Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қоғамдық дәреже туралы жасалған атақтар
Fabricated titles of social rank
Абыройлы атақтар немесе патшалық атақтар арнаулы алаяқтықтары – бұл жеке адам немесе отбасы тарапынан жасалған немесе қабылдаған, абыройлы атақтар бар немесе бұрын болған елдің билігі мойындамаған әлеуметтік дәреже туралы талаптар. Интернетте мұндай атақтарды беру немесе сату туралы ұсыныстар көбейгендіктен, олар туралы баспасөзde көбірек жарияланымдар пайда болуда. Заңдық негізі немесе дәстүрдегі негізі жоқ атақтарды пайдалану туралы алаңдаушылық күшейтілген қадағалау мен айыптауға әкелді.
False titles of nobility or royal title scams are claimed titles of social rank that have been fabricated or assumed by an individual or family without recognition by the authorities of a country in which titles of nobility exist or once existed. They have received an increasing amount of press attention, as more schemes that purport to confer or sell such honorifics are promoted on the internet. Concern about the use of titles which lack legal standing or a basis in tradition has prompted increased vigilance and denunciation,
Өзіндік стильді атаулар
Монархиялық жүйеден тыс елдерде заңды тарихи атақ пен, мұрагер мемлекет (мысалы, республика) мойындамаса да, мұрагерлік жолмен иеленетін немесе талап етілетін атақ арасында айырма жасалады. Ал тарихи негізі жоқ, ойдан шығарылған немесе жалған атанған атақтар басқаша. Атақты өздігінен иелену міндетті түрде заңсыз емес; бұл атақ қолданылатын жердің заңнамасына байланысты. Кейбір өздігінен иеленген атақтардың иелері, олардың ешқашан ешбір мемлекет тарапынан мойындалмағанын мәлімдейді. Егер мұндай атақтар тарихи түрде болған болса, қазіргі иеленуші оны пайдаланудың себебі ата-бабасына құрмет көрсету үшін берілген мұрагерлік құқыққа сәйкес екенін айта алмайды. Кейбір жеке тұлғалар, ұйымдар немесе корпорациялар, ақы алған үшін атаққа, құрметке, мойындауға немесе өздерін рыцарлық орден деп атап көрсеткен ұйымға мүшелікке заңды немесе ресми құқық беруді немесе беруге әрекеттенуі мүмкін.
Outside monarchies, a distinction is drawn between a legitimate historical title which may no longer be recognised by a successor state (such as a republic) but is borne or claimed by a hereditary heir, and an invented or falsely attributed noble title that is claimed without any historical basis. Self assumption of a title is not necessarily illegal; it depends on the law of the place where the title is used. The bearers of some self assumed titles do not claim that such titles have been recognized by any nation at any time. Where such titles have existed historically, the current bearer may make no claim that its use is pursuant to a hereditary grant to an ancestor by a fount of honor. Some individuals, associations or corporations purport to grant or transmit a legal or official right to a title, honour, acknowledgement or membership in a self styled order of chivalry simply in exchange for a payment.
Британдық атақтар
Британдық жұрлықта (көтерілу ретімен) барон, виконт, граф, маркиз және герцог атақтары бар. Герцогтардан басқа барлық титул иелері (егер еркек болса) құрметті "Лорд" атағымен танылады (Шотландияда жұрлықтың ең төменгі дәрежесі "Барон" емес, "Парламент Лорды"). Ешбір жұрлық сатылуы мүмкін емес; мұндай мәміле 1925 жылғы Құрметтер (әрекеттердің бұзылуына жол бермеу) туралы заңға қайшы келеді. АҚШ-тағы британдық елшілігі "британдық атақтарды сатуға тыйым салынады" деп хабарлайды. Шотландия феодалдық барондықтары – кез келген жынысты адамға мұрагерлік немесе берілу арқылы берілуі мүмкін жалғыз британдық дворяндық атақтары. Барондық атақтары – Корольдік билікпен берілетін мұрагерлік атақтар, бірақ жұрлықтың құрамына кірмейді. Баронеттер өз тегінен кейін "Сэр" атағын және "Бт." немесе "Барт." қосымшасын қосады. Барондықтарды енді сатып алуға болмайды, ал қолдағыларын сатып алуға немесе сатуға болмайды. Шығармашылық орденіне қабылданған немесе рыцарь атанған адамдар рыцарь немесе леди болып табылады, сондықтан оларға "Сэр" немесе "Леди" префиксі қосылады. Бұл атақтарды да сатып алуға немесе сатуға болмайды. Жұрлық, баронеттік немесе рыцарьдық атақтың иесі осы атақтарды немесе олармен байланысты атақтарды басқа адамға заңды түрде беруге құқығы жоқ. Егер жұрлықтан бас тартылса, ол заңды мұрагерге, әдетте, тұңғыш балаға беріледі. Атақ иесі атаққа мұрагерді тағайындау құқығына ие емес.
