Гудсон Лоу: Наполеонның күзетшісі және британ әскери қолбасшысы
Hudson Lowe
Генерал Гудзон Лоу (1769-1844) – британдық әскери қолбасшы, Наполеонның күзетшісі. Өмірі, мансабы, Сен-Елена аралындағы тұтқындық жағдайы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы (1769–1844)
British Army general (1769–1844)
Сэр Хадсон Лоу (28 шілде 1769 – 10 қаңтар 1844) – француз революциясы мен Наполеон соғыстары кезіндегі ағылшын-ирланд генералы. Ол император Наполеонды қамауда ұстаған Сент-Елена аймағының губернаторы ретінде ең көп танылды.
Sir Hudson Lowe (28 July 176910 January 1844) was an Anglo Irish General during the French Revolution and Napoleonic Wars who is best known for his time as Governor of St Helena, where he was the "gaoler" of the Emperor Napoleon.
Ерте өмір
Джон Лоудың ұлы, әскери хирург, ол анасының туған жері Ирландияның Галвей қаласында дүниеге келді. Оның балалық шағы әртүрлі гарнизондық қалаларда, әсіресе Вест-Индияда өтті, бірақ ол негізінен Солсбери гимназиясында білім алды. Он бір жасында ол Шығыс Девон милициясында прапорщик болып тағайындалды. 1787 жылы ол әкесінің 50-ші жаяу әскер полкіне қабылданды, ол сол кезде генерал-губернатор Чарльз О’Хара басшылығымен Гибралтарда дислокацияланған болатын. 1791 жылы ол лейтенант атағына көтерілді. Сол жылы оған он сегіз айлық демалыс берілді, ол осы уақытты Ұлыбританияға оралудың орнына Италияда саяхаттауға бел буды. Францияға сапардан қауіптеніп, бармады, себебі Францияда төңкеріс жақында басталған еді.
The son of John Lowe, an army surgeon, he was born at Galway in Ireland, his mother's native country. His childhood was spent in various garrison towns, particularly in the West Indies, but he was educated chiefly at Salisbury Grammar. He obtained a post as ensign in the East Devon Militia when he was eleven. In 1787 he entered his father's regiment, the 50th Foot, which was then serving at Gibraltar under Governor General Charles O'Hara. In 1791, he was promoted to Lieutenant. The same year he was granted eighteen months' leave, and chose to spend the time travelling through Italy rather than return to Britain. He chose to avoid travelling to France because the French Revolution had recently broken out.
Корсика
1793 жылдың басында Ұлыбритания мен Франция арасындағы соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай Лоу Гибралтарға қайтып келді. 50-ші полк Тулонды қорғауға жіберілді, ол қаладағы француз роялистерінің шақыруымен лорд Худ басқаратын одақтас күштер тарапынан басып алынған еді. 50-ші полк қорғанысқа көмектесу үшін кешігіп келді, себебі одақтас күштер бұрыннан қаладан шығып кеткен болатын. Содан кейін олар француздың иелігіндегі Корсикаға бағытталды, онда британдық әскерлер Паскуале Паоли басқаратын корсикалықтармен бірігу үшін жіберілген. Лоу полкі генерал Дундастың күшінің бір бөлігі ретінде Бастия қоршауы мен Кальви қоршауы кезінде француздарды аралдан ығыстырды. Полк Бастияда дислокацияланды. Лоу Италиядағы Ливорно қаласынан жабдықтау әкелуге ерікті түрде барып, сапар барысында жақынырақ өлімге бет қаратты, бірақ безгекке шалдықты. Сауыққаннан кейін Лоу Корсикаға оралды және Аякчодағы цитадельде губернатор полковник Ваухоптың көмекшісі болып орналасты, сол жерге Наполеон Бонапарттың қарындастары жақында көшіп келген, бірақ кейін материктік Францияға қашып кеткен. 1796 жылдың қазан айында Корсиканы тастап кету туралы шешім қабылданды және Аякчодағы күш кемеге мінгізіліп Эльбаға жеткізілді. Келесі жылы Эльба да тасталды және Лоу өз полкімен бірге алдымен Гибралтарға, содан кейін Лиссабонға эвакуацияланды. Келесі екі жылды француз және испан күштерінің басып кіруіне жол бермеу үшін орналастырылған британ күштерінің құрамында өткізді. Кейін Лоу Эльба, Португалия және Меноркада активті қызметте болды, онда оған британ армиясындағы ерікті корсикалық эмигранттардың батальонына, Корольдік корсикалық рейнджерлеріне қолбасшылық сеніп тапсырылды, олар Бейкер мылтықтарымен қаруланған және жеңіл жаяу әскер ретінде дайындалған. Корсикада ол Каса-Бонупартеде орналасқан. Ол 1800-1801 жылдары Египетте Корсика рейнджерлерін басқарды.
