Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон жерлеу рәсімдерінің шолуы
Overview of Japanese funerals
Жапониядағы жерлеу рәсімдерінің көпшілігі (葬儀, sōgi немесе 葬式, sōshiki) ояну рәсімін, қайтыс болған адамның кремациялануын, отбасылық қабірге жерлеуді және белгілі бір мерзімде еске алу рәсімдерін қамтиды. 2007 жылғы статистика бойынша, қайтыс болған жапон азаматтарының 99,81% кремацияланады. Жапониядағы басқа да рәсімдерге синто дініне байланысты жерлеу рәсімдері және Рюкю халқының дәстүрлі жерлеу мәдениеті жатады.
The majority of funerals (葬儀, sōgi or 葬式, sōshiki) in Japan include a wake, the cremation of the deceased, a burial in a family grave, and a periodic memorial service. According to 2007 statistics, 99.81% of deceased Japanese are cremated. Other practices in Japan include Shinto funerals and the Ryukyuan people’s indigenous sepultural culture.
Өлімнен кейін
Жапонияның діни тұрғыдан әлсіреуіне қарамастан, 2007 жылы жерлеу рәсімдерінің 90 пайызы буддалық дәстүр бойынша өткізіледі. Өлімге жеткен соң (немесе ертеректе, өлімнің күтілуімен бірге) туыстары өлген немесе өліп бара жатқан адамның ерінін сумен ылғалдайды, бұл соңғы сәттегі су (末期の水) деп аталады. Көптеген жапон үйлерінде буддалық рәсімдер үшін буддалық құрбандық тақтасы – буцудан (仏壇) болады, сондай-ақ көптеген үйлерде синтоизм ғибадатханасы – камидана (神棚) да бар. Өлім оқиғасы болғанда, ғибадатхана жабылып, өлгендердің таза емес рухтарын ұстап тұру үшін ақ қағазбен жабылады, бұл камидана фудзи (神棚封じ) деп аталатын дәстүр. Өлген адамның жанына гүлдер, құрбандық шамы мен шам қойылған шағын үстел қойылады. Туыстары мен билік органдарына хабар беріліп, өлім туралы куәлік беріледі. Жерлеу рәсімін әдетте үлкен ұлы ұйымдастырады және оны ғибадатханаға хабарласып, уақыт белгілеу арқылы бастайды. Көне қытай ай санатына сүйенгендей, кейбір күндер басқаларынан ыңғайлырақ болады. Атап айтқанда, екінші күні – томобики (友引) деп аталады, ол ырымды тұрғысынан «достарыңды өзіңмен бірге алып кету» (томо = достар; hiku = тарту, бірақ бастапқы мағынасы басқаша болған) деп түсіндіріледі, сондықтан ол жерлеу үшін жаман, ал үйлену тойы үшін жақсы күн саналады. Дене жуылып, тесіктер мақта немесе бинтпен бітеліп қойылады. Кейде «табутқа салу» рәсімі (нокан деп аталады) өткізіледі, онда кәсіби ноканша (納棺者) адамның денесін рәсімдік киімге киіндіріп, дайындап, табутқа салады (бұл 2008 жылғы «Кетулер» фильмінде көрсетілген). Бұл рәсім қазір сирек кездеседі және көне дәстүрлер сақталған ауылдық жерлерде ғана кездесуі мүмкін. Табутқа салу рәсімі өткізілсе де, өткізілмесе де, қайтыс болған әйел ақ кимоноға, ал қайтыс болған еркек костюмге немесе кимоноға киіндіріледі. Бетке макияж жағылуы мүмкін. Дене құрғақ мұзға салынып, табутқа қойылады. Табутқа ақ кимоно, бір жұп сандал, Үш өткел өзенінен өту үшін алты монета және қайтыс болған адамның сүйіп жүрген заттары (мысалы, темекі мен тәттілер) салынып, содан кейін олар құрбандық тақтасына қойылады. Дене басы солтүстікке немесе екінші нұсқа бойынша батысқа қаратылып қойылады. Буддизмде батыс бағыты Амида Будданың батыс әлемімен байланысты. Өмірде ерлер де, әйелдер де кимононың немесе юкатаның алдыңғы жағын сол жағымен оң жағының үстінен жабады. Ал мәйіттің денесіне киім кигізілген жағдайда, киім оң жағымен сол жағына қарай жабылады.
