Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1956 жылы жазылған Роберт А. Хайнлайнның ғылыми-фантастикалық романы.
1956 SF novel by Robert A. Heinlein
Double Star – американдық жазушы Роберт А. Хайнлайнның ғылыми фантастикалық романы. Алғаш рет ол 1956 жылғы ақпан, наурыз және сәуір айларында «Astounding Science Fiction» журналында бөлім-бөлім жарияланып, содан кейін сол жылы қалың мұқабамен басылды. Роман 1956 жылғы «Хьюго» сыйлығының «Үздік роман» номинациясында жеңіске ие болды (автордың алғашқы «Хьюго» сыйлығы).
Double Star is a science fiction novel by American writer Robert A. Heinlein, first serialized in Astounding Science Fiction (February, March, and April 1956) and published in hardcover the same year. It received the 1956 Hugo Award for Best Novel (his first).
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Роман болашақта Ай, Марс, Венера және Юпитердің серіктері жайылған, ал Күн жүйесінде Айдағы астанадан парламенттік демократия орнаған кезде өрбуде. Марста тұратын жергілікті халық жақында адам басымдығындағы Күн жүйесі үкіметінің азаматтығына қабылданды. Бірінші тұлғада баяндалған оқиғаның орталық тұлғасы – актер Лоренс Смит (сахналық аты Лоренцо Смит, сондай-ақ "Ұлы Лоренцо" деп те аталады). Ол – керемет актер және имитатор, соңғы тиынына дейін қалғанда, ғарышкер оны белгілі бір қоғам қайраткерінің дублері ретінде жалдайды. Марсқа жолға шыққанда ғана ол Күн жүйесіндегі ең танымал саясаткерлердің бірі – Джон Джозеф Бонфорттың рөлін ойнауы керектігін біледі (және оның көзқарастарымен Смит терең дауласады). Бонфорт – экспансионистік коалицияның жетекшісі, қазіргі уақытта оппозицияда, бірақ кезекті жалпы сайлауда жағдайды өзгертуге мүмкіндігі жоғары. Бонфортты саяси қарсыластары ұрлап кеткен, ал оның көмекшілері Смитті Бонфорттың орнына шығуын қалайды. Бонфортты құтқарады, бірақ тұтқындық кезінде көрсетілген қатыгездік салдарынан денсаулығы нашарлайды. Бұл Смитті оның рөлін ұзартуға, тіпті уақытша премьер-министр болуға және сайлауға қатысуға мәжбүр етеді (мұны Бонфорттың кең көлемді Фарли іс қағаздары арқылы іске асыруға болады). Сайлаудағы басты саяси мәселе – адам басымдығындағы Күн жүйесінде марсиандарға дауыс беру құқығын беру. Лоренцо Жер халқының көп бөлігінде кең таралған марсианға қарсы пікірлермен келіседі, бірақ ол марсиандардың құқықтарын қорғаушы ретінде танымал Бонфорттың бейнесін сомдауға шақырылады. Смит Бонфорттың сыртқы келбетін ғана емес, оның мінез-құлқының да кейбір аспектілерін қабылдайды. Сайлауда жеңіске жеткен сәтте Бонфорт ұрлану салдарынан қайтыс болады, ал Смит рөлді өмір бойына атқаруға мәжбүр болады. Жиырма бес жыл өткен соң Смит бұл баяндаманы емдеу мақсатында жазғанын айтады. Осы уақытқа дейін ол өзінің ерте өмірін және армандарына басқа біреудің өмірі сияқты қарайды. Ол Бонфорттың идеалдарын саяси мансабында барынша пайдаланды. Пенни (Бонфорттың сүйікті хатшысы, қазір Смиттың әйелі) "Ол ешқашан басқа ешкімді жақсы көмеген жоқ" дейді.
