Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим күмісі үстел ыдыстары қазынасы
Роальд Дальдың әңгімесі
Милденхоллдан Рим қола монеталарының қазынасы, Уилтшир
Roman silver tableware hoard
the story by Roald Dahl
the hoard of Roman bronze coins from Mildenhall, Wiltshire
Милденхолл қазынасы – біздің заманымыздың IV ғасырына жататын 34 рим күміс үстел ыдысының шедеврлерінен тұратын үлкен қазына, және Ұлыбританиядағы көркемдік және салмақ тұрғысынан ең құнды римдық заттардың бірі. Ол 1942 жылы Суффолк графтығындағы Милденхолл қаласының жанындағы Вест-Роу ауылында табылған. Бұл жинақ 30-дан астам заттан тұрады, соның ішінде салмағы бірнеше килограмм болатын үлкен табақ бар. Жиынтық өте маңызды және құнды болғандықтан Британ мұражайында қойылған, ал көшірмелері Милденхоллдегі жергілікті мұражайда көрсетілуде.
The Mildenhall Treasure is a large hoard of 34 masterpieces of Roman silver tableware from the fourth century AD, and by far the most valuable Roman objects artistically and by weight of bullion in Britain. It was found at West Row, near Mildenhall, Suffolk, in 1942. It consists of over thirty items and includes the Great Dish which weighs over
The collection is on view in the British Museum because of its immense importance and value, and replicas are on show in the local museum at Mildenhall.
Ашу тарихы
1942 жылы қаңтарда Гордон Бутчер егіс жырту кезінде осы салықты тапты. Ол сол кезде жұмыс істейтін Сидней Фордтың көмегімен жерден шығарды. Оның табылуына қатысты көптеген мәлімет әлі де нақты емес, себебі бұл оқиға соғыс жылдарында болған. Көріп тұрсақ та, Форд ежелгі заттарды жинаған, олар бастапқыда бұл заттардың қандай екенін білмеген. Форд бөлшектерін тазалап, үйінде көрмеге қойды, кейбіреулерін күнделікті пайдалануға, ал мысалы, үлкен табақ сияқтыларын отбасымен арнайы жағдайларда қолданды. 1946 жылы Форд білімді досы, доктор Хью А. Фосетт оларды үйінде көргеннен кейін, билік органдарына бұл салық туралы хабарлады. Сол жылы өткен тергеу барысында бұл табыс заңды түрде "салық табысы" деп жарияланды және Лондондағы Британ мұражайына қосылды. Сол кездегі ғалымдардың пікірі бойынша, мұндай жоғары сапалы рим күмісін Рим Британиясында қолдануға болмайтын еді, сондықтан көптеген қиялға толы әңгімелер тарады, тіпті бұл британдық табыс емес деген күмәндер де болды. Бірақ, кейінгі онжылдықтардағы жоғары сапалы римдік заттардың көптеген жақсы құжатталған табыстары, соның ішінде 1992 жылы Саффолк графтығында табылған Хоксн салықтары, барлық күмәндарды сейілтеді. 1990 жылдары Ричард Хоббс Роальд Дальдың жартылай фантастикалық әңгімесіне назар салып, табылуға қатысты мәселелерді қарастырды. Дальдің баяндамасында Форд табылудың маңыздылығын толық білген, бірақ ол қазынадан айырылуға дайын болмады. Ол оны жасырып, қалпына келтірді, бірақ екі қасық көрмеге қойылғандықтан күтпеген қонақ, доктор Фосетт оларды көріп қалды. Форд пен Бутчер табыс тапқандары үшін әрқайсысына 1000 фунт стерлинг сыйлық ретінде берілді, бірақ бұл толық сыйлық болмауы мүмкін, себебі табылу туралы дұрыс хабарланбаған.
