Гарри Гудини: Американдық қашқыш және иллюзионист

Кіріспе

Венгриялық-американдық эскаполог және каскадер Эрик Вайс (24 наурыз 1874 – 31 қазан 1926), Гарри Гудини (/h//uː/'/d//iː//n//i/ hooDEEnee) деп белгілі, венгриялық-американдық қашу шебері, иллюзионист және каскадер, қашу көрсетулерімен танымал болды. Гудини алғаш рет Америка Құрама Штаттарында вадевильде көзге түсіп, кейіннен Еуропа бойынша «Қолқапты» Гарри Гудини атымен гастрольдік сапармен шықты, онда ол полиция күштеріне өзін құлыптап қоюға шақыру жасады. Көп ұзамай ол өзінің репертуарын тізбектер, көпірлерден ілінген арқандар, су астындағы түзеткіштер, сондай-ақ сумен толтырылған, құлыпталған сүт қаныштарынан қашу және тынысын ұстау сияқты көрсетулермен кеңейтті. 1904 жылы мыңдаған адам Гудинидің Лондонның Daily Mirror газеті тапсырыс берген арнайы қолқаптардан қашуға тырысқанын бақылады, бұл бір сағат бойы оларды күдікке толы күйде ұстады. Тағы бір трюк оның тірідей жерге көмілуін көрсетті, және ол тек қана өзін азаптап, су бетіне шыға алды. Көптеген адамдар осы қашулардың жалған екеніне күдіктенсе де, Гудини өзін жалған рухшылардың жауы ретінде ұсынды, олардың алаяқтық әдістерін әшкерелеу үшін жеке шабуыл жасады. Америкалық сиқыршылар қоғамының президенті ретінде ол кәсіби стандарттарды сақтауға және алаяқтарды әшкерелеуге мүдделі болды. Ол сондай-ақ өзінің қашу көрсетулерін еліктегендерді сотқа беруге дайын болды. Гудини бірнеше фильмге түсті, бірақ ол ақша табуға жетпегендіктен актерліктен бас тартты. Ол сонымен қатар әуеқой ұшқыш болды және Австралияда қуатты ұшақпен алғаш ұшуға ниеттенді.

Ерте өмір

Эрик Вайс Венгрия Корольдігінің Будапешт қаласында еврей отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы раввин Майер Самуэль Вайс (1829–1892) және Сесилия Штайнер (1841–1913) болды. Гудини жеті баланың бірі еді: Герман М. (1863–1885), ол Гудинидің раввин Вайсстің алғашқы некесінен туған ағасы; Натан Дж. (1870–1927); Готфрид Уильям (1872–1925); Теодор (1876–1945); Леопольд Д. (1879–1962); және Кэрри Глэдис (1882–1959), бала кезінде болған оқиғадан кейін көзі жартылай жоғалған. Вайс 1878 жылғы 3 шілдеде анасы (жүкті болған) және төрт ағасымен бірге SS Frisia кемесімен Америка Құрама Штаттарына келді. Отбасы өз атын немісше айтылатын Вайс деп өзгертті, ал Эрик Эрих атанды. Отбасы Висконсин штатының Аплтон қаласында тұрды, онда оның әкесі Сион реформалық еврей қауымының раввині қызметін атқарды. 1880 жылғы халық санауына сәйкес, отбасы қазір Гудини алаңы деп аталатын жердегі Апплтон көшесінде тұрды. 1882 жылғы 6 маусымда раввин Вайс Америка азаматы болды. 1882 жылы Сиондағы жұмысынан айырылған раввин Вайс отбасымен бірге Милуоки қаласына көшіп, қиын жағдайға түсті. 1887 жылы раввин Вайс Эрикпен бірге Нью-Йорк қаласына көшіп, Шығыс 79-шы көшедегі пансионатта тұрды. Раввин Вайс тұрақты тұрақ тапқаннан кейін, қалған отбасы мүшелері оған қосылды. Бала кезінде Эрик Вайс бірнеше жұмыс істеді, тоғыз жасында трапеция шебері ретінде сахнаға шығып, өзін "Әуе ханзадасы Эрих" деп атады. Ол жастық шағында кросс-кантри жүгіруде де чемпион атанды.

