Дербиширдегі Мосс өзені

Кіріспе

Мосс – Англияның Солтүстік-Шығыс Дербишир аймағындағы бұлақ. 1980 жылдары Ротер аңғарының ауылдық паркі салынған кезде, құрылысшылар көлдерді сумен толтыру үшін Мосс бұлағының суын пайдаланды.

Атауы

Өзеннің атауы Moss Beck-тен шыққан, ол "батылған жер арқылы өтетін бұлақ" деген мағынаны білдіреді.

Курс

Өзен Мосс аңғары арқылы ағып өтеді және Гирлейн, Бирли Хей, Форд және Эккингтон ауылдарынан өтеді. Ол Coalpit Wood, Long Wood және Эккингтон паркі сияқты бірнеше орманды аймақтардан өтеді. Мосс өзенінің негізгі салалары – Робин Брук, Оулер Кар Брук, Сикл Брук, Троуэй Брук, Слоудлейн Брук және Риджвей Брук. Мосс өзенінің бастауы Джорданторп паркі жолының (B6057 жолы) шығысында орналасқан. Бұл табиғи бұлақ, ол Coalpit Wood деп аталатын орманды аймақта жатыр. Ағын негізінен шығысқа қарай бағытталған және бірнеше басқа өзендер қосылады, олардың барлығы орманды жерлердегі бұлақтардан басталады. Owler Car Brook солтүстік-батысқа қарай Whinacre Wood, Cook Spring Wood және Owler Car Wood арқылы ағып, оңтүстік жағалауға қосылады, ал көп ұзамай Lightwood-тан оңтүстікке қарай ағып, Newfield Spring Wood арқылы солтүстік жағалауға қосылады. Сикл Брук Троуэйдің батысында басталып, Mires Spring Wood және Brownstorth Wood арқылы ағып, оңтүстік жағалауға қосылады. Төменде, өзен арқылы ford бар жерде, айналасындағы жер орманды емес, бірақ ағаштар кездеседі. Тағы бір сала Чарнок Холлдағы бұлақтардан басталып, Charnock Wood, Carterhall Wood және Ryall's Wood арқылы оңтүстікке қарай ағып, солтүстік жағалауға жетеді, ал Троуэй Брук Троуэйдің шығысында басталып, солтүстікке қарай ағып өтеді. Өзен Гир-Лейн фермасынан өтетін кезде солтүстік жағалауда бірнеше тоғандар пайда болады. Бірли Хей ауылына жақындағанда, ол 1886 жылғыдан әлдеқайда кішірек, өзен қыран жасау фабрикасын қамтамасыз еткен. Бөгеттің төмен жағында XVIII ғасырдың аяғында салынған фабрикамен және қоймамен байланысты II санаттағы кішкентай коттедж орналасқан. Дәнекерлеу тоғаны мен сумен жұмыс істейтін құйманың бөлігі әлі де сақталған, бірақ тізімде жоқ. Көп ұзамай солтүстік жағалауға кішкентай өзен ағып келіп, қосылады. Онда Скелпердің "Кеміршігі мен дөңгелегін" қамтамасыз еткен екі үлкен диірмен тоғаны бар. Көпір Гир-Лейн жолын өзен арқылы Форд-Лейнге жалғастырады, ол кейін өзен мен Форд ауылындағы Робин Брук арқылы өтеді. Робин Брук База Гриннен оңтүстікке қарай ағып, көпірден төмен Мосс өзенінің солтүстік жағалауына қосылады. Бұрынғы қосалқы өзендердің көпшілігі негізгі арнаны бөгеп тастаған. Егер бұрын Ford Wheel-ге қуат берген болса. Өзеннің оңтүстігінде Брамлиден басталып, солтүстікке қарай ағып, тоғанды толтырған тағы бір диірмен тоғаны бар. Ол бір кезде Sough Wheel-ге қуат берген. Карлтон дөңгелек бөгеті Карлтон дөңгелегін қамтамасыз еткен, ол шығысында бөгеті бар тағы бір желідегі тоған. Леди Айданың жолы бөгет болған жерден төмен өтеді, ал өзеннің оңтүстігінде Пламблий кеніші орналасқан, ол 19 ғасырдың аяғындағы көмір кенішінің жақсы үлгісі болғандықтан, ескерткіш ретінде тізілген. Қалдықтарында Seldom Seen машина үйі, Гвибаль желдеткіш үйі, кокс пештерінің қалдықтары және конус тәрізді қоқыс үйіндісі бар. Ол 1875-1914 жылдар аралығында жұмыс істеген. Өзен Экингтонға жақындағанда, Газзауыттар Lane көпірінің жанында тағы бір бөгет бар, ол бұрын 1967 жылы белгісі жоқ Park Mill ұн фабрикасын қамтамасыз еткен. Экингтон газ зауыты өзеннің оңтүстік жағалауында орналасқан, ол кейін A6135 Шеффилд жолы мен B6053 Ротерхам жолының астынан өтеді. Бірінші көпірдің жанында бұрын шлюз болған, ол екінші көпірдің жанында арақ диірменін қамтамасыз еткен, бірақ ғимарат 1923 жылы қиратылған. Өзен Ротерсайд жолының бизнес-паркының солтүстік шетінен өтеді және осы жерден солтүстікке қарай ағатын Ротер өзенінің батыс жағалауына қосылады. Бизнес-парктің оңтүстік шетінде Экингтон кеніші дрейфтік кеніш болды. Өзен Мосбороу есімді қоныстың ежелгі оңтүстік шекарасын құрайды, ол Ротер өзенімен құйылуынан басталып, Риджвей Брук солтүстіктен қосылған Never Fear бөгетінен жоғары орналасқан. Содан кейін өзеннің көп бөлігіне қарай ағып өтеді.

