Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың заңды мәртебесі
Canadian legal status
Канадада уақытша тұру, Канада азаматы емес, бірақ уақытша мақсатта заңды түрде Канадада жүрген адамдарға қолданылады, оның ішінде шетелдік студенттер, шетелдік жұмысшылар және туристер. "Тұрақты тұру" (PR) Канада азаматтығына ие болу үшін қажеттік болса, уақытша тұру азаматтықпен тікелей байланысты емес, себебі адам басқа бағдарламадан өтусіз уақытша тұрғыннан азаматқа көше алмайды. IMM1442 бойынша уақытша тұру құжаттарының түрлері келесідей:
In Canada, temporary residency applies to those who are not Canadian citizens but are legally in Canada for a temporary purpose, including international students, foreign workers, and tourists. Whereas "Permanent Residence" (PR) is a requirement for Canadian citizenship, temporary residency has little to do with citizenship, in that one cannot go from temporary resident to citizen without first going through another program. More specifically, the classes of Temporary Resident Documents under IMM1442 are as follows:
Уақытша студент – оқуға рұқсат (сондай-ақ IMM1208),
Уақытша жұмысшы – жұмысқа рұқсат (сондай-ақ IMM 1102),
Уақытша келуші – келушінің тіркелмесі (сондай-ақ IMM 1097),
Уақытша тұруға рұқсат иеленуші, рұқсат алу арқылы кіруге кедергі келтіретін мәселелерді шешуге мұқтаж.
Temporary Student — study permit (also IMM1208),
Temporary Worker — work permit (also IMM 1102),
Temporary Visitor — visitor record (also IMM 1097),
Temporary Resident Permit holder who require the permit to overcome inadmissibility issues
Кейбір шетел азаматтарына Канадаға сапар шегу үшін уақытша тұру визасы қажет.
Some foreign nationals require a Temporary Resident Visa to visit Canada.
Маусымдық ауыл шаруашылығы жұмысшысы бағдарламасы
1966 жылы іске қосылған бұл бағдарлама арқылы Кариб аймағы мен Мексикадан жыл сайын 29 000-нан астам ауыл шаруашылығы жұмысшысы Канадаға келеді. Бағдарлама, Канаданың өнімділігінің ең жоғары шағында маусымдық ауыл шаруашылығы жұмыс күшін қамтамасыз ету мақсатында жіберуші елдер мен Канада үкіметі арасындағы келісім негізінде жұмыс істейді. Еңбек тапшылығы байқалатын салалардың ішінде жеміс-жидек, көкөніс және бағбандық шаруашылығы ерекше аталады. Бұл бағдарлама арқылы келгендер жыл ішінде 8 айға дейін жұмыс істей алады. 2009 жылы ауыл шаруашылығы мигранттарының жартысы Мексикадан болды (шамамен 15 800 адам). Осы мигранттардың 75%-ы 4 жыл немесе одан да көп уақыттан бері, ал 57%-ы 6 жыл немесе одан да көп уақыттан бері бағдарламаға қайта қатысуда. Бағдарламаға үміткерлердің сәйкес келуі тиіс белгілі бір талаптары бар, олардың арасында: Канада стандарттарына сай орта білім, тілдік біліктілік, сондай-ақ жұмыс берушімен жасалған жазбаша шарт және Канаданың Еңбек және әлеуметтік даму министрлігінің шетелден жұмыс күші тарту қажеттігін растауы кіреді.
Implemented in 1966, more than 29,000 agricultural workers enter Canada every year through this program from the Caribbean and Mexico. The program exists as an agreement between sending countries and the Canadian government to provide seasonal agricultural workers during peak Canadian production. Particular sectors that report labour shortages are often the fruits, vegetables and horticultural sectors. Those who enter through this program can work for a maximum of 8 months per year. In 2009, half of agricultural migrants were from Mexico (about 15,800 people). Among these migrants, 75% have been re entering the program for 4 years or more, while 57%, for 6 years or more. Applicants to the program must meet certain criteria, some of which include: high school education, equivalent to Canadian standards, language ability, as well as a written contract by an employer and Employment and Social Development Canada approval that labour shortages necessitate hiring abroad.
