Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Андовер каналы (ресми атауы – Андовер каналы) – Англияның Гэмпшир графтығында салынған канал. Ол Андоверден Редбриджге дейін Стокбридж және Ромси қалалары арқылы 22 миль (35 км) созылды. Канал 24 шлюз арқылы 179 фут (55 метр) төмен түсті және көп бөлігінде Антон және Тест өзендерімен қатар жүрді. Канал 1794 жылы ашылды, бірақ коммерциялық сәттілікке жете алмады. Акционерлерге төленген жалғыз дивиденд 1859 жылы төленді, ол каналды Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолына сатудан түскен қаражатты пайдаланып, олар оны бағытының көп бөлігінде темір жол салу үшін сатып алды. Аталған темір жол да қазір қолданылмайды.
The Andover Canal (formally, the Andevor Canal) was a canal built in Hampshire, England. It ran 22 mile (35 km) from Andover to Redbridge through Stockbridge and Romsey. The canal had a fall of 179 feet (55 m) through 24 locks, and for much of its length paralleled the River Anton and River Test. It opened in 1794, but was never a commercial success. The only dividend paid to shareholders was in 1859, using the proceeds from the sale of the canal to the London and South Western Railway, who bought it to lay a railway line along much of its course. The railway line is now also defunct.
Тарих
Андовер каналын зерттеуді 1770 жылы Роберт Уитворт жүргізді, сол кезде елде канал салу қызметі өте белсенді болды. Канал Антон өзенінің аңғарымен жүріп, Тест өзенімен қосылғанға дейін, содан кейін сол аңғармен Редбриджге дейін созылатын еді. Ол тар каналдың шамамен бағасын, сондай-ақ кең каналдың бағасын есептеп шығарды. Келесі жылы Парламентке Шарль II патшалығынан берілген Парламент актісін сілтеме ретінде келтіріп, Тест және Антон өзендері сияқты бірнеше өзендерді кеме жүзе алатын етіп жасауға құқық беретін заң жобасын ұсынуға рұқсат сұрады. Алайда, бұл заң жобасы ұсынылмады. Филипс 1795 жылы жазған «Навигацияның жалпы тарихы» еңбегінде бұл жер сатып алуға және мүлікке келтірілуі мүмкін зақымдарға байланысты наразылықтардың салдарынан болды деді, бірақ 1788 жылғы газет хабарламасы бұл жазылушылардың жетіспеуіне байланысты деп есептеді. 1788 жылдың 4 тамызында Андоверде өткен жиналыста жобаға қызығушылық қайта жанданды. Андовер корпорациясының қолдауымен комитет құрылды және Роберт Уитворт тағы бір зерттеу жүргізді. Шамамен есептелген 35 000 фунт стерлингтің 19 000 фунтынан астамы екі апта ішінде міндеттеме берілді, ал 1789 жылдың наурыз айында заң жобасы Парламентке ұсынылған кезде бұл көрсеткіш 30 700 фунт стерлингке дейін өсті. 13 шілдеде Парламент актісі қабылданды, ол «Каналдық навигация иелерінің компаниясын» құрды, оған акциялар шығару арқылы 35 000 фунт стерлинг жинауға өкілеттік берілді, ал қажет болған жағдайда қосымша 30 000 фунт стерлинг жинауға болады, оның ішінде 10 000 фунт стерлинг акциялар шығару арқылы және 20 000 фунт стерлинг ипотека арқылы жиналуы мүмкін. Басқаруды 15 мүшеден тұратын комитет жүзеге асырды, олар меншік иелері арасынан тағайындалды. Актінің ерекшелігі – каналдың таңғы сағат 4:00-ден кешкі сағат 22:00-ге дейін ашық болуы мүмкін екендігі және баржалардың максималды көлемі 3,5 фут (1 метр) сусымасымен белгіленгендігі еді, бұл рұқсат етілгеннен сәл үлкен болды. Каналдың негізгі жүк тасымалы көмір, шатыр және тыңайтқыш болды, олар Саутгемптон суынан келіп түсті, ал ауыл шаруашылығы өнімдері шығарылды, бірақ кейде қайықтар Саутгемптон суына қайта оралу үшін жүк таба алмады. 1827 жылы каналдың пайыздық төлемдері 8 жылға қарыздар болып қалды, бірақ 1851 жылға қарай бұл көрсеткіш бір жылға дейін жақсарды.
