Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жойылып кеткен құстар түрі
Species of extinct bird
Бұталық құс (Xenicus longipes), маори тілінде матухитухи деп те аталады, Жаңа Зеландияға ендемік болған өте кішкентай, көбінесе ұша алмайтын құс болды. Жаңа Зеландияның ірі аралдарында – Солтүстік аралда, Оңтүстік аралда және Стюарт аралы / Ракиурада, сондай-ақ жақын орналасқан кіші аралдарда оның үш түршесі кездесетін. Инвазивті сүтқоректі жыртқыштар келгеннен кейін түр біртіндеп жоғалып, 1955 жылы Солтүстік аралда, ал 1968 жылы Оңтүстік аралда соңғы рет байқалды. Стюарт аралының жанындағы шағын аралдардағы қалған популяцияны сақтап қалуға әрекеттер жасалды, бірақ 1972 жылы соңғы белгілі құстардың өлімімен бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды.
The bushwren (Xenicus longipes), also known as the mātuhituhi in the Māori language, was a very small and almost flightless bird that was endemic to New Zealand. It had three subspecies on each of the major islands of New Zealand, the North Island, South Island, and Stewart Island / Rakiura and nearby smaller islands. The species disappeared gradually after the introduction of invasive mammalian predators, last being seen on the North Island in 1955 and the South Island in 1968. Attempts were made to save the remaining population on small islands off Stewart Island, but they ultimately failed with the death of the last remaining known birds in 1972.
Таксономия
Неміс табиғаттанушысы Иоганн Фридрих Гмелин 1789 жылы бұталы торғайды сипаттаған.
German naturalist Johann Friedrich Gmelin described the bushwren in 1789.
Сипаттама
Оның ұзындығы шамамен 9 см-ге, ал салмағы 16 г-ға дейін жететін. Көбінесе омыртқасыздармен қоректенетін, оларды ағаштардың бұтақтарымен жүгіріп ұстайтын. Ұясын жерде немесе жерге жақын салады.
It grew to about 9 cm long and 16 g in weight. It fed mostly on invertebrates, which it captured by running along the branches of trees. It nested on or near the ground.
Құрып кету
Ол 19-шы ғасырдың соңына дейін елдің басты аралдарында кеңінен таралған, бірақ мустелидтер енгізілгеннен кейін, тышқандармен бірге инвазивті сүтқоректі жыртқыштардың қатарына қосылды. 1900 жылдан бері Солтүстік аралдың (X. l. stokesi) түршесінің расталған жалғыз хабарлары 1918 жылы Оңтүстік Римутака жотасынан, 1955 жылға дейін Уревера аймағынан, 1949 жылдың 13 маусымында Вайкареити көліне жақын жерден, сондай-ақ 20-шы ғасырдың бірінші жартысында бірнеше рет Хуиарау жотасынан және 1911 жылы Капити аралынан түсті. Көрініп тұрғанындай, соңғы популяция Те Уревера ұлттық паркі құрылған аймақта мекендеген, ол оның жойылу уақытына жуық болды. Оңтүстік аралдың (X. l. longipes) түршесінің соңғы расталған хабарлары 1966 жылы Артур жолынан және 1968 жылы Нельсон көлдері ұлттық паркінен келді. Содан бері Фиордлендтен және Нельсон көлдерінен бірнеше нақтыланбаған хабарламалар түсті. Үшінші түрше, Стюарт аралының бұтасы немесе Стэдтің бұтасы (X. l. variabilis), Стюарт аралы / Ракиура және жақын орналасқан аралдарда табылған. Ол 1951 жылға дейін Стюарт аралында тірі болғаны белгілі, бірақ оны ондағы жабайы мысықтар жойған болуы мүмкін. Ол 1960 жылдардың басына дейін Котивануа (Соломон) аралында кеңінен таралған. 1964 жылы қара тышқандар (R. rattus) басып алғанға дейін жыртқыштардан қорғалған Таукихепа / Үлкен Оңтүстік Кейп аралында өмір сүрді. Жаңа Зеландияның табиғатты қорғау қызметі түрді сақтап қалу үшін оларды ұстап, басқа жерге көшіруге тырысты. Олар алты құсты ұстап, Каимоху аралына жеткізді, бірақ олар тірі қалмады және 1972 жылы толығымен жойылып кетті.
It was widespread throughout the main islands of the country until the late 19th century when mustelids were introduced and joined rats as invasive mammalian predators. The only authenticated reports of the North Island subspecies (X. l. stokesi) since 1900 were from the southern Rimutaka Range in 1918 and the Ureweras up to 1955, with probable sightings on June 13, 1949, near Lake Waikareiti, and several times in the first half of the 20th century in the Huiarau Range and from Kapiti Island in 1911. Apparently, the last population lived in the area where Te Urewera National Park was established, just around the time of its extinction. The last authenticated reports of the South Island subspecies (X. l. longipes) were from Arthur's Pass in 1966 and Nelson Lakes National Park in 1968. There have been a few unsubstantiated reports since then from Fiordland and Nelson Lakes. The third subspecies, the Stewart Island bushwren or Stead's bushwren (X. l. variabilis), was found on Stewart Island / Rakiura and nearby islands. It is known to have survived on Stewart Island until 1951, but was probably exterminated there by feral cats. It lived on Kotiwhenua (Solomon) Island, being reasonably common, until the early 1960s. It survived on predator free Taukihepa / Big South Cape Island until black rats (R. rattus) invaded it in 1964. The New Zealand Wildlife Service attempted to save the species by relocating all the birds they could capture. They caught six birds and transferred them to Kaimohu Island, where they did not survive and they finally died out in 1972.