The river flows through the Moss Valley and through the villages of Geerlane, Birley Hay, Ford and Eckington. It passes through several areas of woodland, including Coalpit Wood, Long Wood and Eckington Park. The main tributaries of The Moss are the Robin Brook, the Owler Car Brook, Sickle Brook, Troway Brook, Sloadlane Brook, and Ridgeway Brook. The source of the Moss can be found just to the east of Jordanthorpe Parkway (B6057 road). The source is a natural spring which lies in an area of woodland called Coalpit Wood. The stream flows broadly eastwards, and is joined by several other streams, all rising from springs within woodland. Owler Car Brook flows to the north west through Whinacre Wood, Cook Spring Wood and Owler Car Wood to join the south bank, and soon afterwards, a larger stream flowing southwards from Lightwood through Newfield Spring Wood joins on the north bank. Sickle Brook rises to the west of Troway and flows through Mires Spring Wood and Brownstorth Wood to join on the south bank. Below the junction, where there is a ford across the river, the surrounding land is less wooded, although there are patches of trees. Another tributary rises from springs in Charnock Hall, and flows southwards through Charnock Wood, Carterhall Wood and Ryall's Wood to reach the north bank, and Troway Brook rises to the east of Troway and flows northwards. As the river passes Geer Lane Farm, there are a number of ponds on the northern bank. As it approaches the hamlet of Birley Hay, which is considerably smaller than it was in 1886, the river powered a scythe manufactory. Below the outlet weir is a small grade II listed 18th century cottage which was associated with the manufactory and a warehouse which also dates from the late 18th century. The millpond and part of the water powered forge still exist, but are not listed structures. Soon afterwards, a small river flows northwards to join the south bank. It contains two large mill ponds, which powered the Skelper Forge and Wheel. A bridge carries Geer Lane over the river to join Ford Lane, which then crosses back over the river and the Robin Brook at the hamlet of Ford. Robin Brook flows southwards from Base Green, and joins the north bank of The Moss just below the bridge. Another mill pond lies just to the north of the river, whereas most of the previous ones have dammed the main channel. If formerly powered Ford Wheel. There is another mill pond to the south of the river, which was filled by a stream rising at Bramley and flowing northwards. It once powered Sough Wheel. Carlton Wheel Dam supplied Carlton Wheel, which was another inline pond with a weir at the outlet. Lady Ida's Drive crosses just below where the weir was, and to the south of the river is the site of Plumbley Colliery, a scheduled monument because it is a good example of a late 19th century coal mine. The remains include the Seldom Seen engine house, a Guibal fan house, the remains of coking ovens, and a conical spoil heap. It was operational between 1875 and 1914. As the river approaches Eckington, there is another weir by Gasworks Lane Bridge, which formerly supplied Park Mill, a flour mill which was no longer marked as such by 1967. Eckington gas works was located on the south bank of the river, which then passes under the A6135 Sheffield Road and the B6053 Rotherham Road. There was once a sluice by the first bridge, which fed a saw mill by the second, but the building had been demolished by 1923. The river passes along the northern edge of the Rotherside Road Business Park and joins the west bank of the River Rother, which flows to the north at this point. At the southern edge of the business park, Eckington Mine was a drift mine

The river forms the ancient southern boundary of the manor of Mosborough, between its confluence with the River Rother and the point upstream of the Never Fear dam, where the Ridgeway Brook joins from the north. It then follows that stream for much of its length.