Although Japan has become a more secular society (see Religion in Japan), as of 2007, 90% of funerals are conducted as Buddhist ceremonies. Immediately after a death (or, in earlier days, just before the expected death), relatives moisten the dying or deceased person's lips with water, a practice known as water of the last moment (末期の水). Most Japanese homes maintain Buddhist altars, or butsudan (仏壇), for use in Buddhist ceremonies; and many also have Shinto shrines, or kamidana (神棚). When a death occurs, the shrine is closed and covered with white paper to keep out the impure spirits of the dead, a custom called kamidana fūji (神棚封じ). A small table decorated with flowers, incense, and a candle is placed next to the deceased's bed. The relatives and authorities are informed, and a death certificate is issued. Funeral arrangements typically are made by the eldest son and are begun by contacting a temple to schedule the event. Some days are more auspicious than others, based on an old Chinese six day lunar cycle; in particular, the second day, called tomobiki (友引), is superstitiously understood to mean "pulling your friends along with you" (tomo = friends; hiku = pull, although the original significance was different) and is therefore considered a terrible day for a funeral but a good day for a wedding. The body is washed and the orifices are blocked with cotton or gauze. An "encoffining" ritual (called a nōkan) is sometimes performed, in which professional nōkansha (納棺者) ritually dress and prepare the body and place it in the coffin (this is portrayed in the 2008 film Departures). The ceremony is now rarely performed, and may be limited to rural areas where older traditions are maintained. Whether or not the encoffining ceremony is performed, a deceased female is dressed in a white kimono, and a deceased male is dressed in a suit or a kimono. Makeup may be applied. The body is put on dry ice in a casket. Items—such as a white kimono, a pair of sandals, six coins for crossing the River of Three Crossings, and burnable items of which the deceased was fond of (for example, cigarettes and candy) are placed in the casket, which is then put on an altar for the wake. The body is placed with its head toward the north or, as a second choice, toward the west. In Buddhism, the western orientation reflects the western realm of Amida Buddha. During life, both men and women cross the front of a kimono or yukata with the left side over the right. On those occasions in which the corpse is clothed in a traditional kimono, the kimono is crossed right over left.
Ояну
Жапондықтар өлімнен кейін мүмкіндігінше тезірек tsuya (通夜) деп аталатын жаназа намазын өткізеді, яғни "түнде қалу". Барлық жаназаға келгендер қара киім киеді: ерлер ақ көйлек пен қара галстукпен қара костюм, ал әйелдер қара көйлек немесе қара кимоно киеді. Егер марқұм буддизмді ұстанған болса, қонақтар жұзу (数珠) деп аталатын дұға таспасын алып жүруі мүмкін. Жаназа намазына келгендер немесе жаназаға қатысқандар арнайы қара және күміс конверттерде ("қарсылық емес сыйлық"; 不祝儀袋; bushūgibukuro немесе "жапон буддалық құрбандық иіс суына арналған пакет"; 香典袋) көңіл айту ақшасын ұсынады. Марқұммен қарым-қатынасына және қонақтың әл-ауқатына байланысты сома 3000 мен 30 000 иен аралығында болуы мүмкін. Қонақтар отырады, ал ең жақын туыстар алдыңғы қатарда отырады. Буддалық діни қызметкер содан кейін сутрадан бір бөлігін оқиды. Отбасы мүшелері марқұмның алдындағы құрбандық иіс суына үш рет иіс суы шашады. Сонымен қатар, жиналған қонақтар отбасы мүшелерінің орындықтарының артындағы басқа жерде де осы рәсімді орындайды. Діни қызметкер сутраны оқып бітіргеннен кейін жаназа намазы аяқталады. Әрбір кетіп бара жатқан қонаққа осы қонақтан алынған көңіл айту ақшасының жартысына немесе төрттен біріне тең сыйлық беріледі. Ең жақын туыстары марқұммен бірге бір бөлмеде түндеуге қалуы мүмкін.
Held as soon as possible after death, a Japanese wake is called tsuya (通夜), lit. "passing the night". All funeral guests wear black: men wear black suits with white shirts and black ties, and women wear either black dresses or black kimono. If the deceased was an adherent to Buddhism, a set of prayer beads called juzu (数珠) may be carried by the guests. People attending the wake or funeral offer condolence money to the host/hostess, in special black and silver envelopes ('packet for anti celebration'; 不祝儀袋; bushūgibukuro or 'packet for Buddhist Japanese incense; incense offering'; 香典袋). Depending on the relationship to the deceased and the wealth of the guest, the amount may be equivalent to between 3,000 and 30,000 yen. The guests are seated, with immediate relatives seated closest to the front. The Buddhist priest then chants a section from a sutra. The family members will each offer incense three times to the incense urn in front of the deceased. At the same time, the assembled guests will perform the same ritual at another location behind the family members' seats. The wake ends once the priest has completed the sutra. Each departing guest is given a gift, which has a value of about half or one quarter of the condolence money received from this guest. The closest relatives may stay and keep vigil with the deceased overnight in the same room.
