HMS Invincible: Ұлыбритания Әскери-теңіз күштерінің бірінші жауынгер крейсері
HMS Invincible (1907)
HMS Invincible: 20 ғ. басында салынған әлемдегі алғашқы шайқас крейсері. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қатысуы, Фолкленд аралдары шайқасы, Ютланд шайқасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік теңіз күштерінің шайқас крейсері
Battlecruiser of the Royal Navy
HMS Invincible – ХХ ғасырдың алғашқы онжылдығында Корольдік теңіз күштері үшін салынған үш шайқас крейсері класының бас кемесі және әлемдегі кез келген елде салынған алғашқы шайқас крейсері. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Хелиголанд шығанағы шайқасына шағын рөлде қатысты, себебі ол британдық шайқас крейсерлерінің ең ескісі және ең баяуы болды. Фолкленд аралдары шайқасында "Invincible" және оның туыс кемелері неміс кемелерінің көптеген соққыларына қарамастан, бронелі круизерлерді батырып, өзіне ешқандай залал келтірмеді. 1916 жылы Ютландия шайқасында ол 3-ші шайқас крейсер эскадрильясының флагманы болды. Эскадрилья адмирал Биттидің шайқас флотынан шайқасқа бірнеше күн бұрын Ұлы флотпен атыс жаттығулары үшін бөлініп, шайқас кезінде оның ауыр барлау күші ретінде әрекет етті. Ол шайқас кезінде бірінің қарулы мұнарасының бронясы тесілгеннен кейін оқ-дәрі қоймасының жарылуынан қирады.
HMS Invincible was the lead ship of her class of three battlecruisers built for the Royal Navy during the first decade of the twentieth century and the first battlecruiser to be built by any country in the world. During the First World War, she participated in the Battle of Heligoland Bight in a minor role, as she was the oldest and slowest of the British battlecruisers present. During the Battle of the Falkland Islands, Invincible and her sister ship sank the armoured cruisers and almost without loss to themselves, despite numerous hits by the German ships. She was the flagship of the 3rd Battlecruiser Squadron during the Battle of Jutland in 1916. The squadron had been detached from Admiral Beatty's Battlecruiser Fleet a few days before the battle for gunnery practice with the Grand Fleet and acted as its heavy scouting force during the battle. She was destroyed by a magazine explosion during the battle after the armour of one of her gun turrets was penetrated.
Дизайн және сипаттама
"Invincible" кемесі бұрынғы бронекруизерлерінен әлдеқайда ірі болды. Оның жалпы ұзындығы 172,82 м, ені 23,93 м, ал толық жүктелгенде суға бату тереңдігі 9,14 м құрады. Ол жүктелгенде және толық жүктелгенде бұрынғы кемелерге қарағанда шамамен көбірек су ығыстырды. "Invincible" класындағы кемелер 1911 жылға дейін бронекруизерлер деп ресми түрде танылды, содан кейін 1911 жылғы 24 қарашадағы Адмиралтейство бұйрығымен шайқас крейсерлері ретінде қайта жіктелінді. Осыған дейін ресми емес түрде крейсерлік линкор, дредноут крейсері және шайқас крейсері сияқты бірнеше атаулар қолданылды.
Invincible was significantly larger than her armoured cruiser predecessors of the She had an overall length of 172.82 m, a beam of 23.93 m, and a draft of 9.14 m at deep load. She displaced at load and at deep load, nearly more than the earlier ships. The Invincible class ships were formally known as armoured cruisers until 1911 when they were redesignated as battlecruisers by an Admiralty order of 24 November 1911. Unofficially a number of designations were used until then, including cruiser battleship, dreadnought cruiser and battle cruiser.
Қозғалтқыш
"Invincible" екі жұп Парсонс турбиналарымен жабдықталған, олардың әрқайсысы жеке-жеке машина бөлімінде орналасқан және сыртқы және ішкі валдарды қозғалтады. Жоғары қысымды алға және кері турбиналар сыртқы валдарға, ал төмен қысымды турбиналар ішкі валдарға жалғанған. Әрбір ішкі валға крейсерлік турбина да жалғанған; олар көбінесе қолданылмады және кейіннен ажыратылды. Оның үш қанатты пернелерінің ішкі валдардағы диаметрі 11 фут (3 метр), ал сыртқы пернелердің диаметрі 10 фут (3 метр) болды. Турбиналар төрт қазандық бөліміндегі жиырма біс Ярроу түтікшелі қазандықтарымен қуаттандырылды және жалпы қуаты жобаланған, бірақ 1908 жылғы сынақтар кезінде шамамен жетті. Ол сағаттық жылдамдықпен жүруге арналған, бірақ сынақтар кезінде жетті. "Invincible" көмірдің және оның жануын күшейту үшін көмірге шашыратылатын жанар майдың қоймасын алып жүрді. Толық жанар май сыйымдылығында, ол сағаттық жылдамдықпен жүре алатын. Оның электр қуаты төрт 200 кВт турбогенераторлар және 100 кВт сыйымдылықтағы моторгенераторлармен қамтамасыз етілді.
