Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аяқты қорғайтын жеке қару.
Personal armour to protect the leg
Грев (көне француз тілінен "greve" – "тізе, аяққа арналған қару") немесе джамбо – аяқты қорғайтын қарудың бір бөлігі.
A greave (from the Old French greve "shin, shin armor") or jambeau is a piece of armor that protects the leg.
Сипаттама
Сырғаның негізгі мақсаты - тібіет сүйегін шабуылдан қорғау. Тібіет сүйегі, немесе кене сүйек, теріге өте жақын орналасқандықтан, кез келген шабуылға өте осал. Сонымен қатар, тібіет сүйегіне жасалған сәтті шабуыл аяқтың қолдануға жарамсыз болуына әкеледі, бұл адамның кез келген қимыл-қозғалыс жасау қабілетін күрт шектейді. Сырғалар осыған қарсы қолданылды. Олар әдетте металл сыртқы қабықшасы мен ішкі жұмсақ төсемнен тұратын. Жұмсақ төсем ерекше маңызды болды, себебі ол болмаса, кез келген соққы металл қабықшадан тікелей тібіет сүйегіне беріледі.
The primary purpose of greaves is to protect the tibia from attack. The tibia, or shinbone, is very close to the skin, and is therefore extremely vulnerable to just about any kind of attack. Furthermore, a successful attack on the shin results in that leg being rendered useless, greatly hampering one's ability to maneuver in any way. Greaves were used to counteract this. They usually consisted of a metal exterior with an inner padding of felt. The felt padding was particularly important because, without it, any blow would transfer directly from the metal plating to the shin.
Қола дәуірі
Бронзадан жасалған аяқ қорғағыштарын Микендік гректер мен Орталық Еуропаның шұңқырлы дала мәдениеті, соның ішінде Еуропаның қола дәуірінде қолданған.
Bronze greaves were used in Bronze Age Europe by the Mycenaean Greeks and the Central European Urnfield culture, among others.
Ежелгі Грекия мен Рим
Грейстерге сілтеме (көне грекше: κνημίδες) классикалық антик кезеңнің әртүрлі мәтіндерінде кездеседі, соның ішінде «Гераклдың қалқаны», «Илиада» және «Одиссея», «Псевдо-Аполлодордың кітапханасы» және «Энеида». «Илиадада» грек әскерлерін жиі «жақсы грейстермен жабдықталған ахейлер» (euknēmidas Achaioi, ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί) деп атайды. «Илиадада» сондай-ақ ἐπισφύρια туралы айтылады, олар грейстердің төменгі жиегіне бекітілген тобықтарды қорғайтын тақталар немесе, көбінесе, тобықты айналасына бекітілетін қысқыштар болған және олар көбінесе күмістен жасалған. Бұл мәтіндер негізінен мифологиялық болғанымен, олар соғысқа қатысты және грейстердің есімдерінің айтылуы олардың қолданылғанын көрсетеді. Римнің жеңіл жаяу әскерінен (немесе гастаттардан) Полибийден Вегецийге дейін олардың қолданылуы туралы тарихи куәліктер де бар. Осы грейстердің римдіктер металл парақтарын престеп, содан кейін былғары немесе матадан жасалған астармен бекітіп, көптеп өндірілгені саналады. Грейстер әрқашан жұппен тағылған деп есептелгенімен, көптеген адамдар сол немесе оң аяққа бір ғана грейстер таққандығы туралы дәлелдер бар. Гладиаторлар мен сарбаздардың арасында бір ғана грейстермен жерленген қаңқалар да табылды. Адамдар бір ғана грейстерді практикалық қажеттілік емес, мәртебе белгісі ретінде таққан болуы мүмкін.