Жерлеу рәсімі
Қорыту рәсімі, кокубетсу шики (告別式) деп аталады, әдетте, оянғаннан кейінгі күні өткізіледі. Рәсім оянғанмен ұқсас, дін қызметкері сутра оқып жатқанда хош иісті заттар ұсынылады. Салтанат сәл өзгеше, себебі марқұмға жаңа буддалық есім (戒名, kaimyō; lit. "ұстаным аты") беріледі, ол кандзимен жазылады. Есімнің аталған жағдайда қайтыс болған адамның қайта оралуына кедерес жасайды делінеді. Атаудың ұзындығы адамның өмір сүру мерзіміне немесе, көбінесе, туыстарының ғибадатханаға берген садақасының мөлшеріне байланысты, ол қарапайым есімнен бастап 1 миллион иен немесе одан да қымбат есімдерге дейін жете алады. Ғибадатханалардың талап ететін жоғары бағасы Жапониядағы даулы мәселе, әсіресе кейбір ғибадатханалар отбасыларды қымбат есім алуға мәжбүрлейтініне байланысты. Бұл каймионың кандзилері көне және кейде эзотерикалық мағынаға ие. Қорыту рәсімі аяқталғаннан кейін, қонақтар мен отбасы мүшелері марқұмның басы мен иығына гүлдер қойып, содан кейін табыт мөрленеді және әсем безендірілген сүйеуге салынып, крематорийге тасымалданады. Жапонияның кейбір аймақтарында, қабірге қош салайтындар табытты таспен қағып жабады.
The funeral proper, called kokubetsu shiki (告別式), is usually on the day after the wake. The procedure is similar to the wake, and incense is offered while a priest chants a sutra. The ceremony differs slightly as the deceased receives a new Buddhist name (戒名, kaimyō; lit. "precept name") written in Kanji. This name is said to prevent the return of the deceased if their name is called. The length of the name depends also on either the virtue of the person's lifespan or more commonly, the size of the donation of the relatives to the temple, which may range from a generally common name to the most elaborate names for 1 million yen or more. The high prices charged by the temples are a controversial issue in Japan, especially since some temples put pressure on families to buy a more expensive name. The kanji for these kaimyō are usually very ancient, and sometimes with esoteric meanings. At the end of the funeral ceremony, the guests and family may place flowers in the casket around the deceased's head and shoulders before the casket is sealed and carried to the elaborately decorated hearse and transported to the crematorium. In some regions of Japan, the coffin is nailed shut by the mourners using a stone.
Жүктеу
Қола жәшік крематорийдегі табаққа қойылады. Отбасы мәйіттің өртелу камерасына сырғанап кіргізілуін бақылайды. Көтеру әдетте екі сағатқа созылады, ал отбасы өртеу аяқталғаннан кейін белгіленген уақытта оралады. Туыстары күлден сүйектерді алып, үлкен таякшалар немесе металл таякшалар арқылы урнаға көшіреді, екі туыс бір уақытта бір сүйекті таякшаларымен ұстайды. Бұл жапондықтардың екі адамның бір уақытта бір затты таякшамен ұстауы дұрыс болатын жалғыз жағдайы. Басқа кездерде екі адам бір уақытта таякшамен бір нәрсені ұстаса немесе бір таякшадан екіншісіне нәрсені беруі, үлкен әлеуметтік қателік саналады. Аяқ сүйектері бірінші, ал бас сүйектері соңғы болып алынады. Бұл - марқұмның урнада бас-аяғымен орналаспауын қамтамасыз ету үшін жасалады. Алайда, тірі адамдағы нодоботок сөзі басқа орган – көзге көрінетін Адамның алмасына қатысты. Кейде күл бірнеше урнаға бөлінеді. Мысалы, күлдің бір бөлігі отбасылық қабірге, ал қалғаны ғибадатханаға немесе тіпті компанияның қабіріне немесе ғарышқа жерленуі мүмкін. Жергілікті әдет-ғұрыпқа сәйкес, урна белгілі бір уақыт бойы отбасы үйінде қалуы немесе тікелей зиратқа апарылуы мүмкін. Риукю аралдарындағы дәстүрлі жерлеу, материктік Жапониядағы жерлеуден біршама өзгеше болған. Көтерудің орнына, дене уақытша отбасылық қабірге (әдетте тасбақа арқасы пішіндес үлкен қабірге) қойылады; бірнеше жылдан кейін ет шірігеннен кейін сүйектер жуылып, жерлеу урнасына салынып, қабірдің басқа бөлігінде тұрақты сақталады.
The coffin is placed on a tray in the crematorium. The family witnesses the sliding of the body into the cremation chamber. A cremation usually takes about two hours, and the family returns at a scheduled time when the cremation has been completed. The relatives pick the bones out of the ashes and transfer them to the urn using large chopsticks or metal chopsticks, two relatives holding the same bone at the same time with their chopsticks. Known as kotsuage (骨揚げ), this is the only time in Japan when it is proper for two people to hold the same item at the same time with chopsticks. At all other times, holding anything with chopsticks by two people at the same time, or passing an item from chopsticks to chopsticks, is considered to be a major social faux pas The bones of the feet are picked up first, and the bones of the head are picked up last. This is to ensure that the deceased is not upside down in the urn. The word nodobotoke in a living person, however, refers to the visible Adam's apple, which is a different organ. In some cases, the ashes may be divided among more than one urn. For example, some ashes go to a family grave, and some go to the temple or even to a company grave or to a space burial. Depending upon the local custom, the urn may stay at the family home for a period or may be directly taken to the graveyard. In the Ryukyu Islands, the traditional burial was somewhat different from that in the mainland Japan. Instead of cremation, the body would be temporarily interred in the family tomb (a large burial vault, often of the turtle back variety); after a few years, once the flesh had decomposed, the bones would be washed and put into the funerary urn, to be permanently stored elsewhere in the tomb.