Сиқыршылық мансап

Вайс кәсіби сиқыршы болған кезде, 1890 жылы Роберт Гудиннің өмірбаянын оқығаннан кейін, француз сиқыршысы Жан Эужен Роберт Гудиннің есімімен өзін "Гарри Гудини" деп атай бастады. Вейс есімнің соңындағы "i" әрпінің француз тілінде "сияқты" деген мағынасы бар деп жаңылысты. Дегенмен, мажар тілінде аты-жөнінің соңындағы "i" әрпі "меншік" дегенді білдіреді. Кейінірек Гудини өзінің жаңа есімінің алғашқы бөлігі – Гарри есімін американдық сиқыршы Гарри Келларға деген құрмет ретінде таңдағанын айтты, бірақ бұл есімнің "Эхри" лақап атынан алынғанын да мойындады, осы есіммен оны отбасында білген. Гудини жасөспірім кезінде Пастим атлетика клубындағы сиқыршы Джозеф Ринннің шәкірті болды. Гудини 1891 жылы сиқыршылық мансабын бастады, бірақ үлкен жетістікке жете алмады. Ол күшті адам Эмиль Джарроумен бірге шатырда өнер көрсетті. Ол дим музейлерінде және түрлі шоуларда өнер көрсетті, тіпті циркте "Жабайы адам" рөлін де сомдады. Гудини бастапқыда дәстүрлі карталық фокустарға назар аударды. Бір кезде ол өзін "Карталар королі" деп атады. Көптеген, бірақ барлық емес, кәсіби сиқыршылар Гудиниді қабілетті, бірақ аса шеберлікке жетпеген қол шебер ретінде қарастырды, оған осы өнерде үлкен жетістікке жету үшін қажетті нәзіктік пен шеберлік жетіспеді. Бірақ ол көп ұзамай қашудан құтылу тәжірибесіне кірісті. 1890 жылдардың басында Гудини өзінің ағасы "Дэш" (Теодор) есімді адаммен бірге "Гудини ағалар" тобы ретінде өнер көрсетті. 1893 жылы ағалар Чикагодағы Дүниежүзілік көрмеде өнер көрсетті, содан кейін Нью-Йоркке оралып, Хьюбердің Дим музейінде "азып-тозу жалақымен" жұмыс істеді. Ол полицияны осыншалықты таң қалдырды, олар оны Альгамбрада алты айға шақырып алды. Оның шоуы бірден сәтті болды және оның жалақысы аптасына 300 долларға дейін өсті (1900 жылғы 300 доллар қазіргі уақытта шамамен <есептелген сомаға> тең). 1900-1920 жылдар аралығында ол Ұлыбританияның барлық театрларында қашудан құтылу актілерін, иллюзияларды, карталық фокустарды және ашық ауадағы трюктарды орындап, әлемдегі ең жоғары жалақы алатын ойын-сауықшылардың біріне айналды. Ол сондай-ақ Нидерланды, Германия, Франция және Ресейге гастрольдік сапарлар жасады және "Қолқаулы патша" деп белгілі болды. Әр қалада Гудини жергілікті полицияны оны шынжырмен бұғаулап, түрмеге қамауға шақырып, олардан қашуға ұсыныс жасады. Көптеген қашу кезінде ол алдымен киімсіз болып, тексерілді. Мәскеуде ол Сібір түрмесінен көліктің көлігінен қашып құтылды. Гудини судьяның сейфін ашқанда істі жеңіп алды (кейін судья оны құлыптауды ұмытып кеткенін айтты). Жаңа байлығымен Гудини Виктория патшайымға арнап тігілген көйлек сатып алды. Содан кейін ол үлкен қабылдау ұйымдастырып, анасын барлық туыстарына осы көйлекпен таныстырды. Гудини бұл күнін өміріндегі ең бақытты күн деп атады. 1904 жылы Гудини АҚШ-қа оралып, Нью-Йорк қаласындағы Харлемдегі 278 W. 113th Street мекенжайындағы үйді 25 000 долларға сатып алды. 1902 жылы Еуропаға гастрольге шыққанда Гудини Жан Эужен Роберт Гудиннің ұлы Эмиль Гудиннің жесірімен кездесу және оның қабірін көруге рұқсат алу үшін Блуаға барды. Ол рұқсат алмаса да, қабірге барды. Гудини өзіне әділетсіздік жасалғанын сезініп, кейіннен бұл оқиға туралы өзінің журналына жағымсыз пікір жазып, "Мадам В. Эмиль Роберт Гудин оны өте әдепсіздікпен қабылдады" деп мәлімдеді. 1906 жылы Гудини өзінің жеке басылымын "Сиқыршылардың ай сайынғы журналы" деп атады. Ол "Сфинкс" журналына бәсекелес болды, бірақ ұзақ өмір сүрмеді және 1908 жылдың тамызына дейін тек екі том шығарылды. Сиқыр тарихшысы Джим Штайнмайер "Гудини журналды өзінің тәлкегі жорықтары үшін пайдаланудан бас тарта алмады, өзінің бәсекелестеріне шабуыл жасады, өзінің өнер көрсетулерін мадақтады және сиқыр туралы өз көзқарасын жақтау үшін тарихты қайта жазды" деп атап өтті. 1907 жылдан бастап және 1910 жылдар бойы Гудини АҚШ-та үлкен табысқа қол жеткізді. Ол түрмелерден, қолғаулар мен шынжырлардан, арқандардан және мәжбүрлеу жилеттерінен құтылып, көбінесе көшедегі көрермендердің көзінше арқанға ілінеді. Еліктеушілердің кесірінен Гудини 1908 жылдың 25 қаңтарында "қолға ұстап қою" әрекетін тоқтатып, құлыпталған, суға толы сүт банкасынан қашып шығуға кірісті. Оның сәтсіздікке ұшырауы және өлімі мүмкін екені көрермендерін қызықтырды. Гудини өзінің репертуарын қашу сынағымен кеңейтті, онда ол жұртшылықты өзін ұстауға арналған құрылғыларды ойлап табуға шақырды. Бұлардың ішінде (кейде суға түсірілетін) шегеленген қораптар, қайырылған қазандықтар, ылғал табақтар, пошталық сөмкелер және тіпті Бостон жағалауына жеткен киттің құрсағы да бар еді. Скрантон, Пенсильвания және басқа қалалардағы сыра өндірушілер Гудиниге сырамен толтырылған бөшкеден қашып шығуды ұсынды. Көптеген сынақтар жергілікті саудагерлермен бірлесіп ұйымдастырылды, бұл жаппай маркетингтің алғашқы мысалдарының бірі болды. Дэвенпорт ағалары сияқты рухтардың көмегімен өнер көрсететініне сендірмей, Гудинидің жарнамаларында оның қалай дематериализация арқылы қашып шығатыны көрсетілді, бірақ Гудини өзінде табиғаттан тыс күштер жоқ екенін айтқан еді. Көптеген зерттеулерден кейін Гудини сиқыр тарихы туралы мақалалар жинағын жазды, ол 1908 жылы жарық көрген "Роберт Гудиннің бетін ашу" кітабына айналды. Осы кітабында ол Роберт Гудинді автоматтар мен әуадағы тоқтап тұру сияқты эффекттерді ойлап тапқанын айтқан өтірікші және алаяқ деп сынады, бұл эффекттер көп жылдар бойы қолданылып келген. Кітаптағы көптеген айыптаулар сиқыршылар мен зерттеушілер тарапынан қабылданбады, олар Роберт Гудинді қорғады. Сиқыршы Жан Хюгард кейіннен Гудинидің кітабына толық жауап берді. Гудини 1912 жылдың 21 қыркүйегінде Берлиндегі Буш циркінде "Қытай сулы азаптау жасушасын" таныстырды. Ол суға толы, шыны мен болаттан жасалған жасушада басымен төмен қарап ілініп, үш минуттан астам уақыт демімен жүрді. Ол өмірінің соңына дейін осы қашудан құтылуды орындап тұрды. Мансабы барысында Гудини өзінің фокустарын сиқыршылар қауымдастығы үшін жазылған кітаптарында түсіндірді. "Қолғаулар туралы құпиялар" (1909) кітабында ол көптеген құлыптар мен қолғаулардың дұрыс күш қолданғанда ашылатынын, ал кейбіреулерінің тігізгіштермен ашылатынын айтты. Кейде ол жасырын құлып ашу құралдарын немесе кілттерді алып жүрді. Арқандармен немесе мәжбүрлеу жилеттерімен байланғанда, ол иықтары мен кеудесін кеңейтіп, қолдарын денесінен сәл алыстатып, қимыл етуге мүмкіндік алды. Ол осы тәсілді сиқыршы Чарльз Морриттен сатып алған. 1923 жылы Гудини Американың ең көне сиқыр компаниясы – Мартинка & Co. президенті болды. Бұл бизнес бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келеді. Ол 1917 жылдан 1926 жылы қайтыс болғанға дейін Америкалық сиқыршылар қоғамының (S. A. M.) президенті де болды. 1902 жылдың 10 мамырында Нью-Йорктегі Мартинканың сиқыр дүкенінің артқы бөлмесінде құрылған қоғам Гудинидің ұлттық президенті ретіндегі кезеңінде кеңейді. Гудини сиқырдың ең ұлы көрегені болды. Ол кәсіби және әуесқой сиқыршылардың үлкен, біріккен ұлттық желісін құруға тырысты. Ол қайда барса да, жергілікті сиқыршылар клубына ұзақ әңгіме жасап, сөз сөйлеп, әдетте мүшелері үшін өз есебінен банкет ұйымдастырды. Ол "Сиқыршылар клубтары әдетте кішкентай: олар әлсіз, бірақ егер біз оларды бір үлкен ұйымға біріктірсек, қоғам күшеретін болар еді, бұл кішкентай клубтарды күшті және маңызды ететін болар еді. Мүшелер қайда болса да, құтқауға келеді және қаладан қалаға экспазерлерді және басқа да жағымсыз адамдарды іздеуге арналған жедел желіге қол жеткізеді" деді. 1916 жылдың көп бөлігінде, варьете турнесі кезінде Гудини S. A. M. қосылу үшін жергілікті сиқыршылар клубтарын өз есебінен тартып алды, ұйымның әлсіз екенін сезінді. Гудини Буффало, Детройт, Питтсбург және Канзас-Ситидегі топтарды қосылуға көндірді. Лондон болғандай, ол сиқыршыларды қосылуға көндірді. Буффало клубы қоғамның бірінші филиалы (кейінірек жиналысы) ретінде қосылды. Chicago Assembly No. 3, аталымынан көрініп тұрғандай, S. A. M. құрған үшінші аймақтық клуб болды, жиналыстары енді...

