Эдвард Монтегю Комптон Маккензи: Шотландиялық жазушының өмірі мен шығармалары
Compton Mackenzie
Эдвард Монтегю Комптон Маккензи (1883-1972) – шотланд жазушысы, тарихшы, саяси қайраткер. Шотландия Ұлттық партиясын құрған, рыцарь атағын алған тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд жазушысы (1883–1972)
Scottish writer (1883–1972)
Эдвард Монтегю Комптон Маккензи (17 қаңтар 1883 – 30 қараша 1972) – көркем әдебиет, өмірбаян, тарих және мемуарлар жазған, сондай-ақ мәдени сыншы, әңгімеші және өмір бойы шотланд ұлтшылы болған шотланд жазушысы. Ол 1928 жылы Хью МакДиармид, Р. Б. Каннингхем Грэм және Джон МакКормикпен бірге Шотландия Ұлттық партиясын құрушылардың бірі болды. 1952 жылы ол рыцарь дәрежесіне ие болды.
Sir Edward Montague Compton Mackenzie, (17 January 1883 – 30 November 1972) was a Scottish writer of fiction, biography, histories and a memoir, as well as a cultural commentator, raconteur and lifelong Scottish nationalist. He was one of the co founders in 1928 of the National Party of Scotland along with Hugh MacDiarmid, R. B. Cunninghame Graham and John MacCormick. He was knighted in 1952.
Өмірбаян
Эдвард Монтегю Комптон Маккензи Англияның Дарем графтығындағы Вест-Хартлпул қаласында, актерлік отбасы Маккензилердің құрамында дүниеге келді. Оның көптеген мүшелері Комптонды сахналық әуесқой аты ретінде пайдаланды, бұл оның ағылшын әдесі Генри Комптоннан басталып, ол Виктория дәуірінің танымал Шекспир актері болған. Оның әкесі Эдвард Комптон Маккензи, анасы Вирджиния Фрэнсис Бейтман актерлер және театр труппаларын басқарған; оның әпкесі Фэй Комптон (оның ұлы Энтони Пелиссиер, Комптонның сіңілі баласы) Дж.М. Барридің көптеген пьесаларында, соның ішінде «Питер Пэн» спектаклінде де ойнады. Ол Лондондағы Сент-Пол мектебінде және Оксфордтағы Магдален колледжінде білім алды, содан кейін қазіргі заманғы тарих мамандығы бойынша диплом алды.
Edward Montague Compton Mackenzie was born in West Hartlepool, County Durham, England, into a theatrical family of Mackenzies, many of whose members used Compton as their stage surname, starting with his English grandfather Henry Compton, a well known Shakespearean actor of the Victorian era. His father, Edward Compton Mackenzie, and mother, Virginia Frances Bateman, were actors and theatre company managers; his sister, Fay Compton (whose son was Anthony Pelissier, Compton's nephew), starred in many of J. M. Barrie's plays, including Peter Pan. He was educated at St Paul's School, London, and Magdalen College, Oxford, from where he graduated with a degree in Modern History.
