Кіріспе
Либералды-еңбекшілердің туын Канада сайлауларында бірнеше рет кандидаттар қолданды: ХХ ғасырдың басында кәсіподақ мүшелерінің өз туымен сайланбалы лауазымға түсу идеясы күшейген кезде, провинциялық немесе федералды деңгейдегі бірнеше жұмысшы табының кандидаттары Еңбек партиясының тікелей тізімі бойынша сайланды. Сайланғаннан кейін, ұйымдасқан Еңбек партиясы болмағандықтан, Еңбек партиясының тікелей тізімі бойынша сайланған депутат көбінесе Канаданың Либералдық партиясын қолдаған немесе оған қосылған, және оны жиі «Либералды-еңбекші» деп сипаттаған. Басқа уақыттарда Либералдық партия, әсіресе Уильям Лайон Маккензи Кінг басшылығымен, кәсіподақ дауысын тартып алу үшін Либералдық партияны қолдайтын адамдарды Еңбек партиясының немесе Либералды-еңбекші партиясының кандидаттары ретінде тікелей тізімге енгізуге тырысқан. Бұл ресми немесе бейресми «бірігу» кандидаттары болды, олар тікелей Либералдық партиядан кандидат болмаған жағдайда сайлауға қатысты. Ральф Смит – 1898 жылы Британдық Колумбияның заң шығару жиналысына Либералды-еңбекші платформасымен сайланған шахтер. 1900 жылғы федералды сайлауда ол Канаданың Төменгі палатасына Либералды-еңбекші кандидат ретінде сайланды, ресми Либералдық партиядан кандидатты жеңді. Ол дереу сэр Уилфрид Лориедің Либералдық партиясының қатарына қосылды және кейіннен консервативтік және социалистік қарсыластарына қарсы тікелей Либералдық партиядан сайланды. Альфонс Вервилл – Канаданың Сауда және Еңбек конгресінің президенті, ол 1906 жылы Мейсоннеувте өткен қосымша сайлауда Еңбек партиясынан кандидат ретінде сайланды. Вервилл Либералдық партиядан қарсыласын жеңіп сайланды, бірақ кейінгі сайлауларда Либералдық партия Мейсоннеувте кандидат тікелей тізімге енгізбеді және Вервиллге қолдау көрсетті, ол әдетте Канаданың Төменгі палатасында сэр Уилфрид Лориедің Либералдық партиясын қолдады. 1917 жылғы федералды сайлауда, әскери міндеттеме туралы мәселеде Вервилл Лаурие Либералдық партиясынан қайта сайланды. 1926 жылғы федералды сайлауда Канаданың Еңбек партиясының парламент мүшесі болып сайланған Малкольм Ланг 1930 жылғы федералды сайлауда Солтүстік-Шығыс Онтариодағы Тимискаминг-Саут сайлау округінде «Либералды-еңбекші» ретінде қайта сайлана алмады. Хамфри Митчелл 1931 жылы Гамильтон-Истте өткен қосымша сайлауда Еңбек партиясынан депутат болып сайланды. Ол Маккензи Кінг Либералдық партиясынан қарсылық көрмеді және парламенттегі басқа Еңбек партиясының депутаттарымен қарым-қатынасы нашар болғандықтан, Либералдық партиямен бірге дауыс берді. Ол келесі жылы құрылған Ынтымақтастық Комонвелл федерациясына қосылудан бас тартты және 1935 жылғы федералды сайлауда Еңбек партиясынан депутат ретінде қайта сайлануға түсті. Либералдық партия Митчеллді бейресми түрде қолдады және оған қарсы кандидат тікелей тізімге енгізбеді. Алайда, Ынтымақтастық Комонвелл федерациясы Гамильтон-Истте кандидат тікелей тізімге енгізді, нәтижесінде Еңбек партиясының дауысы бөлініп, Митчелл консерваторлардың көптеген орындарды жоғалтқан жылы консерватордан жеңілді. Митчелл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде парламентке Либералдық партиядан депутат және министр ретінде оралды. 1949 жылдан 1965 жылға дейін Уильям Мур Бенидикссон парламенттің Либералды-еңбекші мүшесі ретінде Онтарионың Солтүстік-Батыс бөлігінен Кенора Рейн Ривер сайлау округін өкілдік етті. Бенидикссон 1945 жылғы федералды сайлауда Либералдық партиядан депутат болып сайланды, бірақ кейіннен Еңбекші Прогрессивтік партиясы (яғни Канаданың Коммунистік партиясы) мен Канаданың Либералдық партиясы арасындағы бейресми сайлау келісімі нәтижесінде «Либералды-еңбекші» ретінде сайланды (Онтарио заң шығару органына да қараңыз, төменде). Бенидикссонның орнын 1965 жылы «Либералды» деп сайланған, бірақ содан кейін 1968 жылғы федералды сайлаудан 1972 жылғы федералды сайлауға дейін «Либералды-еңбекші» депутаты болып сайланған Джон Мерсер Рид басты. 1988 жылғы федералды сайлауда Либералдық партиядан кандидат Боб Нолт 1984 жылы Ридті жеңген НДП-ның президенті Джон Парриді жеңіске жету үшін өзінің кейбір материалдарында (әсіресе зауыт қақпаларында таратылған) өзін «Либералды-еңбекші» деп таныстырды. Ол ресми түрде сайлау бюллетенінде және депутаттыққа сайланған кезде ресми атағы бойынша Либералдық партиядан деп тіркелді. 1935 жылғы федералды сайлауда Квебек сайлау округтерінде үш кандидат сайлауға түсті, әр жағдайда соңғы орынға ие болды және әр жағдайда 1,5%-дан артық дауыс алмады. Үш округте де кем дегенде бір кандидат «Либералды» деп сайлауға түсті. 1945 жылғы федералды сайлауда Квебектің Мерсье сайлау округінде бір кандидат «Либералды Еңбекші» кандидат ретінде сайлауға түсті, жеті кандидаттың арасында соңғы орынға ие болды, 345 дауыспен, дауыстардың 1,0%-ы. 1949 жылғы федералды сайлауда Квебектің Стэнстед сайлау округінде бір кандидат «Либералды Еңбекші» кандидат ретінде сайлауға түсті, төрт кандидаттың арасында соңғы орынға ие болды, 433 дауыспен, дауыстардың 2,6%-ы.