Қабір
Жапондықтардың дәстүрлі қабірі – әдетте тас ескерткіштен тұратын отбасылық қабір (墓) болып табылады, ескерткіштің алдында гүлдерге, құрбандық шалуға және суға арналған орын, ал төменгі жағында күл сақтауға арналған камера немесе крипт болады. Ескерткіштің қабырғасында қабірдің орнатылған күні және оны сатып алған адамның аты жазылуы мүмкін. Қайтыс болғандардың есімдері көбінесе, бірақ әрқашан емес, ескерткіштің бетіне қашап жазылады. Егер әйелі немесе күйеуі бұрын қайтыс болса, оның есімі тасқа қызыл бояумен жазылуы мүмкін. Әйел мен күйеу екеуі де қайтыс болғаннан кейін, қызыл бояу тастан алынып тасталады. Бұл әдетте қаржылық себептермен жасалады, себебі екінші жұбайы қайтыс болған кезде екінші есімді жазуға қарағанда екі есімді бірден жазу арзан. Бұл олардың жұбайымен бірге қабірге көшуге асыққандықтарын да білдіреді. Дегенмен, қазіргі кезде бұл практика азайып барады. Қайтыс болған адамның есімін сол жағына немесе қабірдің алдына қойылған жеке тасқа қашап жазуға болады. Көбінесе есім сотобаға – қабірдің артында немесе жанында орналасқан ағаш тақтайшаға да жазылады. Бұл сотобалар қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай орнатылуы мүмкін, ал кейбір еске алу рәсімдерінде жаңалары қосылуы мүмкін. Кейбір қабірлерде визиткаларға арналған жәшіктер де болуы мүмкін, онда қабірге келген достары мен туыстары визиткаларын тастап, қабірге қараушыларға келушілердің қайтыс болған адамға көрсеткен құрметтері туралы хабарлайды. Жер участақтарының жоғары бағасы, орташа есеппен 2 миллион иен тұрады, «Қабірлер үйі» (お墓のマンション) деген жаңа қызметтің пайда болуына әкелді, онда шкафтай ғана қабірді шамамен 400 000 иенге сатып алуға болады. Кейбіреулерінде қайтыс болған адамның суреті, хабарламалар, туысқандық ағаш және басқа да ақпараттар көрсетілетін сенсорлық экран да болуы мүмкін. Жердің қымбаттығына байланысты, Токиодағы зират жақында ғибадатхананың тоғыз қабатты ғимаратының 3-8 қабаттарында ашылды, ал төменгі қабаттары жерлеу рәсімдері үшін пайдаланылады. Көптеген жағдайларда қайтыс болған адамдардың күлі қабірлерден ұрланған. Атақты суретші Мачико Хасегаваның және жылжымайтын мүлік компаниясының төрағасы Такичи Хаясаканың әйелінің күлі құн төлеу үшін ұрланды. Танымал жазушы Юкио Мисиманың (1925–1970) күлі 1971 жылы, ал жазушы Наоя Шиганың күлі 1980 жылы ұрланды. Бейсболшы Садахару Оның әйелі 2002 жылдың желтоқсан айында із-түзсіз жоғалып кетті.
A typical Japanese grave is usually a family grave (墓) consisting of a stone monument, with a place for flowers, incense, and water in front of the monument and a chamber or crypt underneath for the ashes. The date of the erection of the grave and the name of the person who purchased it may be engraved on the side of the monument. The names of the deceased are often but not always engraved on the front of the monument. When a married person dies before his or her spouse, the name of the spouse may also be engraved on the stone, with the letters painted red. After the death and the burial of the spouse, the red ink is removed from the stone. This is usually done for financial reasons, as it is cheaper to engrave two names at the same time than to engrave the second name when the second spouse dies. It can also be seen as a sign that they are waiting to follow their spouse into the grave. However, this practice is less frequent nowadays. The names of the deceased may also be engraved on the left side, or on a separate stone in front of the grave. Often, the name is also written on a sotōba, a separate wooden board on a stand behind or next to the grave. These sotōba may be erected shortly after death, and new ones may be added at certain memorial services. Some graves may also have a box for business cards, where friends and relatives visiting the grave can drop their business card, informing the caretakers of the grave of the respects the visitors have paid to the deceased. The high prices of funeral plots, costing on average 2 million yen, have led to a new service of Grave Apartments (お墓のマンション), where a locker sized grave can be purchased for about 400,000 yen. Some of these may even include a touch screen showing a picture of the deceased, messages, a family tree, and other information. Due to the cost of land, a graveyard in Tokyo has recently been opened by a temple in floors 3 to 8 of a nine story building, where the lower floors are for funeral ceremonies. There are a number of cases where the ashes of deceased persons have been stolen from graves. The ashes of famous cartoonist Machiko Hasegawa and of the wife of real estate chairman Takichi Hayasaka were stolen for ransom. The ashes of famous novelist Yukio Mishima (1925–1970) were stolen in 1971 and the ashes of novelist Naoya Shiga were stolen in 1980. The ashes of the wife of the baseball player Sadaharu Oh went missing in December 2002.
