Кіріспе
Бұрынғы британдық теміржол компаниясы. Бастапқыда Коммерциялық теміржол деп аталған Лондон және Блэкволл теміржолы (L&BR) Англияның Шығыс Лондонында Минориден Блэкволлға дейін Степни арқылы қатынайтын, ал Иттер аралына қосымша тармақ желісі салынған. Бұл теміржол орталық Лондонды Лондонның көптеген портына байланыстырды. Ол 1840 жылдан 1926 жылға дейін (жолаушылар тасымалы үшін) және 1968 жылға дейін (жүк тасымалы үшін) жұмыс істеді, содан кейін ішкі Лондон порттарының тоқырауына байланысты жабылды. Оның инфрақұрылымының көп бөлігі Доклендс жеңіл теміржолының құрамына енді. L&BR 1866 жылы Ұлы Шығыс теміржолына жалға берілді, бірақ 1923 жылғы топтастыру кезінде Лондон және Солтүстік-Шығыс теміржолына қосылғанға дейін тәуелсіздігін сақтап келді. 1871 жылы тағы бір тармақ – Миллволл кеңейту теміржолы ашылды.
Originally called the Commercial Railway, the London and Blackwall Railway (L&BR) in east London, England, ran from Minories to Blackwall via Stepney, with a branch line to the Isle of Dogs, connecting central London to many of London's docks. It was operational from 1840 until 1926 (for passengers) and 1968 (for goods), closing after the decline of inner London's docks. Much of its infrastructure was reused as part of the Docklands Light Railway. The L&BR was leased by the Great Eastern Railway in 1866, but remained independent until absorbed into the London and North Eastern Railway at the 1923 Grouping. Another branch was opened in 1871, the Millwall Extension Railway.
Тарих
Ол Парламент актісімен бекітілді, атауы – «Минористерден Блэкволлға темір жол салу және филиалдар құру туралы акт», бұл «Коммерциялық темір жол» деп аталады, 1836 жылғы 28 шілдеде, Вильям IV патшалығында жарық көрді. Темір жолдың ұзындығы құрасты. Жобаның бас инженері Джон Ренни болуы тиіс еді, бірақ жобаның қалалық қаржыгерлері Роберт Стивенсонды жақтырды, оның беделді әкесі Джорджтың білімі мен тәжірибесінен де пайда көретініне сенді. Алайда, актіге сәйкес, Роберт Стивенсон Реннидің жолын ұстанды және белгісіз рельс енін қолдануға мәжбүр болды. Желі 1840 жылғы 6 шілдеде ашылды, ал компания 1841 жылы қала шегіндегі Фенчерч-стритке дейін кеңейтілгеннен кейін өзінің атын «Лондон және Блэкволл темір жолы» деп өзгертті. 1848 жылы жол бу локомотивтеріне көшірілді, себебі арқанның тозуы күтілгеннен асып кетті (болат сыммен ауыстыруға тырысылды, бірақ ол қатты бұрылып, түйіліп қалды) және ішінара 1849 жылғы жоспарланған кеңейтулердің нәтижесінде. 1849 жылы Степниден (қазіргі Лаймхаус) Боудағы Шығыс округтері темір жолымен байланыстыратын желі ашылды, ол «Лондон және Блэкволл кеңейту темір жолы» (LBER) деп аталды. Осы кезде желі бу локомотивтеріне көшірілді және L&BR мен ECR арасындағы LBER арқылы қызметтерді пайдалану туралы келісімге қол жеткізілмеді, сондықтан торапты біріктіру аяқталмады. «Виктория Парк және Боу» деп аталатын алмасу станциясы ашылды, бірақ ECR онда аз ғана қызметтерді тоқтатты, сондықтан көптеген қызметтер Бромли және Боуда аяқталды. «Виктория Парк және Боу» станциясынан қызметтер 1851 жылғы 6 қаңтарда тоқтатылды. 1854 жылға қарай екі компания арасындағы қарым-қатынас жақсарды, екі желі арасындағы торап салынды және LBER бастапқы «Лондон-Тилбери және Саутхенд» (LTSR) бағытының Фенчерч-стриттегі бөлігіне айналды, ал ECR Лоугтоннан Фенчерч-стритке пойыздарды бастады. LBER 1858 жылы «Газ фабрикасы» торабында Баркингтен жаңа «Лондон-Тилбери және Саутхенд» темір жолының тікелей желісіне қосылды. 1852 жылы «Солтүстік Лондон» темір жолы Попларда L&BR-мен байланысты, ал Фенчерч-стрит 1865 жылы Брод-стрит ашылғанға дейін сол желінің соңғы станциясы болды. 1871 жылы Батыс Үндістан доктарына жақсы қызмет көрсету үшін Миллволл өткелінен Миллволл доктарына дейін тағы бір салалық желі – «Миллволл кеңейту темір жолы» ашылды. Бір жылдан кейін желі Солтүстік Гринвичке дейін кеңейтілді, ол бастапқы «Island Gardens» DLR станциясының орнында орналасқан.
