Бернар Ги: Орта ғасырлық инквизитор және епископ

Кіріспе

Француз католик шіркеуінің епискобы (1260-шы жылдар – 1331)

Бернард Гуи (ɡi), сондай-ақ Бернардо Гуи немесе Бернардус Гидонис (шамамен 1261/62 – 30 желтоқсан 1331) – Лимузин доминикандық монах, Лодев епискобы және Орта ғасырлық инквизицияның кейінгі кезеңдеріндегі папалық инквизитор.

Өмірбаян

Гюидің ерте өмірі туралы ең көп мәлімет оның жүрегі жақын туысы Пьер Гюи жазған қысқаша өмірбаянынан алынған, ол Гюидің қасиеттілікке ие болуы үшін жасалған, бірақ нәтижесіз аяқталған науқанның бір бөлігі болды. Гюи шамамен 1261 немесе 1262 жылдары қазіргі Франциядағы Лимузен аймағындағы Ройер шағын ауылында дүниеге келген. Ол 1270-ші жылдардың басында Лимож қаласындағы доминикандық монастырға жаңа кірген шәкірт ретінде келді және 1280 жылдың 16 қыркүйегінде Лимож преоры Стивен Саланхак оны орденге қабылдады. Содан кейін Гюи келесі он жылды грамматика, логика, философия (әсіресе Аристотельдің еңбектері) және теологияны Францияның оңтүстігіндегі доминикандық оқу орындарында (studia), соның ішінде Монпельедегі studium generale-де оқып үйренуге арнады. Білімін аяқтағаннан кейін Гюи Францияның оңтүстігіндегі доминикандық үйлерде бірқатар әкімшілік қызметтер атқарды: ол 1291 жылы Лимождың сублекторы, 1294 жылы Альби преоры болып тағайындалды, ал 1297 жылы Каркассонда, 1301 жылы Кастрде және 1305 жылы Лиможда осы қызметте жұмыс істеді. 1316 мен 1320 жылдар аралығында Гюи Доминика орденінің Бас прокуроры болып қызмет етті, Авиньондағы Папа Иоанн XXII сотының мүдделерін қорғады, сонымен қатар бұл кезеңде папалық атынан дипломатиялық миссияларды орындады. 1317 жылдың қаңтарында францискан Бертран де ла Турдың серігі ретінде Италияға папалық миссияға жіберілді, мақсаты Солтүстік Италия мен Тоскана қалалары арасындағы бейбіт келісімді қамтамасыз ету болды. 1318 жылдың басында Авиньонға оралғаннан кейін екеуі Франция королі Филипп V пен Фландрия графы Роберт III арасындағы жанжалды реттеу үшін Фландрияға жіберілді. Алайда екі әрекеті де сәтсіз аяқталды. Пьер Гюидің өмірбаянында Гюи Авиньонда болғанда екі керемет жасады деп айтылады: ол Барселона инквизиторы Арнальдус Боргуэтидің ұйқысыздығын және Гардагалық Гильермус монахтың қызбасы мен дизентериясын емдеді. Гюи 1323 жылдың 26 тамызында Туй епископы болып тағайындалды, бірақ оның инквизиторлық қызметі оның көбінесе епископтық орнынан алыс болуына себеп болды, ал 1324 жылдың қазанында Лодев епископы болды. Ол 1331 жылдың 30 желтоқсанында Лорус қалыңдығындағы епископтық резиденциясында қайтыс болды, ал Лодев соборында жерленгеннен кейін оның денесі Доминикан монастырының шіркеуінде жерлену үшін Лиможға жеткізілді. Бірақ оның қабірі XVI ғасырдың соңындағы Дін соғыстары кезінде тоналған.