In the early twentieth century when the idea of trade unionists running for elected office under their own banner gained ground, several working class candidates on the provincial or federal level were elected on a Labour ticket. Once elected, in the absence of an organized Labour Party, an MP elected on a Labour ticket would often support, or join, the Liberal Party of Canada and would often be described as "Liberal–Labour"
At other times, the Liberal Party, particularly under William Lyon Mackenzie King would try to co opt the trade union vote by running Liberal supporters as Labour or Liberal–Labour candidates. These would be official or unofficial "fusion" candidates who would run in the absence of a straight Liberal candidate. Ralph Smith was a miner who won election to the Legislative Assembly of British Columbia in 1898 on a Liberal–Labour platform. In the 1900 federal election he was elected to the House of Commons of Canada as a Liberal–Labour candidate, defeating the official Liberal candidate. He immediately joined the Liberal Party caucus of Sir Wilfrid Laurier and subsequently ran and won re election as a straight Liberal against Conservative and Socialist opponents. Alphonse Verville was president of the Trades and Labour Congress of Canada when he was elected as a Labour candidate in a 1906 by election in Maisonneuve. Verville was elected by defeating a Liberal opponent, however, in subsequent elections the Liberals ran no candidate in Maisonneuve and threw their support to Verville who would generally support Sir Wilfrid Laurier's Liberals in the House of Commons of Canada. In the 1917 federal election on conscription, Verville ran and was re elected as a Laurier Liberal. Malcolm Lang, who was elected as a Labour Party of Canada Member of Parliament in the 1926 federal election, failed to get re elected as "Liberal–Labour" in the north eastern Ontario riding of Timiskaming South in the 1930 federal election. Humphrey Mitchell was elected as a Labour MP in a 1931 by election in Hamilton East. He was unopposed by the Mackenzie King Liberals and generally voted with the Liberal caucus while having a poor relationship with other Labour MPs in parliament. He refused to join the Co operative Commonwealth Federation when it was formed the next year and, in the 1935 federal election ran for re election as a Labour MP. The Liberals supported Mitchell unofficially and did not run a candidate against him. The CCF, however, did stand a candidate in Hamilton East resulting in the labour vote being split and Mitchell's defeat at the hands of a Conservative in a year where the Conservatives lost dozens of seats. Mitchell returned to parliament during World War II as a Liberal MP and cabinet minister. From 1949 to 1965, William Moore Benidickson represented the north western Ontario riding of Kenora Rainy River as a Liberal–Labour Member of Parliament. Benidickson was elected as a Liberal MP in the 1945 federal election, but ran subsequently as "Liberal–Labour" as the result of an informal electoral pact between the Labor Progressive Party (i. e., the Communist Party of Canada) and the Liberal Party of Canada (see also Ontario legislature, below.) Benidickson was succeeded in that riding by John Mercer Reid, who was elected as a "Liberal" in 1965 but then sat as a "Liberal–Labour" MP from the 1968 federal election until the 1972 federal election, when he changed his designation back to "Liberal". In the 1988 federal election, Liberal candidate Bob Nault identified himself as "Liberal–Labour" on some of his literature (particularly those distributed at plant gates) in his successful attempt to defeat NDP incumbent John Parry who had defeated Reid in 1984. Nault was officially listed as a straight Liberal on the ballot and in his official designation when he became an MP. In the 1935 federal election, three candidates ran in Quebec ridings, placing last in each case, and drawing no more than 1.5% of the vote in each case. In all three ridings, at least one other candidate ran as a "Liberal". In the 1945 federal election, one candidate ran as a "Liberal Labour" candidate in the Quebec riding of Mercier, placing last in a field of seven, with 345 votes, 1.0% of the total. In the 1949 federal election, one candidate ran as a "Liberal Labour" candidate in the Quebec riding of Stanstead, placing last in a field of four, with 433 votes, 2.6% of the total.
