Бизнесгейт вокзалы: Лондон тарихындағы маңызды теміржол стансасы. 1840-1964 жылдар аралығындағы қызметі, археологиялық қазбалар және қазіргі Shoreditch High Street вокзалы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон, Англиядағы пайдаланылмаған темір жол станциясы, бұрынғы басты темір жол станциясы.
Disused railway station in London, England
the former mainline railway station
Bishopsgate – Шордич Хай-стриттің шығыс жағында, Бетнал Грин приходында (қазіргі Лондонның Тауэр Хамлетс ауданында) орналасқан темір жол станциясы. Ол Лондоның Шығыс жағының батыс шетінде, қаланың сыртында болған. 1840 жылдан 1875 жылға дейін жолаушылар станциясы ретінде, содан кейін 1964 жылы өртенгенге дейін жүк терминалы ретінде пайдаланылды. Маңызды қалдықтар 2000 жылдардың басына дейін қиратылмай жатты, олардың орнына қазіргі Шордич Хай-стрит темір жол станциясы салынды.
Bishopsgate was a railway station located on the eastern side of Shoreditch High Street in the parish of Bethnal Green (now within the London Borough of Tower Hamlets) on the western edge of the East End of London and just outside the City of London. It was in use from 1840 to 1875 as a passenger station and then as a freight terminal until it was destroyed by fire in 1964. Substantial remains lay derelict until they were demolished in the early 2000s to make way for Shoreditch High Street railway station which now stands on part of the site.
1840 жылға дейінгі сайт тарихы
Шығыс Лондон желісінің кеңейтілуіне байланысты, Лондон археологиялық қызметі мұражайы 2007-2010 жылдары осы учаскеде археологиялық қазба жұмыстарын жүргізді. Уақаптың батысында табылған мезолиттік соққылы шақ тастар Уолпол өзенінің жағалауында қоныстанғандығын көрсетеді. Бишопскейт римдік жолдың бағытын ұстанады және жолдың екі жағында да жерлеу орындары табылды. 17-ғасырға дейін бұл жер ашық дала болып келді, бірақ 14-ғасырдан бері Brick Lane-ге атын берген бірнеше кірпіш карьерлері жұмыс істеді. 1652 және 1682 жылдар аралығында тұрғын үйлер мен өнеркәсіптік ғимараттармен дамыған бұл аймақ, уақыт өте келе Лондонның ең кедей және қылмыстық элементтерімен белгілі аудандарының біріне айналды.
In connection with the extension of the East London Line, some archaeological excavations were undertaken on the site 2007 2010 by the Museum of London Archaeology Service. To the west of the site the discovery of Mesolithic struck flint suggested occupation of the banks of the River Walpole. Bishopsgate follows the line of the Roman road and burial plots were found on both sides of the road. The site remained as open fields until the 17th century although there were a number of brick quarries giving their name to Brick Lane, which were active as long ago as the 14th century. The area developed with residential and industrial premises between 1652 and 1682, and this grew up and by the time of the development had declined into one of the poorest areas of London well known for its criminal elements.
Құрылыс (1838-1840)
1834 жылы алғашқы сараптама кезінде Шығыс округтер темір жолы (ECR) Шордичке орналасуға дейін бірнеше учаске қарастырды. Бұл учаскелер инженер Джон Брейтуэйтпен жан-жақты зерделенді, ал қиын учаскелер ескерілмеді. Шордич учаскесін таңдаудың басты себебі – оның қаржылық ауданға жақындығы және сол жердегі жердің салыстырмалы түрде арзан болуы еді. Сол кезде бұл аймақ кедейлік пен қылмысқа толы болғандықтан, құрылыс кезінде қарулы күзетшілер қойылды. ECR үшін өкініштісі, жер иелері қажетті жер үшін жоғары баға сұрай алатынын бірінен соң бірі түсініп, жақсы баға күтіп кешікті. ECR желісіндегі жұмыстар 1837 жылдың наурыз айының соңында басталса да, Шордич пен Боу арасындағы жұмыс 1838 жылға дейін басталмады. Осы уақытта Солтүстік және Шығыс темір жолы Лондонның Ислингтондағы терминалын қарастырып, сондай-ақ 1838 жылы Минориге баратын Коммерциялық темір жол желісімен келісімге келуден бас тартты. ECR, N&ER-ді Шордич учаскесін бөлісуге шақырды, жоспар бойынша әр компанияға бір-бір станция, бір орында орналасуы тиіс еді. Бірақ құрылыс басталғанда бұл жоспардан бас тартылып, станция біртұтас жүйе ретінде жұмыс істеу үшін жобаланды.