Most extant detail about Gui's early life is derived from a short vita believed to have been written by his nephew, Pierre Gui, as part of a limited and ultimately unsuccessful campaign for Gui's sainthood. Gui was born circa 1261 or 1262 in the hamlet of Royères in the Limousin region in what today is France. He entered the Dominican monastery at Limoges as a novice in the early 1270s and was received into the order by the prior of Limoges, Stephen of Salanhac, on 16 September 1280. Gui then spent the following decade studying grammar, logic, philosophy (particularly the writings of Aristotle), and theology at Dominican studia (houses of study) across southern France, including the studium generale at Montpellier. Following the completion of his education Gui undertook a number of administrative roles at Dominican houses across southern France: he was appointed sublector of Limoges in 1291, and prior of Albi in 1294, before going on to serve in the same capacity at Carcassonne in 1297, Castres in 1301, and Limoges in 1305. Between 1316 and 1320 Gui acted as Procurator General of the Dominican Order, representing its interests within Pope John XXII's court at Avignon, and during this time he also undertook diplomatic missions on behalf of the papacy. In January 1317, accompanied by the Franciscan Bertrand de la Tour, he was sent on a papal mission to Italy to instigate peace negotiations between the cities of northern Italy and Tuscany. Following their return to Avignon early in 1318, the two were sent to Flanders to mediate in the conflict between King Philip V of France and the Count of Flanders, Robert III. Both efforts were ultimately unsuccessful. Pierre Gui's hagiography claims that while in Avignon, Gui also performed two miracles, curing the inquisitor of Barcelona, Arnaldus Borgueti's insomnia and the friar Guillermus de Gardaga's fever and dysentery. Gui was made Bishop of Tui on 26 August 1323, although his inquisitorial activities meant he was largely absent from the see, and Bishop of Lodève in October 1324. He died in his episcopal residence at Lauroux castle on 30 December 1331, and following his funeral in Lodève Cathedral his body was transported to Limoges to be buried in the church of the Dominican monastery. However, his tomb was looted during the late sixteenth century Wars of Religion.

Инквизиторлық мансап

1307 және 1323 жылдар аралығында папа Климент V және папа Иоанн XXII-нің бұйрығымен Гюи Тулузаның бас инквизиторы қызметін атқарды, өзін "Преподательдер орденінің монахы Бернар Гюи, Франция корольдігіне апостолдық билікпен жіберілген еретикалық бұзықтықты тергеуші" деп таныстырды. Ол сондай-ақ Каркассон инквизиторлары, Геффрид Аблис және оның ізбасары Боунға, сондай-ақ Пемьер епискобы Жак Фурньеге (кейін Папа Бенедикт XII) көмектесті. Гюидің инквизициялық жұмысы Лангедок аймағында жүрді, ол әсіресе катарлықтардың "ерескеуліктің бекінісі" болып қала бергенімен ерекшеленді, шіркеудің XIII ғасыр бойы аймақта жасаған көптеген әрекеттеріне қарамастан (мысалы, 1209–1229 жылдардағы Альбигендік крест жорығы). Осы қызметі барысында Гюи аймақты аралап, жергілікті дін қызметкерлерімен және шенеуніктермен кездесіп, еретикалық ілімдердің қаупі туралы жария түрде уағыз айтты және еретикалық күнә жасағандарды