When Weiss became a professional magician he began calling himself "Harry Houdini", after the French magician Jean Eugène Robert Houdin, after reading Robert Houdin's autobiography in 1890. Weiss incorrectly believed that an i at the end of a name meant "like" in French. However, "i" at the end of the name means "belong to" in Hungarian. In later life, Houdini claimed that the first part of his new name, Harry, was an homage to American magician Harry Kellar, who he also admired, though it was likely adapted from "Ehri", a nickname for "Ehrich", which is how he was known to his family. When he was a teenager, Houdini was coached by the magician Joseph Rinn at the Pastime Athletic Club. Houdini began his magic career in 1891, but had little success. He appeared in a tent act with strongman Emil Jarrow. He performed in dime museums and sideshows, and even doubled as "The Wild Man" at a circus. Houdini focused initially on traditional card tricks. At one point, he billed himself as the "King of Cards". Some – but not all – professional magicians would come to regard Houdini as a competent but not particularly skilled sleight of hand artist, lacking the grace and finesse required to achieve excellence in that craft. He soon began experimenting with escape acts. In the early 1890s, Houdini was performing with his brother "Dash" (Theodore) as "The Brothers Houdini". The brothers performed at the Chicago World's Fair in 1893 before returning to New York City and working at Huber's Dime Museum for "near starvation wages". He succeeded in baffling the police so effectively that he was booked at the Alhambra for six months. His show was an immediate hit and his salary rose to $300 a week (300.0 in 1900 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Between 1900 and 1920 he appeared in theatres all over Great Britain performing escape acts, illusions, card tricks and outdoor stunts, becoming one of the world's highest paid entertainers. He also toured the Netherlands, Germany, France, and Russia and became widely known as "The Handcuff King". In each city, Houdini challenged local police to restrain him with shackles and lock him in their jails. In many of these challenge escapes, he was first stripped nude and searched. In Moscow, he escaped from a Siberian prison transport van, Houdini won the case when he opened the judge's safe (he later said the judge had forgotten to lock it). With his new found wealth, Houdini purchased a dress said to have been made for Queen Victoria. He then arranged a grand reception where he presented his mother in the dress to all their relatives. Houdini said it was the happiest day of his life. In 1904, Houdini returned to the U. S. and purchased a house for $25,000 (25000.0 in 1904 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), a brownstone at 278 W. 113th Street in Harlem, New York City. While on tour in Europe in 1902, Houdini visited Blois with the aim of meeting the widow of Emile Houdin, the son of Jean Eugène Robert Houdin, for an interview and permission to visit his grave. He did not receive permission but still visited the grave. Houdini believed that he had been treated unfairly and later wrote a negative account of the incident in his magazine, claiming he was "treated most discourteously by Madame W. Emile Robert Houdin". In 1906, Houdini created his own publication, the Conjurers' Monthly Magazine. It was a competitor to The Sphinx, but was short lived and only two volumes were released until August 1908. Magic historian Jim Steinmeyer has noted that "Houdini couldn't resist using the journal for his own crusades, attacking his rivals, praising his own appearances, and subtly rewriting history to favor his view of magic." From 1907 and throughout the 1910s, Houdini performed with great success in the United States. He freed himself from jails, handcuffs, chains, ropes, and straitjackets, often while hanging from a rope in sight of street audiences. Because of imitators, Houdini put his "handcuff act" behind him on January 25, 1908, and began escaping from a locked, water filled milk can. The possibility of failure and death thrilled his audiences. Houdini also expanded his repertoire with his escape challenge act, in which he invited the public to devise contraptions to hold him. These included nailed packing crates (sometimes lowered into water), riveted boilers, wet sheets, mail bags, and even the belly of a whale that had washed ashore in Boston. Brewers in Scranton, Pennsylvania, and other cities challenged Houdini to escape from a barrel after they filled it with beer. Many of these challenges were arranged with local merchants in one of the first uses of mass tie in marketing. Rather than promote the idea that he was assisted by spirits, as did the Davenport Brothers and others, Houdini's advertisements showed him making his escapes via dematerializing, although Houdini himself never claimed to have supernatural powers. After much research, Houdini wrote a collection of articles on the history of magic, which were expanded into The Unmasking of Robert Houdin published in 1908. In this book he attacked his former idol Robert Houdin as a liar and a fraud for having claimed the invention of automata and effects such as aerial suspension, which had been in existence for many years. Many of the allegations in the book were dismissed by magicians and researchers who defended Robert Houdin. Magician Jean Hugard would later write a full rebuttal to Houdini's book. Houdini introduced the Chinese Water Torture Cell at the Circus Busch in Berlin, Germany, on September 21, 1912. He was suspended upside down in a locked glass and steel cabinet full to overflowing with water, holding his breath for more than three minutes. He would go on performing this escape for the rest of his life. During his career, Houdini explained some of his tricks in books written for the magic brotherhood. In Handcuff Secrets (1909), he revealed how many locks and handcuffs could be opened with properly applied force, others with shoestrings. Other times, he carried concealed lockpicks or keys. When tied down in ropes or straitjackets, he gained wiggle room by enlarging his shoulders and chest, moving his arms slightly away from his body. He had purchased this trick from the magician Charles Morritt. In 1923, Houdini became president of Martinka & Co., America's oldest magic company. The business is still in operation today. He also served as president of the Society of American Magicians ( S. A. M.) from 1917 until his death in 1926. Founded on May 10, 1902, in the back room of Martinka's magic shop in New York, the Society expanded under the leadership of Harry Houdini during his term as national president from 1917 to 1926. Houdini was magic's greatest visionary. He sought to create a large, unified national network of professional and amateur magicians. Wherever he traveled, he gave a lengthy formal address to the local magic club, made speeches, and usually threw a banquet for the members at his own expense. He said "The Magicians Clubs as a rule are small: they are weak but if we were amalgamated into one big body the society would be stronger, and it would mean making the small clubs powerful and worthwhile. Members would find a welcome wherever they happened to be and, conversely, the safeguard of a city to city hotline to track exposers and other undesirables". For most of 1916, while on his vaudeville tour, Houdini had been recruitingat his own expenselocal magic clubs to join the S. A. M. in an effort to revitalize what he felt was a weak organization. Houdini persuaded groups in Buffalo, Detroit, Pittsburgh, and Kansas City to join. As had happened in London, he persuaded magicians to join. The Buffalo club joined as the first branch, (later assembly) of the Society. Chicago Assembly No. 3 was, as the name implies, the third regional club to be established by the S. A. M., whose assemblies now number in the hundreds. In 1917, he signed Assembly Number Three's charter into existence, and that charter and this club continue to provide Chicago magicians with a connection to each other and to their past. Houdini dined with, addressed, and got pledges from similar clubs in Detroit, Rochester, Pittsburgh, Kansas City, Cincinnati and elsewhere. This was the biggest movement ever in the history of magic. In places where no clubs existed, he rounded up individual magicians, introduced them to each other, and urged them into the fold. By the end of 1916, magicians' clubs in San Francisco and other cities that Houdini had not visited were offering to become assemblies. He had created the richest and longest surviving organization of magicians in the world. It now embraces almost 6,000 dues paying members and almost 300 assemblies worldwide. In July 1926, Houdini was elected for the ninth successive time President of the Society of American Magicians. Every other president has only served for one year. He also was President of the Magicians' Club of London. In the final years of his life (1925/26), Houdini launched his own full evening show, which he billed as "Three Shows in One: Magic, Escapes, and Fraud Mediums Exposed".

Daily Mirror сынағы

1904 жылы Лондонның Daily Mirror газеті Гудиниге Бримгемдік құлыпшы Натаниел Харттың бес жыл бойы жасаған арнайы қолқаптардан құтылуға шақыру жасады. Гудини 17 наурызда Лондонның Ипподром театрындағы таңғы қойылымда бұл сынақты қабылдады. Бұл оқиғаға 4000-қа жуық адам және 100-ден астам журналист келді. Қашу әрекеті бір сағаттан асып кетті, осы уақыт ішінде Гудини өзінің "көлеңке үйінен" (оның қашу әдісін жасыру үшін пайдаланған кішкентай экран) бірнеше рет шықты. Бір сәтте ол пальтосын шешу үшін қолқаптарды ашуға рұқсат сұрады. "Айна" газетінің өкілі Фрэнк Паркер бұған бас тартып, Гудини қолқаптардың қалай ашылатынын көрсе, ол артықшылыққа ие болатынын айтты. Гудини дереу қалта пышағын алып, тістерімен ұстап, оның көмегімен денесінен пальтосын кесіп алды. 56 минуттан кейін Гудинидің әйелі сахнаға шығып, оны сүйді. Көптеген адамдар оның аузында арнайы қолқаптарды ашу кілті бар деп ойлады. Алайда, кейін Бесс сахнаға мүлдем кірмегендігі және алты дюймдік кілттің өлшеміне байланысты бұл теорияның ықтимал еместігі айтылды. Содан кейін Гудини көшпелі артына қайтты. Бір сағат он минуттан кейін Гудини босап шықты. Ол жылап, қуанып, жұрттың иығына көтеріліп жүрді. Ол кезде Гудини бұл оның мансабындағы ең қиын қашулардың бірі болғанын айтты. Гудинидің өлімінен кейін оның досы Мартин Бек Уилл Голдстонның "Құпия адамдар туралы сенсациялық әңгімелер" кітабында Гудини сол күні сынақтан өткенін және әйелі Бесске көмек сұрағанын мойындады. Голдстон Бесс кілтті "Айна" газетінің өкілінен сұрап, содан кейін оны су стаканында Гудиниге бергенін мәлімдеді. "Гудинидің құпия өмірі" кітабында арнайы жасалған "Айна" қолқаптарын ашу үшін қажетті кілттің алты дюймдік болғаны және оны бір стакан суға тымызын жеткізуге болмайтыны жазылған. Голдстон өзінің айтқанына дәлел келтірмеді, ал көптеген заманауи өмірбаян жазушылар (әсіресе қолқаптардың ерекше дизайнында) "Айна" сынағы Гудинидің өзі ұйымдастырғанын және оның қашу үшін күресі таза шоу екенін көрсететін дәлелдер тапты. Джеймс Рэнди қолқаптарды ашудың жалғыз жолы кілтті пайдалану екенін айтады және егер Гудини қашып құтылмаса, бұл "Айна" газеті мен Гудини үшін де "жағымсыз" болар еді деп болжайды. Осындай "Айна" қолқаптарының толық көшірмесі және оларға арналған Брама стиліндегі кілттің көшірмесі Пенсильвания штатының Скрантон қаласындағы Гудини мұражайында қойылған. Бұл қолқаптар әлемдегі барлығы алты дананың бірі саналады, олардың кейбіреулері көрмеге қойылмаған.

In 1904, the London Daily Mirror newspaper challenged Houdini to escape from special handcuffs that it claimed had taken Nathaniel Hart, a locksmith from Birmingham, five years to make. Houdini accepted the challenge for March 17 during a matinée performance at London's Hippodrome theatre. It was reported that 4000 people and more than 100 journalists turned out for the much hyped event. The escape attempt dragged on for over an hour, during which Houdini emerged from his "ghost house" (a small screen used to conceal the method of his escape) several times. At one point he asked if the cuffs could be removed so he could take off his coat. The Mirror representative, Frank Parker, refused, saying Houdini could gain an advantage if he saw how the cuffs were unlocked. Houdini promptly took out a penknife and, holding it in his teeth, used it to cut his coat from his body. Some 56 minutes later, Houdini's wife appeared on stage and gave him a kiss. Many thought that in her mouth was the key to unlock the special handcuffs. However, it has since been suggested that Bess did not in fact enter the stage at all, and that this theory is unlikely due to the size of the six inch key. Houdini then went back behind the curtain. After an hour and ten minutes, Houdini emerged free. As he was paraded on the shoulders of the cheering crowd, he broke down and wept. At the time, Houdini said it had been one of the most difficult escapes of his career. After Houdini's death, his friend Martin Beck was quoted in Will Goldston's book, Sensational Tales of Mystery Men, admitting that Houdini was tested that day and had appealed to his wife, Bess, for help. Goldston goes on to claim that Bess begged the key from the Mirror representative, then slipped it to Houdini in a glass of water. It was stated in the book The Secret Life of Houdini that the key required to open the specially designed Mirror handcuffs was six inches long, and could not have been smuggled to Houdini in a glass of water. Goldston offered no proof of his account, and many modern biographers have found evidence (notably in the custom design of the handcuffs) that the Mirror challenge may have been arranged by Houdini and that his long struggle to escape was pure showmanship. James Randi believes that the only way the handcuffs could have been opened was by using their key, and speculates that it would have been viewed "distasteful" to both the Mirror and to Houdini if Houdini had failed the escape. A full sized construction of the same Mirror Handcuffs, as well as a replica of the Bramah style key for them, are on display to the public at The Houdini Museum in Scranton, Pennsylvania. This set of cuffs is believed to be one of only six in the world, some of which are not on display.