The first survey for an Andover Canal was carried out in 1770 by Robert Whitworth, at a time when there was a great deal of canal building activity in the country. The canal would follow the valley of the River Anton, until it joined the River Test, and then follow that valley down to Redbridge. He produced an estimated price for a narrow canal, and another for a wider canal. The following year, Parliament was approached for permission to bring a bill, quoting an Act of Parliament from the reign of Charles II, which had granted rights to make several rivers, including the Test and the Anton, navigable. The bill was not submitted, which Phillips, writing his General History of Navigation in 1795, stated was due to objections concerning land purchase and possible damage to property, but a newspaper report in 1788 believed it was due to a lack of subscribers. Interest in the scheme revived in 1788, when a meeting was held in Andover on 4 August. With support from Andover Corporation, a committee was appointed, and Robert Whitworth carried out another survey. Of the estimated £35,000, over £19,000 had been pledged within two weeks, and by the time the bill was submitted to Parliament in March 1789, this figure had risen to £30,700. An Act of Parliament was obtained on 13 July, which created "The Company of Proprietors of the Canal Navigation", who had powers to raise £35,000 by the issuing of shares, and an additional £30,000 if required, of which £10,000 could be raised by issuing more shares and £20,000 by mortgage. Management was by a committee of 15, appointed from among the proprietors. One unusual aspect of the Act was that it specified that the canal could open between 4:00 am and 10:00 pm, and that the maximum size of barges was to be with a draught of 3.5 feet (1 m). which was somewhat bigger than the enabling Act allowed. The main cargos of the canal were coal, slates and manure coming in from Southampton Water and agricultural produce going out, although boats were often unable to find cargos for the journey back out to Southampton Water. produced one. In 1827 the canal was 8 years behind on its interest payments although this had improved to only one year by 1851.
Өлім
Манчестер және Саутгемптон темір жолы (MSR) 1845 жылы каналды 30 000 фунт стерлингке сатып алуға келісті, бірақ заң жобасы Парламентте қаралып жатқанда, темір жол компаниясы мен Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (LSWR) каналдың және Редбриджден Андоверге дейінгі темір жол желісінің меншігін бөлісуге келісті. Осы кезде Ұлы Батыс темір жолы (GWR) наразылық білдірді және заң жобасы қабылданбады. Екі жылдан кейін MSR тағы да осы желі үшін заң алуға тырысты, бірақ қайтадан сәтсіз болды. Алайда, LSWR Солсбериден Басингстокке дейінгі желіге қатысты заң жобасын қабылдады, ол Андовер қаласынан өтетін еді, сонымен қатар каналды сатып алу құқығына ие болды. Бұл желідегі жұмыс 1849 жылы тоқтатылды, осы кезде канал компаниясы каналда жұмыс істеген он алты баржаны сатып алып, қайықтарды өзі басқара бастады. Бұл баржа операторлары талап еткен тарифтерді төмендету мәселесін шешті. Екі темір жол компаниясы, енді қайтадан бірігіп, акционерлерге сатып алу сомасын төлегеннен кейін каналды жабуға шешім қабылдады. 1851 жылы 9 000 фунт төленді, бірақ қалған сома төленбеді. Содан кейін жергілікті жер иелері Безингсток пен Солсбери арасындағы темір жол байланысын аяқтау үшін компания құрды. Ол 1854 жылы Андоверге жетті, одан кейін канал тарифтерді төмендету арқылы трафигін сақтап тұрды, бірақ кірістің азаюы қарыз бойынша үлестің төленбеуіне әкелді. Одан кейін күрделі келіссөздер сериясы өтті, GWR каналды сатып алуға тырысты, содан кейін канал компаниясын Андовер канал темір жол компаниясын құруға ынталандырды, ол Саутгемптонға дейін кең табанды темір жол салуы керек еді, соңында екі компания да каналды сатып алуға тырысты. Ақырында олар келісімге келді, LSWR сатып алуды жүзеге асырды және желі стандартты табанға орнатылды. Канал 1859 жылдың 19 қыркүйегінде жұмысын тоқтатты, ал 1865 жылдың 6 наурызында ашылған темір жол «Sprat and Winkle Line» деп аталды. Канал төсегінің шамамен 23 шақырымы темір жол құрылысына пайдаланылды. Осы темір жолдың көп бөлігі кейін тасталып кетті. Нәтижесінде, каналдың көптеген іздері мүлдем жоғалып кетті, бірақ каналдың бір бөлігінің қалдықтары әлі де Тимсбери мен Ромси арасында көрініп тұр. Сонымен қатар, Брук сияқты ескі темір жолдың жанында бірнеше канал участаларын табуға болады, сондай-ақ Вестовер мен Фуллертон арасында, онда құлыптың тас және кірпіштен жасалған қалдықтары сақталған.