The hoard was discovered while ploughing in January 1942 by Gordon Butcher, who removed it from the ground with help from Sydney Ford, for whom he was working at the time. Many details of the discovery remain uncertain, not least because it took place during wartime. Apparently, they did not at first recognise the objects for what they were, although Ford collected ancient objects. Ford cleaned the pieces and displayed them in his house, using some of them as daily utensils and some, such as the Great Dish, on special occasions with the family. Ford declared the hoard to the authorities in 1946 after a knowledgeable friend, Dr. Hugh A. Fawcett, had seen them in his home. An inquest was held that year, when the find was legally declared a "treasure trove" and acquired by the British Museum in London. Academic opinion at the time was generally reluctant to believe that such fine quality Roman silver could have been used in Roman Britain, and there were many imaginative rumours and even doubts that this was a genuine British find at all. The numerous well documented discoveries of high quality Roman material in subsequent decades, including the Hoxne Hoard also found in Suffolk in 1992, have set all such doubts to rest. In the 1990s, Richard Hobbs drew attention to the importance of the partly fictional account by Roald Dahl, and addressed the issues surrounding the actual finding. In Dahl's version of events, Ford was fully aware of the significance of the find, but could not bear to part with the treasure. He kept it and restored it in secret, but two of the spoons left out on display were seen by an unexpected visitor, Dr. Fawcett. Ford and Butcher were awarded £1000 each as finders, although not necessarily the full ex gratia reward, since the find had not been correctly reported.
Көрме мен жарияланым тарихы
Мильденхолл табылғаны 1946 жылы сатып алынғаннан кейін қажетті тіркеу және консервациялау жұмыстары аяқталған соң Британ мұражайында толығымен қойылды, және содан бері ол мұражайдың романо-британ галереясының тұрақты бөлігі болып қалып келді, кейде кейбір заттар мұражайда және басқа жерлердегі арнайы көрмелерге беріледі. Джон В. Брейлсфорд осы табылған заттардың алғашқы қысқаша каталогын дереу жариялады, ал осы кітапшаның жаңартылған басылымдары 1955 және 1964 жылдары жарық көрді. Кеннет С. Пейнтер 1977 жылы біршама толық, бірақ әлі де қысқаша зерттеу жариялады. (Төмендегі сипаттамаларда сілтеме жасалған Пейнтердің 1977 жылғы каталогының нөмірлері 1946.10 1.1–34 тізбегімен сәйкес келеді, бұл заттардың бастапқы тізімінде белгіленген мұражай тіркеу нөмірлері). Қазынаның ең әсерлі нысаны – Үлкен табақ (төменде қараңыз) көптеген басылымдарда суреттелген және Римнің соңғы кезеңіндегі «суретті табақтар» туралы маңызды зерттемелерде айтылған. Британ мұражайы бұл қазынаны егжей-тегжейлі зерттеуді жақында жариялады.
The Mildenhall find was placed on show in its entirety in the British Museum as soon as the necessary registration and conservation work had been completed following its acquisition in 1946, and it has remained a permanent feature of the museum's Romano British gallery ever since, with occasional loans of some pieces to special exhibitions both within the museum and elsewhere. John W. Brailsford promptly published the first brief, summary catalogue of the find, and successive revised editions of this booklet were published in 1955 and 1964. A somewhat fuller, though still brief, study by Kenneth S. Painter came out in 1977. (Note that the catalogue numbers in Painter 1977, cited in the descriptions below, correspond with the sequence of Museum registration numbers, 1946.10 1.1–34, established in the original curatorial listing of the objects). The most striking object in the treasure, the Great Dish (see below) has been illustrated and mentioned in countless publications, including a major paper on late Roman "picture plates". A detailed study of the treasure has recently been published by the British Museum.
Қазынаның мазмұны
Бұл қазына IV ғасырда қолданылған күміс үстел ыдыстарынан тұрады және, мүмкін, осы ғасырдың бір кезеңінде жасырылған. Көптеген заттар салыстырмалы түрде ірі, ал барлығы да өте жоғары сапамен жасалған. Қазынаға екі үлкен әкелгіш тарелка, екі кішкентай безендірілген тарелка, терең қабырғалы тостаған, төрт үлкен безендірілген тостаған, екі кішкентай безендірілген тостаған, екі кішкентай тұғырлы табақ, терең, дөңгелек қақпағы бар терең жиекті тостаған, дельфин пішіндес тұтқалары бар бес кішкентай дөңгелек кесе және сегіз ұзын сапты қасық (кохлеария) кіреді.