жеңіл жаза алу үшін өз еркімен мойындауға шақырды. Содан кейін ол, күнәларына өкінгендердің көрсетуімен еретикалық әрекеттер жасады деп айыпталғандарды, бірақ өз еркімен жауап бермегендерді тергеді, ал айыпталушыларды ұстап, қажет болған жағдайда азаптау үшін әлемдік билік органдарына жүгінді. (1252 жылғы папалық бұйрық, "толық дәлел – мойындаудың болуы мүмкін екенін көрсететін жеткілікті ішінара дәлелдер болған және басқа толық дәлелдер болмаған" жағдайларда азаптауға рұқсат берді, сондай-ақ "азаптаудан кейін немесе азаптау кезінде жасалған мойындауды келесі күні азаптаусыз еркін қайталау керек болды, әйтпесе ол жарамсыз деп есептелді"). Содан кейін инквизитор жергілікті халықты жинап, ереске кінәлі деп танылғандардың есімдерін және оларға тағайындалған жазаларын жариялап, "жалпы уағыз" (sermo generalis) өткізді. Типик жазалар ораза ұстау, қамшымен соғу, қажылыққа бару, мүлікті тәркілеу немесе үлкен сары айқыштарды кию ("айқыштардың қабырғалары екі жарым саусақ енді, екі жарым саусақ биіктігінде және екі саусақ енінде") болды. Канондық құқық дін қызметкерлеріне қан төгуге тыйым салғандықтан, тәубеге келмегендер немесе ереске қайтадан түскендер жазалау үшін әлемдік билік органдарына тапсырылды, әдетте өртте жағылып өлтірілді. Өкілеттігі кезінде Гюи Тулузадағы Әйіпсіз Степан соборында және Памирдегі Әйіпсіз Иоанн зиратында он бір "жалпы уағыз" өткізді, онда ол 627 адамды ереске кінәлі деп тапты. Тағы тоғыз адам кішігірім шараларда кінәлі деп танылды. Барлығы, Гюи басқарған трибуналдар 636 адамды 940 ереске кінәлі деп тапты. XIX ғасырда тарихшылар арасында Гюи алты жүзден астам адамды өртеген деген пікір қалыптасқан. Алайда, соңғы зерттеулер Гюи айыптаған адамдардың 45-тен астамының (барлығының шамамен 7%) өлім жазасына кесілгенін, ал 307-сі түрмеге қамалған, 143-іне айқыштар киюге бұйырылған және тоғызы міндетті түрде қажылыққа жіберілгенін анықтады. Осы статистика негізінде және ортағасырлық инквизиция тарихын қайта қарастыру нәтижесінде қазіргі тарихи консенсус Гюидің инквизициялық мансабы қатыгездік пен мейірімсіздікке қарағанда, шамалаушылық пен мейірімділікпен сипатталғанын көрсетеді; Джанет Ширли Гюидің "жазалаудан гөрі тәубеге көбірек қызығушылық танытқанын" және әдетте еретиктерді шіркеумен татуластыруға тырысқанын айтады. Алайда, бұл түсіндірмеге Джеймс Б. Гюидің жазалау деңгейін Франция, Англия және Италиядағы әлемдік соттармен салыстырғанда, оның жазалау деңгейі оңды емес екенін айтқан. Сонымен қатар, Карен Салливан Гюидің инквизициялық мәтіндерін мұқият оқып, оның "ойынша, әрекеттері болмаса, инквизиторлардың ең құлшыныстыларының қатарында" екенін дәлелдеді, Гюидің ереске қарсы тұру үшін шіркеу қауымын қорғауға деген құштарлығы, айыпталған еретиктердің құтқарылуына деген алаңдаушылықтан гөрі басым екенін мәлімдеді. XIV ғасырдың басында инквизициялық іс-әрекеттерге айналмаған яһудилерге көбірек назар аударылды, ал 1319 жылы Гюи Талмудтың көшірмелерін Тулузада жария түрде өртеп жіберді, бұл доминикандық инквизиторлар жиі қолданатын тактика. Гюи 1321 жылғы алапестер заговорын тергеуге де тартылды, француз алапестері, яһудилер мен мұсылмандардың улануы туралы айтылған; және оқиға туралы Flores chronicorum-да баяндады. 1324 жылдың шілдесінде Пьер Брун Гюидің орнын басып, Тулузаның бас инквизиторы болды.