Мосс аңғары

Мосс аңғары – Англияның Солтүстік-Шығыс Дербишир аймағында, Шеффилд қаласының оңтүстігінде орналасқан, Мосс өзенімен ойылып жасалған аңғардың атауы. Жақын жердегі елді мекендерге Чарнок, Троуэй, Эккинтон, Мосборо және Риджвей кіреді. Мосс аңғарында Экингтон ормандары мен Блюбел ормандары орналасқан, соңғысы көктемде ормандарды жабатын көптеген көк қоңыраулардың құрметіне жергіліктік тұрғындар берген атау. Мосс өзені мен оның салалары құрамында пайда болған бұл аңғардың ауданы шамамен .

Өнеркәсіп

Мосс аңғары, өзен жағасындағы бірнеше көмір кен орындары мен тау жыныстарының жақын орналасқандығынан, тарихында көптеген өнеркәсіптік нысандарға толы болған. Мосс аңғарының карьерлік және кен өндірудің ұзақ тарихы бар. Қазіргі уақытта карьерлер мен шахталар жабылып, оның ішінде Мосс өзенінің Ротер өзеніне құятын жерге жақын орналасқан көмір шахтасы да жабылды. Эккинтон көмір кеніші – 1993 жылы Мурсайд кен компаниясы ашқан, бірақ кейін басқаларға тиесілі болған және 2019 жылы кенеттен жабылған дрейфтік кеніш. Аңғарда сонымен қатар бірнеше диірмендер орналасқан, олар орақ және тырна жасау орталығы ретінде белгілі болған. Бірнеше жерде Мосс өзеніне бөгеттер салынды, осылайша су қоймалары мен диірмен тоғандары құрылды. Фоксхоулс дөңгелегі Чарнок Холлдан келген бұлақпен қосылған жерде орналасқан. Гилл Бридж Уиль Дам деп аталатын диірмен тоғанының бөлігі 1773 жылғы картада көрсетілген, бірақ картада ғимараттар орналасқан аймақ көрсетілмеген. 1796 жылғы қоршау картасында кішкентай ғимарат көрсетілген, бірақ диірмен тоғаны жоқ, ал сол кездің құжатында ол Woollin Wheel деп аталған. Басқа мәліметтер аз, ал жердегі дәлелдер де сирек. Бірли-Хейде 16 ғасырдың басында астық ұнтақтайтын диірмен болған, бірақ 1599 жылға дейін кесуші дөңгелегі орнатылған. Теміршілік тоғаны 1796 жылғы картада Фортитуд бөгеті деп аталған аңғардың арғы жағындағы бөгет құрды. Бұл дөңгелек сол кезде Уильям мен Джон Муллинске тиесілі болды және онда он ұнтақтағыш болған. 1836 жылы қола құю зауыты салынды және ұнтақтағыштардан бөлек жұмыс істеуге мүмкіндік беретін екінші су дөңгелегі қосылды, осылайша өндіріс кеңейтілді. 1836 жылы Томас Хаттон сатып алған, орақ жасаумен байланысты бірнеше ғимарат болған. Хаттон отбасы осы жермен жүз жылдан астам уақыт бойы байланысты болды, өйткені 1930 жылға дейін T & G Hutton and & Company компаниясы орақтар жасады. Ғимараттың ескіруіне байланысты күтімге кететін шығындар артты, ал Хаттон компаниясы 1939 жылы өндірісті Риджвейдегі бумен жұмыс істейтін Феникс зауытына көшіруді жоспарлады, бірақ су дөңгелегінің негізгі білігі сынғанда көшу 1938 жылға ауыстырылды. 