Handley Page HP.67 Hastings: Британдық әскери және жүк тасымалдау ұшағы

Кіріспе

Британдық әскер тасымалдаушы және жүк тасымалдаушы ұшақ

Handley Page HP.67 Hastings – британдық авиациялық компания Handley Page-дің Корольдік әуе күштері (RAF) үшін жобалаған және өндірген, қызметтен шығарылған британдық әскер тасымалдаушы және жүк тасымалдаушы ұшақ. 1948 жылдың қыркүйегінде пайдалануға берілген кезде Hastings сол кездегі қызмет үшін ең ірі көлік ұшағы болды. Hastings ұшағының әзірленуі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде RAF үшін жаңа, төрт қозғалтқышты, ірі көлік ұшағын іздеген C.3/44 әуе штабының талабына жауап ретінде басталды. Бастапқыда компания азаматтық мақсаттағы ұшақ нұсқасын дамытуға басымдық бергенімен, апаттан кейін бұл бағыт өзгерді. 1946 жылдың 7 мамырында алғашқы прототиптің тұңғыш ұшуы өтті; сынақтар ұшудың кейбір қолайсыз ерекшеліктерін көрсетті, олар құйрық бөлігін өзгерту арқылы табысты шешілді. Берлинге гуманитарлық көмек көрсетуге қатысу үшін ұшақ жеделдетіп пайдалануға берілді. RAF операциясы кезінде қалаға 32 Hastings ұшағының флоты барлығы 55 000 тонна (49 900 тонна) көлемінде жүк жеткізді. 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында RAF-тің Hastings флоты кеңейген сайын, ол соғыс кезіндегі Avro York ұшағын толықтырып, ақырында оны алмастырды. Avro York – әйгілі Avro Lancaster бомбалаушысының көлік нұсқасы болатын. RAF Transport Command Hastings ұшағын RAF-тің стандартты, ұзақ қашықтыққа арналған көлігі ретінде пайдаланды; логистикалық платформа ретінде ол Суэц дағдарысы және Индонезиядағы қақтығыстар сияқты келеңсіз жағдайларда үлкен үлес қосты. Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштері (RNZAF) де өздерінің тасымалдау қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін бірнеше ұшақ сатып алды. Көлік ретінде пайдаланылудан басқа, бірнеше Hastings ұшақтары ауа райын болжау, оқу және VIP қызметтерін атқару үшін қайта жабдықталды. Hastings ұшағының азаматтық нұсқасы – Handley Page Hermes, өндірілді, бірақ оның сатылымы шектеулі болды. Hastings 1960 жылдардың аяғына дейін RAF-та кеңінен қолданылды, ал 1977 жылы флоттың барлығы қызметтен алынды. Бұл типті Bristol Britannia және американдық Lockheed Hercules сияқты түрлі турбовинтті ұшақтар алмастырды.

The Handley Page HP.67 Hastings is a retired British troop carrier and freight transport aircraft designed and manufactured by aviation company Handley Page for the Royal Air Force (RAF). Upon its introduction to service during September 1948, the Hastings was the largest transport plane ever designed for the service. Development of the Hastings had been initiated during the Second World War in response to Air Staff Specification C.3/44, which sought a new large four engined transport aircraft for the RAF. Early on, development of a civil oriented derivative had been prioritised by the company, but this direction was reversed following an accident. On 7 May 1946, the first prototype conducted its maiden flight; testing revealed some unfavourable flight characteristics, which were successfully addressed via tail modifications. The type was rushed into service so that it could participate in the Berlin Airlift; reportedly, the fleet of 32 Hastings to be deployed during the RAF operation delivered a combined total of 55,000 tons (49,900 tonnes) of supplies to the city. As the RAF's Hastings fleet expanded during the late 1940s and early 1950s, it supplemented and eventually replaced the wartime Avro York, a transport derivative of the famed Avro Lancaster bomber. RAF Transport Command operated the Hastings as the RAF's standard long range transport; as a logistics platform, it contributed heavily during conflicts such as the Suez Crisis and the Indonesian Confrontation. A handful were also procured by the Royal New Zealand Air Force (RNZAF) to meet its transport needs. Beyond its use as a transport, several Hastings were modified to perform weather forecasting, training, and VIP duties. A civilian version of the Hastings, the Handley Page Hermes, was also produced, which only achieved limited sales. Hastings continued to be heavily used by RAF up until the late 1960s, the fleet being withdrawn in its entirety during 1977. The type was succeeded by various turboprop powered designs, including the Bristol Britannia and the American built Lockheed Hercules.