Қайғы-қасірет және ескерткіш қызметі
Еске алу рәсімдері жергілікті дәстүр-салтына байланысты. Әдетте, өлімнен кейін бірнеше еске алу рәсімі өткізіледі, мысалы, алғашқы жеті күн бойы күн сайын, немесе алғашқы 49 күн ішінде, немесе жергілікті дәстүрге сәйкес 7-ші, 49-шы және 100-ші күндері. Көбінесе өлімнен кейінгі жетінші күні өткізілетін буддалық рәсім, шонанока (初七日) және 49-шы күні, шижукуничи (四十九日) ең көп таралған. Көптеген дәстүрлерде күл салынған ыдыс 49-шы күні "нокоцу" (納骨) деп аталатын рәсім арқылы жерленеді, ал отбасы осы күнге дейін аза тұтады. Содан кейін, қайтыс болғандарды еске алу үшін Обон мерекесінде тағы бір рәсім өткізіледі. Мереке 1-ші жылы, кейде 3-ші, 5-ші, 7-ші және 13-ші жылдары, содан кейін 39-шы немесе 50-ші жылға дейін бірнеше рет ұйымдастырылуы мүмкін. Танымал жүйе он үш Будданың күндерімен байланысты. Сондай-ақ, отбасылық құрбандық тұратын жерге немесе оның жанына қайтыс болған адамның суреті қойылады. Қайтыс болғаннан кейін бірінші жыл ішінде дәстүрлі Жаңа жылдық ақпараттық хаттар жіберілмейді және алынбайды. Достар мен туыстарға бұл туралы алдын ала хабарлау қажет, осылайша олар хат жібермейді.
Memorial services depend on local customs. Usually, there are a number of memorial services following the death for example, daily for the first seven days, or a number of services within the first 49 days, or on the 7th, 49th and 100th day, depending on the local custom. Most commonly observed are the Buddhist service on the seventh day after death, shonanoka (初七日), and the 49th day, shijūkunichi (四十九日). In many traditions, the urn containing the ashes is interred in a ceremony called nōkotsu (納骨) on the 49th day, and the family stays in mourning until this. After that, there is a memorial service on the Obon festival in honor of the dead. The festival may be held in the 1st year, sometimes in the 3rd and 5th, 7th and 13th years, and a number of times afterwards up to either the 39th or the 50th year. One popular sequence follows the days of the Thirteen Buddhas. A picture of the deceased is also placed at or near the family altar in the household. Also, in the first year after death, no traditional New Year's Day Postcard is sent or received. The friends and relatives have to be informed of this beforehand so as not to send a card.
Жапондық жерлеу өнеркәсібі
Жапондықтардың жерлеу рәсіміне орташа есеппен 2,31 миллион иен (25 000 АҚШ доллары) жұмсалады, бұл туралы 2008 жылғы Жапония тұтынушылар қауымдастығының зерттеуі мәлімдейді. Бұл құнға қатысушыларды тамақтандыруға 401 000 иен және дін қызметкерінің қызметіне 549 000 иен кіреді. Барлығы алғанда, индустрияның кірісі шамамен 1,5 триллион иенді құрайды, ал жерлеу үйлерінің саны 45 мыңға жуық. 2004 жылы 1,1 миллион жапондық қайтыс болды (2003: 1,0 миллион), ал Жапониядағы орташа жас өсуіне байланысты болашақта бұл көрсеткіштің артуы күтілуде; Жапонияның демографиялық жағдайына қараңыз. Funeral Business Monthly журналы 2035 жылға қарай 1,7 миллион адамның қайтыс болады деп болжайды, ал 2040 жылы кіріс 2 триллион иенге жетеді. Соңғы кезде жерлеу индустриясында өзгерістер болып жатыр, кейбір жерлеу үйлері стандартты қызметтерге қарағанда бәсекеге қабілетті және ашық баға ұсынады. Олардың қызметтері 200 000 иеннен басталады, бұл әдеттегі қызметтердің шамадан тыс жоғары бағасынан әлдеқайда арзан, және клиенттерге таңдау үшін әртүрлі опциялар мен бағалар ұсынылады. Мұндай жаңа жерлеу үйлерінің көпшілігін жапондық емес азаматтар ашқан. Сонымен қатар, үйлену тойларының азаюына байланысты кірісі төмендеген қонақүйлер де жерлеу қызметтерін ұсынып жатыр. Жалпы алғанда, бәсекелестік күшейіп келеді. Бәсекеге төтеп беру үшін, дәстүрлі жерлеу үйлерінің бағасы да уақыт өте келе төмендеуде. Тағы бір жаңа қызмет – адамның өмірінің соңына дейін жерлеу рәсімін таңдап алуы және барлық шығындарды жабу үшін ай сайын белгілі бір соманы төлеуі (мысалы, 10 000 иен).