1940 жылы бұл үйді Ситвелл иелігіне сатылып, оны балық шаруашылығы ретінде пайдалануға ниеттенді. Зауыт бос тұрды, ал 1944 жылы машиналар соғысқа жәрдемдесу мақсатында бөлшектелді, бірақ темір конструкциялар 1946 жылға дейін сол жерде қалды. Қола құю және соққы жасау шеберханалары нашарлап, балық шаруашылығы жаңа иелеріне сатылғанда бұзылды. Руль үйі мен қойма, диірмен тоғандары, бөгеттер мен су арналары сақталған, бірақ олар жеке меншікте, бірақ жақын маңдағы жаяу жолдан көруге болады. 1877 жылға қарай жоғарғы тоғанның жанында ғимараттар болмаған, бірақ төменгі тоғанның солтүстік жағында ғимарат болған. Ол 1898 жылы пайдаланылмаған деп көрсетілген, бірақ кейіннен пайдаланылмаған деп белгіленбеген Old Skelper Wheel деп аталған. Томас Хаттонның інісі Джозеф 1796 жылы Форд дөңгелегінің иесі болған, бірақ ол өзі жұмыс істемеген, өйткені ол Томас Слаггке жалға берілген. Өзендегі көптеген дөңгелектерден айырмашылығы, оған жолмен жету оңай болған. Бұл жерде ағаш өңдеу шеберханасы да салынған, бұл диірмен тоғанының кеңейтілуіне себеп болуы мүмкін. Көл өзеннің солтүстігінде орналасқан және батысқа қарай негізгі арнадан шығатын соқпақпен сумен толықтырылған. Робин Брук соқпақты сумен толықтырады, бірақ артық суды Моссқа қайтаруға мүмкіндік беретін келісім болған. Кейіннен бұл дөңгелек бу машинасымен қозғалтылған. Бас арна мен көл сақталған, бірақ басқа ештеңе жоқ. Sough Wheel 1796 жылға дейін солтүстікке қарай ағып, оң жағалаудағы Мосс өзеніне қосылатын салаға салынған. Ол 1796 жылғы Парламенттік қоршау заңы кезінде "Жаңа дөңгелек" деп аталған, ал 1795 жылғы картада екі ғимарат көрсетілген, біреуі диірмен тоғанының солтүстік жағында, екіншісі батыста. Ол W & J Mullings компаниясына тиесілі болды және әрқайсысы 10 фунт стерлингке жалға берілген, оның екеуі болған. Ол қолөнер шегелерін ұнтақтауға қолданылған. 1827 жылы ол пайдаланылмаған. "Ешқашан қорқыныш жоқ" дөңгелегі негізгі арнаның солтүстігіндегі тоғанмен сумен толықтырылған, оны Риджвей бұлағы қосылған өзеннен шығып, ұзақ соқпақпен сумен толықтырылған. Дөңгелек көлдің оңтүстік-шығыс шетіндегі ғимаратта орналасқан, ол 1778 жылы болған деп белгілі. 