The British peerage includes the titles of (in ascending order) baron, viscount, earl, marquess and duke. All of these titleholders, except dukes, are (if male) known by the honorific "Lord" (in Scotland the lowest rank in the peerage is "Lord (of Parliament)" rather than "Baron"). No peerage can be sold; such a transaction would be in breach of the Honours (Prevention of Abuses) Act 1925. The British embassy in the United States informs that "the sale of British titles is prohibited". Scottish feudal baronies are the only British nobility titles that may be passed to any person, of either sex, by inheritance or conveyance. Baronetcies are hereditary titles granted by the Crown, but are not part of the peerage. Baronets are styled "Sir" with the suffix "Bt." or "Bart." after their surname. Baronetcies can no longer be purchased, and existing ones cannot be bought or sold. Persons who have been enrolled in an order of chivalry or dubbed are knights or dames, and are thus entitled to the prefix of "Sir" or "Dame". These titles cannot be bought or sold either. The holder of a peerage, baronetcy or knighthood may not lawfully transfer those titles or any title associated with them to another individual. If a peerage is renounced, it devolves automatically upon the heir at law, usually based upon primogeniture. The incumbent has no right to designate a successor to the title.
Лаирд
Бірнеше веб-сайттар мен eBay сияқты веб-сайттардағы интернет-сатушылар шотландтық жерлерді, ескерткіш жерлер деп аталатын шағын жер учаскелерімен бірге сатады. Алайда, олар шотланд заңында меншік құқығын немесе геральдикаға заңды құқық бермейді. Лорд Лион соты (геральдиканы беру және реттеумен айналысатын геральдикалық сот) сувенирлік жер телімдерінің құжаттарын мәнсіз деп санайды. Шотланд мүлік құқығы бойынша, сувенирлік жер телімдері шотланд заңында нақты меншік құқығын құра алмайды. Шотландияның жер тіркелімі (Шотландия) Заңы 2012 жылғы Жер тіркелімінде ескерткіш жер учаскелеріне қатысты мәмілелерді тіркеуге тыйым салады. Бұл Сатып алушының ешқандай жағдайда сувенирлік жер учаскесіне заңды құқық немесе меншік құқығын алмайтынын білдіреді. Кейбір сатушылар жарамсыз мәмілеге герб қосады; бұл Лорд Лионнан рұқсат етілмеген, сондықтан оны Шотландияда заңсыз пайдалануға болады. Лорд Лионның соңғы кеңесінде нақты айтылғандай, герб беру осы схемаларда сатылатын сувенирлік жер учаскесінің иесіне лайық емес.
Several websites and Internet vendors on websites such as eBay sell Scottish lairdships along with small plots of land, known as souvenir plots. However, they create no legal right of ownership or legal right of heraldry in Scots law. The Court of the Lord Lyon (the heraldic court tasked with the award and regulation of heraldry) considers souvenir plot titles to be meaningless However, as a matter of Scots property law, souvenir plots cannot competently create a real right of ownership in Scots law. The Land Registration (Scotland) Act 2012 forbids the registration of deeds relating to souvenir plots in the Land Register of Scotland. This means that the Buyer obtains no legal right of or to ownership of the souvenir plot in any event, Some of these sellers enclose with the invalid deed a coat of arms; this is not authorised by the Lord Lyon, and so it is unlawful in Scotland to use it. The most recent advice from the Lord Lyon specifically states that the award of a coat of arms is not appropriate to the owner of a souvenir plot, such as sold in these schemes.
Атаудың өзгеруі
Кейбір компаниялар жеке тұлғаларға атақ сатады, бірақ шындығында олар тек есімдерін өзгертуге мүмкіндік береді. Мұндай адам, мысалы, "Сэр" немесе "Лорд" сияқты, нақты атақ алмай, оны тек есімі ретінде қабылдайды. Егер асыл текті атақ, рыцарлық атақ сияқты талаптар қойылмаса, мұндай практика заңды болып саналады. Ұлыбритания заңнамасына сәйкес, адамның мақсаты алаяқтық емес болса, кез келген есімді қабылдауына болады. Ұлыбританияның паспорттық кеңсесі бұл практикадан хабардар және жеке тұлғаның паспортына ресми түсініктеме жасайды, онда көрсетілген атақтың адамның шын атағы емес, тек есімі екені айтылады.