Даму

Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдары Әуе министрлігі Air Staff Specification C.3/44 ережесін жасап, жариялады. Бұл ереже Avro Lancaster бомбалаушысының негізінде жасалған Avro York көлігінің орнын басатын, ұзақ қашықтыққа арналған көп мақсатты көліктің сипаттамаларын анықтады. Британдық авиациялық компания Handley Page C.3/44 ережесіне сәйкес H. P.67 жобасын ұсынды. Aviation periodical Flight International журналының мәліметінше, H. P.67 өте жақсы аэродинамикалық қасиеттерге ие және Handley Page әдістемесіне сәйкес келетін дәстүрлі дизайн болды. 1946 жылдың 7 мамырында екі Hastings прототипі (TE580) алғашқы рейсін RAF Wittering әуе базасынан жасады. Ұшу сынақтары кезінде кейбір мәселелер анықталды, оның ішінде бүйірлік тұрақсыздық және нашар тоқтау ескерту жүйесі. Бұл мәселелерді шешу үшін екі прототип және алғашқы өндірістік ұшақтар жедел түрде модификацияланды және 15 градус диэдрал бұрышы бар модификацияланған құйрық қосқанда, сондай-ақ жасанды тоқтау ескерту жүйесі орнатылды. Бұл өзгерістер 1948 жылдың қазан айында Hastings C1 деп аталған алғашқы өндірістік ұшақты пайдалануға беруге мүмкіндік берді. Корольдік әуе күштері (RAF) бастапқыда 100 Hastings C1 ұшағына тапсырыс берген, бірақ соңғы алтауы Hastings Met деп аталатын ауа райын зерттеуге арналған нұсқада жасалды. Mk 1, ал тағы жеті ұшақ осы стандартқа сәйкес қайта жабдықталды. Бұл ауа райын зерттеуге арналған ұшақтар стандартты интерьерлерінен айырылды, олардың орнына метеорологиялық өлшеу және жазу құралдары, сондай-ақ экипаждың 9 сағатқа дейін созылатын рейс кезіндегі жайлылығын арттыру үшін ас үй және қонақ бөлмесі орналастырылды. Кейіннен сегіз C.1 ұшағы Hastings T5 оқу конфигурациясына айналдырылды, ол RAF Бомбалау командасы тарапынан RAF Lindholme әуе базасындағы Бомбалау мектебінде Avro Lincoln ұшағының орнына пайдаланылды. Модификацияға үлкен құрсақ радиолокациялық антеннасының орнатылуы кірді; әрбір ұшақ радиолокациялық антеннаның үстіндегі оқу бөлімінде үш оқушы бомба нысанасын табушыны тасымалдай алатын болды. Артқы кабинада жолаушылар мен жүк тасымалдауға арналған қосымша орын сақталды, бұл оған шектеулі көліктік мүмкіндіктер берді. Стандартты ұшақтарға қарағанда ұзақ қашықтыққа ұшу үшін көбірек отын сыйымдылығы бар VIP көлігінің тағы бір модификациясы HP.94 Hastings C4 болды. Өндіріс аяқталған кезде RAF үшін 147 ұшақ, ал Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштері (RNZAF) үшін тағы төрт Hastings ұшағы жасалды, жалпы саны 151 ұшақ құрады.

Amid the latter years of the Second World War, the Air Ministry formulated and released Air Staff Specification C.3/44, which defined a new long range general purpose transport to succeed the Avro York, a transport derivative of the Avro Lancaster bomber. British aviation company Handley Page made its own submission to meet C.3/44, the corresponding design being designated H. P.67. According to aviation periodical Flight International, the H. P.67 was an extremely aerodynamically clean design, as well as being relatively orthodox in terms of Handley Page methodology. On 7 May 1946, the first of two Hastings prototypes (TE580) made its maiden flight from RAF Wittering. Flight testing soon demonstrated some issues, including lateral instability and relatively poor stall warning behaviour. To rectify these problems, both the prototypes and the first few production aircraft were urgently modified and tested with a temporary solution: a modified tailplane with 15° of dihedral, and the installation of an artificial stall warning system. These changes enabled the first production aircraft, designated Hastings C1, to enter service during October 1948. The Royal Air Force (RAF) had initially placed an order for 100 Hastings C1s; however, the last six were manufactured as weather reconnaissance versions, referred to as the Hastings Met. Mk 1, while seven other aircraft were subsequently converted to this standard. These weather reconnaissance aircraft were stripped of their standard interiors, the space being instead occupied by meteorological measuring and recording equipment, along with a galley and wardroom to improve crew comfort during routine flights of up to nine hours. A total of eight C.1 aircraft were later converted to Hastings T5 trainer configuration, which was used by RAF Bomber Command as a replacement for the Avro Lincoln at their Bombing School at RAF Lindholme. The conversion involved the installation of a large ventral radome; each aircraft could carry three trainee bomb aimers in a training section above the radome. The rear cabin retained a secondary passenger/cargo carrying area, giving it a limited transport capacity as well. a further modified VIP transport variant, which was fitted with more fuel capacity to provide a longer range than standard aircraft, became the HP.94 Hastings C4. By the end of production, 147 aircraft had been manufactured for the RAF; an additional four Hastings were built for the Royal New Zealand Air Force (RNZAF), which gave a total of 151 aircraft.

