Кіріспе
11 ғасырдағы Солсбери епискобы және қасиетті кісі, швед архиепискобы Осмунд (1099 жылдың 3 желтоқсанында қайтыс болды), Сей графы, нормандық ақсүйек және дін қызметкері болған. Нормандар Англияны басып алғаннан кейін ол Лорд-канцлер қызметін атқарды (шамамен 1070–1078 жылдары) және Солсбери, немесе Ескі Сарумның екінші епискобы болды.
the Swedish archbishop
Osmund (died 3 December 1099), Count of Sées, was a Norman noble and clergyman. Following the Norman conquest of England, he served as Lord Chancellor (c. no – c. 1070–1078) and as the second bishop of Salisbury, or Old Sarum.
Өмір
Нормандия тумасы Осмунд Нормандия герцогы Вильгельммен бірге Англияға келді және шамамен 1070 жылы патшалықтың канцлері болды. Ол көптеген азаматтық мәмілелерде жұмыс істеді және «Домсдей кітабын» жасау үшін Бас комиссарлардың бірі болды. Осмунд Папа Григорий VII-нің өкілеттігімен Солсбери епископы болды және архиепископ Ланфранк оны 1078 жылдың 3 маусымында қадірледі. Оның епархиясы Дорсет, Уилтшир және Беркшир графтықтарынан тұрды, ол 1075 жылғы Лондон кеңесінде бұрынғы Шерборн және Рамсбери епархияларын Германның басшылығымен біріктірді. Уильям Малмсбери «Англия епископтарының іс-қимылдары» еңбегінде орта ғасырлық Солсбериді биік төбеде орналасқан, қалың қабырғамен қоршалған қала емес, қамал ретінде сипаттайды. Кейінірек Петр Блуа қамал мен шіркеуді «Бал ғибадатханасында жабылған Құдайдың сандығы» деп атады. Генрих I-нің өмірбаянын жазған К. Уоррен Холлистер Осмундтың Генрихтің біліміне белсенді үлес қосқан болуы мүмкін екенін айтады; Генрих өзінің қалыптасу кезеңінде, шамамен 1080-1086 жылдары епископтың серігінде болды. 1086 жылы Осмунд Домсдей кітабы қабылданғанда және ірі жер иелері егемендікке адалдық серт бергенде Ескі Сарумда өткен Ұлы Жиналысқа қатысты. Осмунд 1099 жылдың 3 желтоқсанында қайтыс болды. Өзінің епархиясы үшін негізінен жазылған Осмундтың ординалы, құдайлық қызметті, мессаны және күнтізбеді реттейтін, жүз жыл ішінде Англия, Уэльс және Ирландияның көп бөлігінде қолданылды және шамамен 1250 жылы Шотландияға енгізілді. «Святой Осмунд тізімі» - оның заманынан кейін жиналған, кез келген хронологиялық тәртіпке келтірілмеген құжаттар жиынтығы, шамамен екі бөлікке бөлінеді: «Consuetudinary» (Rolls Series, 1–185, және Rock, vol. III, 1–110), «De Officiis Ecclesiasticis» деп аталады, және Ескі Сарумдағы собордың құрылысына, соборлық ұйымның негізіне, оған тиесілі қазыналарға және тәуелді шіркеулер тарихына қатысты құжаттар мен жарлықтар жиынтығы. Қазіргі «Консуэтудинар» ескі данадан алынған, қосымшалармен және түзетулермен қайта ұйымдастырылған және шамамен 1225 жылы Ричард Пур Жаңа Солсберидегі соборды қадірлеген кезде дайын болды. Осыдан сөзбе-сөз ұқсас көшірме ескі кітаптан алынып, Дублиндегі Сент-Патрик шіркеуінде қолданылды, ол Генри де Лаундрес 1213 жылдан 1228 жылға дейін епископ болған Сарумдағы шіркеу үлгісімен салынған собор болып тұрғызылды. Уильям Малмсбери Осмундтың мінез-құлқын бағалай келе, оның «тазалығы соншалықты жоғары болған, оның абыройы туралы шындықты айтпағанда, жалпы пікір қызарып кетер еді. Ол тәубешілерге қатал көрінуі мүмкін, бірақ оларға өзінен де қатал болды. Амбициясыз, ол өзінің байлығын бекер шашпады, өзгелердің байлығын іздемеді». Осмунд өз канондары үшін жақсы кітапхана жинады. Орта ғасырдың соңына жататын дереккөз біраз наразылықпен, тіпті епископ болған кезде де ол кітаптарды өзі жазатын, безендетіп, мұқабалайтын екенін айтады; сол кезде бұл ерекше мінез-құлық болды, бірақ 11 ғасыр Англиясында олай болған жоқ. Бір кезде Осмунд архиепископ Анзельмді инвеституралар туралы дауда тым кешірімсіз және қажетсіз ұқыпты деп санады және 1095 жылы Рокингем кеңесінде патшаны қолдады. Бірақ 1099 жылғы Латеран кеңесінен кейін ол батыл түрде архиепископ жағына шықты және оның қарапайым адалдығын көрсететін әдемі оқиға айтылады, қалай Анзельм Виндзорға бара жатқанда Осмунд оның алдында тізе бүгіп, кешірім сұрады. Ол 300 жыл бұрын Шерборн епископы ретінде Осмундтың алдыңғы адамы болған әулие Альдхелмді өте құрметтеді. Ол Малмсберидегі қасиетті орынға ауысу рәсімін жүргізді және Ланфранкқа канонизация алуға көмектесті. Варин аббат оған киелі Альдхелмнің сол қолының сүйегін сыйлады, ол оны Сарумда сақтады, онда кереметтер орын алды. 1228 жылы Сарум епискобы мен канондары Осмундты қасиетті деп жариялау үшін Григорий IX-қа өтініш жасады, бірақ шамамен 200 жылдан кейін, 1457 жылдың 1 қаңтарында Каллист III бұйрық шығарды. 1472 жылы Сикст IV оның мерекесінде соборға бару үшін арнайы кешірім берді және 1481 жылы Санкт-Полда өткен жиналыс 4 желтоқсанды оны еске алу күні ретінде белгіледі. Епископ Вордсворт мектебіндегі үйге оның есімі берілген. Ол Солсбери соборының батыс жағындағы 178-ші нишада орналасқан мүсінмен еске алынады. Осмундты қасиетті деп тануға шамамен 230 жыл уақыт кетті, 1228 жылы басталған паптық рәсімдер 1457 жылға дейін аяқталмады. Осмунд Англия шіркеуінде 16 шілдеде еске алынады.