The average cost of a Japanese funeral is about 2.31 million yen (US$25,000) according to a 2008 study by the Japan Consumers Association. This cost includes services such as 401,000 yen for catering to attendants and 549,000 yen for services of the priest. Overall, the industry has a revenue of about 1.5 trillion yen with about 45,000 funeral homes. In 2004, 1.1 million Japanese died (2003: 1.0 million), a number that is expected to rise in the future due to the increase of the average age in Japan; see demographics of Japan. Funeral Business Monthly estimates that there will be 1.7 million deaths by 2035, and revenue of 2 trillion yen in 2040. Recently there have been some changes in the funeral industry, and some funeral homes offer more competitive and transparent pricing than a standard funeral provider. These offer funerals starting at about 200,000 yen, a fraction of the regular overpriced services, and lists the different options and prices to choose from a la carte. Many of these new funeral homes are started by non Japanese nationals. Also, recently hotels with a decreasing income due to a decrease in weddings have started to offer funeral services. Overall, the level of competition is increasing. To stay competitive, the prices of regular funeral homes are also decreasing over time. Another recent introduction are services where a person can choose his or her funeral service before death and pays a monthly fee (e. g. 10,000 yen) to cover all costs of the funeral.
Тарих
Жапон тарихындағы атақты басшылар көбінесе қабірлерге жерленген. Ең ежелгі белгілі жерлеу камерасы 220 және 230 жылдары аралығында Нара префектурасының Сакурай қаласында салынды және Хокенояма қабірі деп аталды. Қабірдің ұзындығы 80 метр, ал камерасы 7 метр ұзын, 2,7 метр енді, ішінде 5 метр ұзын, 1 метр енді табыт орналасқан. Бұл жерде кім жерленгені нақты белгісіз, бірақ ол жергілікті билік өкілі болған деп есептеледі. 300 жыл шамасында маңызды басшыларды жерлеу үшін қабірлерді пайдалану жиіледі. Жапония өзінің ерекше кілт тесігі пішіндес қабір үйінділерін жасады, олар Кофун (古墳 – бұл сөз барлық пішіндес қабір үйінділері үшін қолданылады) деп аталады, ал 250-538 жылдар аралығы Кофун кезеңі деп аталады. 50 жыл бұрын осы үйінділерге Корея түбегі арқылы Қытайдан келген жерлеу үйінділерінің әсер еткеніне сенгенімен, қазір Яёй дәуірінің үйінділері олардың алдын бағаны саналады. Бүгінде V және VI ғасырларда салынған Кореядағы қабірлер жапондық кофунның ықпалымен салынған болуы мүмкін деп есептеледі. Ежелгі Ямато мәдениетінің географиялық аймағында көптеген қабірлер бар, олардың көпшілігі кілт тесігі пішіндес және 400 метрге дейін жетеді. Ең ірісі – Осака маңындағы Сакайдағы Император Нинтоку қабірі, ұзындығы 486 метр, ал ауданы 300 000 шаршы метрді құрайды. Олар көбінесе орлармен қоршалған, тек төбелерге салынбаған жағдайда ғана. Бұл қабір үйінділерінің дөңгелек бөліктерінде жерлеу камералары орналасқан. VI ғасырда дөңгелек және шаршы пішіндес қабірлер пайда болды. Қабір үйінділерін пайдалану VI ғасырда Буддизмнің Жапонияға енуімен немесе 710 жылы Императрица Генмейдің Нарада астананы құруымен біртіндеп тоқтаған деп саналады. Оның орнына, туыстардың қабірлеріне қосымша жерлеуге мүмкіндік беретін дәліздермен жабдықталған отбасылық қабірлер салынды. Дәстүр бойынша, қайтыс болған адамдармен айналысу таза емес деп есептелді және көбінесе Буракумин осы жұмысты атқарды.