Дизайн

Handley Page Hastings – төрт қозғалтқышпен жабдықталған, арнайы салынған үлкен көлік ұшағы. Ол бірнеше заманауи мүмкіндіктермен жабдықталған, мысалы, Messier жасаған толық кері қайтарылатын шасси, гидравликалық түрде басқарылатын және RAF көлік ұшағы үшін бұрын-соңды болмаған кең орынға ие болды. Шамамен 3000 куб фунттық шектеусіз кеңістік әртүрлі жүктерді немесе жолаушыларды орналастыру үшін пайдаланылды. Фюзеляж әдетте Z-тәрізді бөлімдерден құралған, бірақ қанаттың конструкциясында үлкен I-тәрізді құрылымдар қолданылады; олар тікелей жіптерге бекітілген металл қаптаманы ұстап тұрады. Фюзеляждың ұзындығының көп бөлігінде, қанаттың алдында да, артында да, 11 футтық максималды сыртқы диаметр сақталды. Hastings ішкі кеңістігіне сыймайтын, мысалы, джиптер мен кейбір артиллериялық құралдар сияқты жүктерді тасымалдау үшін, фюзеляждың астыңғы жағында берік бекіту нүктелері бар. Ұшақтың қозғалтқыштары de Havilland жасаған гидроматикалық төрт пернелі винттерді қозғалтады, қажет болған жағдайда оларды жеке-жеке бұруға болады. Әуе тарихшысы Пол Джексонның сөзіне сәйкес, операция кезінде қолданылған 32 Hastings ұшағы барлығы 55 000 тонна (49 900 тонна) жүк жеткізіп, оның барысында екі ұшақ жоғалған. Hastings 1950-ші және 1960-шы жылдардағы британдық әскери операцияларына көлікпен қолдау көрсетуді жалғастырды, соның ішінде Индонезиялық қақтығыс кезінде Малайзиядағы индонезиялық күштерге қарсы тұрған әскерлерге жабдықтарды тасыды. 1968 жылдың басында Hastings RAF Транспорттық командасынан алынып тасталды, сол кезде ол американдық Lockheed Hercules және британдық Armstrong Whitworth AW.660 Argosy ұшақтарымен ауыстырылды. Hastings T. Mk 5 радарлық оқушылар ретінде 1970-ші жылдарға дейін қолданылды. Бұл түрі осы кезеңде басқа мақсаттар үшін де қолданылды, мысалы, кейде жүк тасымалдау, әуе тәжірибесі және іздеу-құтқару операциялары. TG511 (T5) Англиядағы RAF мұражайындағы Ұлттық суық соғыс көрмесінде көрсетілген. TG517 (T5) Неварк әуе мұражайында, Неварк, Англияда көрсетілген. TG528 (C1A) Императорлық соғыс мұражайында, Дуксфорд, Англияда көрсетілген. NZ5801 (C.3) 1952 жылғы. Жаңа Зеландияның Окленд қаласындағы көлік және технология мұражайында RNZAF әскери көлігінің мұры/кабина бөлігі, қозғалтқыштар, винттер және демонстрациялық мақсаттар үшін жұмыс істейтін шасси жинағы сақталған. 1949 жылдың 26 қыркүйегінде Hastings TG499 ұшағы құйрығына тигеннен кейін құлады. 1950 жылдың 20 желтоқсанында Hastings TG574 ұшағынан винт ажырап, фюзеляжға еніп, екінші пилотты өлтірді. Ұшақ Ливияның Бенина қаласына ауысты, апаттық қондыруға тырысқанда аударылып кетті. Жеті экипаждың бесеуі қаза тапты, бірақ 27 жолаушы (барлық "сырғанақ" экипаждар қайтып келді) аман қалды. 