Lowe arrived back at Gibraltar shortly after the outbreak of war between Britain and France in early 1793. The 50th were sent to take part in the Defence of Toulon which had been seized by an Allied force under Lord Hood after an invitation by French Royalists in the city. The 50th arrived too late to assist the defence, as the Allied forces had already withdrawn from the city. They were then redirected to Corsica, a French owned island, where British troops had been sent to join with Corsicans under Pasquale Paoli. Lowe's regiment served as part of General Dundas's force during the Siege of Bastia and Siege of Calvi driving the French from the island. The regiment was stationed in Bastia. Lowe volunteered to fetch supplies from Livorno in Italy, but nearly died of malaria during the journey there. When he recovered, Lowe returned to Corsica, and was stationed in the citadel at Ajaccio as an aide to the Governor, Colonel Wauchope, close to where Napoleon Bonaparte's sisters had recently been living before they fled to mainland France. In October 1796 it was decided to abandon Corsica and the force at Ajaccio was embarked and taken to Elba. The following year Elba was also abandoned and Lowe was evacuated with his regiment first to Gibraltar and then to Lisbon. He spent the next two years as part of a British force which was placed to deter an invasion by French and Spanish forces. Lowe later saw active service successively in Elba, Portugal, and Menorca, where he was entrusted with the command of a battalion of volunteer Corsican exiles in the British Army, the Royal Corsican Rangers, who were armed with Baker rifles and trained as light infantry. In Corsica he was actually billeted in the Casa Buonaparte. He led the Corsican Rangers in Egypt in 1800–1801.
Наполеон соғыстары
Амендегі бейбіт келісімнен кейін, қазір майор болған Лоу генерал-квартирмейстердің көмекшісі болды. 1803 жылы Франциямен соғыс жаңадан басталғанда, ол подполковник ретінде Корсика батальонын қайта құруға және оның көмегімен Сицилияны қорғауға кірісті. Каприді жаулап алғаннан кейін, ол батальонымен және Мальта полкімен сонда келді; бірақ 1808 жылдың қазан айында Жоахим Мурат генерал Ламарк ұйымдастырған аралға шабуыл жасауға бұйрық берді. Лоу Мальта әскерлерінің сенімсіздігіне және теңізден көмек күтуге үміт болмауына байланысты, аралды эвакуациялауға мәжбүр болды. Сэр Уильям Нейпер оны сынады, бірақ оның гарнизонында бар болғаны 1362 адам болды, ал шабуылдаушылардың саны 3000 мен 4000 аралығында еді. 1809 жылдың барысында Лоу және оның корсикалықтары Ишия мен Просиданы, сондай-ақ Занте, Кефалония және Серигоны жаулап алуға көмектесті. Бірнеше ай бойы ол Кефалония мен Итаканың, кейін Санта-Маураның губернаторы қызметін атқарды. 1812 жылы Ұлыбританияға оралды, ал 1813 жылдың қаңтарында сол кезде құрылып жатқан орыс-неміс легионын тексеруге жіберілді. Ол 1813 және 1814 жылдардағы науқандар кезінде одақтас әскерлерімен бірге болды және он үш маңызды шайқаста қатысты. Ол өзінің батылдығы мен сарабдалылығы үшін Блюхер мен Гнайзенаудан мақтау алды. 1814 жылдың сәуір айында Наполеонның бірінші рет тақтан басқаны туралы жаңалықты Лондонға жеткізу үшін оны таңдады. Ол рыцарь атағын алып, генерал-майор шеніне көтерілді; сонымен қатар орыс және пруссиялық сарайларынан ордендер алды. 1814–1815 жылдары Нидерландыдағы армияның генерал-квартирмейстерінің міндеттерін атқаруға тағайындалған ол Бельгиялық науқанға қатысуға дайындалып жатқанда, Генуядағы британдық әскерлерге басшылық ету ұсынылды; бірақ Францияның оңтүстігінде жүргенде (1815 жылдың 1 тамызында) француз императоры Наполеонның HMS Bellerophon кемесіне берілгенін және оның күзетшісі қызметіне тағайындалғанын естіді. Лоу бұрынғы императорның жер аударылған жері – Сент-Еленаның губернаторы болды. Лоу тағайындалған кезде соғыс және колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы лорд Батерст Веллингтонға былай деп жазды: "Менің ойымша, армияда оның шенімен тең, осындай қиын жағдайды қабылдауға дайын адамды табу мүмкін емес еді."