Сүт қашып кетуі мүмкін

1908 жылы Гудини өзінің түпнұсқалық номерін – "Сүт қанынан құтылу" атты өнер көрсетуін ұсынды. Гудини бұл құтылуды жақын арада өзгертіп, сүт қанын ағаш сандыққа қойып, тізбек немесе құлыппен бекітіп көрсетуге көшті. Гудини бұл номерді өзінің тұрақты бағдарламасының бір бөлігі ретінде тек төрт жыл ғана орындады, бірақ ол оның ең танымал номерлерінің бірі болып қала берді. Гудинидің інісі Теодор Хардин 1940 жылдарға дейін сүт қанынан құтылу және оның ағаш сандықтағы нұсқасын орындауын жалғастырды. Америкалық Сиқыр мұражайында Гудини қолданған сүт қаны мен кемедегі жәшік сақталып тұр. Басқа сиқыршылар "Сүт қанынан құтылу" номерінің әртүрлі нұсқаларын ұсынғаннан кейін, Гудини бұл өнер авторлық құқықпен қорғалған деп мәлімдеді және 1906 жылы ең жақын еліктеушісі Джон Клемпертке қарсы сотқа шағымданып берді. Дау соттан тыс шешілді және Клемперт өтініш жазуға келісті.

Қытайдағы судағы азаптау камерасы

1912 жылға қарай, көптеген еліктеушілердің пайда болуы Гудиниді оның сүт қанының әрекетін қытайлық су азаптау камерасымен алмастыруға мәжбүр етті. Осы қашу кезінде Гудинидің аяқтары тізгіштерге бекітіліп, суға толы резервуарға басымен төмен түсірілді. Магони және металдан жасалған камераның алдыңғы жағы шыныдан жасалған, көрермендер Гудиниді анық көре алатын. Тізгіштер камераның жоғарғы бөлігіне бекітілген, ал перде оның қашуын жасырды. Азаптау камерасының алғашқы нұсқасында металл тор төмен түсіріліп, Гудини оның ішіне жабылды. Бұл қашуды қиындатқанмен, тор Гудиниге бұрылуға мүмкіндік бермеді, ал тордың өзі алдыңғы шыны сынған жағдайда қорғаныш қызметін атқарды. Алғашқы камера Англияда салынған, ол жерде Гудини алғаш рет "Гудини басымен төңкерілген" деп аталатын бір актілік пьесасының бөлігі ретінде бір адамдық көрермендер алдында қашуды көрсетті. Бұл әсерге авторлық құқық алу және еліктеушілерді сотқа беру үшін негіз жасау мақсатында жасалды, ол да солай болды. Қашу "Қытайлық су азаптау камерасы" немесе "Су азаптау камерасы" деп жарнамаланғанымен, Гудини оны әрқашан "Басымен төңкерілген" немесе "БТТ" деп атады. БТТ-нің алғашқы ресми көрсетілімі 1912 жылдың 21 қыркүйегінде Берлиндегі Буш циркінде өтті. Гудини 1926 жылы қайтыс болғанға дейін осы қашуды көрсетуді жалғастырды. Оның қашулары туралы фильмдер Пенсильвания штатының Скрантон қаласындағы Гудини мұражайында да көрсетіледі. Бір рет қашу кезінде қатты желде ғимаратқа соғылып қалғаннан кейін, Гудини қажет болған жағдайда ғимараттан алыстату үшін аяғына көрінетін қауіпсіздік сымымен қашуды көрсетті. Басымен төңкерілген қашу идеясын Гудиниге Рэндольф Осборн Дуглас (1895 жылдың 31 наурызы – 1956 жылдың 5 желтоқсаны) есімді жас бала ұсынды, олар Шеффилдтің Империя театрындағы қойылымда кездескен.

Тірідей көмілген

Гудини өзінің мансабында тірідей көмілу трюгінің кем дегенде үш нұсқасын орындады. Біріншісі 1915 жылы Санта-Ана, Калифорнияда болды және ол оның өміріне қауіп төндірді. Гудини ешқандай табытсыз, алты фут тереңдіктегі шұңқырға жерленді. Ол бетке қарай қазып, жер бетіне шығуға тырысқанда шаршап, үрейленіп, көмекке шақырды. Оның қолы соңында жер бетінен шыққанда, ол есінен танып, көмекшілері оны қабірден шығарып алды. Гудини күнделігінде бұл қашудың "өте қауіпті" екенін және "жердің салмағы өлтіруге айналады" деп жазды. Гудинидің тірідей көмілудің екінші нұсқасы – мистикалық египеттік орындаушы Рахман Бейді әшкерелеу үшін жасалған шыдамдылық сынағы болды, ол бір сағат бойы белгілі бір табытта қалу үшін табиғаттан тыс күштерді қолданамын деп мәлімдеді. Гудини 1926 жылдың 5 тамызында Бейді жеңіп, Нью-Йорктегі Шелтон қонақ үйінің бассейнінде бір жарым сағатқа жабық табытта қалды. Гудини бұл жетістікке ешқандай алдау немесе табиғаттан тыс күш қолданбағанын, тек тынысын бақылағанын айтты. Ол бұл трюкті 1926 жылдың 28 қыркүйегінде Массачусетс штатының Вустер қаласындағы YMCA-да қайталады, бұл жолы бір сағат он бір минутқа жабық қалды. Гудинидің соңғы тірідей көмілуі – оның кешкі шоуында көрсетілген күрделі сахналық қашу болды. Гудини құтылу үшін құлдыққа байланып, табытқа салынып, содан кейін құмға толы үлкен резервуарға көмілді. Бұл қашуды жарнамалайтын плакаттар бар (Бейдің сынауына сілтеме жасай отырып, "Египет факирлері жеңіліске ұшырады!" деп мақтанды), бірақ Гудини сахнада тірідей көмілген күйде орындаған-орындамағаны белгісіз. Бұл трюк оның 1927 жылғы маусымының басты қашуы болуы керек еді, бірақ Гудини 1926 жылдың 31 қазанында қайтыс болды. Гудини тірідей көмілу үшін жасаған қола табыт оның денесін Хэллоуинде қайтыс болғаннан кейін Детройттен Нью-Йоркке тасымалдау үшін пайдаланылды.