The engineer of the line was intended to be John Rennie, but the project's City financiers favoured Robert Stephenson, believing that they would also benefit from the knowledge and wisdom of his respected father George. Although, because of the Act, Robert Stephenson had to follow Rennie's route and use the obscure track gauge of ,
The line opened on 6 July 1840, and the company changed its name to the London and Blackwall Railway on completion of an extension to Fenchurch Street, just within the City boundary, in 1841. The line was converted to use steam locomotives in 1848, partly because wear on the rope proved greater than anticipated (a steel wire replacement had been tried but this twisted and kinked ferociously) and partly in consequence of the intended 1849 extensions. A line from Stepney (now Limehouse) linking it with the Eastern Counties Railway at Bow was opened in 1849, known as the London and Blackwall Extension Railway (LBER), at which time the line was converted to steam locomotive operation and the track converted to Agreement between the L&BR and the ECR about operation of the services over the LBER could not be reached so the actual junction was not completed. An interchange station called Victoria Park and Bow was opened but the ECR stopped few services there so most services terminated at Bromley and Bow. Services were withdrawn from Victoria Park and Bow on 6 January 1851. By 1854 relations between the two companies had improved and the junction between the two lines was built and the LBER became part of the initial London Tilbury and Southend (LTSR) route to Fenchurch Street and the ECR started operating trains from Loughton into Fenchurch Street. The LBER was joined to the new London, Tilbury and Southend Railway direct line from Barking at Gas Factory Junction in 1858. In 1852 the North London Railway had linked up with the L&BR at Poplar, and Fenchurch Street became the terminus for that line until Broad Street opened in 1865. In 1871 another branch line, the Millwall Extension Railway, opened from Millwall Junction to Millwall Docks to serve the West India Docks better. A year later the line was extended to North Greenwich, near the site of the original Island Gardens DLR station.
Кабельді тасымалдау
[[Файл:Minories stationLBR.jpg|thumb|308px|Minories станциясы LBR-де, шамамен 1840 жыл. Бұрау барабандары және Кук Уитстоунның "инелі" телеграф аппараты (сол жақ алғы план) көрсетілген. Кабельді тартылып тұруын қамтамасыз ету үшін, бұрау кезінде қолданылатын тежегішке назар аударыңыз. Вагон-дар тізбек және штырь байланысымен біріктірілген, ал штырь әр вагон босатылғанда алынып тасталған. Бірінші және екінші класс жол жүргіші ұсынылды; екінші класстағы жолдардың қысқа сапар уақыты болғандықтан қажет емес деп саналды. Терминалға сапарларда вагон-дарды кері бағытта тарту қауіпті болғандықтан, барлық вагон-дар тиісті станцияларда кабельге "бекітілді" және терминалдан конвойдың бір уақытта шығуымен синхронды түрде іске қосылды, уақыт Кук және Уитстоун телеграфының алғашқы үлгісімен реттелді. Олар терминалға белгілі интервалмен келді және жаңа пойыз бірте-бірте құрастырылды, ал алыс терминалдан келген вагон-дар кері сапарға басты вагон-дар болып шықты. Сапар кестесі өте қарапайым: әр 15 минут сайын бір пойыз. Maudslay, Sons and Field компаниясының сегіз теңіз бу машинасы қуат берді, олардың төртеуі жұмыс істеді, ал төртеуі техникалық қызмет көрсетуде болды. Миноридің бұрау үйінде төртеуі болды, бірақ Блэкволлдағы қозғалтқыштар тек желінің жалпы еңісі батыстан, кірпіш аркаларға салынған жерден шығысқа қарай төмендегенде ғана болды. Желі 1848 жылы бу локомотивтерін пайдалануға ауыстырылды, себебі арқанның тозуы күтілгеннен артық болды (болат сымды ауыстыруға тырысты, бірақ ол қатты бұрылып, иілді) және ішінара 1849 жылғы жоспарланған кеңейтулердің нәтижесінде. Локомотивтердің ұшқындарынан туындаған өрт қаупіне байланысты, желі ағаш сақтау қоймаларына және кемелерге жақын өткен жерлерде жеңіл шатырмен жабдықталды. Содан кейін аралық станциялар арасында тікелей сапар жасау мүмкін болды, бұл айналып өтудің қажеттілігін жойды.