Руайри О Брада́й: Ирландиялық саясаткер мен әскери жетекшінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ирландиялық республикашыл саясаткер және әскери жетекші (1932–2013)

Руайри О Брадай (; туған аты Питер Роджер Касмент Брэйди; 2 қазан 1932 – 5 маусым 2013) – ирландиялық республикашыл саяси және әскери жетекші. Ол 1958 жылдан 1959 жылға дейін және 1960 жылдан 1962 жылға дейін Ирландия Республикалық Армиясының (ИРА) Бас штаб бастығы, 1970 жылдан 1983 жылға дейін «Синн Фэйн» партиясының президенті, ал 1987 жылдан 2009 жылға дейін «Республикалық Синн Фэйн» партиясының президенті болды.

Ерте өмір

О Брэйдэй, шын аты Питер Роджер Касмент Брэйди, Лонгфордтағы орта тапқа жататын республикашыл отбасында дүниеге келді, олар Баттери Роудтағы екі үйлі үйде тұрды. Оның әкесі Мэтт Брэйди, 1919 жылы Корольдік Ирландия полициясымен болған қақтығыста ауыр жарақат алған ИРА еріктісі болды. Оның анасы Мей Кэффри, Куманн на мБан ұйымының еріктісі және 1922 жылы Дублин Университет колледжін коммерция мамандығы бойынша бітірген. Оның анасының шешесі француз тілінде сөйлейтін швейцариялық лютеран болған. Әкесі он жасында қайтыс болды, және оған бұрынғы ИРА әріптестері басқарған әскери салт бойынша жерлеу рәсімі жасалды. Анасы, Лонгфорд округінің денсаулық сақтау кеңесінің хатшысы ретінде белгілі болды, 1974 жылға дейін өмір сүрді. О Брэйдэй Мелвиу ұлттық мектебінде бастауыш білім алды және 1950 жылы Санкт-Мел колледжінде орта білім алды, содан кейін 1954 жылы Дублин Университет колледжін бітірді, анасы сияқты коммерция саласындағы бакалавр (BComm) дәрежесін және ирланд тілін оқыту бойынша сертификат алды. Сол жылы ол Роскомон кәсіптік мектебінде ирланд тілінен сабақ беру жұмысын бастады. О Брайда – темекі шегуден және ішімдік ішуден қалысқан, дінге берілген католик болды.