1951 жылдың 19 наурызында Hastings WD478 ұшып көтерілгенде тоқтады; үш экипаж мерт болды. 1952 жылдың 16 қыркүйегінде Hastings WD492 ақ көңілділікке тап болып, Гренландияның Нортице қаласында құлады. Оқиға кезінде үш әскери қызметкер жарақат алды, бірақ барлық экипаж Тюледегі АҚШ Әуе күштерінің құтқару тобымен аман-есен құтқарылды. 1953 жылдың 12 қаңтарында Hastings C1 TG602 RAF Fayid әуежайынан ұшып шыққаннан кейін Египетте құлады, екі лифт және стабилизатор жұлынды. Барлығы бес экипаж мүшесі мен төрт жолаушы қаза тапты. 1953 жылдың 22 маусымында Hastings WJ335 RAF Abingdon әуежайына қонғанда тоқтап, құлады, лифт басқару құлпы босатылмағандықтан. Барлығы алты экипаж мүшесі қаза тапты. 1953 жылдың 23 шілдесінде Hastings TG564 RAF Kai Tak әуежайына қонғанда құлады, бір адам жерде қаза тапты және ұшақ толығымен өртенді. Рейс Кореядан Ұлыбританияға эвакуациялық операцияға бағытталған. 1955 жылдың 2 наурызында Hastings WD484 RAF Boscombe Down әуежайында ұшып көтерілгенде лифт басқаруы құлыпталғандықтан тоқтап, құлады; төрт экипаж мүшесі қаза тапты. 1955 жылдың 9 қыркүйегінде Hastings NZ5804 үш қозғалтқыштың қуатын бірнеше құс соққаннан кейін жоғалтып, Австралияның Дарвин қаласынан ұшып шыққаннан кейін құлады. 25 жолаушы мен экипаж аман қалды. 1955 жылдың 13 қыркүйегінде Hastings TG584 RAF Dishforth әуежайынан асып түсуге тырысқанда бақылаудан шығып, құлады; бесеуі қаза тапты. 1956 жылдың 9 сәуірінде Hastings WD483 шассисі қонғанда құлап, құлады. Өлім-жітім жоқ. 1959 жылдың 29 мамырында Hastings TG522 қозғалтқышы істен шыққаннан кейін Суданның Хартум әуежайына жақындағанда тоқтап, құлады. Барлығы бес экипаж мүшесі қаза тапты, 25 жолаушы аман қалды. 1960 жылдың 1 наурызында Hastings TG579 Мальдив аралдарындағы RAF Gan-нан 1,5 миль шығысқа қарай теңізге құлады, күшті тропикалық дауыл кезінде. Барлығы алты экипаж мүшесі мен 14 жолаушы аман қалды. 1961 жылдың 29 мамырында Hastings WD497 Сингапурда қозғалтқышының қуатын жоғалтып, тоқтап, құлады; 13 адам қаза тапты. 1961 жылдың 10 қазанында Hastings WD498 RAF El Adem әуежайынан ұшып шыққанда пилоттың орындығы сырғып кеткеннен кейін тоқтап, құлады. 37 жолаушының 17-сі қаза тапты. 1963 жылдың 17 желтоқсанында Hastings C.1A TG610 қозғалтқышы Thorney Island, Sussex әуежайында "роликпен" қонғанда істен шықты. Ұшақ радио қызмет көрсету ғимаратына соқтығып, оны қиратты, бір адамды өлтіріп, төртеуін жарақаттады. Экипаж зардап көрмеді. 1965 жылдың 6 шілдесінде Hastings C.1A TG577 RAF Abingdon әуежайынан парашют тастауға ұшып шығып, Оксфордширдегі Little Baldon қаласының маңында құлады, 41 адам қаза тапты. Себебі лифттердің екі болтының металдық шаршауы болды. 1966 жылдың 4 мамырында Hastings TG575 Ливияның RAF El Adem әуежайына қонғанда шассисі құлап, жарамсыз деп жарияланды.