When initially surveyed in 1834 the Eastern Counties Railway (ECR) considered a number of sites before settling on Shoreditch. These were reviewed in detail by engineer John Braithwaite and the more difficult sites discounted. A major reason for selecting the Shoreditch site was it was close to the financial district and land at that location was relatively cheap. The area it was being built in was by this time riven by poverty and criminality and during construction armed guards were provided. Unfortunately for the ECR, the landowners soon realised they could extract a high price for the required land and many delayed for a better price. Although work had begun on the ECR line in late March 1837, it was not until 1838 that work commenced between Shoreditch and Bow. Meanwhile, the Northern and Eastern Railway were looking at a London terminus in Islington and had also given up negotiating access to the Commercial Railway line to Minories in 1838 The ECR invited the N&ER to share the Shoreditch site and the plan was to have two separate stations, one for each company, on the same site. As the build commenced, this plan was abandoned and the station was designed to operate as a single entity.
Апаттар мен оқиғалар
1856 жылы 21 қарашада Бишопсгейтте төмен жылдамдықпен соқтығысу салдарынан тоғыз адам жарақат алды. Сауда кеңесінің оқиға туралы баяндамасының авторы: «Меніңше, бұл оқиға жүргізушінің немқұрайлылығынан және аулада локомотивтерді жылжытудың дұрыс емес жүргізілуінен туындады; сондай-ақ, мен локомотивтерді жылжыту үшін сигнал беру туралы нақты нұсқаулар жүргізушілер мен локомотивтерді жылжытушыларға берілетін нұсқаулардың бір бөлігі болуы керек деп санаймын» деді. 1871 жылы 22 қарашада жүргізушінің қателігі мен жеткіліксіз сигнал беру салдарынан болған майқау соқтығысу кесірінен пойыз рельстен шығып кетті. Оқиғада он төрт адам жарақаттанды. 1872 жылы 19 маусымда Энфилдтен Бишопсгейтке келе жатқан пойыздың жүргізушісі Шенфилдке бағыт алған пойыздың жолын кесіп өтіп, сегіз адамды жарақаттаған соқтығысуға себеп болды. 1872 жылы 9 тамызда Бишопсгейтте пойыз буферге соқтығысып, алты адам жарақат алды. Сауда кеңесі хабарлағандай: «Оқиғаның себебі, жүргізушінің стансаға кіргенде жылдамдықты дұрыс есептемегені болып көрінеді».
On 21 November 1856, nine people were injured in a low speed collision at Bishopsgate. The author of a Board of Trade report into the incident stated: "I have no doubt that it was occasioned by the carelessness of the driver, and a loose way of conducting the shunting in the yard; and I am of the opinion that proper instructions on the subject of signalling for the shunting of trains should form part of those issued for the guidance of drivers and shunters." On 22 November 1871, a head on collision due to a driver's error and inadequate signalling resulted in a derailment. Fourteen people were injured in the incident. On 19 June 1872, the driver of a service from Enfield on its approach to Bishopsgate crossed the path of a Shenfield bound train, resulting in a collision that injured eight people. On 9 August 1872, six people were injured when a train hit the buffers at Bishopsgate. The Board of Trade reported: "The accident appears to have been caused by miscalculation on the part of the engine driver of the speed at which he was entering the station."
Тауарлар станциясы
Бишопскейт 1878 және 1880 жылдар аралығында Үлкен Шығыс Темір Жолы тарапынан жүк стансасына айналдыру мақсатында кеңінен қайта жаңартылды. 1880 жылдың мамыр айына қарай ескі қасбеті мен бүйір қабырғалары толығымен алынып тасталды. Жаңа жүк депосы үш деңгейлі болды. Көше деңгейіндегі жертөле – бұл екі бөлек бөлікке бөлінген, ал жер учаскесі Уилер көшесімен екіге бөлінген. Вагонды осы деңгейге түсіріп, рельстер мен шынжырлар жүйесі арқылы жылжытуға болады. Рельс деңгейі – осы деңгейден жертөле деңгейіне жалғасқан көтергіштер. Вагонды жүк тиеу және түсіру үшін ондаған теміржол бағыттары болды, олар бес жүк тиеу платформасының маңында орналасқан. Рельс деңгейінен жоғары орналасқан қойма, онда келіп түскен тауарларды орнындағы қоймада сақтауға немесе оларды түпкілікті мақсаттарына жеткізу үшін тікелей көлік құралдарына жүктеуге болады. Сондай-ақ, рельс деңгейінде үлкен жүк-көліктік алаң болды. Көп жылдар бойы тауарлардың көп бөлігі ат пен арбамен тасымалданды, ал GER жақын жердегі Квакер көшесінде ат қораларын ұстады. Бишопскейт жүк депосы ретінде шығыс порттарынан келіп түскен үлкен көлемдегі тауарларды өңдеді және үш деңгейлі құрылымға ие болды, айналмалы платформалар мен көтергіштер теміржол вагондырын жүк тиеу және түсіру үшін станса аумағында жеке-жеке жылжытуға мүмкіндік берді.