1796 жылы мұнда алты ұнтақтағыш болған. Саздық пен бас соқпақ әлі де бар, бірақ саздық 1898 жылы тұншығып кеткен және негізгі ғимарат қиратылған. Филдс дөңгелегін 1780 жылы Уильям Филдс салған, 1796 жылы жесір әйелі мен ұлы оны басқарған. Сол кезде онда тырна ұнтақтайтын төрт ұнтақтағыш болған. Дөңгелектің диаметрі шамамен 11 фут (3 м) және ені 6 фут (2 м) болған. 1822 жылға қарай ұнтақтағыштардың саны алтыға дейін артқан. 18 ғасырдың соңында ол карталарда Карлтонның жоғарғы дөңгелегі деп белгіленген, бірақ 1855 жылға қарай Филдс дөңгелегі деп аталған. Сол кезде диірмен тоғанының бір бөлігі тұншығып кеткен, ал 1898 жылға қарай толығымен тұншығып кеткен. Төменгі Карлтон диірменінің алғашқы белгілі карталары 1722 жылға дейін сақталып қалған, сол кезде өзеннің оң жағында дөңгелекті қозғалту үшін соқпақ болған, бірақ диірмен тоғаны болмаған. Кейіннен бөгет өзеннің негізгі арнасына салынған, ал бұрынғы соқпақ дөңгелектің айналасындағы өткізу арнасы ретінде пайдаланылған. 1773 жылы дөңгелектің қызметі нақты белгісіз, өйткені ол "Карлтон дөңгелегі, Кендер төбесімен" деп сипатталған, яғни тырна ұнтақтаудан басқа да мақсаттар үшін қолданылған. 1797 жылы онда тоғыз ұнтақтағыш болған. 1819 жылы бұл орын Төменгі Карлтон тырна дөңгелегі деп белгіленген, бірақ 1855 жылға қарай диірмен тоғаны тұншығып кеткен. 1886 жылғы картада бұрынғы соқпақтың солтүстігінде "Ескі бөгет" көрсетілген, ал оның оңтүстігінде ғимарат болған, ал 1898 жылға қарай бұл арнада ғимаратқа жақын бөгет болған. Парк диірмені Эккинтон шіркеуіне жақын орналасқан және Дomesday кітабындағы су диірменінің орны деп саналады. 1480 және 1581 жылдарға қарай бұл жерде диірмен болғандығы туралы құжаттар бар, бірақ ол 19 ғасырдың басында қайта салынған, өйткені 1828 жылғы сату құжатында ол жаңа тастан салынған астық ұнтақтайтын диірмен деп сипатталған. Қайта құрылым 1826 жылы болған өрттен кейін салынған, ал жаңа ғимаратта үш қабат, үш жылқыға арналған тұрақ және черепицамен жабылған шатыр болған. 1904 жылы тағы бір өрт болды, ал 24 қыркүйекте 1931 жылы диірмен бөгетінің құлауынан айтарлықтай зақым келді, нәтижесінде артқы қабырғасы қирады және шатырдың бір бөлігі құлады. Дегенмен, ол қайта салынды және 1940-жылдардың ортасына дейін жұмыс істеді. Екі қабатты ғимарат 1950-жылдардың соңында немесе 1960-жылдардың басында қиратылды. 19 ғасырдың ортасында ол диаметрі 12 фут (4 м) және ені 2 фут (1 м) болатын жоғарыдан төменге айналатын дөңгелекке ие болған. Дегенмен, 1953 жылғы суретте ол сол кезде артқы дөңгелекпен жабдықталған. Ішкі механизмдары туралы ешқандай мәлімет жоқ, бірақ қиратылған кезде түсірілген суретте екі жұп тас көрінеді.