Кино мансабы

1906 жылы Гудини вадевильдік қойылымдарының бөлігі ретінде сыртқы қашуларын көрсетуді бастады. Бостонда ол «Гудини Хакеншмидтті жеңді» деген қысқа фильмді ұсынды. Георг Хакеншмидт сол кездегі белгілі күрескер еді, бірақ олардың бәсекелестігінің мәні беймәлім, себебі фильм жоғалып кетті. 1909 жылы Гудини «Cinema Lux» кинотеатры үшін Парижде «Париждегі атақты Гудинидің тамаша ерліктері» фильмін түсірді. Фильмде Гудинидің бірнеше танымал қашулары көрсетілді, оның ішінде қысымшыл жеңнен және су астындағы қолшаптан қашулары. Сол жылы Гудиниге «Теңіз астындағы 20 000 лига» фильмінің нұсқасында капитан Немо рөлі ұсынылды, бірақ жоба өндіріске енбеді. Гудинидің Уортон/Халықаралық сериалдық фильмі «Мираның құпияларында» арнайы эффекттерге кеңесші болғаны туралы жиі қате ақпарат таралды, себебі Гарри Гроссман, «Шебер құпиясы» режиссері, сол кезде Итакада сериал түсірген. Сериалдың кеңесшілері – Херевард Каррингтон мен Алистер Кроули. 1918 жылы Гудини фильм өндіруші Б.А. Рольфпен 15 бөлімнен тұратын «Шебер құпиясы» сериалына (1918 жылдың қарашасында шықты) қатысуға келісім жасады. Сол кездегідей, фильм сериалымен бірге роман да жарық көрді. Қаржылық қиындықтарға байланысты Б.А. Рольф Продакшнс жабылды, бірақ «Шебер құпиясы» Гудиниді «Famous Players–Lasky Corporation/Paramount Pictures» компаниясымен келісімге келтірді, ол үшін ол екі фильм түсірді: «Қаһарлы ойын» (1919) және «Үрей аралы» (1920). «Қаһарлы ойын» Гудинидің толық метражды алғашқы фильмі және оның ең жақсысы саналады. Нитрат пленканың өртке оңай тұтануы және сақталу деңгейінің төмендігіне байланысты, кинотарихшылар бұл фильмді жоғалған деп есептеді. Бір данасы жеке коллекционердің қорында жасырын сақталған, оны сиқыршылардың шағын тобы ғана көрген. Пенсильвания штатының Скрантон қаласындағы Гудини мұражайының қызметкерлері Дик Брукс пен Дороти Дитрих коллекционердің шақыруымен оны екі рет көрген. Көп жылдық әрекеттен кейін олар оны «Turner Classic Movies» компаниясына сатуға көндірді, ол 71 минуттық фильмді толық қалпына келтірді. 96 жыл бойы көпшілікке көрсетілмеген фильм 2015 жылдың 29 наурызында ТКМ Голливудтағы жылдық 4 күндік фестивалінің басты оқиғасы ретінде көрсетілді. «Қаһарлы ойын» фильміне әуедегі трюк түсіріліп жатқанда, екі ұшақ ортада соқтығысып, Гудиниді сомдаған каскадер бір ұшақтан арқанмен ілінген күйде қалды. Бұл драматикалық «камераға түсірілген» сәтті жарнамалауға көп көңіл бөлінді, тіпті ұшақтан ілінгеннің өзі Гудини болды деп мәлімделді. Бұл фильмдерді Лос-Анджелесте түсіріп жатқанда Гудини Лорел каньонында үй жалдады. Голливудта екі фильм түсіргеннен кейін Гудини Нью-Йоркке оралып, «Houdini Picture Corporation» деп аталатын өзінің кино өндіріс компаниясын құрды. Ол «The Man from Beyond» (1921) және «Haldane of the Secret Service» (1923) фильмдерінің продюсері және басты рөлде ойнады. Ол сондай-ақ «Фильмді дамыту корпорациясы» (FDC) деп аталатын өзінің кинозертханалық бизнесін құрды, жаңа кинофильмдерді дамыту процесіне тікелей қатысты. Гудинидің ағасы Теодор Хардин компанияны басқару үшін өзінің сиқыршы және қашу суретшісі мансабынан бас тартты. Сиқыршы Гарри Келлар ірі инвестор болды. 1919 жылы Гудини кино түсіру үшін Лос-Анджелеске көшіп келді. Ол 2435 Лорел Каньон бульварында, Ральф М. Уокерге тиесілі үйге қоныстанды. Гудиниге арналған құрмет – Гудини есімімен аталған үй 2400 Лорел-Каньон бульварында орналасқан. Бұрын бұл жерде Уолкердің өзі тұрған. Гудини бұл үйді өзінің үйі етіп алды ма, жоқ па деген мәселе даулы. Гудинидің үйі болғаны айтылса да, басқалары «ол ешқашан мүлікке аяқ баспаған» деп қарсылық білдіреді. Бұл Бесс өткізген кештерге немесе сеанстарға байланысты, ол Уолкерлердің үйінде осындай шаралар ұйымдастырған. Шын мәнінде, қонақ үйі Лорел каньонынан үлкен үйдің аумағына өтетін туннельге жалғасқан лифтпен жабдықталған (қақпақ салынған болса да, туннель әлі де бар). Гудинидің актерлік мансабы да, FDC де табысқа жетпеді, ол 1923 жылы кино бизнесін тастап, «пайдасы тым аз» деп шағымданады. 2008 жылдың сәуірінде Kino International компаниясы Гудинидің аман қалған үнсіз фильмдерінің DVD жинағын шығарды, оның ішінде «Шебер құпиясы», «Үрей аралы», «Адамның арғы жағы», «Сырлы қызметтегі Холдейн» және «Қаһарлы ойыннан» бес минуттық фрагмент кірді. Жинаққа сондай-ақ 1907 жылдан 1923 жылға дейінгі Гудинидің қашуларынан түсірілген жаңалықтар мен «Париждегі атақты Гудинидің тамаша ерліктері» фильмінің бөлігі де кірді, бірақ ол осылай аталмады.

In 1906, Houdini started showing films of his outside escapes as part of his vaudeville act. In Boston, he presented a short film called Houdini Defeats Hackenschmidt. Georg Hackenschmidt was a famous wrestler of the day, but the nature of their contest is unknown as the film is lost. In 1909, Houdini made a film in Paris for Cinema Lux titled Merveilleux Exploits du Célèbre Houdini à Paris (Marvellous Exploits of the Famous Houdini in Paris). It featured a loose narrative designed to showcase several of Houdini's famous escapes, including his straitjacket and underwater handcuff escapes. That same year Houdini got an offer to star as Captain Nemo in a silent version of 20,000 Leagues Under the Sea, but the project never made it into production. It is often erroneously reported that Houdini served as special effects consultant on the Wharton/International cliffhanger serial The Mysteries of Myra, shot in Ithaca, New York, because Harry Grossman, director of The Master Mystery also filmed a serial in Ithaca at about the same time. The consultants on the serial were pioneering Hereward Carrington and Aleister Crowley. In 1918, Houdini signed a contract with film producer B. A. Rolfe to star in a 15 part serial, The Master Mystery (released in November 1918). As was common at the time, the film serial was released simultaneously with a novel. Financial difficulties resulted in B. A. Rolfe Productions going out of business, but The Master Mystery led to Houdini being signed by Famous Players–Lasky Corporation/Paramount Pictures, for whom he made two pictures, The Grim Game (1919) and Terror Island (1920). The Grim Game was Houdini's first full length movie and is reputed to be his best. Because of the flammable nature of nitrate film and their low rate of survival, film historians considered the film lost. One copy did exist hidden in the collection of a private collector only known to a tiny group of magicians that saw it. Dick Brookz and Dorothy Dietrich of The Houdini Museum in Scranton, Pennsylvania, had seen it twice on the invitation of the collector. After many years of trying, they finally got him to agree to sell the film to Turner Classic Movies, who restored the complete 71 minute film. The film, not seen by the general public for 96 years, was shown by TCM on March 29, 2015, as a highlight of their yearly 4 day festival in Hollywood. While filming an aerial stunt for The Grim Game, two biplanes collided in mid air with a stuntman doubling Houdini dangling by a rope from one of the planes. Publicity was geared heavily toward promoting this dramatic "caught on film" moment, claiming it was Houdini himself dangling from the plane. While filming these movies in Los Angeles, Houdini rented a home in Laurel Canyon. Following his two picture stint in Hollywood, Houdini returned to New York and started his own film production company called the "Houdini Picture Corporation". He produced and starred in two films, The Man from Beyond (1921) and Haldane of the Secret Service (1923). He also founded his own film laboratory business called The Film Development Corporation (FDC), gambling on a new process for developing motion picture film. Houdini's brother, Theodore Hardeen, left his own career as a magician and escape artist to run the company. Magician Harry Kellar was a major investor. In 1919 Houdini moved to Los Angeles to film. He resided in 2435 Laurel Canyon Boulevard, a residence owned by Ralph M. Walker. The Houdini Estate, a tribute to Houdini, is located on 2400 Laurel Canyon Boulevard. Previously home to Walker himself. The Houdini Estate is subject to controversy, in that it is disputed whether Houdini ever actually made it his home. While there are claims it was Houdini's house, others counter that "he never set foot" on the property. It is rooted in Bess's parties or seances, etc. held across the street, she would do so at the Walker mansion. In fact, the guesthouse featured an elevator connecting to a tunnel that crossed under Laurel Canyon to the big house grounds (though capped, the tunnel still exists). Neither Houdini's acting career nor FDC found success, and he gave up on the movie business in 1923, complaining that "the profits are too meager". In April 2008, Kino International released a DVD box set of Houdini's surviving silent films, including The Master Mystery, Terror Island, The Man From Beyond, Haldane of the Secret Service, and five minutes from The Grim Game. The set also includes newsreel footage of Houdini's escapes from 1907 to 1923, and a section from Merveilleux Exploits du Célébre Houdini à Paris, although it is not identified as such.

Ұшқыш

1909 жылы Гудини авиацияға қызығушылық танытты. Ол чилилік авиаторлар Хосе Луис Санчес Беса мен Эмилио Эдуардо Беллодан француздық Voisin бипланын 5000 долларға сатып алды (1907 жылы 5000 доллар қазіргі кезде шамамен <есептелген сомаға> тең) және толық уақытты механик Антонио Брассакты жұмысқа алды. Бір рет апатқа ұшырағаннан кейін, ол 26 қарашада Германияның Гамбург қаласында алғашқы сәтті ұшуын жасады. Келесі жылы Гудини Австралияға саяхат жасады және Австралияда бірінші болып ұшу мақсатымен Voisin бипланын әкелді. Мельбурн тұрғындары жақын арада ұшу машинасының көтерілуін көруге мүмкіндік алады, себебі Гудинидің Voisin бипланы келді және ол [Мельбурндағы] [Жаңа] Опера үйіндегі маусымы аяқталар алдында ұшуға бел буды. 60-80 ат күші бар қозғалтқыш E.N.V. үлгісіне жатады. Машина Диггерс-Рестке орнатылды. "Таблицадағы әңгіме", 1910 жылдың 3 наурызы.

