Лейхтер есебі: Холокостты жоққа шығаруға жасалған жалған ғылыми құжат
Leuchter report
Леухтер есебі – Холокостты жоққа шығаруға арналған жалған ғылыми құжат. Аушвиц лагерінде газды өлтіру мүмкін еместігін дәлелдеуге тырысқан. Сарапшы ретінде мойынсоқталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Псевдонауылдық құжат
Pseudoscientific document
Лейхтер баяндамасы – американдық атқару техникасының авторы Фред А. Лейхтер жазған псевдонауылдық құжат. Ол Эрнст Зюндельдің тапсырмасымен, Холокостты жоққа шығаратын материалдарды таратуы үшін Канададағы сотта өзін қорғау үшін жасалған. Лейхтер 1988 жылы нацистік жойқын лагерьлерінде, әсіресе Аушвицте, жаппай кісі өлтіру үшін газ қолдану мүмкіндігін зерттеу ниетімен баяндаманы құрастырды. Ол лагерьге сапар шегіп, крематорийлер мен газ камераларының қираған қалдықтарынан бірнеше кірпіш жинады (лагерь әкімдігінің рұқсатынсыз), оларды АҚШ-қа әкеліп, химиялық талдауға тапсырды. Сотта Лейхтер сарапшы куәгер ретінде баяндаманы қорғауға шақырылды, бірақ сот отырысы барысында оның мұндай қызмет атқаруға біліктілігі де, тәжірибесі де жоқ деп шешім шығарды. Лейхтер кісі өлтіруге арналған газ камераларында прус көгінің болмауын келтіріп, олардың адамдарды улау үшін қолданылмағаны туралы пікірін дәлелдеуге тырысты. Дегенмен, темір негізіндегі цианид қосылыстарының қалдықтары цианид әсерінің міндетті салдары емес. Лейхтер осы айырмашылықты ескермегендіктен, тәжірибесіне қате фактор енгізіп, нәтижелеріне елеулі қателіктер жіберді. Ал поляк сот-медициналық сарапшылары (темір негізіндегі қосылыстарды ескере отырып) жүргізген сынақтарда цианидтің Холокост кезінде қолданылған жерлерде бар екені расталды. Сонымен қатар, баяндама Лейхтердің газ камераларының механикалық жұмысын сипаттайтын СС архитектуралық бюросының құжаттары және нацистердің газдалған адамдардың денелерін өртеу жылдамдығын растайтын басқа да маңызды дәлелдерді назардан тыс қалдырғаны үшін сынға ұшырады.
The Leuchter report is a pseudoscientific document authored by American execution technician Fred A. Leuchter, who was commissioned by Ernst Zündel to defend him at his trial in Canada for distributing Holocaust denial material. Leuchter compiled the report in 1988 with the intention of investigating the feasibility of mass homicidal gassings at Nazi extermination camps, specifically at Auschwitz. He traveled to the camp, collected multiple pieces of brick from the remains of the crematoria and gas chambers (without the camp's permission), brought them back to the United States, and submitted them for chemical analysis. At the trial, Leuchter was called upon to defend the report in the capacity of an expert witness; however, during the trial, the court ruled that he had neither the qualifications nor experience to act as such. Leuchter cited the absence of Prussian blue in the homicidal gas chambers to support his view that they could not have been used to gas people. However, residual iron based cyanide compounds are not a categorical consequence of cyanide exposure. By not discriminating against that, Leuchter introduced an unreliable factor into his experiment, and his findings were seriously flawed as a result. In contrast, tests conducted by Polish forensic scientists (who discriminated against iron based compounds) confirmed the presence of cyanide in the locations, in accordance with where and how it was used in the Holocaust. In addition, the report was criticized as Leuchter had overlooked critical evidence, such as documents in the SS architectural office which recorded the mechanical operation of the gas chambers and others which verified the rate at which the Nazis could burn the bodies of those gassed.
Өмірбаян
1985 жылы Канадада тұратын неміс памфлетшісі және баспагер Эрнст Зюндель Ричард Верралдың «Алты миллион адам шынымен өлді ме?» атты Холокостты жоққа шығаратын памфлетін жариялағаны үшін сотқа тартылды, бұл Канаданың жалған ақпарат таратуға қарсы заңдарын бұзу деп танылды. Зюндель кінәлі деп танылды, бірақ апелляциялық сот шешімімен үкім күштен шығарылды. Бұл екінші қудалауға әкелді. Зюндельдің адвокаттарына француз әдебиетінің профессоры және Холокостты жоққа шығарушы Роберт Фориссон қосылды. Ол қорғанысқа кеңес беру үшін Торонтоға келді, ал бұрынғы сот процесінде сарапшы куәгер ретінде куәлік берген еді. Үлгілер алынған жерлердің суреттері, олардың физикалық жинағының бейнежазбалары және Леухтердің жұмыстың егжей-тегжейлі сипаттамасын қамтитын жазбалары сотқа дәлел ретінде ұсынылды. Леухтер тек осы айырмашылықты ғана атап көрсетпейді, сонымен қатар, оның үлгілерінен (оның өлшемдерін қоса) газ камераларына қарағанда дезинфекциялау камераларында көбірек цианид анықтағанын айтады, бұл адамдар мен жәндіктерді өлтіруге қажетті мөлшер арасындағы қайшылықты көрсетеді. Прус көгінің мәселесі – ол цианидке ұшырағанын нақты көрсететін белгі емес. Бұл айырмашылық концентрацияның өзгешелігіне себеп болатын факторлардың бірі. Прус көгінің пайда болуын өте шағын ауытқулар анықтай алатын тағы бір өте сезімтал фактор – pH деңгейі. pH деңгейіне адамдардың болуы әсер етуі мүмкін. Маркевич пен оның командасы осы жылдар өткен соң цианидті анықтауға үмітсіз болды; алайда, үлгілер алуға заңдық рұқсат алғаннан кейін, олар мүмкіндігінше сыртқы факторлардан қорғалған жерлерден үлгілер жинады.