Синн Фейн және Ирландиялық республикалық армия

1950 жылы Синн-Фейнге қосылды. Университетте оқып жүргенде, 1951 жылы Ирландия Республикалық Армиясына (ИРА) қосылды. 1951 жылдың қыркүйегінде Дублиннің Фэрвью паркінде Шон Расселл ескерткішінің ашылуында ИРА қатарында жүрді. Кәсіби мұғалім болған ол, сонымен қатар ИРА-ның оқу офицері де болды. 1954 жылы ол Солтүстік Ирландиядағы Корольдік Ольстер полициясының казармаларына қарсы әскери науқанды жоспарлау үшін 1950 жылы ИРА Армия Кеңесі құрған ИРА Әскери Кеңесінің кіші комитетіне тағайындалды. 1955 жылдың 13 тамызында О Брэйдэй Беркширдің Арборфилд қаласына жақын орналасқан Хазброук казармасына қару-жарақ шабуылына 10 адамнан тұратын ИРА тобын жетектеді. Бұл Корольдік Электр және Механикалық Инженерлердің 5-ші Радарлық Оқу Батальонының қоймасы болды. Бұл Ұлыбританиядағы ең ірі ИРА қару-жарақ шабуылы болды, нәтижесінде 48 000 .303 оқ, 38 000 9 мм оқ, 1 300 .380 қаруына арналған оқ және 1 300 .22 оқ қолға түсті. Сонымен қатар, 55 Sten мылтығы, екі Bren мылтығы, екі .303 мылтығы және бір .38 пистолеті сияқты қарулар да тәркіленді. Қарулардың көпшілігі, мүмкін барлығы да, салыстырмалы түрде қысқа мерзімде табылды. Полиция тым жылдам келе жатқан фургонды тоқтатып, ИРА қызметкерлерін тұтқындады. Полицияның ұқыпты жұмысы екінші фургонмен тасымалданған және Лондон қаласында сақталған қаруларға әкелді. ИРА Шекаралық Науқаны 1956 жылдың 12 желтоқсанында басталды. ИРА Бас Шtabының (GHQ) офицері ретінде О Брэйдэй Ирландияның батысындағы Тилинг колоннасын (Науқанға дайындалған төрт қарулы бөлімнің бірі) оқытуға жауапты болды. Науқан барысында ол Тейлинг колоннасының орынбасары қызметін атқарды. 1956 жылдың 30 желтоқсанында ол Фермана графтығының Деррилин қаласындағы Корольдік Ольстер полициясының казармасына жасалған Тейлинг колоннасының шабуылына қатысты. Шабуыл кезінде RUC констеблі Джон Скалли қаза тапты; Скалли жаңа ИРА науқанының алғашқы құрбаны болды. О Брэйдэй және басқалары шабуылдан кейін бір күні шекара маңындағы Каван графтығында Гарда Сихоанамен тұтқындалды. Олар қайда екендерін түсіндіре алмағаны үшін сотталып, Маунтджой түрмесіне алты айға қамалды. О'Брэйдэй бас тартушылардың жетекшісі болды, тұтқындалғаннан кейін ол Ирландия үкіметінің билігін мойындаудан бас тартты және босатылу үшін зорлық-зомбылықтан бас тартудан бас тартты. Тұтқын болса да, ол 1957 жылғы Ирландияның жалпы сайлауында Лонгфорд-Уэстмиф сайлау округінен Синн Фейнның Техта Даласы (TD) болып сайланды, ол 5 506 дауыс (14,1%) алды. Бас тартушылардың бағдарламасымен сайлауға түскен Синн Фейн төрт орын жеңіп алды, олар О Брэйдэй, Эйнхен Оханнлуэйн, Джон Джо Макгирл және Джон Джо Райс болды. Олар Dáil Éireann билігін мойындаудан бас тартты және егер олар үшін мүмкін болса, тек бүкіл Ирландия парламентінде ғана орын алатындарын мәлімдеді. О Брэйдэй 1961 жылғы Ирландияның жалпы сайлауында өзінің орынын сақтай алмады, ал оның дауысы 2 598 (7,61%) -ға дейін төмендеді. Түрмедегі жазасын өтегеннен кейін ол бірден Кураг әскери түрмесіне, басқа республикашылдармен бірге қамалды. 1958 жылдың 27 қыркүйегінде О Брэйдэй Даити О Конайлмен бірге лагерден қашып кетті. Футбол матчы кезінде екеуі сымды кесіп, маскировкалық шөптен жасалған жамылғының астынан лагерден шығып, "қашқан" күйге түсті. Бұл ИРА тұтқындарының командирі Томас Ог Мак Кертиннің рұқсатымен жасалған ресми қашқындық болды. Ол 1920 жылдардан бері Синн Фейнның бірінші қашқын депутаты болды. Сол қазан айында О Брэйдэй ИРА Бас штабының бастығы болды, ол 1959 жылдың мамырына дейін осы лауазымда болды, содан кейін ИРА съезі Шон Кронинді C/S ретінде сайлады; О Брэйдэй Крониннің генерал-адъютанты болды. О Брэйдэй 1959 жылдың қарашасында тұтқындалды, сұрақтарға жауап беруден бас тартты және Маунтджойдағы Мемлекетке қарсы қылмыстар туралы заң бойынша түрмеге жабылды. 1960 жылдың мамырында Маунтджойдан босатылып, Кронин тұтқындалғаннан кейін ол қайтадан C/S болды. Ол әрқашан бұл ұжымдық мәлімдеме екенін атап көрсеткенімен, ол 1962 жылы ИРА Шекаралық Науқанының аяқталуы туралы мәлімдеменің негізгі авторы болды. 1962 жылғы ИРА съезінде ол Бас штаб бастығы лауазымында қалуға қызығушылығы жоқ екенін білдірді. 1956 жылдың желтоқсанында тұтқындалғаннан кейін ол Роскоммон кәсіптік мектебіндегі оқытушылық қызметінен демалыс алды. Ол қайтадан жұмысқа орналастырылып, 1962 жылдың соңында, ИРА Бас штабының бастығы лауазымына Катал Гулдинг тағайындалғаннан кейін қайтадан оқытуды бастады. Ол Синн Фейннің белсенді мүшесі болды және он жыл бойы ИРА Армия Кеңесінің мүшесі болды. 1966 жылғы Ұлыбританияның жалпы сайлауында ол Фермана және Оңтүстік Тирон сайлау округінде тәуелсіз республикалық кандидат ретінде сайлауға түсіп, 10 370 дауыс (жарамды дауыстардың 19,1%) жинады. Ол сайлауға өте алмады.