Жазу
Маккензи ең көп танымал болған екі комедиялық романы Шотландияда өрбуді: Гебрид аралдарындағы «Вискиге тойым» (1947) және Шотландияның Таулы Жерлеріндегі «Гленнің монархы» (1941). Олар сәтті фильм мен телесериалға бастау болды. Ол әртүрлі тақырыптарда жүзге жуық кітап жариялады, соның ішінде он томдық автобиография: «Менің өмірім және заманым» (1883–71). Ол тарих (Марафон шайқасы және Саламис шайқасы туралы), өмірбаян (1943 жылы Ф.Д.Р.-дің өмірбаяны «Рузвельт мырза»), әдеби сын, сатира, ақтау (1957 жылғы «Керемет темекі»), балаларға арналған әңгімелер, поэзия және тағы да басқалар жазды. Оның шығармаларының ішінде «Махаббаттың төрт желі» кейде оның шедевр туындысы саналады. Ол Ф. Скотт Фицджеральдқа әсер етті, оның алғашқы кітабы «Жұмақтың бұл жағы» Комптоның әдеби ықпалымен жазылған. Оның 1913–14 жылдары жазған «Зұлым көше» атты ұзақ «Bildungsroman» романы Джордж Оруэлл мен Сирил Конноллиге әсер етті, олар екеуі де оны мектеп оқушылары кезінде оқыған. Макс Бербом Маккензидің жазуын көрнектілігі мен эмоционалдық шындығы үшін мақтады. Әдеби сыншы Фрэнк Суиннертон Маккензидің «детальділігі мен бай сілтемелері» туралы пікір білдірді. Сэр Джон Бетджеман оны былай бағалады: «Маған бұл әрқашан ағылшын романының ең жақсы кезеңіндегі ең жақсы романдардың бірі болып көрінді». Генри Джеймс оны жас автордың өмірінде жазған ең керемет кітап деп санады. 1914 жылы Рим католиктігіне кіргеннен кейін Маккензи діни тақырыптарды «Алтар баспалдақтары» (1922), «Пастордың жолы» (1923) және «Көкке бағытталған баспалдақ» (1924) атты үш томдық роман сериясында зерттеді. 1922 жылы «The Daily Telegraph» газетінің бас музыка сыншысы Робин Легге Маккензиді граммофон пластинкалары туралы алғашқы сын-пікірлерді жазуға шақырды. 1923 жылы ол және оның жеңешесі Кристофер Стоун «Gramophone» журналын құрды, ол әлі де ықпалды классикалық музыка журналы болып табылады. Маккензи 1961 жылға дейін журналды басқаруды жалғастырды. Ол сондай-ақ лондондық ұлттық газет «Daily Mail»-дың әдеби сыншысы болды. Каприде болғаннан кейін, ондағы гомосексуалдық эмигранттармен араласқаннан кейін, ол «Жұқа мұз» (1956) романында саясаткердің гомосексуализмін сезімталдықпен көрсетті. «Айқын республика» (1959) – саяси сатира. Айдың қарамағындағы Лунамания тұрғындарының тілі үшін Маккензи 150-ден астам жаңа сөз ойлап тапты.
Mackenzie is perhaps best known for two comic novels set in Scotland: Whisky Galore (1947) set in the Hebrides, and The Monarch of the Glen (1941) set in the Scottish Highlands. They were the sources of a successful film and a television series respectively. He published almost a hundred books on different subjects, including ten volumes of autobiography: My Life and Times (1883–71). He wrote history (on the Battle of Marathon and the Battle of Salamis), biography (Mr Roosevelt, a 1943 biography of FDR), literary criticism, satires, apologia (Sublime Tobacco 1957), children's stories, poetry and so on. Of his fiction, The Four Winds of Love is sometimes considered his magnum opus. He was admired by F. Scott Fitzgerald, whose first book, This Side of Paradise, was written under the literary influence of Compton. Sinister Street, his lengthy 1913–14 Bildungsroman, influenced George Orwell and Cyril Connolly, who both read it as schoolboys. Max Beerbohm praised Mackenzie's writing for vividness and emotional reality. Frank Swinnerton, a literary critic, comments on Mackenzie's "detail and wealth of reference". Sir John Betjeman said of it, "This has always seemed to me one of the best novels of the best period in English novel writing." Henry James thought it to be the most remarkable book written by a young author in his lifetime. After his conversion to Roman Catholicism in 1914, Mackenzie explored religious themes in a trilogy of novels, The Altar Steps (1922), The Parson's Progress (1923) and The Heavenly Ladder (1924). In 1922, Robin Legge, chief music critic of The Daily Telegraph, encouraged Mackenzie to write some of the earliest gramophone record reviews. In 1923 he and his brother in law Christopher Stone founded Gramophone, the still influential classical music magazine. Mackenzie continued to edit the magazine until 1961. He was also the literary critic for the London based national newspaper Daily Mail. Following his time on Capri, socialising with the gay exiles there, he treated the homosexuality of a politician sensitively in Thin Ice (1956). The Lunatic Republic (1959) is a political satire. For the version of English spoken by the inhabitants of Lunamania on the far side of the Moon, Mackenzie invented over 150 new words.