Либералды Еңбек партиясы
Либералды еңбек партиясы атауы Канада сайлауларында екі рет қолданылған, бірақ бұл екі кандидат үшін ыңғайлы таңба болған болуы мүмкін, ұйымдасқан саяси партия емес. 1926 жылғы федералды сайлауда адвокат Александр Джарвис Маккомбер, Онтарионың солтүстік-батыс аймағындағы Порт-Артур – Тундер-Бэй сайлау округінде үш үміткердің ішінде екінші орынды алып, 2990 дауыс жинады, бұл дауыстардың жалпы санының 26% құрады. Ешқандай кандидат «либерал» деп тіркелмеген, бірақ үшінші орын алған кандидат «еңбекші» деп тіркелді. 1954 жылғы 22 наурызда Квебек провинциясының Верден қаласында өткен қосымша сайлауда жарнама агенті Герве Ферланд жеті үміткердің ішінде бесінші орынға ие болды, олардың арасында бір «либерал» және екі «тәуелсіз либерал» болды. Ол 2180 дауыс жинады, бұл дауыстардың жалпы санының 8,7% құрады.
Либералдық лейбористік прогрессивті
1926 жылғы федералды сайлауда солтүстік Онтариодағы Алгома-Батыс округінде жеңіске жеткен консервативті кандидаттың жалғыз қарсыласы Либералды еңбекші прогрессивті кандидат болып сайланды. Альберт Эрнест Уайталл 4 187 дауысқа ие болды, бұл дауыстардың 37 пайызын құрады.
Онтарионың заң шығарушы органы
1945 жылғы Онтарио провинциялық сайлауында Коммунистік партия (Еңбекші прогрессивтік партия ретінде қатысқан) Митчелл Хепберннің басшылығымен Онтарио либералдық партиясымен бірлесіп алты үміткерді ұсынуға шешім қабылдады. Бұл Онтарионың Заң шығарушы Ассамблеясына сайлауда Онтарио Кооперативтік Комонвелл федерациясын ығыстыруға жасалған әрекет болды. Біріккен Автокөлік Жұмысшылары (UAW) бұл күш-жігерге қатысып, Виндзордағы CCF-тің үміткерлеріне қарсы үш «Либералды-Еңбекші» үміткерін тікелей қолдады, соның ішінде UAW-ның канадалық директоры Джордж Берт, Александр А. Парент – коммунист және UAW 195-ші жергілікті бөлімінің президенті. Парент Эссекс-Солтүстіктен сайланды, бірақ Берт пен Реаум екеуі де жеңіліске ұшырады, алайда дауыс бөліну салдарынан екі CCF үміткері де жеңіліп қалды. Тағы бір сәтсіз «Либералды-Еңбекші» үміткері – Виндзор қаласының мэрі Артур Реаум, ол бұрынғы тори және 1943 жылғы провинциялық сайлауда Джордж Дрюдің Онтарио Прогрессивтік консервативтік партиясынан бақ сынаған, бірақ Фордтағы UAW жұмысшыларының Рэнд формуласы үшін күресін қолдау үшін партиясымен келіспеген адам еді. Реаум 1948 жылғы провинциялық сайлауда «Либералды-Еңбекші» ретінде қайта үміткер болды, бірақ сәттілікке жете алмады және ақыры 1951 жылғы провинциялық сайлауда «Либералды» ретінде сайланды. Қалған екі «Либералды-Еңбекші» депутаты – Джеймс Ньюман (Рейни-Ривер) және Джозеф Майнзингер (Уотерлоо-Солтүстік), олар CCF-тің Джордж Локхарт және Джон Генри Кукты жеңді. Үшеуінің ішінде 1948 жылғы провинциялық сайлауда Ньюман ғана қайта сайланды. Либералдардың, UAW мүшелерінің және коммунистердің бірлесіп жұмыс істеуі Хепберннің Онтарионың премьер-министрі болған кезінде коммунизмге және Өнеркәсіптік ұйымдар конгресіне қарсы күшті оппозиция білдіргенін