He joined Sinn Féin in 1950. While at university, in 1951, he joined the Irish Republican Army. In September 1951, he marched with the IRA at the unveiling of the Seán Russell monument in Fairview Park, Dublin. A teacher by profession, he was also a Training Officer for the IRA. In 1954, he was appointed to the Military Council of the IRA, a subcommittee set up by the IRA Army Council in 1950 to plan a military campaign against Royal Ulster Constabulary barracks in Northern Ireland. On 13 August 1955, Ó Brádaigh led a ten member IRA group in an arms raid on Hazebrouck Barracks, near Arborfield, Berkshire. It was a depot for the No. 5 Radar Training Battalion of the Royal Electrical and Mechanical Engineers. It was the biggest IRA arms raid in Britain and netted 48,000 rounds of .303 ammunition, 38,000 9 mm rounds, 1,300 rounds for .380 weapons, and 1,300 .22 rounds. In addition, a selection of arms were seized, including 55 Sten guns, two Bren guns, two .303 rifles and one .38 pistol. Most if not all of the weapons were recovered in a relatively short period of time. A van, travelling too fast, was stopped by the police and IRA personnel were arrested. Careful police work led to weapons that had been transported in a second van and stored in London. The IRA Border Campaign commenced on 12 December 1956. As an IRA General Headquarters Staff (GHQ) officer, Ó Brádaigh was responsible for training the Teeling Column (one of the four armed units prepared for the Campaign) in the west of Ireland. During the Campaign, he served as second in command of the Teeling Column. On 30 December 1956, he partook in the Teeling Column attack on Royal Ulster Constabulary barracks in Derrylin, County Fermanagh. RUC Constable John Scally was killed in the attack; Scally was the first fatality of the new IRA campaign. Ó Brádaigh and others were arrested by the Garda Síochána across the border the day after the attack, in County Cavan. They were tried and jailed for six months in Mountjoy Prison for failing to account for their whereabouts. O'Bradaigh was a leading abstentionist, upon his arrest he refused to recognize the authority of the Irish government and refused to renounce violence in exchange for his release. Although a prisoner, he was elected a Sinn Féin Teachta Dála (TD) for the Longford–Westmeath constituency at the 1957 Irish general election, winning 5,506 votes (14.1%). Running on an abstentionist ticket, Sinn Féin won four seats which went to Ó Brádaigh, Eighneachán Ó hAnnluain, John Joe McGirl and John Joe Rice. They refused to recognise the authority of Dáil Éireann and stated they would only take a seat in an all Ireland parliament—if it had been possible for them to do so. Ó Brádaigh did not retain his seat at the 1961 Irish general election, and his vote fell to 2,598 (7.61%). Upon completing his prison sentence, he was immediately interned at the Curragh Military Prison, along with other republicans. On 27 September 1958, Ó Brádaigh escaped from the camp along with Dáithí Ó Conaill. While a football match was in progress, the pair cut through a wire fence and crept from the camp under a camouflage grass blanket and went "on the run". This was an official escape, authorised by the officer commanding of the IRA internees, Tomás Óg Mac Curtain. He was the first Sinn Féin TD on the run since the 1920s. That October, Ó Brádaigh became the IRA Chief of Staff, a position he held until May 1959, when an IRA Convention elected Sean Cronin as C/S; Ó Brádaigh became Cronin's adjutant general. Ó Brádaigh was arrested in November 1959, refused to answer questions, and was jailed under the Offences against the State Act in Mountjoy. He was released from Mountjoy in May 1960 and, after Cronin was arrested, he again became C/S. Although he has always emphasised that it was a collective declaration, he was the primary author of the statement ending the IRA Border Campaign in 1962. At the IRA 1962 Convention he indicated that he was not interested in continuing as chief of staff. After his arrest in December 1956, he took a leave from teaching at Roscommon Vocational School. He was re instated and began teaching again in late 1962, just after he was succeeded by Cathal Goulding in the position of Chief of Staff of the IRA. He remained an active member of Sinn Féin and was also a member of the IRA Army Council throughout the decade. In the 1966 United Kingdom general election, he ran as an Independent Republican candidate in the Fermanagh and South Tyrone constituency, polling 10,370 votes, or 19.1% of the valid poll. He failed to be elected.