1910 жылдың 18 наурызы

1910 жылы 18 наурызда, жұма күні, қолайсыз ауа райының салдарынан бір айдан астам кешігуден кейін Гудини Австралиядағы алғашқы қозғалтқышты ұшулардың бірін сәтті аяқтады. Ол француздық Voisin бипланымен Виктория штатындағы Diggers Rest-тегі Old Plumpton Paddock-та үш рет ұшты, ұшулардың ұзақтығы 1 минуттан 3,5 минутқа дейін болды. Бір ұшуда 100 фут биіктікке көтеріліп, тағы бір ұшуда екі мильден астам қашықтыққа ұшты. Сол күні болған 30 көрерменнің тоғызы Гудинидің жетістігін куәландыратын сертификатқа қол қойды.

1910 жылдың 21 наурызы

1910 жылғы 21 наурыздағы дүйсенбі күні таңертең шамамен 30 көрермен Худинидің Диггерс Рест аймағында 7 минут 37 секундқа созылған ұшуын тамашалады, ол кемінде 6 мильге дейін, 20 футтан 100 футқа дейінгі биіктікте ұшты. Австралиялық авиатор Базиль Уотсонның әкесі, анасы және кіші қарындасы Венора көрермендердің арасында болды; олардың есімдері Худинидің жетістігін куәландырған сертификаттағы 16 көрерменнің қолтаңбалары тізіміне енгізілді.

Австралиядан кейін

Австралиядағы турларын аяқтағаннан кейін Гудини "Вуазин" ұшағын Англияда сақтауға қойды. Ол келесі концерттік турларында оны қаладан қалаға ұшу үшін пайдаланатынын жариялады, тіпті қолғаппен байланған күйінде одан секіріп түсемін деп уәде берді, бірақ ол қайтадан ешқашан ұшқан жоқ.

Көрініс және дауыс жазбалары

Классикалық әдемі әйел сиқыршы бейнесінен өзгеше, Гудини бойы аласа да денелі, сахнада көбінесе ұзын пальто мен галстукпен шығатын. Көптеген өмірбаян жазушылар оның бойын 5 фут (2 метр) деп көрсетеді, бірақ сипаттамалар әртүрлі. Гудинидің аяқтары сәл қисық болған, бұл оның арқаннан қашу кезінде еркіндік табуына көмектескен. 1997 жылғы «Худини!!! : Эрих Вайстың мансабы» атты өмірбаяндық еңбегінде автор Кеннет Сильверман журналистер Гудинидің мансабының басындағы сыртқы келбетін қалай сипаттағанын былай қорытындылайды:

Гудини 1914 жылғы 29 қазанда Нью-Йорктің Флатбуш қаласында Эдисонның балауыз цилиндрлеріне өзінің дауысын жазған еді. Онда Гудини өзінің әйгілі қытайлық сулы азаптау камерасы үшін бірнеше түрлі кіріспе сөздерін жаттықтырады. Ол сондай-ақ, әпкесі Глэдисқа өлең оқуды ұсынады. Содан кейін Гудини сол өлеңді неміс тілінде оқиды. Алты балауыз цилиндр 1970 жылы қайтыс болған сиқыршы Джон Мулхолландтың коллекциясынан табылды. Олар Дэвид Копперфилд коллекциясының бір бөлігі болып табылады.

Құқықтық мәселелер

1900 жылдың қыркүйегінде Гудиниді Германия полициясы шақырып алды. Ол елде алғаш рет өнер көрсетуі алдында оның қойылымының жалған екеніне күдікпен қарады. Содан кейін Берлинде оны жалаңаш қылып, 300 полиция қызметкерінің алдында қашу көрсетуге мәжбүр етті. Гудиниді "бармақ бұрауыштары, саусақ тізбектері және бес түрлі қол және шынтақ кісендерімен" тығыз байлады. Ол 6 минут ішінде қашып құтылып, кейіннен бұл трюкті жарнамасында пайдаланды. 1901 жылы Кельн қаласындағы газет оны қашу әрекеті үшін полиция офицеріне пара беруге тырысқандығы және тағы бір қойылымға көмектесу үшін азаматтық полиция қызметкеріне ақы төлегендігі туралы айыптады. Гудини газетті және полиция офицерін артық айыптау үшін сотқа берді. Сот процесінде Гудиниден полиция офицерінің қолмен жасаған құлыптарының бірін қандай да құралсыз ашуды сұрады, себебі офицер Гудини оған пара беруге тырысқан деді. Гудини мұны істей алды және сот ісін жеңіп алды.

Жеке өмір

Гудини белсенді масон болып, Нью-Йорктегі St. Cecile Lodge No. 568 ложасының мүшесі болды. 1904 жылы Гудини Гарлемдегі 278 Батыс 113-ші көшедегі Нью-Йорк қаласындағы үйді сатып алды. Ол 1895 жылы салынған бес қабатты, 6,008 шаршы фут үй үшін 25 000 АҚШ долларын (1904 жылы 25 000 АҚШ доллары соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) төледі және онда әйелі Бесспен және басқа да туыстарымен бірге 1926 жылы қайтыс болғанға дейін өмір сүрді. 2018 жылдың наурыз айында ол 3,6 миллион долларға сатып алынды. Тарихи ескерткіштерді сақтау орталығының ғимаратта орнатылған тақтасында: "Сиқыршы 1904 жылдан 1926 жылға дейін мұнда өмір сүрді, алдамшылықтар, театрлық естеліктер мен психикалық құбылыстар және сиқыр туралы кітаптар жинады" деп жазылған. 1919 жылы Гудини кино түсіру үшін Лос-Анджелеске көшіп барды. Ол 2435 Лорел Каньон бульварындағы, досы және іскерлік серіктесі Ральф М. Уокерге тиесілі үйde тұрды, ол көшенің екі жағына да ие болған, 2335 және 2400 нөмірлі үйлерге, соңғы мекенжайда Гудини судан қашуларын жаттықтыратын бассейн болған. 2400 Лорел Каньон бульвары, бұрын 2398 нөмірленген, қазіргі уақытта Гудини есімімен аталады, Гудинидің сол жерде өткізген уақытының құрметіне осылай аталған, сондай-ақ Бесс Гудини оның қайтысынан жылдар өткен соң 500 сиқыршыға той өткізген осы есімдегі меншік. Онжылдықтар бойы тасталып кеткеннен кейін, 2006 жылы Чили-Америка азаматы Хосе Луис Назар бұл меншікті сатып алып, оны бұрынғы сәніне қайтарды.