ескерсек, ирониялы жағдай еді. 1937 жылы Хепберннің кабинетінен екі еңбекші партиясының депутаты – Дэвид Кролл мен Артур Роубак, Онтарионың Ошава қаласындағы UAW ереуілі кезінде оның еңбекке қарсы әрекеттеріне наразылық білдіріп, кетіп қалды. (Джордж Берт осы ереуіл кезінде UAW-ның Ошавадағы жергілікті бөлімінің казнашысы болған.) Кенора және Рейни-Ривер округтері (провинциялық деңгейде бөлек округтер, федералды деңгейде біртұтас округ) ондаған жылдар бойы Онтарио заң шығарушы органына және Канаданың Парламентіне «Либералды-Еңбекші» үміткерлерді ұсынуды жалғастырды. Кенора бұрын 1919 жылғы сайлауда Питер Хинанды Еңбек партиясының өкілі ретінде сайлаған еді. Хинан 1923 жылғы сайлауда қайта сайланған төрт Еңбек партиясының депутатының бірі болды (сол кезде депутаттар МПП деп белгілі болған) және 1926 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол федералды саясатқа қатысып, федералды либерал болып, Уильям Лайон Маккензи Кінгтің кабинетіне Еңбек министрі болып кірді. 1929 жылы Эрл Хатчинсон Кенораны Еңбек партиясының депутаты ретінде қайта жеңіп алды. Ол 1934 жылы қайта сайланды, бірақ бірнеше аптадан кейін Хинанға келесі сайлауға қатысуға мүмкіндік беру үшін, осы жолы либерал ретінде отставкаға кетуге көндірілді. Хинан сайланып, Митчелл Хепберннің кабинетіне қосылды, ол Кен және Орман министрі (1934-1941) және Еңбек министрі (1941-1943) қызметтерін атқарды, ал Хатчинсон отставкаға кеткеннен кейін бірнеше аптадан соң Жұмыскерлердің өтемақы жөніндегі кеңестің төрағасының орынбасары болып тағайындалды. Кейіннен 1943 жылғы провинциялық сайлауда Хинан Уильям Докерден жеңіліске ұшырады, онда либералдар үшінші партия деңгейіне төмендеді. Содан кейін либералдар Альберт Ренді «Либералды-Еңбекші» үміткері ретінде 1948 жылғы сайлауда сәттілікке жете алмады, бірақ 1951 жылғы сайлауда жеңіске жетті. Кенорадан келген Альберт Рен ең ұзақ қызмет еткен «Либералды-Еңбекші» депутаты болды, ол 1951 жылдан 1961 жылы қайтыс болғанға дейін Онтарио заң шығарушы органында отырды. Ол 1954 жылы Онтарио либералдық партиясының басшылығына үміткер болды, екінші орынды иеленді, және 1958 жылы соңғы орынды иеленді. Роберт Гибсон Реннің орнын басып, Кенораның «Либералды-Еңбекші» депутаты болды және 1967 жылғы провинциялық сайлауға дейін қызмет етті. Т. Патрик Рид 1967 жылғы провинциялық сайлауда Рейни-Ривердің көршілес округінің «Либералды-Еңбекші» депутаты болып сайланды. Ол 1971 жылғы провинциялық сайлауда және 1975 жылғы провинциялық сайлауда «Либералды» ретінде бақ сынады. Ол 1977 жылғы провинциялық сайлауда «Либералды-Еңбекші» аталымын қайта қолданды, 1981 жылғы провинциялық сайлауда «Либералды» депутаты болып қайта сайланды және 1984 жылы саясаттан кетті. Соңғы кезде Кенорадағы либералдар, мысалы, бұрынғы парламент мүшесі Боб Нолт, кейде сайлау науқаны материалдарында (мысалы, зауыт қақпаларында таратылатын) «Либералды-Еңбекші» аталымын қолданды, бірақ олар бюллетеньде тікелей либералдар ретінде тіркелді.