The treasure consists of silver tableware of types current in the 4th century, and it was probably concealed at some time in that century. Most of the objects are comparatively large, and all are of very high quality workmanship. The hoard consists of two large serving platters, two small decorated serving plates, a deep fluted bowl, a set of four large decorated bowls, two small decorated bowls, two small pedestalled dishes, a deep flanged bowl with a deep, domed cover, five small round ladles with dolphin shaped handles, and eight long handled spoons (cochlearia).
Тағамдар мен ыдыстар
Ұлы табақ (Океан табағы немесе Нептун табағы деп те аталады), диаметрі және салмағы құрайды, оның ортасында теңіз құдайының бейнесі орналасқан. Безендіру алдыңғы жағынан қашап жасалған және үш концентрлі аймақтан тұрады. Ортасында, теңіз құдайы, мүмкін Океанның, толық беткей бейнесі, теңіз шөптерінен жасалған сақалы және шашынан дельфиндердің шығуы бейнеленген. Бұл портретті неридтер (теңіз нимфалары), тритондар және басқа мифтік және табиғи теңіз жануарларымен толыған тар ішкі фриз қоршап тұр, ал сыртқы, терең аймақта Бахтың тиасосының суреттері бейнеленген: Бах құдайының билеуі, музыка ойнауы және ішімдік ішу тойлары. Нақтырақ айтқанда, Бахтың Геркулес үстінен жеңісі көрсетілген. Геркулес мас күйде діңгелектеп, екі көмекші сатирдің қолдауымен бейнеленген. Бах өзінің пантерасы мен Силенмен бірге Океан басының бағытына қатысты шеңбердегі "12 сағат" позициясында пайда болады, сондықтан табақтың көптеген суреттерінде ол суреттің жоғарғы жағында кері бұрылып көрінеді. Пан құдайы да композицияда билеп, пан флейтасын ойнап тұрады, сондай-ақ Бахтың әйел жандары – Маенадалар мен сатирлер де билейді. Бүкіл дизайн дәстүрлі түрде пұтқа табынушылыққа негізделген және тамаша орындалған. Екі кішкентай табақ (диаметрі тиісінше 188 және 185 мм; салмағы 539 және 613 г) Ұлы табақтың дәл сол стилінде безендірілген: біреуі Пан құдайының флейта ойнап, маенаданың қос флейтада ойнап тұрғанын көрсетеді; екіншісі билейтін сатир мен билейтін маенаданы көрсетеді. Бұл екі табақтың астыңғы жағында грек тілінде "eutheriou" деген граффити жазылған, яғни "Евтериостікі". Екеуінің де, сондай-ақ Ұлы табақтың өзінің және жинақтағы басқа да бірнеше заттардың қалың, дөңгелек жиегі бар. Тағы бір үлкен, жалпақ тағам табағының диаметрі 556 мм, ол Ұлы табаққа шамамен тең, бірақ ол өте ерекше және қарапайым стильде безендірілген, сызықтық геометриялық өрнектерден тұрады, қара ниэлломен (күміс сульфиді) кері салынып, кең жиекті жиекті және дөңгелек орталық панельді құрайды.
The Great Dish (also known as the Oceanus Dish or as the Neptune Dish, from the face of a sea god at its centre), which measures in diameter and weighs , is the outstanding piece. The decoration, which was worked by chasing from the front, is in three concentric zones. In the centre, the head of a marine deity, probably Oceanus, the personification of the ocean, is shown full face, with a beard made of seaweed, and with dolphins emerging from his hair. This portrait is surrounded by a narrow inner frieze of decoration, populated by nereids (sea nymphs), tritons and other mythical and natural sea creatures, while the deep outermost zone carries imagery of the Bacchic thiasos: the dancing, music making and drinking revels of the god Bacchus. More specifically, the triumph of Bacchus over Hercules is depicted. Hercules is shown staggering drunkenly and supported by two helpful satyrs. Bacchus himself appears with his panther and Silenus at the '12 o'clock' position on the circle in relation to the orientation of the Oceanus head, so that in most illustrations of the dish, he is seen upside down at the top of the picture. The god Pan also appears in the composition, dancing and brandishing his pan pipes, as do several dancing Maenads, the female devotees of Bacchus, and satyrs. The entire design is traditionally pagan, and is superbly executed. Two small plates (respectively 188 and 185 mm in diameter; weights 539 and 613 g.) are decorated in precisely the same style as the Great Dish: one shows the god Pan playing his pipes, and a maenad playing the double flute; the other shows a dancing satyr with a dancing maenad. Both of these small dishes have scratched graffiti in Greek on their undersides: eutheriou, meaning '(property) of Eutherios'. Both also have a bold, beaded edging, as do the Great Dish itself and several other items in the assemblage. Another large, flat serving platter is almost as big as the Great Dish, with a diameter of 556 mm, but it is decorated in a very different and more restrained style, consisting of linear geometric decoration, inlaid with contrasting black niello (silver sulphide) to form a wide rimmed border and a circular central panel.