Өлім

1926 жылғы 31 қазанда Гудини 52 жасында ішек қабынуынан (асқазанның ісігі), мүмкін, аппендицитке байланысты және бір жарым апта бұрын алған қарсы соққылардың салдарынан қайтыс болды. 1926 жылғы 22 қазанда Монреальдегі «Принцесса» театрындағы Гудинидің гримерлік бөлмесінде болған оқиғаның куәгерлері Гудинидің өліміне Джоселин Гордон Уайтхедтің (1895–1954) қатысы болуы мүмкін деп болжады, ол Гудинидің қарнына бірнеше рет соққы берген. Куәгерлер – студенттер Жак Прайс және Сэм Смиловиц (кейде Джек Прайс және Сэм Смайли деп аталған) берген мәлімдемелер көбінесе бір-бірін растады. Прайс Уайтхедтің Гудиниден «Құдайдың кереметтеріне сенетінін-сенбейтінін» және «қарнына соққы беру оған ауыртпайтыны» туралы сұрағанын айтты. Гудини қарнының көп нәрсені көтере алатынын мәлімдеді. Содан кейін Уайтхед «белден төменге өте күшті соққылар берді». Ол кезде Гудини бірнеше күн бұрын өнер көрсету кезінде білігін сындырғандықтан диванда жатқан. Прайс Гудини әр соққыдан қысылып, Уайтхедтің соққысының ортасында тоқтатып, ол жеткілікті деп ым жасап, соққыға дайындалуға мүмкіндік болмағанын, себебі ол Уайтхедтің осылай күшпен соққы беретінін күтпегенін айтты. Егер білігі сынбаған болса, ол диваннан тұрып, өзін қорғауға қолайлырақ жағдайға түсер еді. Кеш бойы Гудини қатты ауырып өнер көрсетті. Ол ұйқысыздыққа шалдыққан және келесі екі күн бойы үнемі ауырсынып жүрді, бірақ медициналық көмекке жүгінбеді. Дәрігерге қаралығанда, оның қызуы жоғары екені және жедел аппендицит диагнозы қойылды, дереу операция жасау ұсынылды. Ол кеңеске құлақ аспай, қойылымды жалғастыруды шешті. 1926 жылғы 24 қазанда Мичиган штатының Детройт қаласындағы «Гаррик» театрына келгенде, ол соңғы өнерін көрсетті. Ол қойылым кезінде есінен танып, бірақ қайта жаңғырып, өнер көрсетуді жалғастырды. Кейін ол Детройт қаласындағы «Грейс» ауруханасына жатқызылды, онда 31 қазанда 52 жасында ішек қабынуынан қайтыс болды. Ол Квинс штатындағы Глендейлдегі «Махпела» зиратына жерленді, оның қабірінде Америкалық фокусниктер қоғамының гербі бейнеленген. 1927 жылы экседреге мүсін қойылды, бұл сирек кездесетін жағдай, себебі еврей зираттарында бейнелі суреттерге тыйым салынған. 1975 жылы вандалдар мүсінді қиратты. 2011 жылға дейін қабірге уақытша мүсіндер орнатылды, содан кейін Пенсильвания штатының Скрантон қаласындағы Гудини мұражайының өкілдері Гудини отбасының және зират басшылығының рұқсатымен тұрақты мүсін орнатты. Америкалық фокусниктер қоғамы осы орынды күтіп-ұстауға жауапкершілік алды, өйткені Гудини ұйымға 5000-6000 мүшелік төлемақысы бар үлкен қаражат қалдырған. Қоғамның деканы Джордж Шиндлер күтімге төлеуді тоқтатты, «Гудини мәңгілік күтім үшін төлеген, бірақ зиратта оны қамтамасыз ететін адам жоқ» деді, сондай-ақ зират операторы Дэвид Джейкобсон «бізге жыл сайын күтім үшін есеп жібереді, бірақ біз оны ешқашан төлемейміз, өйткені ол ешқандай күтім көрсетпейді» деді. Қоғам мүшелері қабірді өздері тазалайды. «Махпела» зиратының операторы Джейкобсон 1988 жылдан бері Гудини отбасының жер учаскесін қалпына келтіру үшін ешқандай төлем жасалмағанын мәлімдеді, ақша зираттың азайып бара жатқан қаражатынан түскенін айтты. Гудинидің әпкесі Глэдис және ағасы Леопольдтің граниттен жасалған ескерткіштері де вандалдардың құрбаны болды. Көп жылдар бойы, соңғы кезге дейін Гудинидің қабірін тек Пенсильвания штатының Скрантон қаласындағы Гудини мұражайының қызметкерлері Дороти Дитрих және Дик Брукс күтіп келді. 2013 жылы Флорида штатының Бока-Ратон қаласында өткен Америкалық фокусниктер қоғамының Ұлттық кеңесінде Дитрих пен Брукстың ұсынысы бойынша Гудини қабірінің күтімі мен жөндеуі үшін қаржылық жауапкершілікті өз мойнына алуға дауыс берілді. «Махпела» зиратының басқаруындағы жер учаскесі өзгермейді, бірақ Америкалық фокусниктер қоғамы Пенсильваниядағы Гудини мұражайының көмегімен жөндеу жұмыстарын жүргізеді. Гудинидің жесірі Бесс 1943 жылғы 11 ақпанда Калифорния штатының Нидлс қаласында Лос-Анджелестен Нью-Йоркке бара жатқан пойызбен келе жатып 67 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол күйеуінің қасына жерленгісі келген, бірақ оның орнына Нью-Йорк штатының Вестчестер округіндегі «Аспан қақпасы» зиратында, солтүстікке қарай 35 миль жерде жерленді, өйткені оның католик отбасы оны еврей зиратында жерлеуге рұқсат бермеді.

Houdini died on October 31, 1926 at the age of 52 from peritonitis (swelling of the abdomen), possibly related to appendicitis and possibly related to punches to his stomach he had received about a week and a half earlier. Witnesses to an incident at Houdini's dressing room in the Princess Theatre in Montreal on October 22, 1926, speculated that Houdini's death was caused by Jocelyn Gordon Whitehead (1895–1954), who repeatedly struck Houdini's abdomen. The accounts of the witnesses, students named Jacques Price and Sam Smilovitz (sometimes called Jack Price and Sam Smiley), generally corroborated each other. Price said that Whitehead asked Houdini "if he believed in the miracles of the Bible" and "whether it was true that punches in the stomach did not hurt him". Houdini offered a casual reply that his stomach could endure a lot. Whitehead then delivered "some very hammer like blows below the belt". Houdini was reclining on a couch at the time, having broken his ankle while performing several days earlier. Price said that Houdini winced at each blow and stopped Whitehead suddenly in the midst of a punch, gesturing that he had had enough, and adding that he had had no opportunity to prepare himself against the blows, as he did not expect Whitehead to strike him so suddenly and forcefully. Had his ankle not been broken, he would have risen from the couch into a better position to brace himself. Throughout the evening, Houdini performed in great pain. He had insomnia and remained in constant pain for the next two days, but did not seek medical help. When he finally saw a doctor, he was found to have a fever of and acute appendicitis, and was advised to have immediate surgery. He ignored the advice and decided to go on with the show. When Houdini arrived at the Garrick Theater in Detroit, Michigan, on October 24, 1926, for what would be his last performance, he had a fever of Despite the diagnosis, Houdini took the stage. He was reported to have passed out during the show, but was revived and continued. Afterwards, he was hospitalized at Detroit's Grace Hospital where he died from peritonitis on October 31, aged 52. He was interred in the Machpelah Cemetery in Glendale, Queens, with the crest of the Society of American Magicians inscribed on his grave site. A statuary bust was added to the exedra in 1927, a rarity, because graven images are forbidden in Jewish cemeteries. In 1975, the bust was destroyed by vandals. Temporary busts were placed at the grave until 2011 when a group from the Houdini Museum in Scranton, Pennsylvania, placed a permanent bust with the permission of Houdini's family and of the cemetery. The Society of American Magicians took responsibility for the upkeep of the site, as Houdini had willed a large sum of money to the organization he had grown from one club to 5,000–6,000 dues paying membership worldwide. The payment of upkeep was abandoned by the society's dean George Schindler, who said "Houdini paid for perpetual care, but there's nobody at the cemetery to provide it", adding that the operator of the cemetery, David Jacobson, "sends us a bill for upkeep every year but we never pay it because he never provides any care." Members of the Society tidy the grave themselves. Machpelah Cemetery operator Jacobson said that they "never paid the cemetery for any restoration of the Houdini family plot in my tenure since 1988", claiming that the money came from the cemetery's dwindling funds. The granite monuments of Houdini's sister, Gladys, and brother, Leopold were also destroyed by vandals. For many years, until recently, the Houdini grave site has been only cared for by Dorothy Dietrich and Dick Brookz of the Houdini Museum in Scranton, Pennsylvania. The Society of American Magicians, at its National Council Meeting in Boca Raton, Florida, in 2013, under the prompting of Dietrich and Brookz, voted to assume the financial responsibilities for the care and maintenance of the Houdini Gravesite. While the actual plot will remain under the control of Machpelah Cemetery management, the Society of American Magicians, with the help of the Houdini Museum in Pennsylvania, will be in charge of the restoration. Houdini's widow, Bess, died of a heart attack on February 11, 1943, aged 67, in Needles, California, while on a train en route from Los Angeles to New York City. She had expressed a wish to be buried next to her husband, but instead was interred 35 miles due north at the Gate of Heaven Cemetery in Westchester County, New York, as her Catholic family refused to allow her to be buried in a Jewish cemetery.

Ұсынылған эксгумация

2007 жылғы 22 наурызда Гудинидің шөбере інісі (оның ағасы Теоның немересі) Джордж Хардин, Гудиниді спиритуалистер өлтірген болуы мүмкін екенін анықтау үшін, оның денесін қайта қазуға соттан рұқсат сұрайтынын жариялады, бұл идея "Гудинидің құпия өмірі" атты кітапта айтылған болатын. Скрантондағы Гудини мұражайына жасаған мәлімдемесінде Бесс Гудинидің отбасы бұл өтінішке қарсылық білдіріп, оның кітапты жарнамалау мақсатындағы әрекет екенін мәлімдеді. "Вашингтон Пост" газеті бұл баспасөз конференциясын Гудини отбасы ұйымдастырмағанын хабарлады. Газеттің мәліметінше, бұл шараны кітап авторлары Уильям Калуш пен Ларри Сломан ұйымдастырған, олар кітапты насихаттау үшін Dan Klores Communications атты қоғамдық қатынастар фирмасын жалдаған. 2008 жылы осы мәселеге қатысты тараптар денесін қайта қазу үшін заңдық құжаттарды ұсынбағаны белгілі болды.