Гректер туралы естеліктер
Маккензи актер, саяси белсенді және диктор болып жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Шығыс Жерорта теңізінде британдық барлау қызметінде қызмет етіп, кейіннен өзінің тәжірибесі туралы төрт кітап жариялады. Осы кітаптарында ол Корольдік теңіз жаяу әскеріне офицер болып қабылданып, капитан шеніне дейін көтерілгенін айтады. Денсаулығының нашарлығына байланысты, фронттық қызметке қатысуы қиын болғандықтан, ол Галлиполи науқаны кезінде қарсы тыңшылық жұмысына тағайындалды және 1916 жылы Афинада (Грекия сол кезде бейтарап болған) кең ауқымды қарсы барлау желісін құрды. 1916 жылдың тамызында патшаны улап өлтіруге жасалған қастандыққа қатысқан деген күдік бар, онда патша сарайын өртке салу арқылы қашуына жол бермеу жоспарланған. Оның құпия қызметтегі жұмысы жоғары бағаланған, оның ішінде сэр Мэнсфилд Смит Камминг сияқты жоғары лауазымды тұлғалардың құрметіне ие болды, бірақ оның жалынды саяси көзқарастары, әсіресе Венизелистерді қолдауы, оны даулы тұлғаға айналдырды және ол Ноемврианадан кейін Афинадан қуылды. 1917 жылы ол Эгей теңізі барлау қызметін құрды және бірнеше ай бойы директоры ретінде едәуір тәуелсіздікке ие болды. Оған Грекияның корольшілдер мен венизелистер арасында бөлінген кезде қысқа мерзімге тәуелсіз болған Чериго Республикасының президенті лауазымы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. 1917 жылдың қыркүйегінде ол қайта шақырылды. Смит Камминг оны өзінің орынбасары етіп тағайындауды қарастырды, бірақ өз қызметіндегі қарсылықтардан кейін ұсыныстан бас тартты, және Маккензи соғыста белсенді рөл атқармады. 1919 жылы ол Британ империясы орденінің офицері (OBE) болып тағайындалды, сондай-ақ француздың Құрмет легионы, сербтің Ақ бұрқыншақ ордені және гректің Құтқарушы орденімен марапатталды. 1932 жылы "Грекиялық естеліктер" атты кітабы жарық көргеннен кейін, келесі жылы ол ресми құпиялар туралы заң бойынша Олд-Бейлиде сотталды, себебі кітапта құпия деп саналатын құжаттардан үзінділер келтірген. Оның сот процесі туралы есеп, оның өмірбаяндық шығармасының "Октава жеті" (1931-38) бөлімінде жанды түрде сипатталған: нәтижесінде 100 фунт стерлинг айыппұл және 100 фунт стерлинг процессуалдық шығындар салынды. Оның жеке шығындары 1000 фунт стерлингтен асты. Маккензи сотқа дейін судьямен келісімге (мәтінде "келісім" деп сипатталған) қол жеткізілгенін айтады: ол кінәлі деп мойындаса, оған 500 фунт стерлинг айыппұл және 500 фунт стерлинг процессуалдық шығындар салынбақ болған. Алайда, бұл істі тергеген сол кездегі бас прокурор сэр Томас Инскип сот судьясын соншалықты ашуландырды, ол айыппұлдарды номиналдық сомаға дейін төмендетті. Дегенмен, оның қорғанысының шығындары мен "Грекиялық естеліктердің" сатылымынан алынып тасталуы Маккензиді қаржылық жағдайына қиындық тудырды, және кітаптағы олар қарсылық білдірген бөлімдерді анықтау үшін билік органдарына сұрау жасауға тырысты, осылайша түзетілген нұсқасын қайта жариялауға болар еді. Бұл ұсыныс қабылданбады. "Октава сегіз" (1939-45 жылдарды қамтиды) кітабында Маккензи бұл мәселе Парламентте көтерілгенін және "Грекиялық естеліктердің" жаңа нұсқасы 1939 жылы жарияланғанын айтады. Алайда, 1-ші басылымның кері қайтарылуына қарамастан, оның бір данасы Британ мұражайында (қазіргі тәуелсіз Британ кітапханасы) сақталған, бірақ оған жалпы каталог сілтемесі берілмеген, сондықтан оған қол жеткізу мүмкін емес болды. 1994 жылы "The Guardian" газеті бұл аномалия туралы мақала жариялады: "Комптон Маккензидің аузын жабу – 62 жылдан кейін". Осыдан кейін 1932 жылғы басылым Британ кітапханасының қоғамдық каталогына енгізілді. 2011 жылы Biteback "Грекиялық естеліктердің" 1932 жылғы түпнұсқа басылымын, кітаптың жағымсыз үзінділерін егжей-тегжейлі баяндаған құпия барлау қызметінің меморандумымен бірге жариялады. 1953-1966 жылдары Крокет қауымдастығының президенті болды. Ол Сиам мысық клубының президенті болды. 1956 жылы "Бұл сіздің өміріңіз" бағдарламасында, Лондонның Хаммерсмит қаласындағы Король театрында Эмонн Эндрюс тарапынан күтпеген сыйлыққа ие болды. Эдуард VIII-ді қатты қолдаған Маккензи Октавиандардың жетекші мүшесі болды, бұл Эдуард VIII-ді қолдауға және оның Уиндзор герцогы болғаннан кейін Ұлыбританияға оралуына үгіт-насихат жасаған шағын қоғам. 1938 жылғы "Time" журналындағы мақалаға сәйкес, Маккензи Эдуардты қолдап кітап жазуды жоспарлаған, бірақ герцог оны жарияламауын сұрағаннан кейін жоспардан бас тартты.