The Manchester and Southampton Railway (MSR) agreed to buy the canal for £30,000 in 1845, but while the bill was progressing through Parliament, the railway company and the London and South Western Railway (LSWR) agreed to share ownership of both the canal and the railway line from Redbridge to Andover, at which point the Great Western Railway (GWR) objected, and the bill was defeated. Two years later, the MSR again tried to get an Act for the line, but again it was defeated. The LSWR, however, obtained a bill for a line from Salisbury to Basingstoke, which would pass through Andover, and were also empowered to buy the canal. Work on this line stopped in 1849, at which point the canal company bought the sixteen barges that worked on the canal and operated the boats themselves. This solved the problem of potential toll reductions which the barge operators were requesting. The two railway companies, now acting together again, decided that the canal should close, once the purchase money had been given to the shareholders. £9,000 was paid in 1851, but the rest was not. Local landowners then set up a company to complete the railway link between Basingstoke and Salisbury. It reached Andover in 1854, after which the canal maintained its traffic by reducing tolls, but the reduced income resulted in the interest on loans not being paid. A complicated series of negotiations then took place, with the GWR attempting to buy the canal, then encouraging the canal company to form the Andover Canal Railway Company, which would build a broad gauge railway along its course to Southampton, and finally both companies trying to buy the canal. In the end, they reached agreement, the LSWR made the purchase, and the line was laid to standard gauge. The canal ceased to operate on 19 September 1859, and the railway, nicknamed the Sprat and Winkle Line, was opened on 6 March 1865. Around 14.5 mile (23 km) of the canal bed were used for the railway. Much of this railway has since also been abandoned. As a result, most traces of the canal have completely disappeared, although the remains of a stretch of the canal can still be seen between Timsbury and Romsey. In addition, several stretches of canal can be made out alongside the old railway track bed such as at Brook and also between Westover and Fullerton, where reasonable stone and brick remains of a lock are evident.
Курс
Каналдың соңғы нүктесі Андовердегі Антон өзенінің оңтүстік жағында болған. Одан кейін ол өзен бойымен Тест өзенімен қосылған жерге дейін жалғасты, және екі өзенді де екі су тас жолымен (акведуктармен) кесіп өтті. Су тас жолдарынан төмен қарай, өзеннің шығыс жағалауымен Редбриджге дейін өтеді. Кимбриджтен жоғары, Солсбери және Саутгемптон каналымен қосылыс болған. Редбридждегі Тестпен қосылыс, одан Саутгемптон суына қатынауға мүмкіндік берді, ол ортағасырлық көпірден жоғары орналасқан, бірақ бастапқы жоспарларда ол оңтүстік жағалауда сәл оңтүстікке қарай көрсетілген. Каналдың жалпы ұзындығы 22 миль (35 км) болды, ал 24 шлюз 179 фут (55 м) биіктікке түсірді.
The canal terminus was on the south side of the River Anton in Andover. It then followed the river to its junction with the River Test, and crossed both rivers on two aqueducts. Below the aqueducts, it followed the east bank of the river to Redbridge. Above Kimbridge, there was a junction with the Salisbury and Southampton Canal. The junction with the Test at Redbridge, from where access to Southampton Water was possible, was situated above the medieval bridge, although the original plans showed it a little further to the south on the foreshore. The total length of the canal was 22 mile (35 km), and the 24 locks dropped the level through 179 feet (55 m).