Moss Valley, due to its location next to a river near several coal seams and rock outcrops, has seen much industry over its history. Moss Valley has a long history of quarrying and mining. The quarries and mines are now closed, including the coal mine near to where The Moss flows into the River Rother. Eckington Coal Mine was a drift mine opened in 1993 by Moorside Mining Co., but subsequently owned by others, which closed suddenly in 2019. There are also several mills in the valley, which was known as a centre for the production of scythes and sickles. In several locations, The Moss has been dammed to create reservoirs and mill ponds. Foxholes Wheel was located above the confluence with the stream from Charnock Hall. Part of the mill pond called Gill Bridge WHeel Dam was shown on a map dating from 1773, but the map did not include the area where any buildings would have been. The enclosure map of 1796 showed a small building, but no mill pond, while a document from that time referred to it as Woollin Wheel. Little else is known, and evidence on the ground is sparse. There was a corn mill at Birley Hay in the early 16th century, but a cutler's wheel was erected a little before 1599. The millpond was formed by a dam across the valley, which was called Fortitude Dam on a map dating from 1796. The wheel was owned by William and John Mullins at that time, and there were ten grinding troughs. The operation was expanded in 1836, when a forge was constructed, and a second water wheel was added to allow it to be worked independently of the grinding wheels. A range of nearby buildings were associated with the scythe manufactory, which had been bought by Thomas Hutton in 1836. The Hutton family were associated with the site for over one hundred years, as scythes were made there until the 1930s, by T & G Hutton and & Company. Because of the age of the building, maintenance costs rose, and Huttons intended to move production to their steam powered Phoenix Works at Ridgeway in 1939, but the move was brought forwards to 1938 when the main shaft of the waterwheel broke. The works was sold to the Sitwell estate in 1940, who wanted to use the mill pond as a fish pond. The works lay empty, and in 1944 the machinery was dismantled as part of the war effort, but the ironwork remained on site until 1946. The forge and smithies deteriorated, and were demolished when the fishing lake was sold to new owners. The wheelhouse and the warehouse remain as do the millponds, dams and watercourses, but are on private property, although they can be seen from a nearby public footpath. By 1877, there were no buildings near the upper pond, but there was a building at the north end of the lower pond. It was marked as Old Skelper Wheel, which was shown as disused by 1898, but was not marked as disused subsequently. Thomas Hutton's brother Joseph owned Ford Wheel in 1796, although he did not work it himself, as it was leased to Thomas Slagg. Unlike most of the wheels on the river, it had good access by road. A wood turning shop was added to the site, which may have been the reason that the mill pond was enlarged. The pond is located to the north of the river, and is fed by a goit which leaves the main channel further to the west. Robin Brook feeds into the goit, although there was an arrangement to allow excess water to be diverted back into The Moss. The wheel was later powered by a steam engine. The head race and the pond survive, but nothing else does. Sough Wheel was built shortly before 1796 on a tributary which runs northwards to join The Moss on its right bank. It was referred to as the "New Wheel" at the time of the Parliamentary Enclosure Act of 1796, and a map from 1795 shows two buildings, one at the north end of the mill pond and another to the west. It was owned by W & J Mullings, and was leased for about £10 per trough, of which there were two. It was used for grinding sickles, and another slightly later document mentions six troughs. It was unused by 1827. Never Fear Wheel was powered by a pond to the north of the main channel, which was fed by a long goit, leaving the river where the Ridgeway Brook joined it. The wheel was housed in a building at the south eastern edge of the pond, which is known to have been there by 1778. In 1796 it contained six troughs. The pond and head goit are still there, although the pond was shown as silted up in 1898, and the main building had been demolished. Fields Wheel was built around 1780 by William Fields, whose widow and son were managing it by 1796. At that time, it contained four troughs for grinding sickles. The wheel was around 11 feet (3 m) in diameter and 6 feet (2 m) wide. By 1822, the number of troughs had increased to six. At the end of the 18th century, it was marked as Carlton Upper Wheel on maps, but had reverted to Fields Wheel by 1855. By that date, the mill pond was already partially silted up, and by 1898 it appeared to be completely silted up. The first known maps of the Lower Carlton Mill date from 1722, when there was a goit running along the south side of the river to power the wheel, but no mill pond. The function of the channels was then changed, when a dam was built across the main river, and the former goit acted as a bypass channel around the wheel. The precise function of the wheel in 1773 is unclear, as it was described as "Carlton Wheel with the CinderHill", suggesting that it was used for some other purpose as well as grinding sickles. There were nine griding troughs in 1797. The site was known as Lower Carlton Sickle Wheel in 1819, but by 1855 the mill pond was already silting up. The 1886 map shows "Old Weir" to the north of the former goit, with a building to the south, and by 1898 there was a weir on that channel close to the building. Park Mill was located close to the parish church in Eckington, and is thought to be the site of a watermill mentioned in the Domesday Book. A mill on the site was mentioned in documents dating from 1480 and 1581, but it was rebuilt in the early 19th century, as a sale document from 1828 describes it as a new stone built corn mill. The rebuild probably followed a serious fire in 1826, and the new building had three floors, stabling for three horses, and a tiled roof. Another serious fire occurred in 1904, and on 24 September 1931 significant damage occurred when the mill dam gave way, resulting in the end wall being destroyed and part of the roof collapsing. Nevertheless, it was rebuilt and continued in operation until the mid 1940s. The two storey building was demolished in the late 1950s or early 1960s. In the mid 19th century, it had an overshot wheel which was 12 feet (4 m) in diameter and 2 feet (1 m) wide. However, a painting dating from 1953 shows it with a backshot wheel at that time. No details of its internal machinery are known, although two pairs of stones are visible in a photograph taken at the time it was demolished.