1970-1973 жылдар

Ол ИРА мен Синн Фэйннің 1969/1970 жылдары Лондондағы Вестминстер парламентін, Белфастағы Стормонт парламентін және Лайнстер Хаусы парламентін мойындау туралы шешіміне қарсы болды. 1970 жылдың 11 қаңтарында Сеан Мак Стиофайнмен бірге ол 1970 жылғы Синн Фэйн Ард Фейс (партиялық съезді) кезіндегі дауыс беруден бас тартты, көпшілік дауыс беруден бас тарту саясатын тоқтатуға дауыс бергеннен кейін (Синн Фэйн конституциясын өзгерту үшін екі үшін екі көпшілік дауыс қажет болғанмен, бұл ұсынысқа делегаттардың қарапайым көпшілігі ғана қолдау көрсетті). Дауыс беруден бас тартқан делегаттар Парнелл алаңындағы Кевин Барри залында қайта жиналып, Уақытша Синн Фэйн құрды. Ол Уақытша Синн Фэйннің уақытша атқару комитетінің төрағасы болып сайланды. Сеан О Брэйдэй осы лауазымда шамамен он жыл бойы болды, содан кейін "An Phoblacht/Republican News" газетінің редакторы болған Дэнни Моррисон оны алмастырды. Шон О Брэйдэй газеттің алғашқы редакторы болды. 1970 жылдары О Брэйдэй Баск еліне бірнеше рет сапар шекті және Баск тәуелсіздік қозғалысын ирландиялық жағдайға ұқсас деп есептеді. 1971 жылғы Уақытша Синн Фэйн Ард Фейс съезіндегі президенттік сөзінде О Брэйдэй Біріккен Ирландияға жетудің алғашқы қадамы Солтүстік Ирландияны басқаруға жарамсыз ету екенін айтты. 1972 жылдың 31 мамырында ол Мемлекетке қарсы қылмыстар туралы заң бойынша тұтқындалды және дереу аштық жариялады. Екі аптадан кейін оған тағылған айыптар алынып тасталды және ол босатылды. Дайти О Конайлмен бірге ол 1972 жылдың 28 маусымында жарияланған Éire Nua саясатын әзірледі. Бұл саясат федеративтік Ирландияны талап етті. 1972 жылдың 3 желтоқсанында ол Лондон Weekend Television Weekend World бағдарламасында сұхбат берді. Ол 1972 жылдың 29 желтоқсанында Гардаи полициясымен қайта тұтқындалды және жаңадан құрылған Арнайы қылмыстық сотта Уақытша ИРА мүшесі деп айыпталды. 1973 жылдың қаңтарында ол 1972 жылғы Мемлекетке қарсы қылмыстар (өзгерістер) заңы бойынша сотталған алғашқы адам болды және алты айға Кураг әскери түрмесіне сотталды.

He opposed the decision of the IRA and Sinn Féin to drop abstentionism and to recognise the Westminster parliament in London, the Stormont parliament in Belfast and the Leinster House parliament in 1969/1970. On 11 January 1970, along with Seán Mac Stíofáin, he led the walkout from the 1970 Sinn Féin Ard Fheis (party convention) after the majority voted to end the policy of abstentionism (although the vote to change the Sinn Féin constitution failed as a two thirds majority was required to do so, whereas the motion only achieved the support of a simple majority of delegates' votes). The delegates who walked out reconvened at the Kevin Barry Hall in Parnell Square, Dublin and established Provisional Sinn Féin. He was voted chairman of the Caretaker Executive of Provisional Sinn Féin. Seán Ó Brádaigh continued in this position for almost a decade, when he was succeeded by Danny Morrison, who had been editor of An Phoblacht/Republican News. Sean Ó Brádaigh was the first editor of the paper. In the 1970s Ó Brádaigh made multiple visits to the Basque Country and considered the Basque independence movement as akin to the Irish situation. In his presidential address to the 1971 Provisional Sinn Féin Ard Fheis, Ó Brádaigh said that the first step to achieving a United Ireland was to make Northern Ireland ungovernable. On 31 May 1972 he was arrested under the Offences Against the State Act and immediately commenced a hunger strike. A fortnight later the charges against him were dropped and he was released. With Dáithí Ó Conaill he developed the Éire Nua policy, which was launched on 28 June 1972. The policy called for a federal Ireland. On 3 December 1972, he appeared on the London Weekend Television Weekend World programme. He was arrested by the Gardaí again on 29 December 1972 and charged in the newly established Special Criminal Court with Provisional IRA membership. In January 1973 he was the first person convicted under the Offences Against the State (Amendment) Act 1972 and was sentenced to six months in the Curragh Military Prison.