Between 1307 and 1323, at the behest of Pope Clement V and Pope John XXII, Gui served as the chief inquisitor of Toulouse, publicly styling himself as 'Friar Bernard Gui, of the Order of Preachers, inquisitor of heretical depravity delegated to the kingdom of France by the apostolic authority'. He also assisted the inquisitors of Carcassonne, Geoffrey of Ablis and his successor Beaune, and the bishop of Pamiers, Jacques Fournier (later Pope Benedict XII). Gui's inquisitorial work took place in the Languedoc, a region that remained a "stronghold of heresy", in particular Catharism, despite the church's repeated efforts in the area throughout the thirteenth century (such as the Albigensian Crusade of 1209–1229). In this capacity Gui travelled the region, meeting with local clergy and officials, publicly preaching about the danger of heretical teachings, and inviting those guilty of heretical sins to voluntarily confess in exchange for light penance. He then interrogated those who had been accused of heretical activity by penitents but failed to come forward voluntarily, with the secular authorities enlisted to apprehend and, if necessary, torture the accused. (A papal bull of 1252 permitted torture in cases in which there were "enough partial proofs to indicate that a full proof—a confession—was likely, and no other full proofs were available", although "a confession made after or under torture had to be freely repeated the next day without torture or it would have been considered invalid".) The inquisitor would then hold a 'general sermon' (sermo generalis), assembling the local populace and publicly declaring the names of those judged guilty of the sin of heresy and their concomitant penances. Typical penalties included fasting, scourging, pilgrimage, the confiscation of property, or the wearing of large yellow crosses (with "the arms of the crosses [to be] two and a half fingers in breadth, two and a half palms in height, and two palms in width") on the front and back of outer clothing. As canon law prohibited the clergy from spilling blood, those who refused to repent or who had relapsed into heresy were handed over to the secular authorities for punishment, typically execution by burning at the stake. During his tenure Gui held eleven such 'general sermons' in the cathedral of St Stephen in Toulouse and the cemetery of St John the Martyr in Pamiers, at which he judged 627 individuals guilty of heresy. A further nine individuals were also judged guilty at smaller events. In total, the tribunals headed by Gui convicted 636 individuals of 940 counts of heresy. In the nineteenth century the consensus among historians was that Gui had organised the burning of more than six hundred individuals. However, more recent research has determined that no more than 45 of the individuals convicted by Gui (approximately 7% of the total) were executed, while 307 were imprisoned, 143 ordered to wear crosses, and nine sent on compulsory pilgrimages. On the basis of these statistics, and broader revision of the historiography of the medieval Inquisition, the modern historical consensus is that Gui's inquisitorial career was characterised by moderation and leniency rather than cruelty or mercilessness; Janet Shirley states that Gui was "more interested in penitence than punishment" and generally sought to reconcile heretics to the Church. However, this interpretation has been challenged by James B. Given, who compares Gui's rates of execution unfavourably to those of secular courts in France, England, and Italy. Furthermore, based on a close reading of Gui's inquisitorial texts Karen Sullivan has argued that he "rank[ed] among the more zealous of inquisitors" in his thought, if not actions, claiming that Gui was motivated more by a desire to safeguard the wider church community from heresy than a concern for the salvation of the individual accused heretic. In the early fourteenth century inquisitorial activities were also characterised by increased attention to unconverted Jews, and in 1319 Gui arranged for copies of the Talmud to be publicly burnt in Toulouse, a tactic commonly used by Dominican inquisitors. Gui was also charged with investigating the lepers' plot of 1321, an alleged well poisoning conspiracy by French lepers, Jews, and Muslims; and provided an account of the event in the Flores chronicorum. Gui was succeeded as chief inquisitor of Toulouse by Pierre Brun in July 1324.