After the peace of Amiens, Lowe, now a Major, became assistant quartermaster general. On the renewal of war with France in 1803, he was charged, as a lieutenant colonel, to raise the Corsican battalion again and with it assisted in the defense of Sicily. On the capture of Capri, he proceeded there with his battalion and a Maltese regiment; but in October 1808, Joachim Murat ordered an attack upon the island, which was organized by General Lamarque. Lowe, owing to the unreliability of the Maltese troops and no hope of help by sea, had to agree to evacuate the island. Sir William Napier criticized him, but his garrison consisted of only 1362 men, while the assailants numbered between 3000 and 4000. In the course of 1809, Lowe and his Corsicans helped in the capture of Ischia and Procida, as well as of Zante, Cephalonia and Cerigo. For some months, he acted as governor of Cephalonia and Ithaca, and later of Santa Maura. He returned to Britain in 1812, and in January 1813, was sent to inspect a Russo German legion then being formed. He accompanied the armies of the allies through the campaigns of 1813 and 1814, being present at thirteen important battles. He won praise from Blücher and Gneisenau for his gallantry and judgment. He was chosen to bear to London the news of the first abdication of Napoleon in April 1814. He was knighted and promoted to major general; he also received decorations from the Russian and Prussian courts. Charged with the duties of quartermaster general of the army in the Netherlands in 1814–1815, he was about to take part in the Belgian campaign when he was offered the command of the British troops at Genoa; but while still in the south of France he received (on 1 August 1815) news of his appointment to the position of custodian of Napoleon, Emperor of the French, who had surrendered to HMS Bellerophon off Rochefort. Lowe was to be Governor of Saint Helena, the place of the former Emperor's exile. At the time of Lowe's appointment, Secretary of State for War and the Colonies, Lord Bathurst, wrote to Wellington:I do not believe we could have found a fitter person of his rank in the army willing to accept a situation of so much confinement, responsibility and exclusion from society.
Сент-Елена
Плантация үйіне келгеннен кейін, ол Наполеонның адмирал сэр Джордж Кокбернмен дұрыс қарым-қатынаста еместігін байқады. Кокберн Наполеонды Сент-Еленаға жеткізуге жауапты болған және жаңа губернатор келгенше оның қасында болуға міндетті болған. Наполеон мен губернатор Лоудың қарым-қатынасы шиеленіскен, олар бар-жоғы алты рет кездескен. Лоудың қолы 3-ші граф Батерст берген нұсқаулармен байланысқан, бірақ Лоудың өзіне тән дипломатиялық шеберлігінің жетіспеуі олардың арасындағы шиеленісті күшейтті. Америка Құрама Штаттарындағы бонапартистер Наполеонды құтқару үшін жорықтар жоспарлап жатқаны туралы жаңалық 1816 жылдың қазан айында қатаң ережелерді күшейтуге себеп болды. Лоу Наполеонның Лонгвуд үйінің бағындағы күзетшілерді сағат 9-да емес, күн батқанда қоюға бұйырды. Ол британдық офицерге Наполеонды күнделікті бақылауға алуды тапсырды. Лоу Наполеонды Лонгвуд иелігімен шектеуді және британдықтардың оны императорлық атауларымен емес, тек генерал деп атауын талап ететін ұсақ-түйек ережелер жиынтығын жасады. Ол Наполеонның түрмедегі уақытының бір бөлігін төлеуін талап етті, сондықтан Наполеон сатуға императорлық күмісін ұсынды. Бұл Еуропада наразылық тудырды, нәтижесінде талап алынып тасталды. Содан кейін ол Лонгвудқа берілетін отын мөлшерін азайтты. Наполеонның қайтадан жылыну үшін жиһаздарын өртегені туралы хабар көптеген адамдардың ықыласын оятып, отынның жеткізілімі қайта жаңартылды. Осы және басқа да әрекеттер Наполеонды және оның жақтастарын ашуландырды, олар Лоуға қарсы науқан ұйымдастырды. Ирландиялық хирург Бари Эдвард О'Мира бастапқыда Лоуға ақпарат бергенмен, кейін Наполеонның жағына шығып, Лас Кас пен Монтолонның сынағандарына қосылды. Сент-Еленадағы француз, орыс және австриялық комиссарлар Наполеонға қарсы болғанымен, Лоудың мінез-құлқына да қатты сынға алды және онымен қарым-қатынас жасау қиын болды. Сонымен қатар, қазіргі ғалымдар Наполеонның өлімінде Лоудың рөлін талқылайды. Лоудың француз императорын тек "көшірілген жерсіздікке" емес, "үй қамауына" шектеуі, әрине, Наполеонның жаттығулары мен денсаулығына әсер етті, бірақ кейбіреулер Лоу оны улаған болуы мүмкін деген болжамдар айтады. 