Сын-пикирлер мен пікірталастар
Еңбек және азаматтық қоғам топтары үшін көшіп-қоншы еңбегін пайдалану маңызды мәселе болып табылады. Көптеген сарапшылар Канаданың уақытша көші-қон бағдарламаларының, әсіресе LCP-нің құрылымы ұзақ мерзімді перспективада әлеуметтік және экономикалық теңсіздіктерді күшейтеді деп санайды. LCP бойынша жұмысқа алу және бақылауға қатысты провинциялық еңбек стандарттары жеткіліксіз, бұл көшіп-қоншы жұмысшыларды қанаушылыққа осал етеді. Қазіргі таңдағыда тек Британдық Колумбия провинциясы ғана жұмыс берушілерді қызметкерлерін Үй жұмыскерлерінің тізіліміне тіркеуді талап етеді. Ал жұмыспен қамту агенттіктері тек Британдық Колумбия және Альберта провинцияларында реттеледі, олардың реттеуі тек лицензия алу талаптарымен ғана шектеледі. Жүйелі реттеудің жоқтығы келісімшарт бұзушылықтарын даулауды қиындатады. Заң бойынша келісімшартта жұмыс уақытының толық көлемі, демалыс уақыты, жалақы және әлеуметтік жәрдемақылар көрсетілуі керек. Алайда, Монреальдегі PINAY ұйымы мен Макгилл университетінің әлеуметтік жұмыс мектебі бірлесіп жүргізген зерттеуде, зерттелген 148 күтім қызметкерінің 25%-інің жұмыс берушілері келісімшартқа мүлдем қол қоймағаны, ал 43%-і қосымша жұмыс үшін ақы төленбегенін мәлімдегені анықталды. Уақытша көшіп-қоншылар үшін тағы бір мәселе – олардың келісімшарттары шеңберіндегі шектеулі қозғалыс болып табылады. LCP-ні басқа уақытша шетелдік жұмысшылар бағдарламаларынан ерекшелендіретін нәрсе – өтініш берушілердің 12-сыныпты бітіруі және үй шаруашылығы қызметкеріне қатысты оқытылуының қажеттігі. Зерттеулер LCP бағдарламасы арқылы өтініш бергендердің көпшілігі өз елдерінде университет білімі алғанын және тіркелген медбикелер болып жұмыс істегенін көрсетті. 2009 жылдың қаңтар айында Service Canada уақытша тұрғындарды жұмысқа алуды көздеген жұмыс берушілерге қатысты қатаң шектеулер енгізді. 2013 жылдың сәуір айында Канаданың Корольдік банкінің аутсорсингі туралы Канадалық хабар тарату корпорациясы жариялаған мақаласы уақытша шетелдік жұмысшылар бағдарламасын ұлттық назарға алып келді, онда толық жұмыс күнімен жұмыс істейтін RBC қызметкерлері уақытша шетелдік жұмысшылармен ауыстырылды.
The exploitation of migrant labour has been a key issue amongst labour and civil society groups. Many have suggested that the structure of Canadian temporary migration programs, particularly the LCP, perpetuate social and economic inequalities in the long term. There are little provincial employment standards regarding the recruitment and monitoring of the LCP, which leaves migrant workers vulnerable to exploitation. At present, only the province of British Columbia requires that workers be registered by their employers under the Domestic Workers' Registry. Employment agencies, on the other hand, are only regulated in two provinces, British Columbia, and Alberta, and their regulation only amounts to operating licensing requirements. The lack of systemic regulation makes it difficult for contract violations to be contested. Under the law, contracts should specify total work hours, vacation time, wages, and benefits. However, in a study conducted by a Montreal organization, PINAY, together with the McGill University School of Social Work, it was found that in 25% of the 148 live in caregivers studied, employers did not sign a contract at all, and 43% claimed that they weren't paid for overtime work. Another issue with temporary migrants is the limited mobility afforded to them within the confines of their stipulated contracts. What sets the LCP apart from other Temporary Foreign Worker Programs is that applicants are required to have Grade 12 education as well as domestic service training. Research has even found that a large number of those applying through the LCP program have had university level education, and training as registered nurses from their origin countries. In January 2009 Service Canada introduced tighter restrictions for employers who wish to recruit temporary residents. In April 2013, the temporary foreign worker program was thrust into the national spotlight by a Canadian Broadcasting Corporation news article on outsourcing by the Royal Bank of Canada in which full time RBC employees were replaced with temporary foreign workers.