Mackenzie worked as an actor, political activist and broadcaster. He served with British Intelligence in the Eastern Mediterranean during the First World War, later publishing four books on his experiences. According to these books, he was commissioned in the Royal Marines, rising to the rank of captain. His ill health making front line service impractical, he was assigned counter espionage work during the Gallipoli campaign, and in 1916 built up a considerable counter intelligence network in Athens, Greece then being neutral. He is alleged to have taken part in an attempt to assassinate the King by poison in August 1916, during which the royal palace was to be surrounded by fire to prevent him escaping. While his secret service work seems to have been valued highly by his superiors, including Sir Mansfield Smith Cumming, his passionate political views, especially his support for the Venizelists, made him a controversial figure and he was expelled from Athens following the Noemvriana. In 1917, he founded the Aegean Intelligence Service, and enjoyed considerable autonomy for some months as its director. He was offered the Presidency of the Republic of Cerigo, which was briefly independent while Greece was split between Royalists and Venizelists, but declined the office. He was recalled in September 1917. Smith Cumming considered appointing him as his deputy, but withdrew the suggestion after opposition from within his own service, and Mackenzie played no further active role in the war. In 1919, he was appointed an Officer of the Order of the British Empire (OBE), and was also honoured with the French Legion of Honour, the Serbian Order of the White Eagle, and the Greek Order of the Redeemer. After the publication of his Greek Memories in 1932, he was prosecuted the following year at the Old Bailey under the Official Secrets Act for quoting from supposedly secret documents. His account of the trial, vividly described, is in Octave Seven (1931–38) of his autobiography: the result was a fine of £100 and (prosecution) costs of £100. His own costs were over £1,000. Mackenzie states that a plea bargain (described in the text as "an arrangement") had been reached with the judge prior to the trial: in exchange for his pleading guilty, he would be fined £500 with £500 costs. However Sir Thomas Inskip, then attorney general who prosecuted the case, succeeded in annoying the trial judge to such an extent that he then reduced the penalties to a token amount. Even so, the costs of his defence and the withdrawal from sale of Greek Memories left Mackenzie out of pocket and an attempt was made to ask the authorities exactly which passages in the book they objected to so it could be re issued with the offending material removed. This approach was rebuffed. In Octave Eight, covering the years 1939–45, Mackenzie recounts that the matter was raised in Parliament and a new version of Greek Memories was eventually published in 1939. However, in spite of the withdrawal of the 1st edition a copy had already been deposited at the British Museum (which then contained what is now the independent British Library) but was not given a general catalogue reference making it effectively impossible to access. In 1994 The Guardian newspaper published an article about this anomaly The muzzling of Compton Mackenzie – 62 years on. Following this the 1932 edition was entered in the British Library's public catalogue. In 2011 Biteback published the original 1932 edition of Greek Memories, including the Secret Intelligence Service memo detailing the offending passages of the book. He was president of the Croquet Association from 1953 to 1966. He was president of the Siamese Cat Club. He was the subject of This Is Your Life in 1956 when he was surprised by Eamonn Andrews at the King's Theatre, Hammersmith, London. A strong supporter of Edward VIII, Mackenzie was a leading member of the Octavians, a minor society that campaigned in support of Edward VIII and for his return to the UK after he became the Duke of Windsor. According to a 1938 Time article Mackenzie had intended to write a book in support of Edward but abandoned the plan when the Duke asked him not to publish.
