Британдық A9 Cruiser танкы – екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдардағы жылдам, маневрлі танк. Жау тылындағы шабуылдарға арналған, қару-жарағы жетілдірілген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық крейсерлік танк. The Tank, Cruiser, Mk I (A9) – соғыстар аралық кезеңдегі британдық крейсерлік танк. Бұл – алғашқы крейсерлік танк: жаудың негізгі қорғаныс шебін айналып өтуге, жаудың байланыс желілерін және танктерін жоюға арналған жылдам танк. Cruiser Mk II – Mark I танкысының күшейтілген бронясы бар, сол кезде бірдей әзірленген нұсқасы.
British cruiser tank
The Tank, Cruiser, Mk I (A9) was a British cruiser tank of the interwar period. It was the first cruiser tank: a fast tank designed to bypass the main enemy lines and engage the enemy's lines of communication, as well as enemy tanks. The Cruiser Mk II was a more heavily armoured adaptation of the Mark I, developed at much the same time.
Жобалау және әзірлеу
1936 жылы британдық соғыс басқармасы болашақ даму үшін екі түрлі танкты белгіледі: жаяу әскермен шабуыл кезінде тығыз ынтымақтастықпен пайдаланылатын, ауыр бронялы жаяу әскер танктері және жау аумағына терең шабуылдар жасауға арналған жылдам, мобильді крейсерлік танктер. Қызметтегі Орташа Mark II танктерін ауыстыру жобалары, құны жоғары болғандықтан тоқтатылды, нәтижесінде тек үш Орташа Mark III танкі ғана салынды. 1934 жылы Vickers Armstrong компаниясының сэр Джон Карденінен сол кездегі кейбір орташа үлгілерді алмастыру үшін «әдеттегіден арзан танк» ұсынуы сұралды. Бұл жоба Бас штабтың A9 спецификациясымен белгіленді. Оның орта танк жобасының пилоттық үлгісі 1936 жылы аяқталды және A9E1 атауын алды. Ол Medium Mk III дизайнының ең жақсы қасиеттерін енгізді, бірақ коммерциялық бензиндік қозғалтқышпен жұмыс істеуге мүмкіндік беру үшін жеңілдетілді. Алайда, бұл әлі де Ұлы депрессия кезінде болды, сондықтан танкқа шығындарды қысқарту шаралары қолданылды. Бұл британдық танктердің алғашқысы болды, оның мұнарасы орталықта орналасқан және қуатпен айналатын механизмге ие болды. Бұл жүйе Nash & Thompson компаниясымен жасалған және Vickers Wellington орта бомбалаушы ұшағында қолданылатын жүйеге ұқсас болды. Бронясы жеңіл болды, максималды қалыңдығы 5 мм. Көптеген бронялық беттер тік болды және көптеген оқ түсіретін тұзақтар болды, бірақ ол жаңа, жоғары жылдамдықты QF 2 фунттық (40 мм) зеңбіректі орнатуға және алып жүруге қабілетті болды, ол 1937 жылы өндіріс басталған кезде QF 3 фунттық зеңбіректі алмастырды. Жүргізушінің бөлімі мен ұрыс бөлімдері бөлектелмеген. Мұнарадағы қару-жарақ, Ordnance QF 2 фунттық зеңбірек пен коаксиалды Vickers пулеметінен тұратын, жүргізушінің кабинасының екі жағында орналасқан, әрқайсысында Vickers пулеметі бар екі кішкентай мұнара болды. Бұл екі кішкентай мұнарада да тұрақты экипаж болды, бұл танктың экипажының жалпы санын алты адамға жеткізді (командир, зеңбірекші, зарядтаушы, жүргізуші және екі пулеметші). A9E1 басқа жобалармен салыстырылды және кейбір кемшіліктері болғанымен, 1937 жылы Christie аспалы крейсерлік танк жеткізілгенге дейін уақытша шешім ретінде қабылданды. 125 данаға тапсырыс берілді. Оның 75-ін Harland and Wolff, ал қалған 50-ін Vickers компаниясы жасады. Бастапқыда пилоттық үлгіде Rolls Royce автомобиль қозғалтқышы (Phantom II-нің 7,67 литрлік) қолданылды, бірақ ол жеткіліксіз қуатты болды және 9,64 литрлік AEC автобус қозғалтқышымен ауыстырылды. Кейінірек жасалған Valentine жаяу әскер танктері негізінен осы танктың төменгі корпусын және аспасын пайдаланды, бірақ бронясы әлдеқайда көп болды. A9-дың салмағы , ұзындығы , биіктігі , ені және жолдағы максималды жылдамдығы болды. Оның максималды жол қашықтығы 150 миль (241 км) құрады. Зеңбірекке арналған оқтардың саны 100, ал үш пулеметке 3000 болды.