The Handley Page Hastings was a large purpose built four engine transport aircraft. It was furnished with several modern features, such as a Messier built fully retractable undercarriage, which was operated hydraulically, and unprecedented stowage space for an RAF transport aircraft. Roughly 3,000 cubic feet of unrestricted area was used to house various cargoes or passengers. The frames are typically Z section units using intercostal plate members, but the wing box makes use of larger I section structures; these support a metal sheet covering that is rivetted directly onto stringer flanges. The maximum external diameter of 11 ft is maintained for a lengthy portion of the fuselage's length, running both fore and aft of the wing. In order that the Hastings could carry loads too large for its interior, such as Jeeps and some artillery pieces, strong fixture points are present on the underside of the fuselage for the fitting of an under fuselage carrier platform. The engines drove de Havilland built hydromatic four blade propellers, which could be individually feathered if required. according to aviation historian Paul Jackson, the 32 Hastings deployed during the operation had delivered a total of 55,000 tons (49,900 tonnes) of supplies, during which two aircraft had been lost. Hastings continued to provide transport support to British military operations around the globe through the 1950s and 1960s, including dropping supplies to troops opposing Indonesian forces in Malaysia during the Indonesian Confrontation. During early 1968, the Hastings was withdrawn from RAF Transport Command, by which point it has been replaced by the American built Lockheed Hercules and British built Armstrong Whitworth AW.660 Argosy, both being newer turboprop powered transports. The Hastings T. Mk 5 remained in service as radar trainers well into the 1970s; the variant was used for other purposes as well during this time, such as the occasional transport, air experience, and search and rescue missions. TG511 (T5) on display in the National Cold War Exhibition at the RAF Museum Cosford, England. TG517 (T5) on display at the Newark Air Museum, Newark, England. TG528 (C1A) on display at the Imperial War Museum, Duxford, England. NZ5801 (C.3) 1952. Nose/Cockpit section only of RNZAF military transport is preserved at Auckland, New Zealand's Museum of Transport and Technology along with engines, props and an undercarriage assembly, which is functional for display purposes. 26 September 1949 — Hastings TG499 crashed after the belly pannier detached and struck the tail mid flight; all three crew on board died. 20 December 1950 — Hastings TG574 lost a propeller in flight, which penetrated the fuselage and killed the co pilot. The aircraft diverted to Benina, Libya, and attempted an emergency landing, during which it flipped onto its back. A total of five out of the seven crew were killed, but the 27 passengers (all 'slip' crews returning) survived. 19 March 1951 — Hastings WD478 stalled on takeoff at RAF Strubby; three crew died. 16 September 1952 — Hastings WD492 experienced a whiteout and crashed at Northice, Greenland. Three servicemen were injured during the incident, but all the crew were safely recovered by USAF Rescue at Thule. 12 January 1953 — Hastings C1 TG602 crashed in Egypt after takeoff from RAF Fayid when both elevator and the tailplane broke away; all five crew and four passengers died. 22 June 1953 — Hastings WJ335 stalled and crashed on takeoff at RAF Abingdon after the elevator control locks had been left engaged. All six crew died. 23 July 1953 — Hastings TG564 crashed on landing at RAF Kai Tak with one fatality on the ground and the aircraft completely burnt out. Flight was outward bound for a casualty evacuation operation from Korea to the United Kingdom. 2 March 1955 — Hastings WD484 stalled and crashed on takeoff at RAF Boscombe Down due to the elevator controls being locked; all four crew died. 9 September 1955 — Hastings NZ5804 lost power on three engines due to multiple birdstrikes and crashed just after takeoff from Darwin, Australia. 25 crew and passengers survived. 13 September 1955 — Hastings TG584 lost control attempting to overshoot at RAF Dishforth and crashed; five died. 9 April 1956 — Hastings WD483 undercarriage collapsed on landing and crashed at landing. No fatalities. 29 May 1959 — Hastings TG522 stalled and crashed on approach to Khartoum Airport, Sudan, after engine failure. All five crew died, 25 passengers survived. 1 March 1960 — Hastings TG579 crash landed in the sea 1.5 miles east of RAF Gan, Maldives, in a violent tropical storm. All six crew and 14 passengers survived. 29 May 1961 — Hastings WD497 stalled and crashed in Singapore after an engine lost power; 13 died. 10 October 1961 — Hastings WD498 stalled and crashed on takeoff from RAF El Adem, Libya, after the pilot's seat slid back. Seventeen of the 37 occupants died. 17 December 1963 — Hastings C.1A TG610 engine failure during 'roller' landing at Thorney Island, Sussex. Aircraft ran into, and destroyed, a radio servicing building, killing one of the occupants and injuring four. The crew was uninjured. 6 July 1965 — Hastings C.1A TG577, departing from RAF Abingdon on a parachute drop, crashed at Little Baldon, Oxfordshire, with the loss of 41 lives. The cause was metal fatigue of two of the elevator bolts. 4 May 1966 — Hastings TG575 was written off when the undercarriage collapsed landing at RAF El Adem, Libya.