Throughout Japanese history, famous leaders have often been buried in tombs. The oldest known burial chamber was built between 220 and 230 CE in Sakurai, Nara Prefecture, and called the Hokenoyama tomb. The tomb is 80 m long, and the chamber is 7 m long and 2.7 m wide, and contained a coffin 5 m long and 1 m wide. It is not known exactly who is buried there, but it is presumed to be a powerful local leader. Around 300, the use of burial mounds for important leaders became more frequent. Japan developed its unique keyhole shaped burial mounds, which are called Kofun (古墳 the word is used for burial mounds of all shapes), and the period from 250 to 538 is called the Kofun period. Although 50 years ago it was believed that these mounds had initially been influenced by burial mounds in China via the Korean peninsula, Yayoi period mounds are generally regarded as their predecessors. It is now believed that burial mounds of Korea built in the 5th and 6th centuries may have been influenced by the kofun of Japan. There are numerous burial mounds within the geographical range of ancient Yamato culture, most of which have keyhole shaped outlines and which measure up to 400 m. The largest is the tomb of Emperor Nintoku in Sakai near Osaka, with a length of 486 m. and covering an area of 300,000 square meters. They are usually surrounded by moats, unless they are constructed on hills. The round halves of these burial mounds contain burial chambers. In the 6th century, round and square burial mounds came into use. The use of burial mounds is believed to have gradually stopped either with the introduction of Buddhism in Japan in the sixth century AD or with the establishment of the capital in Nara by Empress Genmei in 710. Instead, family tombs were constructed with passages that allow additional burials of relatives. Traditionally, the handling of deceased was considered unclean business and was usually done by Burakumin.
Ортағасырлық сото дзендік жерлеу рәсімі
Жапон буддалық жобалау рәсімдері, бүгінгі күні жапон жобалау рәсімдерінің басым бөлігін құрайды, әдетте тарихи тұрғыдан Сото Дзен стилінде орындалады, бірақ қазіргі таңда Сото жобалау рәсімдері басқа жапон буддалық мектептерінің көпшілігі үшін стандартты жобалау форматын анықтады. Жапон Дзен жобалау рәсімдері тікелей қытай Чан жобалау рәсімдерінен шыққан, олар Чанюань Цингуйда (禪院清規, «Дзен монастырының таза ережелері») егжей-тегжейлі сипатталған. Ертедегі қытай Чан жобалау рәсімдері мен жапон Сото Дзені арасындағы басты айырмашылық – ерте жапон монахтары аббат пен қарапайым адам үшін монахтық жобалау рәсімдері арасында ешқандай айырмашылық жасамағандығы болды. Дзен жобалау рәсімдерін алғашқы жапондықтардың арасында Дзен институттарының қызметін демелеген билеуші элита болды. Бұған мысал ретінде 1284 жылы қытай монахы Вусю Цуянның қолынан монахтық жобалау рәсімдерін алған регент Ходзё Токимуне келтіріледі. Дзен тарихшысы Мартин Колкатттың айтуынша, «Дзен монахтарының қоғамдағы ықпалын кеңейтудің бір жолы – маңызды демеушілер үшін жобалау рәсімдерін өткізу болды». Ортағасырлық Сото дәуірінде жазылған жобалау уағыздарының көпшілігі монахтарға арналған. Сото Дзен жобалау рәсімдеріндегі өзгерістерді оның негізін қалаушы Доген емес, кейіннен дзен шебері Кейзан енгізді, ол дзен монахтарын елді мекендерге барып, қарапайым халыққа жобалау рәсімдерін өткізуге шақырды. Доген Жапонияда қытай Чан монастырының көптеген қағидаларын алғаш рет енгізгенімен, оның гогокусында жобалау уағыздары жоқ. Жапон тарихының осы кезеңінде Дзен мектептері ізбасарлар үшін бәсекелестікке түсті және олар «қарапайым халыққа жобалау рәсімдері мен ата-бабаларға табыну сияқты рәсімдерді қолжетімді ету қажеттілігін бұрынғыдан да жақсы түсінді». Кейзанның жобалауға қатысты кең көзқарасы ауылдық жерлерде көптеген храмдардың салынуына және Сото орденінің бүкіл Жапония бойынша біртіндеп кеңеюіне әкелді. Орта ғасырларда жапондық қарапайым халық арасында танымал болған жобалау рәсімі негізінен қарапайым монахтар үшін белгіленген қытайлық Чан рәсімі болды. Дзен жобалау рәсімінің ең маңызды кезеңдері: өлімнен кейін діни қызметке қабылдау, мәйіттің жанындағы уағыз, кремация алаңының айналасында табытты айналып жүру және жобалау отын жағу. Лайықтар үшін ритуалдың өлімнен кейінгі қабылдану бөлігі ең маңызды болды, өйткені марқұмды Дзен монахы ретінде қабылдамаса, басқа жобалау рәсімдерін орындау мүмкін болмады, өйткені Дзен жобалау рәсімдері бұрын лайықтар үшін емес, тек монахтар үшін ғана болған. Сото мектебінде қарапайым халықтың өлімнен кейін діни қызметке қабылдануы қабылданғаннан кейін, қарапайым халықтың жобалау рәсімдері мүмкін болды; бүгінгі күні, Сото Дзен приходтық храмдарындағы өлім рәсімдері орталық практиканы құрайды. Бұл практика алғашқы Токугава дәуірінде стандартталған Сото Дзеннің алғашқы элементтерінің бірі болды. Ортағасырлық Жапонияда Сото Дзен танымал болғаннан бері, Сото Дзен жобалау рәсімдері монахтар мен қарапайым халық арасындағы маңызды байланыс нүктесі болып табылады және бүгінгі күні қарапайым халықтың діни өмірінде маңызды рөл атқарады.