In 1936, the British War Office designated two different kinds of tanks for future development: heavily armoured infantry tanks to be used in close co operation with infantry during attacks, and fast mobile cruiser tanks designed to make forays deep into enemy territory. Due to the cost, British replacement designs for Medium Mark II tanks then in service had been cancelled with only three Medium Mark III built. In 1934, Sir John Carden of Vickers Armstrong was asked to provide a "reasonably cheap tank" as a replacement for some of the medium models then in use. This design was known by General Staff specification A9. The pilot model of his medium tank design was finished in 1936 and given the designation A9E1. It incorporated the best features of the cancelled Medium Mk III design, but lighter so that it could be powered by a commercial petrol engine. However, this was still in the time of the Great Depression and the tank had a number of cost cutting measures applied. It was the first British tank to have a centrally located turret and to have powered traverse. The system was by Nash & Thompson and similar to that being introduced on the Vickers Wellington medium bomber aircraft. The armour was light, with a maximum thickness of Many armour faces were vertical, and there were numerous shot traps, but it could achieve and carried the new high velocity QF 2 pounder (40 mm) gun, which had replaced the QF 3 pounder by the time manufacture started in 1937. The driver's compartment and the fighting compartments were not separated. As well as the turret armament, which consisted of an Ordnance QF 2 pounder gun and a coaxial Vickers machine gun, there were two small turrets either side of the driver's compartment, each with a Vickers machine gun. Both of these smaller turrets were permanently manned, which gave the tank a total crew of six (commander, gunner, loader, driver and two machine gunners). The A9E1 was tested against other designs and, although lacking in some areas, it was accepted in 1937 as an interim design until a Christie suspension cruiser tank could be delivered. An order was placed for 125. Seventy five were built by Harland and Wolff, and the other 50 were built by Vickers. Initially, a Rolls Royce car engine (the 7.67 litre of the Phantom II) was used for the pilot model, but this proved to be underpowered and was replaced by a 9.64 litre AEC bus engine. The later Valentine infantry tank essentially used the same lower hull and suspension, though with considerably more armour. The A9 weighed , was long, high, wide and had a top speed of on road and off. Its maximum road range was 150 mile (241 km). The ammunition load was 100 rounds for the main gun and 3,000 rounds for the three machine guns.
Қызмет
Mark I крейсері 1939 жылдың қаңтарында жеткізіле бастады. Соғыс басталғанға дейін 36 танк жеткізілді, 1939 жылдың қыркүйегі мен желтоқсанында – 40, ал 1940 жылы – 49 танк жеткізілді. Крейсер француз, грек және Солтүстік Африка кампанияларының бастапқы кезеңдерінде тиімді танк болды. 2 фунттық зеңбірек Солтүстік Африка кампаниясы кезінде кездескен алғашқы итальяндық танктерге қарсы өте қауіпті болды және Роммельдің алғашқы Panzer II және III танктеріне қарсы тұра алды. Ол сондай-ақ Panzer III Ausf D және Panzer IV Ausf D сияқты кейінгі қарсыластардың қорғаныш болат қаптамасын тесіп өте алатын. 1941 жылдың көктемінде немістер қалың бронялы Panzer IV Ausf E танктерін енгізгенге дейін тиімді болды. Дегенмен, оның жұқа бронясы A9 танкін Остің танкке қарсы қаруларына өте осал етіп қойды. Сондай-ақ, 2 фунттық зеңбірек үшін жарылғыш снарядтардың жетіспеушілігі, тіпті нашаррақ – 94 мм зеңбірекке арналған броньды тесуші снарядтардың болмауы да мәселе тудырды. Тағы бір мәселе – алдыңғы пулемет мұнараларының айналасындағы аймақтар жаудың атысына оңай болатын бетті құрады. Крейсердің механикалық тұрақсыздығы да кемшілік болды. Әсіресе, гусеницалар оңай бұрылып, қиындықтар туғызды.
The Mark I cruiser began to be delivered in January 1939. 36 tanks were delivered before the start of the war, 40 in September–December 1939 and 49 in 1940. The Cruiser was an effective tank in the French, Greek and early North African campaigns. The 2 pounder gun was lethal against the early Italian tanks encountered during the North African campaign and could hold its own against Rommel's early Panzer IIs and IIIs. It could also breach the of protective steel on later opponents, such as the Panzer III Ausf D and the Panzer IV Ausf D. It was effective until the Germans introduced the more thickly armoured Panzer IV Ausf E to the desert in the spring of 1941. However, its minimal armour made the A9 very vulnerable to most Axis anti tank weapons. Also problematic was the lack of high explosive shells for the 2 pounder gun, and even worse the lack of armour piercing shells for the 94 mm gun on the close support version. Another issue was that the areas around the front machine gun turrets created a frontal surface that was more vulnerable to enemy fire than it would have been had it been a simple flat plate. The mechanical unreliability of the Cruiser was also a disadvantage. In particular, tracks were easily slewed, causing difficulties.