Одо I Бургундский (1060-1102) – герцог Бургундии, внук Роберта I. Участвовал в крестовых походах и военных кампаниях в Испании. Биография и исторические факты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Одо I (1060 – 1101/2 Тарс), сондай-ақ Эюд, Борль тегімен және Қызыл аталған, 1079 мен 1102 жылдар аралығында Бургундия герцогы болды. Одо Бургундияның Генрихының екінші ұлы және Роберт I-нің немересі болды. Ол ағасы Гуг I-нің Клюниде бенедикт монахы болу үшін зейнеткерлікке шыққаннан кейін герцог атанды. Ол Саграхас шайқасынан кейін басталып, 1087 жылы Тудела қамалының сәтсіз аяқталуымен біткен француз экспедициясына қатысты. Кейіннен ол 1101 жылғы крест жорығына қатысып, Кіші Азияда 1101/2 жылы қайтыс болды. Иберия түбегіне жасаған экспедициясынан алынған хатта ол Леон және Кастилияның Альфонсо VI-ның әйелі Констанцияның қамқорлығында болған Сент-Филиберт-де-Турн аббаттығына тиесілі мүлікті өзінде ұстағанын мойындады. 1101 жылы крест жорығына аттанғанда ол Молезм аббаттығына сыйлық және өсиет берді. Крест жорығына аттанғанда ол Дижондағы Сен-Бенингте және Геври-Шамбертен приорлығында бас тарту туралы хаттарға қол қойды. Одо туралы оқиғаны Анзельм Кентерберийдің өмірбаянын жазған куәгер Эадмер баяндаған. 1097 жылы Сент-Анзельм Римге жол тартқанда, Одоның иелігінен өтіп бара жатқанда, қарақшы архиепископтың сүйіктілерінен көп байлық күтіп, оларды тонауға дайындалды. Ол архиепископтың процессиясына келіп, оны іздеді, бірақ таба алмады. Анзельм дереу алға шығып, герцогты таңқалдырды: «Мырза герцог, маған сізді құшақтауға рұқсат етіңіз». Ұялып қалған герцог епископқа құшақтауға рұқсат берді және Анзельмнің адал қызметшісі болуға ұсыныс жасады.
Odo I (1060 – 1101/2 Tarsus), also known as Eudes, surnamed Borel and called the Red, was duke of Burgundy between 1079 and 1102. Odo was the second son of Henry of Burgundy and grandson of Robert I. He became the duke following the abdication of his older brother, Hugh I, who retired to become a Benedictine monk at Cluny. He participated in the French expedition to the Iberian peninsula, started after the Battle of Sagrajas and ending with little accomplished in the failed Siege of Tudela in 1087. Later, he participated in the Crusade of 1101, where he died, while in Asia Minor, in 1101/2. In a charter from his expedition to the Iberian peninsula, he admitted he had withheld property belonging to the abbey of Saint Philibert de Tournus, an abbey patronized by his aunt Constance, wife of Alfonso VI of León and Castile. In 1101, when leaving on crusade, he made a gift and a will in favor of the abbey of Molesme. Also when leaving on crusade, he signed a charter of renunciation at St. Beningne de Dijon and another at the priory of Gevrey Chambertin. An incident is reported of Odo by an eyewitness, Eadmer, biographer of Anselm of Canterbury. While Saint Anselm was progressing through Odo's territory on his way to Rome in 1097, the bandit, expecting great treasure in the archbishop's retinue, prepared to ambush and loot it. Coming upon the prelate's train, the duke asked for the archbishop, whom they had not found. Anselm promptly came forward and took the duke by surprise, saying "My lord duke, suffer me to embrace thee." The flabbergasted duke immediately allowed the bishop to embrace him and offered himself as Anselm's humble servant.