Some companies sell individuals a title when in fact they do no more than offer them the facility to change their name. Such an individual adopts the purported title, e. g. "Sir" or "Lord", as a forename rather than receiving any formal title. This practice is lawful so long as no claim of noble title, knighthood etc. is made as, in British law, a person may adopt any name provided its purpose is not fraudulent. HM Passport Office is aware of this practice and will place an official observation in the individual's passport stating that the purported title is a name rather than the person's title.
Еуропалық атаулар
Норвегиядан басқа Еуропаның барлық монархиялары дворяндық пен мұрагерлік атақтарды мойындайды. Олардың патшалық және князьдық сарайлары, егер олар дипломатиялық мәртебеде аккредиттелмесе (мысалы, Сент-Джеймс сарайына), тарихи атақтарын қолданбай, бұрынғы монархиялық режимдерде оларға құқығы бар адамдарға әдепкі атақтар ретінде пайдалануға рұқсат береді. Мұндай сыпайылық титул иесінің туған жерінде кез келген атаққа заңдық құқық бермейді, бірақ шетелдік дворяндар кейбір монархияларда (Бельгия, Лихтенштейн, Люксембург, Нидерланды) натурализацияланғаннан кейін отбасының бастапқы дворяндық атағының өзгеруімен басқа мемлекеттің дворяндығына қабылдануы мүмкін. Өздерінен-өздері жалған дворяндық атақтар ойлап табушылардың көптегені, қазір республика болған елдердің бұрын монархия болған кезінде пайда болған, шынайы дворяндық атақтардың жиынтығын пайдаланады; мысалы, Австрия, Венгрия және бір кезде дворяндық атақтарды берген князь билеушілері болған Германияның көптеген аймақтары. Мұндай атақты қабылдаудың бір артықшылығы, британдық дворяндығына қатысты жағдайдан айырмашылығы, мұндай атаққа талапкерлердің арасында шешім шығаратын ресми төреші әдетте болмайды. Кейбір елдерде атақтар тиісті заңмен қорғалуы мүмкін, мысалы Франция, немесе авторлық құқық заңдарының кеңейтілуі арқылы, мысалы Португалияда.
All of Europe's monarchies, except Norway, recognise nobility and hereditary titles. Their royal and princely courts also allow their use as courtesy titles by persons entitled to them under former monarchical regimes, unless they are accredited (e. g., to the Court of St. James's) in a diplomatic capacity without the use of their historical titles. Such courtesies do not imply a legal right to any title in the titleholder's homeland, although foreign nobles may be incorporated into another realm's nobility with a variation of the family's original noble title upon being naturalised in some monarchies (Belgium, Liechtenstein, Luxembourg, Netherlands). Many who choose to invent false titles of nobility take advantage of the pool of formerly genuine titles of nobility that derive from a time when a country, now a republic, was once a monarchy; for example Austria, Hungary and the many parts of Germany that once had princely rulers who granted noble titles. One advantage of assuming such a title, is that, contrary to the situation involving the British nobility, there is usually no longer any official arbitrator who can or will judge between two separate claimants to such a title. In some such countries, titles may nevertheless be protected by an appropriate law, such as France, or by an extension of copyright law, as in Portugal.
Австрия
Атақтар еркек желісіндегі барлық заңды ұрпақтарға, еркек және әйелдерге мұрагерлікпен берілді; бірінші туған балаға артықшылық беру қалыпты жағдай емес еді. Алайда, Австрия Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін заң жүзінде дворяндығын және мұрагерлік атақтарын жойды, сондай-ақ дворяндық атақтарды және дворяндық префикстерді пайдалануға тыйым салды.
Titles were hereditary for all legal descendants in the male line, male and female; primogeniture was not usual. Austria, however, legally abolished its nobility and hereditary titles after World War I and bans the use of noble titles and nobiliary particles.