1821 жылдың мамыр айында император Наполеон қайтыс болғаннан кейін Лоу Англияға оралды. О'Мираның кітабы жарық көргеннен кейін Лоу авторды соттауға шешім қабылдады, бірақ оның өтініші кеш болды. Айырықша жағдай, О'Мираның кітабы Лоу туралы дәрігердің шын пікірінен гөрі жұмсақ болды және оның Сент-Еленадағы "атқарушы" рөлі туралы ойларын жасырды. Оның нағыз көзқарастары Адмиралтействодағы кеңсе қызметкеріне жасырын жіберген хаттарында ашылды. Георг IV-тің алғысынан басқа, ол британ үкіметінен көп сыйақы алмады, оның бұйрықтарын сөзсіз орындады. Наполеонға деген қарым-қатынасы және британ үкіметінің бұдан кейінгі қоғамдық қатынастардағы қиындықтары оның мансабының соңына дейін маңызды мәселе болып қала берді. Кейінірек Веллингтонның 1-ші герцогы оның "өте жаман таңдау" екенін айтты; ол білім мен еңбекқорлықтан мүлдем құр болған адам еді. Ол ақымақ еді. Ол әлем туралы ештеңе білмейтін, сондықтан барлық әлемді білмейтін адамдар сияқты күдікпен және қызғанумен қарады. Ол аралдағы құлдықты жоюға да үлес қосты.
On his arrival at Plantation House, he found that Napoleon had an uneasy relationship with Admiral Sir George Cockburn, who had been responsible for conveying Napoleon to St. Helena, and was in charge of him pending the arrival of a new Governor. Napoleon and Governor Lowe had a stormy relationship, and only met half a dozen times. To a large extent, Lowe's hands were tied by his instructions from The 3rd Earl Bathurst, but Lowe's characteristic lack of tact doubtless exacerbated the friction between them. The news that rescue expeditions were being planned by Bonapartists in the United States led to the enforcement of stricter regulations in October 1816. Lowe ordered sentries to be posted round the garden of Napoleon's residence, Longwood House, at sunset instead of at 9 p. m. He assigned a British officer the task of catching sight of Napoleon every day. Lowe created a set of petty rules that included restricting Napoleon to the Longwood Estate and requiring that the British not address Napoleon by his Imperial titles but only as a general. He demanded that Napoleon pay for part of his imprisonment, so Napoleon offered up some Imperial silver for sale. This created such a backlash in Europe that the demand had to be cancelled. Then he reduced the amount of firewood for Longwood. News that Napoleon was burning his furniture to stay warm again caused such a backlash of public sympathy that the supply of firewood was restored. All of this and more offended Napoleon and his followers, who campaigned against Lowe. Barry Edward O'Meara, the Irish surgeon, while initially providing information for Lowe, ultimately sided with Napoleon, and joined in criticisms from Las Cases and Montholon. The French, Russian and Austrian commissioners on St. Helena, while hostile to Napoleon, were also very critical of Lowe's conduct and found it impossible to get on with him. In addition, modern scholars debate Lowe's role in Napoleon's death. Lowe's restriction of the former Emperor of the French to what amounts to "house arrest," not just "exile," certainly affected Napoleon's exercise and general health, but some have gone so far as to suggest that Lowe may have had him poisoned. After the death of the Emperor Napoleon in May 1821, Lowe returned to England. On the publication of O'Meara's book, Lowe resolved to prosecute the author, but his application was too late. Ironically, O'Meara's book was softer on Lowe than what the doctor really thought of him and of his role as "executioner" at St. Helena. His true attitudes are revealed in the letters he passed clandestinely to a clerk at the Admiralty. Apart from the thanks of George IV, at a levee, he received little reward from the British Government, whose orders he had obeyed to the letter. His treatment of Napoleon and the subsequent public relations problems for the British Government remained an underlying issue for the rest of his career. Field Marshal The 1st Duke of Wellington later said that he was "a very bad choice; he was a man wanting in education and judgment. He was a stupid man. He knew nothing at all of the world, and like all men who knew nothing of the world, he was suspicious and jealous." He contributed to the abolition of slavery on the island.