Қасық
Терең, екі кішкентай айналмалы тұтқасы бар (олар табылған кезде ажыратылған, өйткені лемдеу жерлеу кезінде босап кетеді) сыпырылған ыдыс – бірнеше Рим күмісі қорларында кездесетін типте, мысалы, Римдегі Эскилин қазынасында және Шотландиядағы Трапрайн заңында. Бұл тип бұрынғы қабық пішіндес ыдыстардан дамыған деп есептеледі және тамақ үстелінде тамақ ішкендердің қолдарын жуу үшін су ұстауға арналған. Мильденхолл ыдысының ортасындағы геометриялық өрнек алты бұрышты жұлдызды бейнелейді, бұл Рим дәуірінде нақты символдық мағынасы жоқ, бірақ көптеген танымал геометриялық фигуралардың бірі ғана болды. Жабық ыдыс – ерекше қызығушылық тудыратын зат. Бұл қазынадағы ең көне заттың бірі және Рим империясының ішінде қайда жасалғаны нақты белгілі болған жалғыз зат. Ол біздің заманымыздың III ғасырында Галлияда жасалған типке жатады. Оның тік жиегінің астына орнатылған тар, көлденең фланцы бар, ол ниэлломен инкрустацияланған орама өрнектерімен әсемделген, ал орталық бөлігінде кішкентай ниэлло розеткасы бар. Оның жоғары, күмбезді қақпағы тік жиекке жақсы жабысады және екі фриздік төмен рельефті безендірумен ерекше стильде әсемделген. Жоғарғы аймақ әдеттегі жапырақты ою-өрнектерден тұрады, ал төменгі аймақта бақхус маскаларымен бөлінген әртүрлі жабайы жануарларға шабуыл жасайтын кентаврлар бейнеленген. Қақпақтың жоғарғы жағындағы кішкентай көтерілген жиек оны ұстауға жеткілікті болса да, оның ішінде жас, отырған тритонның соқпаққа үрлеп тұрған күміс алтыннан жасалған мүсінінен жасалған «түймешік» орналасқан. Бұл фигура қақпақтың кейіннен қосылған бөлігі болуы мүмкін; қақпақтың өзі, 4-ғасыр стилінде, ыдысқа кейіннен қосылған. Төрт ыдыстың кең, көлденең жиектері фланцты ыдыс пішінінің кейінгі дамуын көрсетеді. Жиектердің шеттері үлкен моншақтармен әсемделген және дәстүрлі, жасанды құдайларға табынушылық тақырыбын қайталайтын төмен рельефті безендіруге ие, сондай-ақ отарлық көріністер, көптеген жануарлар, табиғи және мифологиялық жаратылыстар мен бақхус маскалары бар. Олар ыдыстың ішінде фигуралық безендірудің дөңгелек медальондарын да қамтиды. Біреуінде (No5) аңшының аюға шабуыл жасағаны бейнеленген. Диаметрі 300 мм болатын бұл ыдыс қалған үшеуінен сәл үлкен, олардың барлығының диаметрі 268 мм және орталық медальондарыда бір-бір бас бейнеленген: жас әйел, жамылған әйел және қақпақ киген бас. Бұл фигуралардың кім екені әлі анықталған жоқ. Оларға сәйкес келетін екі кішкентай фланцты ыдыс бар (диаметрі 168 мм): олар жиектерінде моншақтармен, жапырақты орамалармен және кішкентай құстармен және қояндармен әсем безендірілген, ал орталық бөлігінде рельефте розеткалар бар. Бұл кішкентай ыдыстардың негізгі бөлігінде нәзік, ішкі пішінді өрнек бар.