Шығармалары

Ги – Кейінгі орта ғасырларда өмір сүрген латын авторларының бірі, бірақ ол көбінесе өзіндік туындылар жазбай, бар мәтіндерді, анекдоттарды және жазбаларды жинап, реттеп жазуға бейімділік танытқан. Ол Лимож қаласында жүзден астам кітаптан тұратын кітапхана салдыруды тапсырды; ол 1306 жылы аяқталды және «Батыста кітаптарды сақтауға арналған арнайы бөлме құруға жасалған алғашқы қадамдардың бірі» болды. Лимождағы доминикан монастырі бір ғасырдан астам уақыт бойы «тарихи зерттеулер орталығы» болып келді, ал Ги көптеген тарихи еңбектерді жинақтады (Ги оларды «хронография» деп атады). Оларға Мсіх туғаннан бастап Ги 1331 жылы қайтыс болғанға дейінгі кезеңді қамтитын «Flores chronicorum» әмбебап тарихы, сондай-ақ Лимозин қасиеттілері туралы еңбек («Traité sur les saints du Limousin»), Лимож аббаттығы («Traité sur l'histoire de l'abbaye de St. Augustin de Limoges»), Грандмонт приоры («Chronique des prieurs de Grandmont») және Л’Артиж («Chronique des prieurs de l'Artige»), Тулуза епископтары («Chronique des évêques de Toulouse») және Лимож («Catalogue des Évêques de Limoges») сияқты әртүрлі жергілікті тарихтар кірді. Бұған қоса, ол 1270 жылдары Стефан Саланхак бастаған Доминикан ордені туралы тарихи трактат «De Quator in quibus Deus Praedicatorum ordinem insignivit»-ті аяқтады және кеңейтті. Бұл еңбек соңғысы 1291 жылы қайтыс болған кезде аяқталмаған болатын. Ол негізінен 1311 жылы аяқталды, бірақ Ги өмірінің соңына дейін оған ұсақ толықтырулар енгізе берді. Ги 1313 жылы Франция патшаларының суреттелген шежіресін жасады. Ол кеңінен таралған туыстық ағаштың ең ерте мысалының бірі болып табылатын «Arbor genealogiae regum francorum» осы шежіренің бір бөлігі болды. Ол сондай-ақ Томас Аквиннің қанонизациялау науқанына белсенді қатысып, 1318 жылы Вильгельм Токконың сақталған еңбектеріне негізделген «Vita Sancti Thomae Aquinatis» агиографиясын және 1320 жылы оның еңбектерінің каталогын жариялады. Ол 1323 жылдың шілде айында Авиньонда өткен қанонизация рәсіміне қатысқан болуы мүмкін. Дегенмен, Гидің ең танымал еңбектері оның инквизиторлық қызметімен байланысты: ол өзі шығарған үкімдердің толық тізілімі «Liber sententiarum» және инквизиторларға арналған толық нұсқаулық «Practica inquisitionis heretice pravitatis» еңбектерін жазды. Инквизиторлар ешқашан стандартты немесе ресми оқып-үйренуден өткен жоқ, бірақ олар көбінесе теология немесе құқық саласында білім алған, ал инквизиторлық іс-әрекеттерге қатысты практикалық нұсқаулықтар XII ғасырдың соңында ерекше әдеби жанр ретінде пайда болды. Гидің нұсқаулығы бес кітаптан тұрды: алғашқы үш кітапта «жалпы уағыздар» кезінде үкімдерді оқу үшін үлгілер ұсынылған, ал төртінші кітап инквизитордың өкілеттіктерін сипаттайтын және растайтын құжаттарды (мысалы, папалық және соборлық заңнама, сондай-ақ патша жарлықтарын) қамтыды. Бесінші және ең танымал кітапта катарлар («қазіргі заманғы манихейлер» деп аталады), вальденстер, псевдо-апостолдар, бегиндар және қайтадан күнә жасаған яһудилер сияқты еретиктердің сенімдері мен іс-әрекеттері сипатталған, сонымен қатар әр топқа қатысты тергеудің ең тиімді әдістері туралы нұсқаулар берілген (қажет болған жағдайда азаптауды қолдану туралы ұсыныстар да бар). Бұл қайтадан күнә жасаған яһудилерге жазалар туралы нақты айтатын алғашқы инквизиторлық нұсқаулық болды. Мәтіннің нақты жазылған күні белгісіз, бірақ Джанет Ширли оның аяқталу мерзімін 1324 жылдың басына дейін деп санайды. Нұсқаулық Гидің практикалық тәжірибесіне негізделген, бірақ ол сондай-ақ тәжірибесі аз тақырыптар бойынша басқалардың жазбаларына көп сүйенді; мысалы, оның вальденстер туралы сипаттамасында Стефан Бурбонның «Tractatus de diversis materiis predicabilibus» және Давид Аугсбургтің «De inquisitione hereticorum» еңбектерінен тікелей алынған үзінділер бар. Гидің мәтіні орта ғасырлық кезеңде ең көп көшірілген және оқылған инквизиторлық нұсқаулықтардың бірі болды, оны тек каталондық инквизитор Николас Эймерихтің XIV ғасырғы «Directorium Inquisitorum» еңбегі ғана басып озды және кейінгі инквизиторлық практикаға үлкен әсер етті. Осы еңбектің алты қолжазбасы сақталған, олар Тулуза мұрағатында, Ватикан кітапханасында, Британ мұражайында және Париждегі Ұлттық кітапханада сақтаулы. Бірінші басылымы 1886 жылы жарық көрді, онда мәтінді француз тіліне Бове епискобы Мари Жан Селестин Дуэс аударды.