Финляндия
1917 жылы Финляндия республика болды, ал 1920 жылға дейін жаңа лауазымдар мен мемлекеттік қазанаттардың айрықша құқықтары жойылды. Дегенмен, аристократия жойылған жоқ, және олар жеке есімдер туралы заңдар бойынша өз тегінің эксклюзивтігін сақтап қалды. Әйел алу мақсатымен аристократиялық атақты жалған көрсету қылмыс болып саналады.
Finland became a republic in 1917, and issue of new titles and substantial privileges of the estates of the realm were abolished by 1920. However, the nobility was not abolished, and they retain exclusivity to their surnames by personal name laws. Claiming a false title of nobility for purposes of marriage remains a criminal offense.
Франция
Франция 1870 жылдан бері Республика болғанымен, атақтар заңмен қорғалады. Әділет министрлігі атақтар тізімін жүргізеді және мұрагерлігі мойындалған атақ иелеріне инвиститура жарлықтарын беруге құқылы. Атақты заңды түрде пайдалану үшін бұл инвиститура қажет, бірақ бұрынғы ақсүйек отбасыларының көптеген мүшелері айыпталмайтын, «әдептік атақ» деп аталатын атақты қолданады.
Although France has been a Republic since 1870, titles are protected by law. The Departement of Justice maintains a register of titles and can deliver decrees of investiture to heirs of titles whose succession has been recognized. This investiture is needed to use a title legally, but many members of former noble families use so called "courtesy title" without much sanction.
Германия
Неміс патшалығы мен ақсүйектер тұқым қуалайтын атақтарға ие болды, ал ақсүйек атақтары еркек және әйел ұрпақтарының барлық заңды мұрагерлеріне беріледі: Пруссия Корольдігінен басқа жерлерде бірінші туған балаға артықшылық берілмейтін еді. 1918 жылы Германия империясы құлағаннан кейін неміс ақсүйектері атақ, стиль және құрмет белгілерін қоса алғанда, тұқым қуалайтын артықшылықтарын жоғалтты. 1919 жылғы Веймар конституциясының 109-бабында «ақсүйек дәрежелері тек (тегі) атаудың бір бөлігі ретінде қарастырылады» деп жазылған. Бұрынғы ақсүйектермен заңды түрде қабылдаған адамдар, мысалы, Фредерик Принц фон Анхальт, тегін (Принц фон Анхальт) алуға құқылы, бірақ ақсүйектер қатарына кірмейді (яғни, ханзада болмайды, себебі мұндай мәртебе бір ғасырдан астам уақыттан бері заң жүзінде жойылған).
German royalty and nobility bore hereditary titles, noble titles being heritable to all legitimate descendants in the male line, male and female: primogeniture was not usual except in the Kingdom of Prussia. The German nobility lost its hereditary prerogatives, including rank, style and honorifics following the fall of the German Empire in 1918. Article 109 of the 1919 Weimar Constitution declared that "noble ranks are regarded as part of the (sur )name only". Persons legally adopted by former nobles, like e. g. Frédéric Prinz von Anhalt, can acquire the surname (Prinz von Anhalt), but do not become members of the nobility (in this case, they do not become a prince, as such a thing has not legally existed for over a century).
Италия
Кейбір жалған атақтарды сатушылар клиентке итальяндық атақты асырап алу арқылы немесе тіпті нотариалдық актілермен атақты клиентке беруге мүмкіндік жасайтынын мәлімдейді. Италияда 1948 жылдан бері дворяндық атақтар ресми түрде мойындалмаған, ал 1820 жылға дейінгі жылдары көптеген аймақтарда феодалдық тәртіппен дворяндық құқықтар жойылған. Сондықтан, асырап алынған бала асырап алушы ата-анасының атағын мұраға ала алмайды және ешқандай заң актісі мұрагерлік атақтан бас тартуға негіз болмайды. Белгілі бір меншік немесе қамалмен байланысты дворяндық атақтарды сату туралы талаптар да осы сияқты қате түсініктерге негізделген. Италиядағы ешбір жарияланым немесе тіркеме, тіпті Consulta Araldica-ның ресми тіркелгісі (қазір Римдегі Орталық мемлекеттік мұрағатта сақталатын Libro d'Oro) Италияның ақсүйектері мен герб иелерінің толық тізімі бола алмайды. Бірнеше заңды атақтар біртілдік Италия мемлекеттерінде (Екі Сицилия, Тоскана, Парма, Модена, Папа мемлекеттері), сондай-ақ Сан-Маринода мойындалған, бірақ 1860-1948 жылдар аралығында Италия Корольдігінде мойындалмады. Көбінесе бұл кішкентай барондықтар, ұсақ биліктер (синьориялар) немесе атағы жоқ дворяндық (патрици және нобили) болды. Осыған байланысты, кейбір сицилиялық атақтар жақын туыстары болмаған жағдайда әйел мұрагерлерге берілуі