The reference to greaves (Ancient Greek: κνημίδες) exists in various texts of classical antiquity, including The Shield of Heracles, The Iliad and The Odyssey, The Bibliotheca of Pseudo Apollodorus, and The Aeneid. In the Illiad, the Greek forces are commonly referred to as "well greaved Acheans" (euknēmidas Achaioi, ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί). The Iliad also mention the ἐπισφύρια which were either plates covering the ankle , attached to the lower edge of the greaves , or more probably a clasp fastening them round the ankle and were often silver. While these are primarily mythological texts, they still dealt with warfare and the fact that greaves were mentioned is evidence that they were indeed in use. There are also non fictional testimonies of their use among Roman light infantry (or hastati) from Polybius up to Vegetius. These greaves are thought to have been mass produced by the Romans using presses on sheets of metal and then attaching lining, usually leather or cloth. While it is generally assumed that greaves were always worn in pairs, there is evidence that many wore just a single greave on the left or right leg. Many skeletons have been found buried with only a single greave, including gladiators and soldiers. People may have worn a single greave as a sign of status, as opposed to any practical use.
Орта ғасырлардағы Еуропа
Грейвтер 9-шы ғасырға дейін кеңінен қолданылды, содан кейін пайдаланудан көбінесе тоқтатылды. Олардың қайта пайда болуының алғашқы белгісі 1230 немесе 1250 жылдар шамасында пайда болды, ең әйгілі мысалы – Тринити колледжінің Апокалипсис қолжазбасындағы Голиаттың бейнесі (шамамен 1230 жыл). Басқа деректердің жетіспеуі олардың сол кезде сирек болғанын көрсетеді. Осы кезеңде қолданылған грейвтердің көпшілігі – шыналар, яғни тек тізеге дейінгі бөлікті қорғайтын грейвтер. "Жабық грейвтер", яғни бүкіл аяқты қорғайтын грейвтерді бейнелейтін суреттер 1290 жылдар шамасында пайда бола бастады және 1320 жылдары кең таралды. Жабық грейвтер екі пластинадан тұрады, олар сыртынан шарнирлермен біріктірілген, ал ішкі жағынан тоқалар мен баулармен бекітіледі.
Greaves were common until around the 9th century AD, when they largely disappeared from use. The first evidence of their reappearance is in the 1230s or 1250s, most notably the depiction of Goliath in the Trinity College Apocalypse manuscript (c. 1230). The lack of other evidence suggests that they were uncommon at the time. Almost all greaves used at this time are known as schynbalds, or greaves that only protected the shin. Illustrations showing “closed greaves”, or greaves that protected the entire leg first appear around 1290 and become popular in the 1320s. Closed greaves are made of two plates joined on the outside by hinges and fastening with buckles and straps on the inside.
Феодалдық Жапония
Жапондық шүберектер, suneate деп аталатын, алғаш рет XI ғасырда, Хэйан кезеңінің соңында пайда болды. Ең алғашқы түрі тізеге дейін жабатын үш металл пластинадан тұрды. Камакура дәуірінде (1186–1333) шүберектер жапондық қару-жарағының стандартты бөлігіне айналды. Муромачи дәуірінде (1334–1572) олар металл тілімдер матаға бекітілген, ал металл тілім мен матаның арасында тізбектей орналасқан конструкцияға ие болды, бұл еуропалық шүберектерге ұқсас еді. Бұл suneate-тің ең көп таралған түрі, shino suneate деп аталады және Момояма дәуірінде (1573–1602) қолданыла берді. Кейде атты әскерлер ескі, үш пластиналы үлгіні, tsutsu suneate деп белгілі болған нұсқаны қолданды. Еуропалық әріптестері сияқты, көптеген suneate-тің ішкі жағында соққының күшін азайту және ысқылуды болдырмау үшін былғары төсеме жабылды.
Japanese greaves, known as suneate, were first introduced during the eleventh century, during the late Heian period. The earliest form consisted of three plates of metal covering the shin. By the Kamakura period (1186–1333), greaves became a standard part of Japanese armor. Around the Muromachi period (1334–1572), these took on the form of a splint mounted on a piece of fabric with mail in between the metal splint and fabric, not unlike European greaves. This is the most common form of suneate, termed shino suneate, and saw continued use throughout the Momoyama period (1573–1602). Sometimes, cavalrymen used the older three plate model, known as tsutsu suneate. Like their European counterparts, most suneate contain leather padding on the interior to reduce the impact of blows and to reduce chafing.