Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Символ және оның капиталы
Symbol and its capital
Әлеуметтану және антропологияда символдық капитал – құрмет, бедел немесе танылу негізінде жеке тұлғаға қолжетімді ресурстар, ол мәдениеттегі адамның құндылығы ретінде танылады. Мысалы, соғыс батыры саяси лауазымға үміткер болғанда символдық капиталға ие болуы мүмкін. Теориялық тұрғыдан алғанда, символдық капитал негізінен әлеуметтік міндеттемелерді орындау арқылы жинақталады, олардың өзі беделге ие болу мүмкіндігімен байланысты. Қаржылық капиталды жинақтау сияқты, символдық капитал да «ұтымды», себебі оны әлеуметтік және саяси салалардағы басымдықтарды пайдалану үшін еркін түрлендіруге болады. Алайда, қаржылық капиталдан айырмашылығы, символдық капитал шексіз емес, оның құндылығы оның жинақталған тарихи контекстіне байланысты шектелуі немесе артуы мүмкін. Символдық капиталдың әртүрлі мәдениеттерге тигізетін әсерін толық түсіндіру үшін оның пайда болған мәдени және тарихи аясында анықталуы керек. Заттар, қоршаған ортаның абстрактілі бейнелері ретінде, сондай-ақ символдық капиталға ие болуы мүмкін. Бұл капитал қаланың құрылыс ортасына немесе қала құрылысына сол жердің мәдени құндылығының символы ретінде сіңірілуі мүмкін. Мысалы, ескерткіштер әдетте символдық мағынаға және пайдалылығына ие. Олар дәл сол символдық құндылығы болғандықтан ғана ескерткіштерге айналады. Бұл өзара байланыс ескерткішке мәдени немесе орталық мағына береді, сонымен бірге оның айналасына беделділік қосады.
In sociology and anthropology, symbolic capital can be referred to as the resources available to an individual on the basis of honor, prestige or recognition, and serves as value that one holds within a culture. A war hero, for example, may have symbolic capital in the context of running for political office. Theorists have argued that symbolic capital accumulates primarily from the fulfillment of social obligations that are themselves embedded with potential for prestige. Much as with the accumulation of financial capital, symbolic capital is 'rational' in that it can be freely converted into leveraging advantage within social and political spheres. Yet unlike financial capital, symbolic capital is not boundless, and its value may be limited or magnified by the historical context in which it was accumulated. Symbolic capital must be identified within the cultural and historical frame through which it originated in order to fully explain its influence across cultures. Objects, as abstract representations of their environments, may also possess symbolic capital. This capital may be embedded in the built environment, or urban form of a city, as a symbolic representation of that land's cultural value. For example, landmarks usually have symbolic value and utility. They become landmarks precisely because they have symbolic value. This reciprocal relationship provides the landmark with cultural or environmental meaning, while at the same time lending its environment a layer of prestige.
Тарих
Символикалық капитал тұжырымдамасы тұңғыш рет 19 ғасырдың соңында Торстейн Веблен мен Марсель Мосс еңбектерінде ұсынылған және түсіндірілген, осы тұжырымға негізделген. Вебленнің пікірінше, жаңа байлар бұрынғыдан оқшауланған жоғарғы тапқа енулерін көрсету үшін зәулім байлық демонстрациясын пайдаланды, бұл олардың жаңадан қол жеткізген класын және мәртебесін ұлықтау және бекіту үшін ғана мағынасы бар заттарды қамтиды. Мосс бұл аргументті кейіннен кеңейтіп, беделге ие болу үшін әлеуметтік бәсекелестіктердің осыған ұмтылушыларға артықшылық беретінін, ал басқаларын «өз атының көлеңкесіне» енгізетінін айтты. Мосс теориясы Веблендікінен өзгеше болды, өйткені ол жеке тұлғаның әрекеттерін мәдени контекстке енгізуге тырыспады; керісінше, оның теориясы мәртебелік шекаралардың жалпы құрылымдық іске асырылуына баса назар аударды. Бұл екі тұжырымдама да Пьер Бурдьедің символикалық капиталдың біріктіруші теориясының негізін құрады. Символикалық капитал тұжырымдамасын Бурдье жасады және оны «Айырмашылық» және кейін «Практикалық ақыл: Әрекет теориясы» кітаптарында кеңінен жазды. Веблен мен Мосс ұсынған теориялармен қатар, символикалық капитал – Макс Вебердің мәртебе талдауының кеңейтілген нұсқасы болып табылады. Бурдье символикалық капиталдың құндылығы тап пен мәртебенің қиылысында пайда болатынын айтады, онда адам тек иелік ету ғана емес, сонымен қатар қабылданатын немесе нақты құндылық сезімімен заттарды игере білуі керек.