Invincible had two paired sets of Parsons turbines, each of which was housed in a separate engine room and drove an outboard and inboard shaft. The high pressure ahead and astern turbines were coupled to the outboard shafts and the low pressure turbines to the inner shafts. A cruising turbine was also coupled to each inner shaft; these were not used often and were eventually disconnected. Her three bladed propellers were 11 feet (3 m) in diameter on the inner shafts while the outer propellers were 10 feet (3 m) in diameter. The turbines were powered by thirty one Yarrow water tube boilers in four boiler rooms, and were designed to produce a total of , but reached nearly during trials in 1908. She was designed for , but reached during trials. Invincible carried of coal, and an additional of fuel oil that was to be sprayed on the coal to increase its burn rate. At full fuel capacity, she could steam for at a speed of Her electrical power was provided by four 200 kW turbo generators and motor generators with capacity of 100 kW.
Қару-жарақ
"Invincible" кемесі төрт қос мұнаралы сегіз BL Mk X зеңбірегін тасымалдады. Бағалау мақсатында, бұл электрмен жұмыс істейтін BIX және BX мұнаралары болды, екеуін Vickers және Armstrongs компаниялары жасады. Олар 1909 және 1911 жылдары екі рет кеңейтілген жөндеуден өткеніне қарамастан, сәтсіз болып шықты және 1914 жылдың басында өткізілген жөндеу кезінде 151 200 фунт стерлинг сомасында гидравликалық жүйеге ауыстырылды. 1908 жылғы қазан айындағы оқ ату сынақтары кезінде жағдай соншалықты нашар болды, Патшалық теңіз күштерінің бас оқ ату мектебінің капитаны олардың жұмысын былай сипаттады: «Мұнараны бұру, зеңбіректі көтеру немесе зеңбірек трубасын ішке немесе сыртқа жылжыту туралы бұйрық берілгенде, жай ғана батырманы басу немесе ауыстырғышты жылжыту қажет еді, бірақ нәтижесі көбінесе мұнараны толтырғандай көрінетін көк жалынның жарқылы болды». Оның қосалқы қарулануы он алты QF Mk III зеңбірегінен тұрды. 1915 жылы мұнара төбесіндегі зеңбіректер суперструктураға (құрылысқа) көшірілді және зеңбіректердің жалпы саны он екіге дейін азайтылды. Қалған барлық зеңбіректер казематтарға орналастырылды және сол кезде зеңбірек экипаждарын ауа райынан және жаудың шабуылынан жақсы қорғау үшін жарылыс қалқандарымен жабдықталды. Оның әуе шабуылына қарсы қарулануы 1914 жылғы қазан-қараша айларында және 1915 жылғы сәуірден бастап қолданылған, жоғары бұрышты MkII орнатуда орналасқан бір QF 3 дюймдік 20 cwt AA зеңбірегінен тұрды. 1914 жылғы қарашада 3 фунттық Hotchkiss зеңбірегі жоғары бұрышты MkIc орнату жүйесіне орнатылды, оның максималды көтерілу бұрышы 60° болды. "Invincible" кемесіне бес 18 дюймдік (450 мм) су астындағы торпеда түтігі орнатылды, екісі әр жақта және біреу корма (артқы) бөлігінде.
Invincible carried eight BL Mk X guns in four twin turrets. For evaluation purposes these were electrically driven BIX and BX turrets, two each built by Vickers and Armstrongs. They proved to be a failure despite two lengthy refits in 1909 and 1911 and were converted to hydraulic power during her refit in early 1914 at a cost of £151,200. The situation was so bad during her gunnery trials in October 1908 that the captain of , the Royal Navy's chief gunnery school, described their operation in the following manner: "When the order was given to train the turret, elevate or run a gun in or out, it was only necessary to push a button, or move a switch, but the result was often a flash of blue flame which seemed to fill the turret." Her secondary armament consisted of sixteen QF Mk III guns. During 1915 the turret roof guns were transferred to the superstructure and the total number of guns was reduced to twelve. All of the remaining guns were enclosed in casemates and given blast shields at that time to better protect the gun crews from weather and enemy action. Her anti aircraft armament consisted of a single QF 3 inch 20 cwt AA gun on a high angle MkII mount at the aft end of the superstructure that was carried between October–November 1914 and from April 1915 onwards. A 3 pounder Hotchkiss gun on a high angle MkIc mounting with a maximum elevation of 60° was also mounted in November 1914. Five 18 in (450 mm) submerged torpedo tubes were fitted on the Invincibles, two on each side and one in the stern.