Мұра

Худинидің қайтыс болғаннан кейін өнерге оралған ағасы Теодор Хардин, оның мүліктері мен реквизиттерін мұра етті. Худинидің өсиеті бойынша Хардин қайтыс болғаннан кейін барлық заттар "күйдіріліп, жойылсын" делінген. 1940 жылдары Хардин коллекцияның көп бөлігін, соның ішінде судағы азаптау камерасын, сиқыршы және Худинидің жанкүйері Сидни Холлис Раднерге сатты. Раднер коллекцияның ең бағалы бөліктерін Онтариодағы Ниагара шарлауындағы Худини сиқырлы даңқ залында көрсетуге рұқсат берді. 1995 жылы мұражай өртеніп кетті. Судағы азаптау камерасының металл қаңқасы сақталып қалды және оны иллюзия шебері Джон Гоган қалпына келтірді. Өрттен аман қалған көптеген реквизиттер – айна қолшаптар, Худинидің түпнұсқа қорабы, сүт қаны мен корсет, 1999 және 2008 жылдары аукционға шығарылды. Раднер коллекциясының көп бөлігін Висконсин штатының Апплтон қаласындағы Отагами мұражайына мұрағаттау үшін берді, бірақ 2003 жылы қайтарып алып, 2004 жылдың 30 қазанында Лас-Вегаста аукционға сатты. Худини "керемет коллекционер" болды және өзінің көптеген жинағы мен сиқыр және спиритизм туралы құжаттарды Конгресс кітапханасына мұра етті, ол киберкеңістіктегі Худини коллекциясының негізіне айналды. Худинидің кітаптар жинауы туралы эссе "Кітап коллекционері" журналында жарияланды. 1934 жылы Худинидің американдық және британдық театр материалдарының көп бөлігі, оның іскерлік және жеке құжаттары, сондай-ақ басқа сиқыршылардың коллекциялары театр магнаты Мессмор Кендаллға мүлік бойынша қарыздарды өтеу үшін сатылды. 1958 жылы Кендалл өзінің коллекциясын Остиндегі Техас университетінің Хоблицселл театр кітапханасына сыйға тартты. 1960 жылдары Хоблицселл кітапханасы Гарри Рэнсом орталығының бөлігіне айналды. Худинидің кең коллекциясында Реджинальд Скоттың 1584 жылғы "Солқыншақтануды ашу" кітабының тұңғыш басылымы және Дэвид Гарриктің 1751 жылғы Париж саяхатының күнделігі бар. Худини коллекциясындағы кейбір кескін кітаптары цифрлық форматқа ауыстырылды. Жинақ 2016 жылдың сәуіріне дейін тек қағаздан тұрды, содан кейін Рэнсом орталығы Худинидің тізбегі мен аяқ білезігі бар шар салмағын сатып алды. 2016 жылдың қазанында Худинидің қайтыс болғанына 90 жыл толуына орай Рэнсом орталығы Худини коллекциясын зерттеушілерге көбірек қолжетімді ету үшін қайта каталогтау жұмысын бастады. Жинақ 2018 жылы қайта ашылды, оның анықтамалық құралдары онлайн жарияланды. Худинидің мүліктері мен естеліктерінің көп бөлігі оның әріптесі және досы Джон Мулхолландқа (1898–1970) мұра етілді. 1991 жылы иллюзионист және теледидар орындаушысы Дэвид Копперфилд Мулхолландтың Худиниге қатысты барлық мүлігін Мулхолландтың мұрагерлерінен сатып алды. Бұл қазір Копперфилдтің Лас-Вегастағы бас кеңсесіндегі қоймасында сақталып, мұрағатталған. Онда Худиниге қатысты естеліктердің ең үлкен коллекциясы бар, онда Худини мен басқа сиқыршылардың шамамен 80 000 дана естеліктері, Худинидің сахналық реквизиттері, қайта құрастырылған судағы азаптау шкафы және метаморфоз жәшігі сақталған. Ол көпшілікке ашық емес, бірақ шақыру бойынша сиқыршылар, ғалымдар, зерттеушілер, журналистер және тұрақты коллекционерлер үшін экскурсиялар ұйымдастырылады. 1975 жылдың 31 қазанында Худиниге Голливуд Даңқы аллеясындағы 7001 Голливуд бульвары мекенжайында жұлдыз орнатылды. Пенсильвания штатының Скрантон қаласындағы Худини мұражайы өзін "әлемде Худиниге толығымен арналған жалғыз ғимарат" деп таныстырады. Ол жыл бойына жұмыс істейді және Худини фильмдерін, Худини өмірі туралы экскурсияны және сахналық сиқыр шоуын ұсынады. 1991 жылы Дороти Дитрих және Дик Брукс сиқыршылары осы орталықты ашты. Лос-Анджелестегі Сиқырлы қамал – сиқыршылар мен сиқырды ұнататындарға арналған түнгі клуб, сондай-ақ Сиқырлы өнер академиясының клубы, онда сиқыршы Мисти Ли Худини сеанстарын өткізеді. Будапешттегі Буда қамалындағы Дисц алаңының 11-үйінде орналасқан Худини үйі – мұражай және өнер орталығы, ол Еуропадағы Худинидің түпнұсқа бұйымдарының ең үлкен коллекциясын қамтиды деп мәлімдейді. Нью-Йорктегі Худини мұражайы Манхэттендегі Fantasma Magic сауда-саттық жасаушы және сатушы орнында орналасқан. Мұражайда Гарри Худиниге тиесілі көптеген ескі бұйымдар бар. Максорлидің ескі сыра үйінде тарихи құрал-жабдықтардың көптеген бұйымдары, соның ішінде Худинидің қолқаптары бар, олар бар рельсіне бекітілген.

Houdini's brother, Theodore Hardeen, who returned to performing after Houdini's death, inherited his brother's effects and props. Houdini's will stipulated that all the effects should be "burned and destroyed" upon Hardeen's death. Hardeen sold much of the collection to magician and Houdini enthusiast Sidney Hollis Radner during the 1940s, including the water torture cell. Radner allowed choice pieces of the collection to be displayed at The Houdini Magical Hall of Fame in Niagara Falls, Ontario. In 1995, a fire destroyed the museum. The water torture cell's metal frame remained, and it was restored by illusion builder John Gaughan. Many of the props contained in the museum such as the mirror handcuffs, Houdini's original packing crate, a milk can, and a straitjacket, survived the fire and were auctioned in 1999 and 2008. Radner loaned the bulk of his collection for archiving to the Outagamie Museum in Appleton, Wisconsin, but reclaimed it in 2003 and auctioned it in Las Vegas, on October 30, 2004. Houdini was a "formidable collector", and bequeathed many of his holdings and paper archives on magic and spiritualism to the Library of Congress, which became the basis for the Houdini collection in cyberspace. Houdini's book collecting has been explored in an essay in The Book Collector. In 1934, the bulk of Houdini's collection of American and British theatrical material, along with a significant portion of his business and personal papers, and some of his collections of other magicians were sold to pay off estate debts to theatre magnate Messmore Kendall. In 1958, Kendall donated his collection to the Hoblitzelle Theatre Library at the University of Texas at Austin. In the 1960s, the Hoblitzelle Library became part of the Harry Ransom Center. The extensive Houdini collection includes a 1584 first edition of Reginald Scot's Discoverie of Witchcraft and David Garrick's travel diary to Paris from 1751. Some of the scrapbooks in the Houdini collection have been digitized. The collection was exclusively paper based until April 2016, when the Ransom Center acquired one of Houdini's ball weights with chain and ankle cuff. In October 2016, in conjunction with the 90th anniversary of the death of Houdini, the Ransom Center embarked on a major re cataloging of the Houdini collection to make it more visible and accessible to researchers. The collection reopened in 2018, with its finding aids posted online. A large portion of Houdini's estate holdings and memorabilia was willed to his fellow magician and friend John Mulholland (1898–1970). In 1991, illusionist and television performer David Copperfield purchased all of Mulholland's Houdini holdings from Mulholland's estate. These are now archived and preserved in Copperfield's warehouse at his headquarters in Las Vegas. It contains the world's largest collection of Houdini memorabilia and preserves approximately 80,000 items of memorabilia of Houdini and other magicians, including Houdini's stage props and material, his rebuilt water torture cabinet and his metamorphosis trunk. It is not open to the public, but tours are available by invitation to magicians, scholars, researchers, journalists and serious collectors. In a posthumous ceremony on October 31, 1975, Houdini was given a star on the Hollywood Walk of Fame at 7001 Hollywood Blvd. The Houdini Museum in Scranton, Pennsylvania, bills itself as "the only building in the world entirely dedicated to Houdini". It is open to the public year round by reservation. It includes Houdini films, a guided tour about Houdini's life and a stage magic show. Magicians Dorothy Dietrich and Dick Brookz opened the facility in 1991. The Magic Castle in Los Angeles, California, a nightclub for magicians and magic enthusiasts, as well as the clubhouse for the Academy of Magical Arts, features Houdini séances performed by magician Misty Lee. The House of Houdini is a museum and performance venue located at 11, Dísz square in the Buda Castle in Budapest, Hungary. It claims to house the largest collection of original Houdini artifacts in Europe. The Houdini Museum of New York is located at Fantasma Magic, a retail magic manufacturer and seller located in Manhattan. The museum contains several hundred pieces of ephemera, most of which belonged to Harry Houdini. In McSorley's Old Ale House, there are many items of historical paraphernalia, including a pair of Houdini's handcuffs, which are connected to the bar rail.