді командирлерге ғана қатысты, олар өздерінің бағыныштыларына ауызша хабарлауға міндеттелді. Нацистік пропаганда Барбароссаны неміс ұлттық социализмі мен "иудей-большевизм" арасындағы идеологиялық нәсілдік соғыс ретінде көрсетті, совет жауларын славян Унтерменш (адамнан төмен) және "азиялық" жабайылардың күштері ретінде бейнеледі, олар "варварлық азиялық күресу әдістерімен" шайқасып, зұлым еврей комиссарларының басшылығымен әрекет етеді, ал неміс әскерлері оларға ешқандай жарылқау көрсетпеуге тиіс. Вермахт офицерлері мен сарбаздарының көпшілігі соғысты нацистік тұрғысынан қарастырып, совет қарсыластарын адамнан төмен санады. Комиссарлық бұйрықтың орындалуы мыңдаған адамның өлім жазасына кесілуіне әкелді. Неміс тарихшысы Юрген Форстер 1989 жылы комиссарлық бұйрық орындалмағаны туралы айтылған пікірдің шындыққа сай еместігін жазды, өйткені неміс армиясының көптеген командирлері өз естеліктерінде және Эрнст Нольте сияқты кейбір неміс тарихшылары әлі де осыны мәлімдеді. Эрих фон Манштейн комиссарлық бұйрықты өзінің бағыныштыларына жеткізіп, олар тұтқынға алынған барлық комиссарларды атып тастады, бұл қылмысы үшін ол 1949 жылы британдық сотта айыпталды. Соғыстан кейін Манштейн комиссарлық бұйрығына бағынбағаны туралы жалған мәлімдеме жасап, бұйрыққа қарсы болғанын және оны ешқашан орындамағанын айтты. Бұл күтпеген салдар неміс тарапынан Гитлерге (мысалы, Клаус фон Штауфенберг арқылы) жолданған шағымдарда айтылды, нәтижесінде Гитлер бір жылдан кейін, 1942 жылғы 6 мамырда комиссарлық бұйрықты жойды. Бұл бұйрық Нюрнберг процесінде дәлел ретінде пайдаланылды және неміс генералдары Гитлердің бұйрықтарын орындауға міндетті ме деген кең ауқымды мәселенің бір бөлігі болды, тіпті олар бұл бұйрықтардың заңсыз екенін білген жағдайда да.
There was never any doubt in the minds of German Army commanders that the order deliberately flouted international law; that is borne out by the unusually small number of written copies of the Kommissarbefehl which were distributed. The paragraph in which Müller called for army commanders to prevent "excesses" was removed on the request of the OKW. German Army Commander in Chief Walther von Brauchitsch amended the order on 24 May 1941 by attaching Müller's paragraph and calling on the army to maintain discipline in the enforcement of the order. The final draft of the order was issued by the OKW on 6 June 1941 and was restricted only to the most senior commanders, who were instructed to inform their subordinates verbally. Nazi propaganda presented Barbarossa as an ideological racial war between German National Socialism and "Judeo Bolshevism," dehumanising the Soviet enemy as a force of Slavic Untermensch (sub humans) and "Asiatic" savages engaging in "barbaric Asiatic fighting methods" commanded by evil Jewish commissars to whom German troops were to grant no mercy. The vast majority of Wehrmacht officers and soldiers tended to regard the war in Nazi terms, seeing their Soviet opponents as sub human. The enforcement of the Commissar Order led to thousands of executions. German historian Jürgen Förster wrote in 1989 that it was simply not true that the Commissar Order was not enforced, as most German Army commanders claimed in their memoirs and some German historians like Ernst Nolte were still claiming. Erich von Manstein passed on the Commissar Order to his subordinates, who executed all the captured commissars, something that he was convicted of by a British court in 1949. After the war, Manstein lied about disobeying the Commissar Order, saying he had been opposed to the order, and never enforced it. This unwanted effect was cited in German appeals to Hitler (e. g. by Claus von Stauffenberg), who finally cancelled the Commissar Order after one year, on 6 May 1942. The order was used as evidence at the Nuremberg trials and as part of the broader issue of whether the German generals were obligated to follow orders from Hitler even when they knew those orders were illegal.