Құрылыс және мансап
Кеме Тайнсайдтағы Sir W. G. Armstrong, Whitworth & Co., Ltd компаниясында салынған. Ол 1906 жылғы 2 сәуірде жатырылды және 1907 жылғы 13 сәуірде сағат 15:00-де леди Аллендейлмен суға түсірілді. 1907 жылғы 28 желтоқсанда ол шведтік "Оден" көмір тасымалдау кемесімен соқтығысты, нәтижесінде кеме корпусының арқауы мен қаңқасы бүлініп, түбіндегі бес плитасы қирады. Ол 1909 жылғы 16 наурызда ресми түрде аяқталды. 18 наурызда ол Тайннен Портсмутқа бағытталды, онда ол комиссияланатын болды. Жолда ол "Мэри Энн" бригантинімен соқтығысып, Ярмуттан келген "Джон Бирч" құтқару қайығы бригантинді сүйреп әкеткенше күтіп тұрды. 1909 жылғы 20 наурызда ол "Үй флотының" 1-ші крейсерлік эскадрильясына қосылды және 1909 жылғы сәуір және маусым айларында флоттық маневрлерге, 1909 жылғы 12 маусымдағы "Спитхед" парадына және 2 шілдедегі Саутхендтен өткен "Флот парадына" қатысты. 1910 жылғы 17 тамыз бен 17 қаңтар аралығында оның мұнараларындағы электрлік проблемаларды шешу үшін жөндеу жұмыстары жүргізілді, бірақ нәтиже қанағаттандырмады. 1911 жылғы көктемде оның мұнараларын жұмыс істеуге келтіру үшін тағы бір әрекет жасалды, бірақ ол да сәтсіз аяқталды және келесі жылы оның мұнараларын гидравликалық қуатқа ауыстыру туралы шешім қабылданды. Бұл 1913 жылғы тамызда Жерорта теңіз флотына жөнелгеннен кейін кейінге шегерілді. 1913 жылғы 17 наурызда ол су асты кемесімен соқтығысты, бірақ соқтығысудың кінәсі су асты кемесіне жатты деп шешілді. Ол 1913 жылғы желтоқсанда Ұлыбританияға оралды, мұнараларына гидравликалық қуат беріп, оны шайқасқа дайын ету үшін күрделі жөндеуге дайындалды.
The ship was built at Sir W. G. Armstrong, Whitworth & Co., Ltd on Tyneside. She was laid down on 2 April 1906, and launched at 15:00 on 13 April 1907 by Lady Allendale. On 28 December 1907, while still fitting out, she was hit by the Swedish collier Oden, which resulted in the buckling of beams and frames in the hull and five bottom plates being stove in. She was officially completed on 16 March 1909. On 18 March, she sailed from the Tyne to Portsmouth, where she would be commissioned. On the way, she collided with the brigantine Mary Ann, and stood by until the lifeboat John Birch arrived from Yarmouth to take the brigantine in tow. She was commissioned into the 1st Cruiser Squadron of the Home Fleet on 20 March 1909 and participated in fleet manoeuvres in April and June 1909, the Spithead Review on 12 June 1909, and the Fleet Review off Southend on 2 July. She was refitted between 17 August and 17 January 1910 in an attempt to cure the electrical problems with her turrets, but they were still unsatisfactory. Another attempt was made to bring her turrets to working order during a refit in the spring of 1911, but this too was unsuccessful and the decision was made the following year to convert her turrets to hydraulic power. This was delayed until after her deployment to join the Mediterranean Fleet in August 1913. On 17 March 1913, she collided with the submarine , but the collision was ruled the fault of the submarine. She returned to the UK in December 1913 in preparation for a major refit that would finally give her turrets hydraulic power and make her battle worthy.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1914 жылдың наурыз айында Портсмут кемежайында қайта жөндеу жұмыстары басталды, бірақ 4 тамызда Германияға соғыс жариялануымен тоқтатылды. Ол бір күн бұрын ресми түрде қайта қолданысқа енгізілді, алайда мұнара жұмысын аяқтауға тағы бір апта қажет болды. Invincible – жаңа отты басқару директорымен жабдықталған алғашқы жеңіл крейсер, бірақ бұл уақытында аяқталмады және Фолкленд аралдары шайқасынан кейін қайта жөнделгенге дейін істен шығып қалды. Ол 12 тамызда, 2-ші жеңіл крейсер эскадриласының қолбасшысы контр-адмирал сэр Арчибальд Гордон Мур өзінің туын көтерген кезде, толыққандай дайын деп жарияланды. Ол Хэмберге, соғыс крейсерімен бірге, Broad Fourteens аймағында күзетте жүрген британдық кемелерге көбірек көмек көрсету үшін жіберілді.
Her refit at Portsmouth Dockyard began in March 1914 and was interrupted by the declaration of war on Germany on 4 August. She'd been formally recommissioned the day prior, but the turret work required another week to complete. Invincible was the first battlecruiser to be fitted with a new fire control director, but this could not be completed in the allotted time and would remain inoperable until she was refitted after the Battle of the Falkland Islands. She was declared operational on 12 August, when Rear Admiral Sir Archibald Gordon Moore, commanding the 2nd Battlecruiser Squadron, hoisted his flag in her. He was ordered to the Humber, along with the battlecruiser , where he could better support the British ships patrolling the Broad Fourteens.