Кіріспе
Британдық конституциялық құқықтағы титул – Лорд-протектор (көпше түрі: Лордтар Протекторы) – мемлекет басшысы үшін қолданылған атау. Бұл титул британдық мемлекет басшыларына ресми түрде бекітілген шіркеуге қатысты да берілген. Кейде бұл атау басқа уақытша қызметтерді атқарушыларға да қолданылған, мысалы, қатысудан тыс монархтың орнына әрекет ететін регентке.
Lord Protector (plural: Lords Protector) was a title that has been used in British constitutional law for the head of state. It was also a particular title for the British heads of state in respect to the established church. It was sometimes used to refer to holders of other temporary posts; for example, a regent acting for the absent monarch.
Кромвельден кейінгі кезең
Реставрациядан бері бұл атақ жоғарыда аталған екі жағдайда да қолданылмады. 1811 жылы регенттікке тағайындалған Уэльс принці Джордж "Өзінің Корольдік Шаңырағының Регенті" деп аталды. Джордж Лорд Протекторлар сияқты монархияның биліктерімен жүрді, бірақ атақтың республикалық байланыстары оны ұнатпайтын етті.
Ғимараттың қорғаушысы
"Қорғаншы Иесі" латын сөзі Advocatus-тың, уақытша билеуші (мысалы, монарх) ретінде, шіркеудің көбінесе діни емес мүдделерін қорғайтын мағынасындағы аудармасы ретінде де қолданылған; француз тіліндегі vidame аталымын қарастырыңыз.
Көркем шығармаларда
Мэри Шеллидің "Соңғы адам" романында Ұлыбритания республика болады, оның сайланған мемлекет басшысы Лорд Протектор атағын алды. Бұл атақты Лорд Реймонд және Райланд иеленеді. "Алан Б'Стардтың қарсы тұра алмай өрлеуі" атты "The New Statesman" телесериалының соңғы эпизодында, Б'Стардтың Жаңа патриоттық партиясы Еуропалық экономикалық қауымдастыққа Ұлыбританияның кіруіне байланысты өткізілген арнайы жалпы сайлауда үлкен көпшілік дауысқа ие болғаннан кейін, ол өзі сайлауға түспесе де, қысқа мерзімге Лорд Протектор атағын қабылдауды қарастырды, бірақ парламенттен тыс премьер-министр ретінде қызмет етуге рұқсат берілді. "Вольфвокерлер" мультфильмінде Лорд Протектор басты қарсылас ретінде бейнеленеді, ол Ирландиядағы ағылшын дистопиялық бекінісінің аяусыз тираны болып көрсетіледі, өркениет пен христиан дінін суыққандық, сенімсіздік пен қатыгездік ретінде сипаттайды.