Bishopsgate was extensively reconstructed by the Great Eastern Railway between 1878 and 1880 to convert it into a goods station. "By May 1880 the old facade and side walls had been completely removed." The new goods depot had three levels. A basement at street level – this was in two separate halves with the site being bisected by Wheeler Street. Wagons could be lowered to this level and moved around by a system of rails and pulleys. The rail level – hoists from this level connected to the basement level. There were ten sidings for the wagons to be loaded and unloaded grouped around five loading banks. A warehouse above the rail level where incoming goods could be stored in the warehouse on site or transferred directly to road vehicles for onward transportation to their destinations. There was also a large cartage yard at rail level. For many years most of the goods would have gone on by horse and cart and the GER maintained stables nearby in Quaker Street. As a goods depot, Bishopsgate handled very large volumes of goods from the eastern ports and was arranged over three levels with turntables and hoists allowing railway wagons to be moved individually around the station for loading and unloading.
Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (19231947)
1921 жылғы темір жол заңына сәйкес, 1923 жылдың 1 қаңтарында Бишопскейт жүк станциясы Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолының бір бөлігіне айналды. 1920 жылдары осы нысанда 1020 адам жұмыс істеді, оның ішінде 648-і жүк тасымалдаумен (картаж), 200-300 кеңсе қызметкері және операциялық қызметкерлер айналысты. Жоғары сұраныс кезеңінде жүкті тиеу және түсіруге көмектесу үшін уақытша қызметкерлер шақырылған болуы мүмкін. 1930 жылдары күніне әдетте 350 вагон, яғни күніне 20-30 пойыз қабылданатын. Жеміс-көкөніс маусымында бұл көрсеткіш 850-ге дейін жететін.
Following the Railways Act 1921, Bishopsgate goods station become a London and North Eastern Railway facility on 1 January 1923. During the 1920s there were 1,020 people employed on the site including 648 being employed in the delivery of goods (cartage), 200 300 clerical staff and operating staff. It is likely at times of high demand, temporary staff were taken on to assist with loading and unloading wagons. During the 1930s typically 350 wagons per day would be dealt with, equating to between 20 and 30 trains per day. During the fruit and vegetable seasons this number might reach 850.
Ұлттандыру дәуірі (1948-1964 жылдар)
1948 жылы 1 қаңтарда мемлекеттік меншікке алынғаннан кейін Бишопскейт Гудс станциясы Британ темір жолдарының Шығыс аймағының құрамына кірді. 1950 жылдары Бишопскейтке келіп-кетіп жүретін пойыздардың көп бөлігі Темпл Миллс немесе Гудмейз деполарынан жүк тасымалдауға арналған болды, алайда Еуропадан тікелей жүк тасымалдау Паркестон-Кейден жүзеге асырылды. Бұл жүктерді өңдеу үшін Бишопскейтте кедендік қойма болды. Жүктің басым бөлігі азық-түлік еді, сонымен қатар түнде екі балық пойызы келді. Станция болат, жабдықтар және кішкентай контейнерлерді де қабылдады (қазіргі интермодальды контейнерлік вагондардың алдағысы). 1950-1960 жылдары станцияда жұмыс істеуге қызметкерлерді тарту қиын болды, себебі Лондон ішінде жақсы жалақы ұсынылатын мүмкіндіктер көп болды. 1950 жылдары локомотивтермен жүк түсіру және жылжыту J67 немесе J69 кластарына жататын GER 0 6 0T локомотивтері арқылы жүзеге асырылды. Бұл локомотивтер онжылдықтың соңында шағын дизельді локомотивтермен ауыстырылды. Кейбір туристік пойыздар Бишопскейт станциясын соңғы жылдары пайдаланды. 1964 жылдың 5 желтоқсанында болған ірі өрт станцияны толығымен қиратты. Өрт сөндірушілер оқиға орнына келгеннен кейін 40 минут ішінде өрттің ауқымы соншалықты кеңейді де, Лондон өрт сөндіру бригадасы 40 өрт сөндіру машинасы жұмылдырды. Одан бөлек, 12 айналмалы өрт сөндіру платформасы, екі өрт сөндіру шланғын төсеу машинасы және екі жедел жәрдем машинасы, сондай-ақ 235 өрт сөндіруші өртпен күресті. Нәтижесінде екі кеден қызметкері – 44 жастағы Томас С. Таннер және шамамен 60 жастағы Джордж Хамфри қаза тапты, жүздеген теміржол вагондары, ондаған автокөліктер және миллиондаған фунт стерлингтік тауарлар өрттен қирады. Осы кезде шамамен 1200 адам осы жерде жұмыс істеді. Кейіннен станция жабылды және жоғарғы құрылыстардың көп бөлігі бұзылды.