Japanese Buddhist funerals, which make up the vast majority of Japanese funerals today, are generally performed in what was historically the Sōtō Zen style, although today the Sōtō funerary rites have come to define the standard funeral format by most of the other Japanese Buddhist schools. Japanese Zen funeral rites came directly from Chinese Chan funeral rites, which were detailed in the Chanyuan Qinggui (禪院清規, “the pure regulations of the Zen monastery”). The major difference between the earlier Chinese Chan funerals and Japanese Sōtō Zen funerals was that early Japanese monks made no distinction between a monastic funeral for an abbot and the funeral service for a layperson. The first Japanese laypeople to receive Zen funerals were among the ruling elite who sponsored the activities of Zen institutions. One early example of this is the Regent Hōjō Tokimune, who received monastic funeral rites in 1284 at the hands of Chinese monk Wuxue Zuyan. Zen historian Martin Collcutt asserts that “one means by which Zen monks extended their influence in society was by the conduct of funeral services for important patrons.” By the medieval Sōtō period, only a small percentage of the funeral sermons recorded were delivered for members of the monastic order. The progressive changes in Sōtō Zen funeral rites were not enacted by its founder, Dōgen, but came about years later when Zen master Keizan encouraged Zen monks to go out into the countryside and perform funeral services for the laity. Although Dōgen was the first to implement many aspects of Chinese Chan monastic codes in Japan, his gogoku doesn't contain any funeral sermons. At this point in Japanese history, different schools of Zen were in competition for followers, and they were “more conscious than ever before of the necessity of making available to the laity such rites as funeral services and ancestor worship.” Keizan's inclusive attitudes toward funerals resulted in the building of many temples in rural areas and the gradual expansion of the Sōtō order throughout Japan. The funeral service that became popular for the Japanese laity in the medieval period was essentially the Chinese Chan service specified for the ordinary monk. The most important phases of this type of Zen funeral were: posthumous ordination, the sermon at the side of the corpse, the circumambulation of the coffin around the cremation ground, and the lighting of the funeral pyre. For a layperson, the posthumous ordination part of the ritual was the most vital, because without ordaining the deceased as a Zen monk, the other funeral rites could not be performed, since Zen funeral rites did not previously exist for laypeople, but only for monks. Once posthumous ordination of the laity was accepted by the Sōtō school, lay funeral practices became possible; today, death rituals mark the central practice at Sōtō Zen parish temples. This practice was one of the first few elements of Sōtō Zen that was standardized by the early Tokugawa period. Since the popularization of Sōtō Zen in medieval Japan, Sōtō Zen funeral practices have been a significant point of contact between the monks and laity, and continue to play an important role in lay religious life today.
Бүгін
ХХ ғасырдың басына дейін көптеген мәйіттер жерленген, ал кремация тек байлардың ғана мүмкіндігінде болған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін тиімділігі мен тазалығы себепті кремация кеңінен таралды; 2009 қаржы жылында жапондық мәйіттердің 99,9% кремацияланды, ал кейбір жергілікті билік органдары жерлеуге тыйым салды. Едо дәуірінің басындағы дәстүрді бұзып, заманауилыққа бейімделу үшін император Акихито мен император Мичиконың қайтыс болғаннан кейін кремациялануына шешім қабылданды, дәстүрлі жерлеу рәсімінен бас тартылды.
Until the early 20th century most bodies were buried and cremation was limited to the wealthy. Cremation became more common after World War II due to its efficiency and cleanliness; in fiscal 2009, 99.9% of Japanese bodies were cremated, and some local governments ban burials. In a break of tradition from the early Edo period to align with modernity, it has been decided that Emperor Akihito and Empress Michiko will be cremated after their death instead of ritual burials.
Фильмдер
"Қош сауын" – Джузо Итами түсірген фильмде жапон отбасының туысы қайтыс болғаннан кейін дәстүрлі жолмен аза тұру рәсімдерін өткізуі бейнеленеді. "Departures", 2008 жылы Йожиро Такитаның түсірген фильмі, жұмыссыз қалған виолончельшінің жаназа бюросына жұмысқа орналасуы туралы әңгімелейді.
The Funeral, a film by Juzo Itami, depicts a Japanese family going through the traditional funeral rituals upon death of one of their relatives. Departures, a 2008 film by Yōjirō Takita, tells a story of an out of work cellist who answers an employment advertisement for a funeral home.