A deep, fluted bowl with two small swing handles (which were detached at the time of discovery, because solder tends to loosen during burial) is of a type found in several late Roman silver hoards, such as those in the Esquiline Treasure from Rome, and from Traprain Law in Scotland. The type is thought to have developed from earlier shell shaped bowls, and to have been used to contain water at the dining table, intended for rinsing diners' hands. The chased geometric design in the centre of the Mildenhall fluted bowl depicts a six pointed star, a device that had no specific symbolic meaning in the Roman period, but was simply one of many popular geometric figures. The covered bowl is a vessel of particular interest. It is the earliest object in the hoard, and the only one whose general area of manufacture within the Roman Empire is known for certain. It belongs to a type that is known to have been manufactured in Gaul in the 3rd century AD. It has a narrow, horizontal flange set below the upright rim and decorated with scroll patterns inlaid in niello, and a small nielloed rosette within the centre base. It has a high, domed lid that fits neatly over the vertical rim and has been decorated in a very different style, with two friezes of low relief decoration. The upper zone consists of conventional foliate ornament, while the lower is a scene of centaurs attacking various wild animals, separated by Bacchic masks. The small raised rim at the top of the lid would have sufficed for handling it, but set within it is a 'knob' in the form of a silver gilt statuette of a young, seated triton blowing a conch shell. This figure may well be a secondary addition to the lid; the lid itself, in 4th century style, is certainly a secondary addition to the bowl. A set of four bowls with wide, horizontal rims represent a later development of the flanged bowl form. The rims, or flanges, are edged with large beads, and have low relief decoration that once more follows the traditional pagan, Bacchic theme, with pastoral scenes, numerous animals, natural and mythical, and Bacchic masks. They also have circular medallions of figural decoration within the bowl. One (no.5) has a scene showing a hunter attacking a bear. This bowl, with a diameter of 300 mm, is a little larger than the other three, which all have a diameter of 268 mm and central medallions depicting single heads in profile: a young woman, a veiled matron, and a helmeted head. The identification of these figures remains uncertain. There is a matching pair of smaller flanged bowls, (diameter 168 mm): they are intricately decorated with beading, foliate scrolls and small birds and hares on the rims, and have rosettes in relief in the centre base. The main bodies of these little bowls have a delicate, fluted internal pattern.
Пьедесталмен жабдықталған ыдыстар
Екі тұғырлы табақ та жұп құрайды. Бұрын олар кең, жазық түбі бар, қазіргі шарап көпіршігіне ұқсас сапты кеселер деп ойлаған, бірақ "түбірлердегі" жапырақ тәрізді өрнектер мен "кеселердің" толық аяқталмаған ішкі жағы олардың керісінше қолданылғанын көрсетеді – сабақты, ойыс түбі бар кішкентай (115 мм диаметрлі) жазық табақтар ретінде. Осындай пішіндес ыдыстар 1919 жылы табылған Трапрайн заңы қазынасында да кездеседі.
Two pedestalled dishes also form a pair. They were originally thought to be stemmed cups with wide, flat bases, somewhat like a modern wineglass in shape, but the foliate pattern on the 'bases' and the relatively unfinished interiors of the 'cups' show that they were used the other way up, as small (115mm diameter) flat dishes on a stem with a bowl shaped base. Vessels of the same shape occur in the Traprain Law treasure, found in 1919.
Қасық
Мильденхолл жинағындағы қалған заттардың бәрі – шағын тамақ ішетін құралдар: бес дөңгелек ойыс қасық немесе кесегі, және сегіз ұзын сапты қасық, жиі кездесетін, соңғы римдік кохлеар түрінде. Дөңгелек "қасықтардың" тұтқалары дельфиндер пішіндегі зооморфты бейнеленген. Трапрайн қазынасында осыған ұқсас бір дана бар, ал Хоксн қазынасында осы типтегі он қасықтан екі жиынтық кездеседі (бірақ зооморфты тұтқалары жоқ). Мильденхолл қасықтарынан тек төрт тұтқа сақталған, олардың біреуі сынған және толық емес. Ежелгі заманда тұтқалар мен ойыстар біріктіріліп, жерленген кезде ажырағандықтан, қай тұтқа қай ойысқа тиесілі екенін анықтау қиын. Теория бойынша, әр ойыс және әр тұтқа әртүрлі құралдан болса, бастапқыда 9 қасық болған болуы мүмкін. Бірақ, тұтқалар мен ойыстар бір жиынтыққа жататындығы көбірек сенімді, сондықтан бұл топ қазіргі сақталған тұтқалар мен ойыстарды біріктіре отырып, бес қасық ретінде қайта құрастырылды.