1974-1983 жылдар

1974 жылы ол АҚШ Сенатының Сыртқы қатынастар жөніндегі комитеті алдында Ирландиядағы ИРА тұтқындарына қатысты куәлік берді. Сонымен қатар ол белгілі ирланд-американдық конгрессмен Тип О’Ниллмен кездесті. Сол жылы Мемлекеттік департамент оның көп рет кіру визасын жойды және содан бері О’Брэйдге елге кіруге рұқсат бермеді. 1975 жылғы Федералдық тергеу бюросының құжаттары О’Брэйдэйді «ұлттық қауіпсіздікке қауіп төндіретін» және «қатер мен жеке тәуекелге қарамастан, адал революционер» деп сипаттайды және визаға тыйым салуды Ұлыбритания Сыртқы істер министрлігі сұраған және Дублин үкіметі қолдаған. 1997 жылы Канада билігі оған Шаннон әуежайынан Торонтоға баруға арналған чартерлік рейске отырудан бас тартты. 1974 жылғы мамырдағы Ольстер жұмысшылар кеңесінің ереуілі кезінде О’Брэйдэй «Конгодағы жағдайды болдырмау үшін бірнеше жыл бойы британ әскерлерінің кезең-кезеңмен шығарылуын» көргісі келетінін мәлімдеді. 1974 жылғы 10 желтоқсанда ол Ирландия Армия Кеңесі мен Синн Фейн басшылығы және Ирландиядағы протестант шіркеулерінің басшылары арасындағы Фейкл келіссөздеріне қатысты. Кездесуді Гардаи шабуылдап, бұзғанмен, протестант шіркеушілері ИРА басшылығының ұсыныстарын британ үкіметінің назарына жеткізді. Бұл ұсыныстарда британ үкіметінен бүкіл Ирландия құрамасының сайлауын, жаңа конституция жобасын әзірлеу және саяси тұтқындарға рақымшылық жасау туралы мәлімдеме жасау талап етілді. IRA кейіннен британ үкіметінің ұсыныстарына жауап беруіне мүмкіндік беру үшін 22 желтоқсаннан 2 қаңтарға дейін созылатын «толық және толық» атысты тоқтатуды шақырды. Британ үкіметінің өкілдері сондай-ақ О’Брэйдэймен оның Синн Фейн партиясының президенті лауазымында желтоқсанның соңынан бастап 1975 жылдың 17 қаңтарына дейін келіссөздер жүргізді. 1975 жылғы 10 ақпанда О’Брэйдэйді қамтыған ИРА армия кеңесі бірауыздан ИРА-ның «тағайындалған күштерге қарсы жаулық әрекеттерін» тоқтатуды мақұлдады, бұл 1975 жылғы бітім деп аталды. Сол кезде ИРА штаб бастығы Белфасттан Сеймус Твуми болды. Бұл уақытта Кеңестің тағы бір мүшесі Белфасттан келген Билли Макки болған шығар. Оңтүстік республикашылдардың танымал мүшесі Дейти О’Коннелл де оның мүшесі болды. Кейбір орталарда ИРА басшылары британдық үкіметті Ирландиядан кетуге көндірді деп қате ойлаған және олар мен британдық шенеуніктер арасындағы ұзақ келіссөздер кері қашу ниетінің жария етуіне кіріспе болды деп хабарланды. Шын мәнінде, британдық үкімет құжаттарында көрсетілгендей, британдықтар ИРА-мен бұл қозғалысты одан әрі бөлшектеуді үміттене отырып сөйлесіп, келіссөздер барысында бірнеше құпия ақпараттарды алды. Кейбіреулер 1975 жылдың соңында бітім бұзылған кезде Уақытша ИРА қатты әлсіреген деп айтады. Бұл жаман ниет республикашыл қозғалыстағы көпшілікті ренжітті, ал 1994 жылға дейін тағы бір атысты тоқтату болмады. 2005 жылы О’Брэйдэй Галвейдегі Университет колледжінің Джеймс Хардиман кітапханасына 1975-76 жылдары британдық өкілдермен құпия кездесулер кезінде алған жазбаларын сыйға тартты. Бұл жазбалар британдық өкілдердің кездесулердің нақты нәтижесі ретінде британдықтардың шығуын ұсынғанын растайды. Республикашыл өкілдер – О’Брэйдэй, Билли Макки және тағы біреуі мүмкіндікті пайдалану үшін жауапкершілікті сезінді, бірақ британдықтардың ниетіне күмәнданып қарады. 1976 жылдың желтоқсан айының соңында Джо Кахиллмен бірге ол Ольстер лоялисттерінің Орталық үйлестіру комитетінің екі өкілі Джон МакКиг және Джон МакКлюрмен соңғы органның өтініші бойынша кездесті. Олардың мақсаты – Түнгі Ирландияның тәуелсіздігі туралы ULCCC ұсыныстарын Синн Фейннің Éire Nua бағдарламасымен үйлестірудің жолын табу. Егер бұл мүмкін болса, британ үкіметінен Ирландиядан кетуді сұрауға арналған лоялистік республикашылдардың бірлескен тәсілін жасауға болады деп келісілді. Десмонд Боал QC және Шон Макбрайд SC лоялист және республикашыл позицияларды білдіру үшін сұралды және қабылданды. Олар бірнеше ай бойы түрлі жерлерде, соның ішінде Парижде де кездесулер өткізді. Диалог ақырында, сол кездегі пошта және телеграф министрі және Уақытша ИРА-ның дауысты қарсыласы Конор Круз О’Брайен бұл туралы біліп, RTÉ радиосында оны айыптаған кезде құлдырады. Лоялистер абсолютті құпиялылықты талап еткендіктен, олар келіссөздерді жалғастыра алмайтындығын сезінді. 1975 жылғы бітімгершілікке байланысты О’Брэйд/О’Конайл басшылығы Солтүстік Ирландияның жас ұрпағы белсенділерінің қатты сынға ұшырады, олардың қатарында 1978 жылы Синн Фейннің вице-президенті болған Герри Адамс та болды. 1980-жылдардың басында О’Брэйдэйдің Синн Фейн партиясының президенті лауазымы ашық түрде күдік тудырды және Éire Nua саясаты оны қызметтен шеттету мақсатымен бағытталды. Саясат 1981 жылғы Синн Фейн Ард Фейісінде қабылданбады және 1982 жылғы Ард Фейісінде Синн Фейн конституциясынан толығымен алынып тасталды. Келесі жылғы ард фейісте О’Брэйдэй және О’Конайл партияның Éire Nua саясатын тоқтатуына қарсылық білдіре отырып, басшылық лауазымдарынан кетті.