Сент-Еленадан кейін
1822 жылы маусымда ол Сэр Томас Хислоптың орнына Сазерленд Хайлендерс полкінің бастығы болып тағайындалды. 1825–30 жылдары ол Цейлондағы әскерге қолбасшылық етті, бірақ 1830 жылы бос орын туғанда губернаторлыққа тағайындалмады. 1831 жылы 56-шы (Батыс Эссекс) жаяу полкінің полковнигі болып тағайындалды, ал 1842 жылы өзінің бұрынғы полкіне, 50-ші (Каралеваның өз) жаяу полкінің полковнигіне ауыстырылды. Ол сондай-ақ Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің Ұлы крестінің иегері (GCMG) атанды. Лоу 1844 жылдың 10 қаңтарында 74 жасында Челсидегі Слоан көшесіне жақын Шарлотта коттеджінде сал ауруынан қайтыс болды. Лоу Стивен Де Лансидің қызы, Уильям Хоу Де Лансидің қарындасы және полковник Уильям Джонсонның жесірі Сьюзан Джонсонға үйленді. Оның бұрын екі қызы болған, олардың біреуі қайтыс болса, екіншісі граф Бальменге тұрмысқа шықты. Олардың бес баласы болды: екі ұлы – 1816 жылы туған Хадсон Лоу және 1820 жылы туған Эдвард Уильям Хоу де Ланси Лоу, сондай-ақ үш қызы – Камилла, Фрэнсис және 1818 жылдың 26 тамызында туған Клара Мария Сусана Лоу. Леди Лоу 1832 жылдың 22 тамызында Лондонның Мейфэр ауданындағы Хертфорд көшесінде қайтыс болды.
In June 1822 he was appointed Colonel in Chief of the Sutherland Highlanders in place of Sir Thomas Hislop. In 1825–30, he commanded the forces in Ceylon but was not appointed to the Governorship when it became vacant in 1830. He was appointed to the colonelcy of the 56th (West Essex) Regiment of Foot in 1831, and in 1842 transferred to the colonelcy of his old regiment, the 50th (Queen's Own) Regiment of Foot. He was also made a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG). Lowe died at Charlotte Cottage, near Sloane Street, Chelsea, of paralysis, on 10 Jan. 1844, aged 74. Lowe married Susan Johnson, daughter of Stephen De Lancey, sister of William Howe De Lancey, and widow of Colonel William Johnson. She had previously had two daughters, one of whom had died, and the other married Count Balmain. They had five children, two sons, Hudson Lowe, born in 1816, and Edward William Howe de Lancey Lowe, born in 1820, and three daughters, Camilla, Francis, Clara Maria Susanna Lowe, born on 26 August 1818. Lady Lowe died in Hertford Street, Mayfair, London, on 22 August 1832.
Көркем әдебиеттегі суреттер
Хадсон Лоудың рөлін Орсон Уэллс Саша Гитридің "Наполеон" (1955) фильмінде, Ральф Ричардсон "Кәуіптегі бүркіт" (1972) фильмінде, Вернон Добтчефф "Еуропаның кепілі" (1989) фильмінде, Дэвид Фрэнсис "Наполеон" мини-сериалында (2002) және Ричард Э. Грант "Месье Н." (2003) фильмінде сомдады. Ол Жан-Клод Брисвиллдің "Соңғы салют" пьесасында (1995) пайда болады. Ол Том Кенеллидің "Наполеонның соңғы аралы" (2015) кітабының кейіпкері.
Sir Hudson Lowe was portrayed by Orson Welles in Sacha Guitry's film Napoléon (1955), by Ralph Richardson in Eagle in a Cage (1972), by Vernon Dobtcheff in L'Otage de l'Europe (1989), by David Francis in the Napoleon miniseries (2002), and by Richard E. Grant in Monsieur N. (2003). He appears in the play La Dernière Salve by Jean Claude Brisville (1995). He is a character in Tom Keneally’s book Napoleon’s Last Island (2015).