Кіріспе

Бұрынғы британдық теміржол компаниясы. Бастапқыда Коммерциялық теміржол деп аталған Лондон және Блэкволл теміржолы (L&BR) Англияның Шығыс Лондонында Минориден Блэкволлға дейін Степни арқылы қатынайтын, ал Иттер аралына қосымша тармақ желісі салынған. Бұл теміржол орталық Лондонды Лондонның көптеген портына байланыстырды. Ол 1840 жылдан 1926 жылға дейін (жолаушылар тасымалы үшін) және 1968 жылға дейін (жүк тасымалы үшін) жұмыс істеді, содан кейін ішкі Лондон порттарының тоқырауына байланысты жабылды. Оның инфрақұрылымының көп бөлігі Доклендс жеңіл теміржолының құрамына енді. L&BR 1866 жылы Ұлы Шығыс теміржолына жалға берілді, бірақ 1923 жылғы топтастыру кезінде Лондон және Солтүстік-Шығыс теміржолына қосылғанға дейін тәуелсіздігін сақтап келді. 1871 жылы тағы бір тармақ – Миллволл кеңейту теміржолы ашылды.

Тарих

Ол Парламент актісімен бекітілді, атауы – «Минористерден Блэкволлға темір жол салу және филиалдар құру туралы акт», бұл «Коммерциялық темір жол» деп аталады, 1836 жылғы 28 шілдеде, Вильям IV патшалығында жарық көрді. Темір жолдың ұзындығы құрасты. Жобаның бас инженері Джон Ренни болуы тиіс еді, бірақ жобаның қалалық қаржыгерлері Роберт Стивенсонды жақтырды, оның беделді әкесі Джорджтың білімі мен тәжірибесінен де пайда көретініне сенді. Алайда, актіге сәйкес, Роберт Стивенсон Реннидің жолын ұстанды және белгісіз рельс енін қолдануға мәжбүр болды. Желі 1840 жылғы 6 шілдеде ашылды, ал компания 1841 жылы қала шегіндегі Фенчерч-стритке дейін кеңейтілгеннен кейін өзінің атын «Лондон және Блэкволл темір жолы» деп өзгертті. 1848 жылы жол бу локомотивтеріне көшірілді, себебі арқанның тозуы күтілгеннен асып кетті (болат сыммен ауыстыруға тырысылды, бірақ ол қатты бұрылып, түйіліп қалды) және ішінара 1849 жылғы жоспарланған кеңейтулердің нәтижесінде. 1849 жылы Степниден (қазіргі Лаймхаус) Боудағы Шығыс округтері темір жолымен байланыстыратын желі ашылды, ол «Лондон және Блэкволл кеңейту темір жолы» (LBER) деп аталды. Осы кезде желі бу локомотивтеріне көшірілді және L&BR мен ECR арасындағы LBER арқылы қызметтерді пайдалану туралы келісімге қол жеткізілмеді, сондықтан торапты біріктіру аяқталмады. «Виктория Парк және Боу» деп аталатын алмасу станциясы ашылды, бірақ ECR онда аз ғана қызметтерді тоқтатты, сондықтан көптеген қызметтер Бромли және Боуда аяқталды. «Виктория Парк және Боу» станциясынан қызметтер 1851 жылғы 6 қаңтарда тоқтатылды. 1854 жылға қарай екі компания арасындағы қарым-қатынас жақсарды, екі желі арасындағы торап салынды және LBER бастапқы «Лондон-Тилбери және Саутхенд» (LTSR) бағытының Фенчерч-стриттегі бөлігіне айналды, ал ECR Лоугтоннан Фенчерч-стритке пойыздарды бастады. LBER 1858 жылы «Газ фабрикасы» торабында Баркингтен жаңа «Лондон-Тилбери және Саутхенд» темір жолының тікелей желісіне қосылды. 1852 жылы «Солтүстік Лондон» темір жолы Попларда L&BR-мен байланысты, ал Фенчерч-стрит 1865 жылы Брод-стрит ашылғанға дейін сол желінің соңғы станциясы болды. 1871 жылы Батыс Үндістан доктарына жақсы қызмет көрсету үшін Миллволл өткелінен Миллволл доктарына дейін тағы бір салалық желі – «Миллволл кеңейту темір жолы» ашылды. Бір жылдан кейін желі Солтүстік Гринвичке дейін кеңейтілді, ол бастапқы «Island Gardens» DLR станциясының орнында орналасқан.

Кабельді тасымалдау

[[Файл:Minories stationLBR.jpg|thumb|308px|Minories станциясы LBR-де, шамамен 1840 жыл. Бұрау барабандары және Кук Уитстоунның "инелі" телеграф аппараты (сол жақ алғы план) көрсетілген. Кабельді тартылып тұруын қамтамасыз ету үшін, бұрау кезінде қолданылатын тежегішке назар аударыңыз. Вагон-дар тізбек және штырь байланысымен біріктірілген, ал штырь әр вагон босатылғанда алынып тасталған. Бірінші және екінші класс жол жүргіші ұсынылды; екінші класстағы жолдардың қысқа сапар уақыты болғандықтан қажет емес деп саналды. Терминалға сапарларда вагон-дарды кері бағытта тарту қауіпті болғандықтан, барлық вагон-дар тиісті станцияларда кабельге "бекітілді" және терминалдан конвойдың бір уақытта шығуымен синхронды түрде іске қосылды, уақыт Кук және Уитстоун телеграфының алғашқы үлгісімен реттелді. Олар терминалға белгілі интервалмен келді және жаңа пойыз бірте-бірте құрастырылды, ал алыс терминалдан келген вагон-дар кері сапарға басты вагон-дар болып шықты. Сапар кестесі өте қарапайым: әр 15 минут сайын бір пойыз. Maudslay, Sons and Field компаниясының сегіз теңіз бу машинасы қуат берді, олардың төртеуі жұмыс істеді, ал төртеуі техникалық қызмет көрсетуде болды. Миноридің бұрау үйінде төртеуі болды, бірақ Блэкволлдағы қозғалтқыштар тек желінің жалпы еңісі батыстан, кірпіш аркаларға салынған жерден шығысқа қарай төмендегенде ғана болды. Желі 1848 жылы бу локомотивтерін пайдалануға ауыстырылды, себебі арқанның тозуы күтілгеннен артық болды (болат сымды ауыстыруға тырысты, бірақ ол қатты бұрылып, иілді) және ішінара 1849 жылғы жоспарланған кеңейтулердің нәтижесінде. Локомотивтердің ұшқындарынан туындаған өрт қаупіне байланысты, желі ағаш сақтау қоймаларына және кемелерге жақын өткен жерлерде жеңіл шатырмен жабдықталды. Содан кейін аралық станциялар арасында тікелей сапар жасау мүмкін болды, бұл айналып өтудің қажеттілігін жойды.