The concept of symbolic capital is grounded in the theory of conspicuous consumption, first introduced and expounded in late 19th century works by Thorstein Veblen and Marcel Mauss. Veblen argued that the nouveau riche utilized lavish displays of wealth to symbolize their entrance into a previously insulated upper class, embodying objects with meaning that existed only to magnify and confirm their newfound class and status. Mauss subsequently expanded on this argument, suggesting that social competitions for prestige favored those who spent recklessly and forced others into "the shadow of his name". Mauss' theory marked a departure from Veblen's in that he did not seek to frame the individual actor's actions within a cultural context; instead, his theory focused on the overarching structural implementation of status boundaries. Both of these conceptualizations, in turn, provided groundwork for Pierre Bourdieu's unifying theory of symbolic capital. The explicit concept of symbolic capital was coined by Bourdieu, and is expanded upon in his books Distinction and, later, in Practical Reason: On the Theory of Action. Along with theories forwarded by Veblen and Mauss, symbolic capital is an extension of Max Weber's analysis of status. Bourdieu argues that symbolic capital gains value at the cross section of class and status, where one must not only possess but be able to appropriate objects with a perceived or concrete sense of value.
Әлеуметтік капиталдан ажырату
Пьер Бурдье әлеуметтік капиталды әдетте әртүрлі табиғаттағы әлеуметтік құрылымдарда бірге өмір сүруге қабілетті актерлердің деңгейі ретінде түсіндіреді. Символикалық капитал жеке тұлғаның есебінен жиналатын және бір қауымдастықтағы мүшелер арасында кең ауқымда өзгеруі мүмкін болса, әлеуметтік капитал – ортадағы актерлердің бір-біріне деген жалпы сенімі мен ынтымақтастығы. Актер символикалық капиталдың жоғары деңгейіне ие болып, қауымнан оқшауланып, нәтижесінде әлеуметтік капиталдың төмен деңгейіне ұшырауы немесе керісінше болуы мүмкін. Әлеуметтік капитал терминін алғаш рет Джейн Джейкобс көршілік қарым-қатынастарда қалыптасқан, мүшелердің ынтымақтасуына және өзара сенімділік сезімін құруға мүмкіндік беретін ішкі құндылықты түсіндіру үшін қолданды. Алайда, бұл тұжырымды алғаш рет Л. Дж. Ханифан 1916 жылы «Америкалық саяси және әлеуметтік ғылымдар академиясының жылнамасында» жарияланған «Ауылдық мектеп қауымдық орталығы» атты мақаласында айтқан. Ол осы тақырыпқа 1920 жылы жарық көрген «Қауымдық орталық» кітабында жеке тарау арнады. Кейін Джейкобс бұл терминді қала құрылысы туралы ықпалды еңбектерінде, «Ұлы американдық қалалардың өлімі және өмірі» деп аталатын кітабында пайдаланды.
Pierre Bourdieu explains social capital as the degree to which actors are capable of subsisting together in social structures that are often heterogeneous in nature. Where symbolic capital is earned on an individual basis and may fluctuate widely between members in a community, social capital is the overarching sense of trust and cooperation that actors in an environment possess in between one another. An actor may possess a great degree of symbolic capital while isolating themselves from the community, resulting in a low level of social capital, or vice versa. The term social capital was first defined by Jane Jacobs in order to explain the inherent value formed in neighborhood relationships which allowed members to cooperate and establish a communal sense of trust. The concept itself, however, was originally articulated by L. J. Hanifan in a 1916 journal article, "The Rural School Community Center", in the Annals of the American Academy of Political and Social Science. He included a chapter on the subject in his 1920 book, The Community Center. The term was later used by Jacobs in her influential writing on urban planning, The Death and Life of Great American Cities.
Мысалдар
Келесі тізім символды капиталды құрайтын нәрселердің толық емес мысалы болып табылады. Аудандық комиссия жергілікті аудандық көшбасшыларды аймақтарға бөлу заңдарына көмектесу үшін шақыруы мүмкін, бұл ретте олардың инфрақұрылымды жақсартудағы немесе қоғамдық деңгейде байланыстарды нығайтудағы бұрынғы жетістіктеріне сүйенеді. Активистер бұрынғы тәжірибелеріне байланысты әлеуметтік немесе саяси ареналарда үлкен әсерге ие болуы мүмкін (мысалы: соғыс ардагерлері соғысқа қарсы наразылық білдіруде, бұрынғы полиция басшылары зорлық-зомбылыққа қарсы наразылық білдіруде, және т.б.). Егер сол күш-жігер азаматтар тарапынан қабылданатын болса, ұлттың соғыс күшін қаржыландыру немесе қолдау жеке тұлғаға символды капитал сыйлауы мүмкін. Олимпиада жеңімпаздары көбінесе елдің мәртебесін бейнелейді.
What follows is a non exhaustive list of what may constitute symbolic capital. A county commission may recruit local neighborhood leaders to help with zoning laws based on those individuals' prior accomplishments in improving infrastructure or bridging ties at the community level. Activists may hold more leverage in social or political arenas based on their prior experiences (see: combat veterans protesting war, former police chiefs protesting brutality, and so on). Financing or supporting a nation's war efforts may award an individual with symbolic capital should that effort also be accepted by the citizens within the culture. Olympic medalists often serve as embodiments of a nation's prestige.