мүмкін, ал кейбір жағдайларда Испанияда да, Италияда да талапкерлер бар (әйел желісі бойынша), біріншісі Екі Сицилияның (1860 жылға дейін) заңнамасына, екіншісі Италияның (1860 жылдан кейін) заңына сілтеме жасайды. Көптеген параллель талаптар (әдетте испан азаматтары) 1948 жылдан кейін жасалды, осы кезде Италия Конституциясымен Consulta Araldica (Италияның геральдикалық органы) қызметі тоқтатылды, бұл дворяндық атақтарды мойындауды жойды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін республикалық конституция қабылданғаннан кейін Италия атына дворяндық атақтарды қосуға шешім қабылдады. Осы конституцияның «өткінші және соңғы ережелер» бөлімінде құрылтайшылар атына тек тірі адамдар үшін ғана дворяндық атақты қосуға және тіпті туған балаларға да мұрагерлікке беруді мүмкін емес етуге шешім қабылдады. Республика Президенті ғана «Республиканың рыцары» немесе «Cavaliere del Lavoro» сияқты ұқсас атақтарды ерекше, мұрагерлік емес және символдық негізде тағайындауға құқылы.
Some vendors of fake titles claim to arrange for the customer to acquire an Italian title based on adoption or even through notarial acts ceding the titles to the customer. In Italy, where titles of nobility have not been officially recognised since 1948, and where nobility by feudal tenure was abolished in most regions during the years immediately before 1820, an adoptive child cannot succeed to his adoptive parent's title, and no legal act can serve to renounce a hereditary title. Claims to sell titles of nobility linked to ownership of a certain estate or castle are based on equally misguided misconceptions. No Italian publication or record, not even the Consulta Araldica's official registry (the Libro d'Oro now retained at the Central Archives of the State in Rome), is a truly complete record of Italy's nobles and armigers. Several legitimate titles recognised in the pre unitary Italian states (the Two Sicilies, Tuscany, Parma, Modena, the Papal States), as well as San Marino, were not recognised in the Kingdom of Italy between 1860 and 1948. In most cases, these were small baronies, minor lordships (signorie) or untitled ennoblements (patrizi and nobili). In connection with this, some Sicilian titles could devolve to female heiresses in the absence of close male kin, and in a few instances, there are claimants (in female lines) in Spain as well as Italy, the former looking to Two Sicilies (pre 1860) legislation and the latter citing Italian (post 1860) law. Most of the parallel claims (usually by Spanish citizens) were made after 1948 when the Consulta Araldica (Italy's heraldic authority) was suspended by the Italian constitution, which abolished recognition of titles of nobility. With the advent of the republican constitution after the Second World War, Italy decided to include noble titles in the name. In the same constitution, in the "transitional and final provisions" the founding fathers decided to join the noble title to the name for living persons only and make it impossible to hand down the title even to natural children. Similar titles (such as "Knight of the Republic" or "Cavaliere del Lavoro") can be delivered on an exclusive, non hereditary and symbolic basis only by the President of the Republic.
Норвегия
Норвегиялық асыл тегінің мойындалуы 1821 жылғы Асылдар туралы заңмен кезең-кезеңімен жойылды. 1821 жылы мұндай тегі бар адамдарға оларды өмір бойы сақтап қалуға рұқсат берілді. Асыл тегін жеке пайдалануға тыйым салатын заң жоқ. Жеке қолданылатын мұндай тегтер ресми мойындалмайды. Асыл есімдерге ешқандай арнайы заңдық қорғау қарастырылмаған. Атау туралы заңның 3-параграфына сәйкес, 200 немесе одан аз адамды қамтитын тегі қорғалады және барлық иелерінің келісімісіз басқа біреуге қабылдануы мүмкін емес.
Recognition of Norwegian noble titles was gradually abolished by the Nobility Law of 1821. Persons who in 1821 possessed such titles were allowed to keep them for their lifetimes. There exists no law that prohibits private use of noble titles. Such privately adopted titles lack official recognition. Noble names enjoy no particular legal protection. In accordance with the Name Law's paragraph 3, any family name with 200 or fewer bearers is protected and may not, without all bearers' acceptance, be adopted by another.