In 1974, he testified in person before the United States Senate Committee on Foreign Relations regarding the treatment of IRA prisoners in Ireland. He also had a meeting with prominent Irish American congressman Tip O'Neill. The same year, the State Department revoked his multiple entry visa and have since refused to allow Ó Brádaigh to enter the country. 1975 Federal Bureau of Investigation documents describe Ó Brádaigh as a "national security threat" and a "dedicated revolutionary undeterred by threat or personal risk" and show that the visa ban was requested by the British Foreign Office and supported by the Dublin government. In 1997, Canadian authorities refused to allow him board a charter flight to Toronto at Shannon Airport. During the May 1974 Ulster Workers' Council strike, Ó Brádaigh stated that he would like to see "a phased withdrawal of British troops over a number of years, in order to avoid a Congo situation". On 10 December 1974, he participated in the Feakle talks between the IRA Army Council and Sinn Féin leadership and the leaders of the Protestant churches in Ireland. Although the meeting was raided and broken up by the Gardaí, the Protestant churchmen passed on proposals from the IRA leadership to the British government. These proposals called on the British government to declare a commitment to withdraw, the election of an all Ireland assembly to draft a new constitution and an amnesty for political prisoners. The IRA subsequently called a "total and complete" ceasefire intended to last from 22 December to 2 January 1975 to allow the British government to respond to proposals. British government officials also held talks with Ó Brádaigh in his position as president of Sinn Féin from late December to 17 January 1975. On 10 February 1975, the IRA Army Council, which may have included Ó Brádaigh, unanimously endorsed an open ended cessation of IRA "hostilities against Crown forces", which became known as the 1975 truce. The IRA Chief of Staff at the time was Seamus Twomey, of Belfast. Another member of the Council at this time was probably Billy McKee, of Belfast. Daithi O'Connell, a prominent Southern Republican, was also a member. It is reported in some quarters that the IRA leaders had mistakenly believed they had persuaded the British Government to withdraw from Ireland and the protracted negotiations between themselves and British officials were the preamble to a public declaration of intent to withdraw. In fact, as British government papers now show, the British entertained talks with the IRA in the hope that this would fragment the movement further, and scored several intelligence coups during the talks. It is argued by some that by the time the truce collapsed in late 1975 the Provisional IRA had been severely weakened. This bad faith embittered many in the republican movement, and another ceasefire was not to happen until 1994. In 2005, Ó Brádaigh donated, to the James Hardiman Library of University College, Galway, notes that he had taken during secret meetings in 1975–76 with British representatives. These notes confirm that the British representatives were offering a British withdrawal as a realistic outcome of the meetings. The Republican representatives—Ó Brádaigh, Billy McKee and one other—felt a responsibility to pursue the opportunity, but were also sceptical of British intentions. In late December 1976, along with Joe Cahill, he met two representatives of the Ulster Loyalist Central Coordinating Committee, John McKeague and John McClure, at the request of the latter body. Their purpose was to try to find a way to accommodate the ULCCC proposals for an independent Northern Ireland with the Sinn Féin's Éire Nua programme. It was agreed that if this could be done, a joint Loyalist Republican approach could then be made to request the British government to leave Ireland. Desmond Boal QC and Seán MacBride SC were requested and accepted to represent the loyalist and republican positions. For months they had meetings in various places including Paris. The dialogue eventually collapsed when Conor Cruise O'Brien, then Minister for Posts and Telegraphs and vociferous opponent of the Provisional IRA, became aware of it and condemned it on RTÉ Radio. As the loyalists had insisted on absolute secrecy, they felt unable to continue with the talks as a result. In the aftermath of the 1975 truce, the Ó Brádaigh/Ó Conaill leadership came under severe criticism from a younger generation of activists from Northern Ireland, headed by Gerry Adams, who became a vice president of Sinn Féin in 1978. By the early 1980s, Ó Brádaigh's position as president of Sinn Féin was openly under challenge and the Éire Nua policy was targeted in an effort to oust him. The policy was rejected at the 1981 Sinn Féin Ard Fheis and finally removed from the Sinn Féin constitution at the 1982 Ard Fheis. At the following year's ard fheis, Ó Brádaigh and Ó Conaill resigned from their leadership positions, voicing opposition to the dropping of the Éire Nua policy by the party.