Following nationalisation on 1 January 1948 Bishopsgate Goods station became part of the Eastern Region of British Railways. By the 1950s the majority of trains serving Bishopsgate were transfer freights from Temple Mills or Goodmayes yards, although direct services carrying goods from Europe operated from Parkeston Quay. To allow processing of this traffic, facilities at Bishopsgate included a bonded customs store. The bulk of the traffic was food with two fish trains arriving overnight. The yard also handled steel, machinery and small containers (the forerunner of today's intermodal container wagons). During the late 1950s/1960s it was difficult to recruit staff to work the yard as better paid opportunities were available within London. Shunting was carried out by steam locomotives in the 1950s – generally former GER 0 6 0T locomotives from classes J67 or J69. These would have been replaced by small diesel shunters later in the decade. Some railtours used Bishopsgate in its latter years. A major fire on 5 December 1964 destroyed the station. Within 40 minutes of the first firefighters arriving on scene, the scale of the blaze was so intense and widespread that the London Fire Brigade had mobilised 40 fire engines. In addition, 12 aerial turntable platforms, two firehose laying vehicles and two emergency tenders as well as 235 firefighters battled the fire which killed two customs officials, Mr Thomas S. Tanner aged 44 and Mr George Humphrey aged about 60, and destroyed hundreds of railway wagons, dozens of motor vehicles and millions of pounds worth of goods. At this time 1200 people were employed on the site. The station was subsequently closed and the upper level structures were largely demolished.
Жабылудан кейін (1964 жылдан қазіргі күнге дейін)
Келесі 40 жыл ішінде учаскенің көп бөлігі құлдырап, пайдасыз қалды. Ұзақ жоспарлау кезеңінен кейін, 2003-04 жылдары учаскенің барлық бөлігі, II санаттағы бірнеше құрылыстарды қоспағанда, бұзылды: Шордич жоғары көшесіндегі әшекейлік қақпалар және әлемдегі ең көне теміржол құрылыстарының бірі және Лондондағы екінші ескісі – «Брейтуайт виадугінің» қалған 850 футы (259 м). Бұрынғы Бишопскейт станциясын бұзу 2010 жылы Шығыс Лондон желісінің кеңейтілуіндегі Шордич жоғары көшесі станциясына мүмкіндік берді, бұл жаңа Лондон жерүсті желісінің бөлігі болып табылады және 2006 жылдың маусымында жабылып қалған Шордич метро станциясын алмастырды. Ливерпуль көшесіне қарайтын және учаскеге кіретін теміржол көпірі 2007 жылғы Рождествода бұзылды. Сілтемеде көпірдің бұзылуын көрсететін үдемелі бейне бар. Бұрынғы тауарлық сарай орнында «The Goodsyard» деп аталатын көп мақсатты дамыту жобасы да ұсынылды.
Over the next 40 years much of the site became derelict. Following an extended period of planning, the entire site was demolished in 2003–04, with the exception of a number of Grade II listed structures: ornamental gates on Shoreditch High Street and the remaining 850 feet (259 m) of the so called "Braithwaite Viaduct", one of the oldest railway structures in the world and the second oldest in London. The demolition of the former Bishopsgate station made way for Shoreditch High Street station on the East London line extension in 2010, part of the new London Overground network, replacing Shoreditch Underground station to the east which had closed in June 2006. The rail bridge that passed over the Liverpool Street approaches and into the site was demolished over Christmas 2007. The reference includes a time lapse video of the bridge being demolished. A mixed use development on the former goods yard site, named The Goodsyard, has also been proposed.
Басқа тауарлар бойынша қызметтер
Бишосгейт пен Бетнал Грин арасындағы жол бойында көптеген басқа да тауарлық инфрақұрылымдар орналасқан еді.
The line between Bishospgate and Bethnal Green was lined with a number of other goods facilities.