Капри
1913 және 1920 жылдар аралығында ол әйелі Фейтпен Капридегі Вилла Солитарияда тұрды және кейінірек жылдары қайта оралды. Италияның Сорренто жанындағы бұл арал тек шетелдіктерге ғана емес, сонымен қатар суретшілер мен гомосексуалдарға да көзқарасы толерантты болған. Ол аралға жиі келетін жазушы Сомерсет Моммен дос болды. Фейт итальяндық пианист Рената Боргаттимен қарым-қатынаста болды, ол Ромен Брукстің танысы болған. Комптон Маккензидің итальяндық арал тұрғындары мен шетелдіктердің жергілікті өміріне жасаған бақылаулары кем дегенде екі романға әкелді: «Весталь оты» (1927) және «Ерекше әйелдер» (1928). Соңғысы, Капри аралының ойдан шығарылған нұсқасы – Сирена аралына келген лесбияндар тобы туралы роман-а-клеф, сол жылы Вирджиния Вульфтің Вита Саквилл-Уэстке арналған махаббат хаты – «Орландо» және Радклиф Холлдың әуенді дау тудырған туындысы – «Жалғыздық құдығы» сияқты лесбияндық тақырыбындағы тағы екі жаңа романмен бірге Ұлыбританияда жарық көрді, бірақ Маккензидің сатирасы құқық қорғау органдарының назарын өзіне тартпады. Ол Вилла Сан-Микельді салған Аксель Мунтемен және кейіннен Капри қаласының мэрі болған Эдвин Сериомен дос болды.
Between 1913 and 1920 he lived with his wife, Faith, on Capri at Villa Solitaria, and returned to visit in later years. This Italian island near Sorrento was known to be tolerant not just of foreigners in general, but of artists and homosexuals in particular. He became friends with the writer Somerset Maugham, a frequent visitor to the island. Faith had an affair with the Italian pianist Renata Borgatti, who was connected to Romaine Brooks. Compton Mackenzie's observations on the local life of the Italian islanders and foreign residents led to at least two novels, Vestal Fire (1927) and Extraordinary Women (1928). The latter, a roman à clef about a group of lesbians arriving on the island of Sirene, a fictional version of Capri, was published in Britain in the same year as two other ground breaking novels with lesbian themes, Virginia Woolf's love letter to Vita Sackville West, Orlando, and Radclyffe Hall's controversial polemic, The Well of Loneliness, but Mackenzie's satire did not attract legal attention. He was a friend of Axel Munthe, who built Villa San Michele, and Edwin Cerio, who later became mayor of Capri.
Шотландияның жеке басы
Маккензи ата-бабаларының жолын іздеп, рухани мекені – Шотландияның Таулы аймағына дейін барды, және ұзақ, әрі өте жарқын өмірі бойы Гейл мәдениетіне терең және мызғымас сүйіспеншілік танытты. Оның өмірбаяуын жазған Андро Линклейтер: "Маккензи шотланд болып туылмаған, және оның сөйлеуі шотландтыққа ұқсамайтын. Бірақ, дегенмен, оның қиялы шынымен шотландтық еді". Ол жақтас якобит, Корольдік Стюарт қоғамының үшінші бас губернаторы және Шотландия Ұлттық партиясының негізін қалаушылардың бірі болды. 1929 жылы Шотландия өнер клубының мүшесі атанды. 1931 жылдан 1934 жылға дейін Глазго университетінің ректоры болды, кейіннен Британ Фашистер Одағын басқарған Освальд Мослиді осы лауазымға ие болу үшін жеңді. 1920 жылдан 1923 жылға дейін Маккензи Герм мен Джету аралдарының иесі болды. Ол 1930 жылдары Шотландияның Батыс аралдарында (Сыртқы Гебридтер) Баррада үй салды. Баррада ол шабыттанып, шығармашылық уақытты жалғыз өткізіп, "демократияның аристократтары" деп атаған көптеген адамдармен достық қарым-қатынас орнатты. Ол өмір жасы қысқа болған құпия ұйым – Клан Альбейннің негізін қалаушы мүшесі болды.