Республикалық Синн Фэйн партиясының жетекшісі

1986 жылғы 2 қарашада Синн Фэйн Ард Фейс делегаттарының көпшілігі, егер Dáil Éireann-ға сайланса, дауыс беруден бас тарту саясатын тоқтатуға дауыс берді, бірақ Ұлыбританияның Төменгі палатасына немесе Стормонттағы Солтүстік Ирландия Парламентіне емес, осылайша Синн Фэйннің сайланған өкілдеріне Лейнстер Хаусінде орын алуға өздері салған тыйымды аяқтады. О Брейдай және бірнеше жақтастары шығып, дереу Республикалық Синн Фэйн (RSF) ұйымын құрды; Дублиннің Вест Каунти қонақ үйінде 100-ден астам адам жиналып, жаңа ұйымды құрды. Ол бұрын қарапайым мүше ретінде (162-ші қаулы) ұсынысқа қарсы сөз сөйлеген. Continuity IRA 1996 жылы көпшілікке танылды. Республикалық Синн Фэйннің Continuity IRA-мен қарым-қатынасы, О Брейдай Синн Фэйн президенті болған кезде Синн Фэйн мен Provisional IRA арасындағы қарым-қатынасқа ұқсас. О Брейдай RSF-ті 1986 жылға дейінгі Синн Фэйннің жалғыз заңды жалғасы деп есептеді, RSF Синн Фэйннің бастапқы конституциясын сақтап қалғанын айтты. RSF О Брейдайдың Éire Nua саясатын қайта қабылдап, жақсартты. Оның партиясы тек жергілікті сайлауда аз ғана сәттілікке жетті, қазіргі уақытта Галвей округіндегі Коннемарада сайланған бір кеңесшісі бар. Ол Good Friday келісімінің кескілестерінің бірі болып қалды, оны Ирландияның бөлінуін бекіту және солтүстікте діни араздықтарды күшейту жобасы деп қарады. Ол бұрынғы серіктерін Provisional Sinn Féin және Provisional IRA-ны британ әскерлері елде болғанда қаруды жою үшін айыптады. Оның пікірінше, "Provo-ның сатуы – ирланд тарихындағы ең жаман, бұрын-соңды болмаған жағдай". Provisional IRA-ның қару қоймаларының бірнешеуін жабу туралы шешімін "ашық сатқындық" деп айыптап, IRA-ның 11-ші Жалпы Әскери Бұйрығы бойынша "өлім жазасына кесілетін сатқындық" деп бағалады. 2005 жылдың шілдесінде ол 1974–1975 жылдар аралығында ирланд республикалық көшбасшылары мен Ұлыбритания үкіметінің өкілдері арасындағы талқылауларды қамтитын жеке саяси құжаттарының бір бөлігін Ұлттық Ирландия Университетінің Джеймс Хардиман кітапханасына тапсырды.