The novel is set in the future, when the Moon, Mars, Venus and Jupiter's satellites have been colonized and the Solar System is governed by a parliamentary democracy from a capital city on the Moon. The indigenous alien race inhabiting Mars has recently been admitted to citizenship in the human dominated solar system government. The story, which is told in the first person, centers on down and out actor Lawrence Smith (stage name Lorenzo Smythe, also known as "The Great Lorenzo"). A brilliant actor and mimic, he is down to his last coin when a spaceman hires him to double for an unspecified public figure. It is only when he is on his way to Mars that he finds out he will have to impersonate one of the most prominent politicians in the Solar System (and one with whose views Smith deeply disagrees): John Joseph Bonforte. Bonforte is the leader of the Expansionist coalition, currently out of office but with a good chance of changing that at the next general election. Bonforte has been kidnapped by his political opponents, and his aides want Smith to impersonate Bonforte while they try to find him. Bonforte is rescued, but he is in poor health due to the treatment inflicted on him during his imprisonment. This forces Smith to extend his performance, even to becoming temporary Prime Minister and running in an election. (This is made plausible through Bonforte's extensive Farley files.) The central political issue in the election is the granting of the vote to Martians in the human dominated Solar System. Lorenzo shares the anti Martian prejudice prevalent among large parts of Earth's population, but he is called upon to assume the persona of the most prominent advocate for Martian enfranchisement. Smith takes on not only Bonforte's appearance, but some aspects of his personality. At the moment of electoral victory, Bonforte dies of the aftereffects of his kidnapping, and Smith has to assume the role for life. In a retrospective conclusion set twenty five years later, Smith reveals that he wrote the first person narrative as therapy. By this point, he views his early life and ambitions as almost those of someone else. He has applied Bonforte's ideals in his political career to the best of his ability. Penny (Bonforte's adoring secretary and now Smith's wife) says, "she never loved anyone else."
Сыни қабылдау
Белгілі ғылыми-фантастика жазушысы және сыншысы Джеймс Блиш Генлайнның бірнеше романындағы бірінші тұлғадағы басты кейіпкерлерді бейнелеу тәсіліне риза болмады. Алайда, 1957 жылы жазған Блиш: «Хайнлайн жасаған жалғыз жанды, толыққанды тәуелсіз адам болып табылатын бірінші тұлға баяндаушысы – "Қос Жұлдыздың Ұлы Лоренцосы". Лоренцо бала кезінен бастап толыққанды дамыған – оның ойлауына әкесінің әсері, әңгіменің ең маңызды қозғаушы күштерінің бірі, және ол қысымға ұшырағандағы өсуі өзінің мінезіне сай, ешкімге ұқсамайды» деді. Galaxy журналының сыншысы Флойд Гейл романды «Хайнлайнның әдебиеттегі ең көне сюжеттердің бірін алып, оны оқығаннан ләззат алатын тәжірибеге айналдыру қабілетінің керемет мысалы» деп мақтады. Антони Бухер «кейбір шектеулермен, тіпті көңілі толмағанын» мойындағанмен, Генлайн «жағымды ойын-сауық беретін жеңіл роман жасайды, және бұл жұмыста ол керемет табысқа жетеді» деген қорытындыға келді. 1957 жылғы Worldcon-да ол үздік роман үшін Хьюго сыйлығын алды (Генлайн үшін бірінші). 2012 жылы роман Гэри К. Вулфтың редакторы болған «Америка ғылыми фантастикасы: 1950 жылдардың тоғыз классикалық романы» атты Америка кітапханасының екі томдық жинағына енді.
The noted science fiction writer and critic James Blish was no fan of Heinlein's treatment of his first person protagonists in a number of his novels. Writing in 1957, however, Blish says that "The only first person narrator Heinlein has created who is a living, completely independent human being is The Great Lorenzo of Double Star. Lorenzo is complete all the way back to his childhood—the influence of his father upon what he thinks is one of the strongest motives in the story—and his growth under pressure is consistent with his character and no one else's." Galaxy reviewer Floyd C. Gale praised the novel, finding it "an excellent example of Heinlein's ability to take one of the oldest plots in any literature and present it as an enjoyable reading experience." Admitting "a certain reservation, even disappointment," Anthony Boucher nevertheless concluded that Heinlein was "simply creating an agreeably entertaining light novel, and in that task he succeeds admirably." At the 1957 Worldcon it received the Hugo Award for Best Novel (Heinlein's first). In 2012, the novel was included in the Library of America two volume boxed set American Science Fiction: Nine Classic Novels of the 1950s, edited by Gary K. Wolfe.
Қаптамадағы дау
Энтони Робертстің 1970-ші жылдардағы Double Star британдық басылымының обложкасы 2000 жылғы қазіргі заманғы өнерге арналған Тернер сыйлығына ұсынылған туындының негізі ретінде пайдаланылғанда күтпеген дауға себеп болды. Осы суретші, Глен Браун, плагиат жасады деп айыпталды.
The cover illustration by Anthony Roberts for a 1970s UK edition of Double Star was the subject of an unlikely controversy when it was used as the basis of an entry for the 2000 Turner Prize for modern art. The artist in question, Glenn Brown, was accused of plagiarism.