In 1985, Ernst Zündel, a German pamphleteer and publisher living in Canada, was put on trial for publishing Richard Verrall's Holocaust denial pamphlet Did Six Million Really Die?, which was deemed to violate Canadian laws against distributing false news. Zündel was found guilty, but the conviction was overturned on appeal. This led to a second prosecution. Zündel and his lawyers were joined by Robert Faurisson, a French academic of literature and Holocaust denier, who came to Toronto to advise the defense, having previously testified as expert witness at the first trial. Drawings of where the samples were taken from, the film footage of their physical collection and Leuchter's notebook detailing the work were surrendered to the trial court as evidence. It is not only this disparity that Leuchter cites, but accordingly from his samples (which included measurements of it) that he claims he measured much more cyanide in the delousing chambers than in the gas chambers, which he argues is inconsistent between the amounts necessary to kill human beings and lice. The problem with Prussian blue is that it is by no means a categorical sign of cyanide exposure. This difference is one of the reasons behind the concentration disparity. Another exceedingly sensitive factor by which very small deviances could determine whether Prussian blue may form is pH. pH could be affected by the presence of human beings. Markiewicz and his team were not optimistic at being able to detect cyanides so many years later; nevertheless, having the legal permission to obtain samples, they collected some from areas as sheltered from the elements as possible.
Басқа сын-пікірлер
Генрих Гиммлердің бұйрығымен Биркенаудағы крематорийлер мен газ камераларын геноцидтің іздерін жасыру үшін СС жойды. IV және V крематорийлердің негіздері ғана көрінеді: екі нысанның да жоспарлары бетон фундаментінің үстіне төселген кірпіштермен белгіленген, ал II және III крематорийлер қираған күйде. Профессор Роберт Ян ван Пелт Лейхтердің 1942 немесе 1941 жылдан бері нысандар мүлдем өзгермегені туралы пікірін "абсурдты" деп бағалайды. – 300 ppm-ге дейінгі өлімге әкелетін дозадан 186 есе артық. Саясаттанушылар газ камерасының құрбандары 5-15 минут ішінде 450–1810 ppmv газға ұшыраған деп есептейді. II және III крематорийлердің жертөлесіндегі газ камералары негізгі крематорий ғимаратының шатырындағы моторлар арқылы механикалық түрде желдетіліп, қалған газды сыртқа шығарып, ауаны үш-төрт минут сайын жаңартқан. Егер желдету жүйесі қолданылмаса, мысалы, IV және V крематорийлерде (дегенмен, 1944 жылдың мамырында V крематорийде желдету жүйесі орнатылды), Sonderkommando тұтқындары мәйіттерді шығарып тастағанда газ маскаларын киген. Әр түрлі уақытта (мысалы, 1944 жылдың жазында крематорийлер жою жылдамдығына жете алмаған кезде) денелер ашық орларда өртеліп, жанып кеткен. Осылайша, крематорийлердің сыйымдылығы ешқашан шектеуші фактор болған жоқ, ал орлардағы өлекселердің санына да шектеу қойылған жоқ.
By order of Heinrich Himmler, the crematoria and gas chambers at Birkenau were destroyed by the SS in order to hide evidence of genocide. Nothing more than the bases of Crematoria IV and V can be seen: the floor plans of both facilities are indicated by bricks laid out across the concrete foundations, and Crematoria II and III are in ruins. Professor Robert Jan van Pelt labels Leuchter's comment that the facilities have not changed at all since 1942 or 1941 as "nonsense". – over 186 times more than the lethal dose of 300 ppm. Critics estimate conservatively that within 5 to 15 minutes, gas chamber victims were exposed to 450 – 1810 ppmv The basement gas chambers of Crematoria II and III were mechanically ventilated via motors in the roof space of the main crematorium structure capable of extracting the remaining gas and renewing the air every three to four minutes. When ventilation was not used such as in Crematoria IV and V (although a ventilation system was later installed in Crematorium V in May 1944), Sonderkommando prisoners wore gas masks when removing the bodies. At various times (such as in the summer of 1944 when the crematoria couldn't keep up with the extermination rate), bodies were burnt in open air pits. Accordingly, the capacity of the crematoria was never a limiting factor, and the pits yielded practically no limit to the number of corpses that could be burnt.