Спорт және демалыс

Мосс аңғары жаяу жүргіншілер, серуендеушілер және велосипедшілердің арасында танымал. Мемлекеттік демалыс күндері орман адамдармен, отбасылармен және топтармен толы болуы мүмкін, олар орманды зерттейді немесе оны үлкен серуенге жалғастырады. Тау велосипедшілерін аймақта жиі кездестіруге болады, және бірнеше жолдар Мосборо және Екингтон жақтарындағы жергілікті велосипедшілердің арасында кең таралған. Риджвей жағындағы екі көл жеке балық аулауға пайдаланылады, сондай-ақ осы жақта автотұрақ пен Бридж Инн пабы бар.

Жабайы табиғат

Мосс аңғарындағы бірнеше орналасқан жерлер Англия табиғаты қорғау ұйымымен ерекше ғылыми маңызы бар жерлер деп белгіленді. Негізгі Мосс аңғары SSSI Мосс өзенінің екі жағасындағы жолақтан тұрады, ол Бромхед Вудтан (Фордтың шығысынан) басталып, Экингтоннан тыс жердегі Гашаус Лейн көпірінде аяқталады. Бұл жер омыртқасыздар үшін жоғары сапалы мекен ету ортасы болғандықтан SSSI мәртебесіне ие болды. Аңғардағы тағы екі бөлек орналасқан жер Мосс аңғары ормандары SSSI-нің құрамына кірді. Екеуі де Мосс өзенінен жоғары, аңғардың оңтүстік беткейлерінде орналасқан. Батыс бөлігі екеуінің ішіндегі үлкені, ол Уинакр Вуд, Кук Спринг Вуд және Оулер Кар Вуд бөлігінде, Коул Астонның солтүстік-шығысында жатыр. Шығыс бөлігі Сиклбруктан батысқа және Троуэйден шығысқа қарай Моур Майрес Вуд, Майрес Спринг Вуд және Браунсторт Вуд аймағында орналасқан. Түлкілер, қояндар және сұрғылар осы жерде кездеседі. 85 түрлі көбелек және мотылдардың арасында ақ әріпті шашты көбелек те бар.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Мұны анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде биологиялық жағдай, ол омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлерін қарастырады, ал химиялық жағдай, әр түрлі химиялық заттардың концентрацияларын белгілі қауіпсіз деңгейлермен салыстырады. Химиялық жағдай жақсы немесе қанағаттанарлық емес деп бағаланады. Фордтан Ротер өзеніне дейінгі бөлікті ғана қамтитын Мосс өзенінің су сапасы 2019 жылы былай болды:

The Environment Agency measure the water quality of the river systems in England. Each is given an overall ecological status, which may be one of five levels: high, good, moderate, poor and bad. There are several components that are used to determine this, including biological status, which looks at the quantity and varieties of invertebrates, angiosperms and fish, and chemical status, which compares the concentrations of various chemicals against known safe concentrations. Chemical status is rated good or fail. The water quality of The Moss, which only appears to cover the stretch from Ford to the River Rother, was as follows in 2019. Section Ecological Status Chemical Status Overall Status Length Catchment Channel 2.8 mile (5 km) 8.72 square miles (23 km2)
The river has not been classed as good quality because of physical modification of the channel, which prevents the free movement of fish, and discharges from adjacent agricultural land, both of which affect the fish population, with sewage discharge, incidents, and the presence of the invasive North American signal crayfish, which affect invertebrates within the river. Quality has dropped significantly since 2016, when the assessment of invertebrates showed good quality, and it was this indicator that has resulted in the overall quality being rated as bad in 2019. Like many rivers in the UK, the chemical status changed from good to fail in 2019, due to the presence of polybrominated diphenyl ethers (PBDE), perfluorooctane sulphonate (PFOS) and mercury compounds, none of which had previously been included in the assessment. The main source of the river, which begins near Jordanthorpe, is subject to discharges from storm water overflows, which occasionally discharge untreated sewage into the watercourse. The river was part of a larger survey into the distribution and spread of American signal crayfish undertaken in June and July 2012. It tried to establish whether all invasive crayfish had spread out from a single infestation in the Don catchment, or whether they had been introduced at multiple locations, and the survey supported the latter conclusion. Isolated populations were found on The Moss, Shire Brook, River Rother, Blacka Dike and River Rivelin, while no specimens were found on the River Don, River Sheaf, River Loxley or the Limb Brook, although this last river was the only one where native white clawed crayfish were found. The Moss was known to support white clawed crayfish in the 1990s, but they had disappeared by the early 2000s. It supports large numbers of signal crayfish, as has been shown by surveys conducted in 2005 and 2009, as well as this survey, and they were probably introduced into the Mill Pond, but this could not be tested for specimens in 2012, as the owners refused permission. The species is spreading downstream faster than on most of the Sheffield rivers, but not as fast as some studies predict, and by 2012 they had colonised the river almost to its confluence with the River Rother. The Moss showed the highest density of the invasive species, which were first noticed in the river in 1995. The fact that The Moss flows through woodland for most of its length is thought to be a factor in their spread, as such bankside vegetation provides both shade and refuges for them to thrive. The Rother Valley Country Park was built on the banks of the River Rother after opencast coal mining was completed in 1981. Four large lakes were constructed, and because the water quality of the River Rother was so poor at the time, were filled with water taken from The Moss. The recreation lake is used by visitors for a number of water sports, and to maintain its quality, its level was maintained by abstracting water from a weir upstream of Eckington on The Moss.