Mackenzie went to great lengths to trace the steps of his ancestors back to his spiritual home in the Highlands, and displayed a deep and tenacious attachment to Gaelic culture throughout his long and very colourful life. As his biographer, Andro Linklater, commented, "Mackenzie wasn't born a Scot, and he didn't sound like a Scot. But nevertheless his imagination was truly Scottish." He was an ardent Jacobite, the third Governor General of the Royal Stuart Society, and a co founder of the National Party of Scotland. He became a member of the Scottish Arts Club in 1929. He was rector of University of Glasgow from 1931 to 1934, defeating Oswald Mosley, who later led the British Union of Fascists, in his bid for the job. From 1920 to 1923 Mackenzie was the Tenant of Herm and Jethou. He built a house on Barra, in the Western Isles (Outer Hebrides) of Scotland, in the 1930s. On Barra, he gained inspiration and found creative solitude, and befriended a great number of people that he described as "the aristocrats of democracy". He was a founding member of the short lived secret organisation Clann Albain.
Жеке өмір
Маккензи үш рет үйленген. 1905 жылғы 30 қарашада (22 жасында) ол Фейс Стоунға Пимликодағы Сент-Сэвиор шіркеуінде үйленді: олар оның қайтысына дейін 50 жылдан астам уақыт некеде болды. 1962 жылы (79 жасында) Кристина Максуинге үйленді, ол келесі жылы қайтыс болды. Соңында ол 1965 жылы (82 жасында) қайтыс болған әйелінің әпкесі, Лилиан Максуинге үйленді. (2009 жылы қайтыс болды).
Mackenzie was married three times. On 30 November 1905 (aged 22), he married Faith Stone in St Saviour's, Pimlico: they remained married for more than 50 years, until her death. In 1962 (aged 79), he married Christina MacSween, who died the following year. Lastly, he married his deceased wife's sister, Lilian MacSween in 1965 (aged 82). (died 2009)
Маккензи «Вест-Бромвич Альбион» футбол клубының жақтаушысы болды. Англияның солтүстік-шығысынан болғанымен, ол «Альбионды «менің» командам деп таңдауыма олардың стадионы романтикалық түрде «The Hawthorns» деп аталуы және оларды «Throstles» деп лақаптауы себеп болды» деді. Ол сондай-ақ снукердің жанкүйері болды және 1939 жылғы «The Billiard Player» журналында ойынның атының шығу тегі туралы айтты. Ол жас лейтенант Невилл Чемберленнің (бұрынғы британ премьер-министрі емес) офицерлер клубында 15 қызыл және бір қара шардан тұратын «Black Pool» ойынымен тәжірибе жасағанын сипаттады. 1939 жылғы чемпионатта ол Джо Дэвиске әлем чемпионатының кубогын табыс етті. Зейнетке шыққаннан кейін Маккензи өзінің 20 кітабының барлық авторлық құқығын 10 000 фунт стерлингке сатты, бұл бизнестің табысы емес, капиталдық түсім деп мәлімдеді. Апелляциялық сот бұл оның бизнесінен түскен табыстың бір бөлігі екенін анықтады: Mackenzie v Arnold (1952) 33 TC 363. Маккензи 1972 жылғы 30 қарашада 89 жасында Эдинбургте қайтыс болды және Барра аралындағы Эолигарридағы Сент-Барр шіркеуінің зиратына жерленді.
Mackenzie was a supporter of West Bromwich Albion F. C. Although from the north east of England, he "was influenced in the choice of Albion as 'my' team by the fact that their ground was romantically called The Hawthorns and that they were nicknamed the Throstles". He was also a fan of snooker, and gave an account of the origin of the game's name in The Billiard Player magazine of 1939, describing how young lieutenant Neville Chamberlain (not the former British Prime Minister) was experimenting on the officers' mess table with the existing game of 'Black Pool' featuring 15 red balls and a black. He presented the World Championship trophy to Joe Davis at the 1939 Championships. After his retirement, Mackenzie sold the entire copyright in 20 of his books for a lump sum of £10,000 arguing that this was a capital receipt and not the proceeds of the business. The Court of Appeal held that this was assessable income as part of the proceeds of his business: Mackenzie v Arnold (1952) 33 TC 363. Mackenzie died on 30 November 1972, aged 89, in Edinburgh and was interred in St Barr's churchyard cemetery at Eoligarry on the Isle of Barra.