The remaining objects in the Mildenhall assemblage are all small eating utensils; five round bowled ladles or spoons, and eight long handled spoons of the common, late Roman cochlear type. The round 'ladles' have zoomorphic handles cast in the form of dolphins. There is a comparable piece in the Traprain treasure, and there are two sets each of ten ladles of this type (although not with zoomorphic handles) in the Hoxne hoard. Only four handles survive from the Mildenhall ladles, and one of those is broken and incomplete. Because handles and bowls were soldered together in antiquity and had separated during burial, it is not certain which handle belongs to which bowl. In theory, if each component bowl and each handle were from a different utensil, there could have been as many as 9 ladles originally. In practice, it seems more likely that the handles and bowls all belong together; the group has therefore been reconstructed as five ladles, combining the existing handles and bowls.
Жазулар
Екі шағын Бахиқ табақтарындағы Евтериостың меншік белгілері, Милденхоллдан табылған бірнеше заттармен қатар, басқа қазбалардан алынған көптеген үлкен римдік күміс үстел жинақтарында да салмақ туралы жазулар бар. Бұл жазулар көзге түспейтін жерлерге, мысалы, табанға сызылған, оларды оқу және түсіндіру өте қиын болуы мүмкін, себебі олар міндетті түрде аталған заттың салмағын көрсетпейді, кейде сол зат құрамына кіретін жиынтықтың салмағын көрсетеді. Үй шаруашылығына арналған күміс әлеуметтік мәртебе көрсету үшін пайдаланғандықтан, оның көркемдік құндылығы иесі үшін маңызды болды, бірақ асыл металдың нақты құны оның байлығының бір бөлігі болды және оны жазып қою қажеттілік тудырды.
The ownership graffiti of Eutherios on the two small Bacchic platters, several of the Mildenhall pieces, in common with many large items of Roman silver tableware from other finds, bear weight inscriptions. These are scratched in inconspicuous places, such as bases, and can be very difficult to read and interpret, since they do not necessarily record the weight of the object itself, but sometimes of a set of which that object forms part. Although domestic silver was used for social display, so that its artistic quality was important to the owner, the actual bullion value of precious metal was part of his wealth, and needed to be noted and recorded.
Маңыздылық
Милденхолл қазынасында Рим өнері мен қолөнерінің халықаралық деңгейдегі ең көрнекті үлгілері бар екені даусыз. Ол жасырылу себептері мен уақыты туралы көптеген сұрақтарды ашық қалдыратын жағдайда табылды, бірақ жалпы алғанда 4-ші ғасырға жатқандығы анық. Сәндемесіндегі дәстүрлі діни мотивтер, әсіресе кішкентай заттарда, Рим империясындағы өркендеу кезеңіне тән. Ұлы табақ сияқты заттардың қайда жасалғанын әлі анық айта алмаймыз, бірақ олар Жерорта теңізі аймағында жасалған болуы мүмкін деп болжауға болады. 20-ғасырдың ортасынан бері Ұлыбританияда кез келген кезеңдегі металл қорларын табу қарқыны үдеді. Бұл ауыл шаруашылығының өзгеруі, металл іздеудің хобби ретінде дамуы және археологияны қоғамның жақсы түсінуі сияқты бірнеше факторлардың нәтижесінде болды. Милденхолл тобы кез келген өлшем бойынша ерекше, бірақ 1946 жылы ол британдық табысқа айналу үшін тым жоғары сапалы болып көрінді. Трапрайн заңы мен Римдегі Эскилин төбесінен табылған қазыналар сияқты бұрынғы және Швейцариядағы Аугуста Раурикадан табылған Кайзераугст қазынасы мен Хоксон қазынасы сияқты соңғы жаңалықтар Милденхолл қазынасын халықаралық және римдік-британдық контексте орналастырады. Бұл 4-ші ғасырда Ұлыбританияның шекаралық провинциясында өте жоғары сапалы жеке заттар қолданылғанын көрсетеді. Осы тұрғыдан алғанда, Милденхолл материалы сол кезеңнің күміс үстел жинағының толық емес бөлігі ретінде ерекше болып қала береді. Бұл қазына Адам Харт Дэвис ұсынған 2003 жылғы BBC телеарнасының "Біздің ең бағалы он қазынамыз" деректі фильмінде Британдық мұражай сарапшылары таңдаған британдық археологиялық жаңалықтар тізімінде жетінші орынды иеленді.