Gui was one of the most prolific Latin authors of the Late Middle Ages, although he rarely wrote original works, preferring instead to compile and arrange existing texts, anecdotes, and records. He ordered the construction of a library at Limoges to accommodate over one hundred volumes; this was completed in 1306 and represented "one of the earliest efforts in the West to build a room devoted especially to the preservation of books". The Dominican monastery at Limoges had been a "centre for historical study" for over a century, and Gui compiled numerous works of history (referred to by Gui as 'chronography'). These included the Flores chronicorum, a universal history from the birth of Christ to Gui's death in 1331, and various local histories, including accounts of the saints of Limousin (Traité sur les saints du Limousin), the abbey of Limoges (Traité sur l'histoire de l'abbaye de St. Augustin de Limoges), the priors of Grandmont (Chronique des prieurs de Grandmont) and L'Artige (Chronique des prieurs de l'Artige), and the bishops of Toulouse (Chronique des évêques de Toulouse) and Limoges (Catalogue des Évêques de Limoges). Additionally, he completed and significantly expanded the De Quator in quibus Deus Praedicatorum ordinem insignivit, a historical treatise on the Dominican Order begun in the 1270s by Stephen of Salanhac, and uncompleted at the time of the latter's death in 1291. This was largely completed by 1311, although Gui continued to make minor additions until his death. Gui also compiled the Chronique des rois de France in 1313, an illustrated genealogy of the kings of France. This included the Arbor genealogiae regum francorum, one of the earliest known examples of a family tree, which was widely reproduced. He also contributed his literary energies to the campaign for the canonisation of Thomas Aquinas, producing the hagiography Vita Sancti Thomae Aquinatis (based largely on extant works by William of Tocco) in 1318 and a catalogue of his works in 1320. He probably attended the canonisation ceremony in Avignon in July 1323. However, Gui's best known works are those related to his inquisitorial career: Liber sententiarum, a comprehensive register of the sentences he delivered, and Practica inquisitionis heretice pravitatis, a comprehensive inquisitor's manual. Inquisitors had no standardised or formal training, although they were often educated in theology or law, and practical guides to inquisitorial activities emerged as a distinct literary genre in the late twelfth century. Gui's manual consisted of five books: the first three were formularies, providing templates to be used to deliver sentences during 'general sermons', and the fourth reproduced documents outlining and confirming the powers of the inquisitor (such as papal and conciliar legislation, and royal decrees). The fifth and most famous book provided descriptions of the beliefs and practices of heretics such as Cathars (referred to as 'modern Manicheans'), Waldensians, Pseudo Apostles, Beguines, and relapsed Jews, in addition to guidance for inquisitors on the best methods of interrogation for each group (including advocating torture if necessary). This was the first inquisitor's manual to refer specifically to penalties for relapsed Jews. The exact date of the text's composition is unclear, but Janet Shirley suggests a completion date of early 1324 at the latest. The manual was based on Gui's practical experience, but it also relied heavily on the writings of others for subjects in which he had little experience; for example, his description of the Waldensians includes passages lifted directly from Stephen of Bourbon's Tractatus de diversis materiis predicabilibus and David of Augsburg's De inquisitione hereticorum. Gui's text was one of the most widely copied and read inquisitorial manuals during the medieval period, superseded only by the Catalan inquisitor Nicholas Eymerich's fourteenth century Directorium Inquisitorum, and heavily influenced later inquisitorial practice. Six manuscripts of the work survive, located in the archives of Toulouse, the Vatican Library, the British Museum, and the Bibliothèque Nationale in Paris. The first printed edition was published in 1886, when the text was translated to French by the Bishop of Beauvais, Marie Jean Celestin Douais.

Танымал мәдениет

Фикциялық Gui 1980 жылы итальяндық ғалым және мәдениет сыншысы Умберто Эконың ең көп сатылған тарихи романы "Розаның аты" (Il nome della rosa) екіншілік антагонисті ретінде бейнеленеді; кітап отыздан астам тілге аударылып, он миллионнан астам данасы сатылған. Гуиді 1986 жылғы фильмде американдық актер Ф. Мюррей Абрахам, ал 2019 жылғы сегіз бөлімді телесериалда британдық актер Руперт Эверетт сомдады. Роман жарық көргеннен кейін тарихи тұлғаны қайта қарау нәтижесінде, кейіпкер тарихшылар тарапынан тарихи жағынан дұрыс емес деп сынға ұшырады. Эдвард Петерс бұл кейіпкердің "шын мәнінде тарихта болғаннан гөрі зұлым және жаман" екенін айтты, ал Джон Аберт Гүйдің "пиромандық ақылсыз" бейнесін "тарихи бұрмалаушылық" деп атады; сондай-ақ, бұл кейіпкердің 18 және 19 ғасырлардағы готикалық әдебиеттегі католик инквизиторлары мен дін қызметкерлерінің карикатураларына, мысалы, Мэтью Грегори Льюистің "Монах" (1796) романына, тарихи Гүйге қарағанда көбірек ұқсайтынын дәлелдеді. Қазіргі заманғы танымал мәдениетте, әсіресе "Розаның аты" романындағы бейнелеулерінің арқасында ол "барлық ортағасырлық инквизиторлардың ең танымал тұлғасы" болып саналады, бірақ оның замандастары мен қазіргі заманғы тарихшылары оны көбінесе әкімшілік, дипломатия және тарихи жазудағы жетістіктерімен еске алады.