On 2 November 1986, the majority of delegates to the Sinn Féin Ard Fheis voted to drop the policy of abstentionism if elected to Dáil Éireann, but not the British House of Commons or the Northern Ireland parliament at Stormont, thus ending the self imposed ban on Sinn Féin elected representatives from taking seats at Leinster House. Ó Brádaigh and several supporters walked out and immediately set up Republican Sinn Féin (RSF); more than 100 people assembled at Dublin's West County Hotel and formed the new organisation. As an ordinary member, he had earlier spoken out against the motion (resolution 162) in an impassioned speech. The Continuity IRA became publicly known in 1996. Republican Sinn Féin's relationship with the Continuity IRA is similar to the relationship between Sinn Féin and the Provisional IRA when Ó Brádaigh was Sinn Féin's president. Ó Brádaigh believed RSF to be the sole legitimate continuation of the pre 1986 Sinn Féin, arguing that RSF has kept the original Sinn Féin constitution. RSF readopted and enhanced Ó Brádaigh's Éire Nua policy. His party has had electoral success in local elections only, and few at that, although they currently have one elected Councillor in Connemara, County Galway. He remained a vociferous opponent of the Good Friday Agreement, viewing it as a programme to copperfasten Irish partition and entrench sectarian divisions in the north. He condemned his erstwhile comrades in Provisional Sinn Féin and the Provisional IRA for decommissioning weapons while British troops remain in the country. In his opinion, "the Provo sell out is the worst yet – unprecedented in Irish history". He has condemned the Provisional IRA's decision to seal off a number of its arms dumps as "an overt act of treachery",
"treachery punishable by death" under IRA General Army Order Number 11. In July 2005, he handed over a portion of his personal political papers detailing discussions between Irish Republican leaders and representatives of the British Government during 1974–1975 to the James Hardiman Library, National University of Ireland, Galway.

Зейнеткерлік

2009 жылдың қыркүйегінде О Брэйдэй Республикалық Sinn Féin партиясының жетекшісі лауазымынан қанағаттандырылғанын жариялады. Оның орнын Дес Далтон басты. Руайри О Брайдаи сонымен қатар Кельт лигасының көп жылдан бері мүшесі болды. Бұл ұйым кельт халықтары арасындағы ынтымақтастықты күшейтуге және кельт ұлттарының – Уэльс, Корнуолл, Бретань, Шотландия, Мэн аралы және Ирландия халықтарының мәдениетін, ерекшелігін және еркін билік құру құқығын қолдайды, оның мақсаты алты тәуелсіз мемлекет құру болып табылады.

Өлім

Ауыр сырқаттан кейін 2013 жылдың 5 маусымында Роскоммон округілік ауруханасында қайтыс болды. Оның қосылу рәсіміне Fine Gael депутаты Фрэнк Фейханды қоса алғанда 1800-ге жуық адам қатысты, және "оперативтік себептермен" ТЖББ (Төтенше жағдайлар бөлімі) мен тәртіпсіздікке қарсы жабдықталған Гардаи полициясы күзетті. Бұл күш көрсетудің мақсаты, зираттағы сөз сөйлеу кезінде марқұмның қабірі үстінен үш рет салют ату дәстүрін тоқтату болды деп саналады. Осының салдарынан Гардаи полициясы мен аза тұтқандар арасында ұсақ жанжалдар болды.