Брик Лэйн
Солтүстік және Шығыс темір жолы 1843 жылы мұнда шағын жүк қоймасын ашты. Бұл қойма 1865 жылы Bishopsgate-ке қосымша жолдар салынған кезде жабылды. Содан кейін, 1844 жылдың мамыр немесе маусым айларында, одан сәл шығысқа қарай ECR тауарлық базасы ашылды, ол теміржол желісінен солтүстікке қарай орналасқан. Кейіннен база кеңейтіліп, үлкен аумақты қамтыды. Қойма көше деңгейінде орналасқан, ал тік көлбеулі кабельдік жүйе вагондарды рельстен көшеге түсірді. Бұл жүйе кейіннен бірнеше вагон көтеру машиналарымен ауыстырылды. 1882 жылы Брик-Лейн базасы жабылып, оның орнына Бишопскейт тауарлық станциясы салынды.
The Northern and Eastern Railway opened a small goods depot here in 1843. This depot was closed in 1865 when additional tracks into Bishopsgate were provided. This was followed by the ECR goods facility which opened slightly to the east in May or June 1844 and was located north of the line. The facility was later expanded and occupied a sizeable plot. The shed was located at street level and a steeply graded cable worked incline saw wagons lowered from track to street level. This was later replaced by a number of wagon hoists. The Brick Lane facility closed and was replaced by the Bishopsgate Goods station in 1882.
Педли көшесіндегі тауар қоймасы
Бұл ғимарат астық қоймасынан шығысқа қарай орналасқан (төменде) және 1848 жылы салынған. Бірақ, 1850 жылдары астық қоймасын кеңейту кезінде бұл жер пайдаланылды және 1852-1853 жылдары бұзылыпты.
This was located east of the granary (below) and opened in 1848. However, the site was used by the granary expansion in the 1850s and it was demolished during 1852 and 1853.
Астық қоймасы
Педли көшесіне жақын орналасқан бұл ғимарат 1840 жылдары салынған және 1846 жылдың қазан айында ашылғаны болжанады. Ол виадуктың оңтүстік жағында орналасқан, ал астық қоймасы кейін тауар депосының орнына (жоғарыда көрсетілгендей) кеңейтіліп, 1854 жылдың қазан айында қайта ашылды. Ең ірі көлемінде ол 44 000 қап астықты сақтауға арналған сыйымдылыққа ие болды. Астық қоймасы 1919 жылдың 1 қаңтарында болған өрт салдарынан екі күн бойы өртеніп, толығымен қирады.
Located near Pedley Street this was constructed in the 1840s and is thought to have been opened in October 1846. It was located on the south side of the viaduct, and the granary was further extended taking over the goods depot site (above) and opening in October 1854. At its greatest extent it had enough storage capacity to store 44,000 sacks of grain. The granary was destroyed by a fire on 1 January 1919 that burned for two days.
Шордич көмір қоймасы
1868 жылы GER ашқан бұл нысан Бетнал Грин станциясынан оңтүстік және батысқа қарай орналасқан. Оның ең басты ерекшелігі – алты жолды алып жүретін қисық кірпіш виадукт болды. Жер деңгейіндегі аркалар көмір саудагерлеріне жалға беріліп, көмір сақтау үшін пайдаланылды, көмір тікелей аркаларға вагоннан түсірілді. Жерде бірнеше қосымша жолдар салынды, олар астық қоймасындағы лифт арқылы қолжетімді болды. 1900 жылы көше деңгейіндегі қосымша жолдарды және Шығыс Лондон желісіндегі қосымша жолды қамтамасыз ету үшін екі вагондық лифтпен болат виадукт салынды. Шығыс Лондон желісіне тасымалдау 1950 жылдары тоқтатылды, бірақ лифт көмір ауласындағы жер деңгейіндегі қосымша жолдарға көмір жеткізу үшін пайдаланыла берді. Аула 1960 жылдары тозуға ұшырап, жабылды. Кірпіш виадукттың шағын бөлігі Тент-стрит E15 соңында сақталған.
Opened in 1868 by the GER, this was located south and west of Bethnal Green station and its main feature was a curving brick viaduct carrying six lines. At ground level, the arches were rented out by coal merchants and used for storage with coal being dropped directly into the arches from the wagons above. A couple of sidings were provided at ground level and accessed through a hoist in the granary. In 1900 a steel viaduct was built with a two wagon hoist to serve the street level sidings and a siding on the East London Line. Transfers to the East London Line stopped in the 1950s although the hoist was used to supply the ground level sidings in the coal yard. The yard was run down and closed in the 1960s. A small section of the brick viaduct exists at the end of Tent Street E15.