Бөлім | Экологиялық жағдай | Химиялық жағдай | Жалпы жағдай | Ұзындығы | Су жиналатын алап | Арна
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
| | | | | 2.8 миль (5 км) | 8.72 шаршы миль (23 км²) |

Өзен арнаның физикалық өзгертілуіне байланысты жақсы сапалы деп жіктемелген жоқ, бұл балықтардың еркін қозғалысына кедергі келтіреді, сондай-ақ жақын маңдағы ауыл шаруашылығы жерлерінен шығарылатын заттар балық популяциясына әсер етеді. Сонымен қатар, ағынды сулардың ағызуы, жағдайлар және Солтүстік Американың инвазивті сигналдық ракінің болуы өзендегі омыртқасыздарға әсер етеді. 2016 жылдан бері сапа айтарлықтай төмендеді, онда омыртқасыздарды бағалау жақсы сапаны көрсетті, және осы көрсеткіштің нәтижесінде жалпы сапа 2019 жылы нашар деп бағаланды. Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, 2019 жылы полибромдалған дифенил эфирлерінің (PBDE), перфтор-октана сульфонатының (PFOS) және сынап қоспаларының болуына байланысты химиялық жағдай жақсыдан қанағаттанарлық емесге өзгерді, бұлардың ешқайсысы бұрын бағалауға енгізілмеген. Өзеннің бастауы, Джорданторпқа жақын жерде орналасқан, жауын-шашын суларының ағып кетуіне ұшырайды, кейде тазартылмаған ағын суларын су ағысына ағызады. Өзен 2012 жылдың маусым және шілде айларында американдық сигналдық рактердің таралуы мен таралуын зерттеуге қатысты үлкен зерттеудің бөлігі болды. Зерттеудің мақсаты барлық инвазивті рактер Дон бассейнінде бір ғана ошақтан тараған ба, әлде олар бірнеше жерге әкелінген бе, соны анықтау болды, және зерттеу соңғы тұжырымды қолдады. Оқшауланған популяциялар Мосс, Шир Брук, Ротер өзені, Блэка Дик және Ривелин өзенінен табылған, ал Дон өзені, Шеф өзені, Локсли өзені немесе Лимб Брук өзенінен үлгілер табылмаған, бірақ соңғы өзенде ғана жергілікті ақ тырнақты рактер табылған. Мосс 1990-шы жылдары ақ тырнақты рактерге ие болған, бірақ олар 2000-шы жылдардың басында жоғалып кеткен. Ол 2005 және 2009 жылдары жүргізілген зерттеулерде және осы зерттеуде көрсетілгендей, көптеген сигналдық рактерге ие, және олар Милл тоғанына әкелінген болуы мүмкін, бірақ бұл 2012 жылы үлгілер үшін растала алмады, өйткені иелері рұқсат бермеді. Бұл түрлер Шеффилд өзендерінің көпшілігіне қарағанда ағыстан жылдам таралуда, бірақ кейбір зерттеулер болжағандай емес, және 2012 жылға қарай олар өзенді Ротер өзенімен қосылғанға дейін отарлаған. Мосс инвазивті түрлердің ең жоғары тығыздығын көрсетті, олар алғаш рет 1995 жылы өзенде байқалған. Мосс өзенінің көп бөлігі орманды жерлер арқылы ағатыны олардың таралуына ықпал етеді деп есептеледі, өйткені мұндай жағалау өсімдіктері олардың өркендеуі үшін көлеңке мен баспана береді. Ротер аңғарының ұлттық паркі 1981 жылы ашық карьерде көмір өндірісі аяқталғаннан кейін Ротер өзенінің жағасында салынды. Төрт үлкен көл салынды, ал Ротер өзенінің су сапасы сол кезде өте нашар болғандықтан, олар Мосс өзенінен алынған сумен толтырылды. Демалыс көлі келушілерге көптеген су спорты үшін пайдаланылады, ал оның сапасын сақтау үшін оның деңгейі Мосстағы Экингтоннан жоғары орналасқан бөгеттен су алу арқылы сақталды.