The Mildenhall treasure contains pieces that undoubtedly belong to the first rank of Roman art and craftsmanship on an international scale of excellence. Although it was found at a time, and in a manner, that leave many unanswered questions about the reasons for and date of its concealment, the overall 4th century dating is certain, and the decoration, with its traditional pagan themes, in some of the minor pieces, is characteristic of that period of change in the Roman Empire. We cannot yet say where objects such as the Great Dish were manufactured, but it seems safe to surmise that it would have been somewhere in the general Mediterranean region. The rate of discovery of metal hoards of all periods has accelerated in Britain since the middle of the 20th century, due to a combination of circumstances that include changing agricultural practices, the rise of metal detecting as a hobby, and better public understanding of archaeology. The Mildenhall group is exceptional by any standards, but in 1946, it seemed of too great a quality to be a British find. Older finds, such as the treasures from Traprain Law and the Esquiline Hill in Rome, and more recent ones, such as the Kaiseraugst treasure from Augusta Raurica in Switzerland and the Hoxne hoard, can now place the Mildenhall treasure in international and Romano British contexts that make it clear that personal possessions of very high quality were indeed in use in the frontier province of Britain in the 4th century AD. In this context, the Mildenhall material remains pre eminent as a partial set of silver tableware of that period. The hoard was number 7 in the list of British archaeological finds selected by experts at the British Museum for the 2003 BBC Television documentary Our Top Ten Treasures presented by Adam Hart Davis.
Дау
Ғалымдардың көпшілігі бұл заттарды анықтау мен мерзімдеуді, сондай-ақ олардың Милденхолл ескерткішімен байланысын қолдайды. Алайда, олардың кейбіреулері, қазба жұмыстары жүргізілген кезде, Милденхолл қазынасының дұрыс мерзімделмегендігіне немесе оның Милденхолл ескерткішіне жата бермейтініне күдік келтірген. Олардың пікірінше, бұл бұйымдар провинциалдық Рим Британиясында күтілген стиль мен сапаға сай келмейді. Сонымен қатар, ешбір бұйым тырма немесе кепешпен қазғанда зақымдалған іздерді көрсетпейді, сондықтан бұл заттардың ғасырлар бойы Милденхоллда жерленбеген, ал басқа жерден әкелінген болуы мүмкін. Кейбір зерттеушілер бұл бұйымдардың Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италияда тоналып, Англияға әкелініп, содан кейін «табыс» жасау үшін қайта жерленгенін болжайды. Бірақ көптеген ғалымдар бұл теорияға көп сенім артпайды және қалыпты түсіндірмеге сүйенеді: заттарды қашқан римдіктер жасырып, кейінірек қайта алып келмек болған, бірақ олай етпеген. Британ провинциясында мұндай жоғары сапалы күміс заттар болмаған деген пікір кейінірек жасалған Хоксн қазынасы сияқты жаңа жаңалыстармен жоққа шығарылды.
While the majority of scholars support the identification and dating of the objects, and their association with the Mildenhall site, some scholars around the time of the discovery, were suspicious that the Mildenhall Treasure was misdated, or may not truly belong to the Mildenhall site. They argued that the pieces do not properly resemble the style and quality of work expected to be found in provincial Roman Britain, and that since none of the pieces show damage from having been "discovered" with a plough or shovel, there is the possibility that it was not in fact buried at Mildenhall all these centuries, and rather came from somewhere else. Some have suggested the pieces were looted from sites in Italy during World War II, brought back to England and re buried so as to stage a "discovery", though most scholars give little credit to that theory, and abide by the standard story that the objects were hidden by fleeing Romans who intended to return for them at a later date and never did. The argument that the British province did not have silverware of such high quality has been disproved by a number of subsequent discoveries, for example the Hoxne Hoard.