Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Конгресінің заңы
басқа заңдар
Act of the United States Congress
other laws
1793 жылғы қашқын құлдар туралы заң – АҚШ Конституциясының қашқын құлдар туралы ережесіне (IV бап, 2-тарау, 3-тармақ) күш беру үшін, кейіннен 13-ші түзетумен жойылған, сондай-ақ экстрадиция туралы ережеге (IV бап, 2-тарау, 2-тармақ) күш беру мақсатында АҚШ Конгресінің қабылдаған заңы. Конституцияның қашқын құлдар туралы ережесі құл иелеріне қашқан құлдарды қайтарып алу құқығын кепілдік берді. Одан кейін қабылданған "Әділеттен қашқандар және қожайындарының қызметінен қашқан адамдар туралы заң" осы құқықты іске асыру үшін заңдық механизм құрды.
The Fugitive Slave Act of 1793 was an Act of the United States Congress to give effect to the Fugitive Slave Clause of the U. S. Constitution (Article IV, Section 2, Clause 3), which was later superseded by the Thirteenth Amendment, and to also give effect to the Extradition Clause (Article 4, Section 2, Clause 2). The Constitution’s Fugitive Slave Clause guaranteed a right for a slaveholder to recover an escaped slave. The subsequent Act, "An Act respecting fugitives from justice, and persons escaping from the service of their masters", created the legal mechanism by which that could be accomplished.
Аудару және кейіннен өзгерту
Акт 1793 жылғы 4 ақпанда Өкілдер палатасында 48-7 дауыспен, 14 адам дауыс беруден бас тартқанда қабылданды. Конгресс жылнамасында бұл заң 1793 жылғы 12 ақпанда бекітілгені көрсетілген. Заң Пенсильвания штатынан ұрланып Вирджинияға әкелінген Джон Дэвис есімді бос қара нәсілді адам туралы дау-жанжал кезінде жазылды. Алайда, Акт осы дауды шеше алмады; Вирджиниядан келген ұрлаушылар ешқашан Пенсильванияға экстрадицияланбады, ал Джон Дэвис құл болып қалды. Кейіннен, американдық Оңтүстіктегі құл иеленуші штаттардың талабымен 1850 жылғы келісім арқылы Акт күшейтілді, бұл штаттық үкіметтер мен бос штаттардың тұрғындарынан қашқан құлдарды ұстап беруді және қайтаруды міндеттеді. 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңның күшіне енгізілуі Солтүстік қоғамдық пікірін қатты ашуландырды.
The Act was passed by the House of Representatives on February 4, 1793 by a vote of 48–7, with 14 abstaining. The "Annals of Congress" state that the law was approved on February 12, 1793. The Act was written amidst a controversy about a free black man named John Davis who was kidnapped from Pennsylvania and brought to Virginia. However, the Act failed to resolve that controversy; the kidnappers from Virginia were never extradited to Pennsylvania, and John Davis remained a slave. The Act was later strengthened at the insistence of the slave states of the American South by the Compromise of 1850, which required state governments and the residents of free states to enforce the capture and return of fugitive slaves. The enforcement of the Fugitive Slave Act of 1850 outraged Northern public opinion.
Өлеңдер
Актінің толық мәтіні Конгресс кітапханасынан (және онлайн) 2-ші Конгресс, 2-ші сессияның Конгресс жылнамасында қолжетімді, оның барысында 1792 жылдың 5 қарашасынан 1793 жылдың 2 наурызына дейін іс-шаралар мен пікірталастар өтті. Актінің өзі және Конгресс дауысы 1414–1415 беттерде жарияланған. Вашингтон оны ұстауға екі рет әрекеттенді, тіпті 1796 жылдың 1 қыркүйегінде жазылған хатында Қазынашылық хатшысы Оливер Уолкотттың көмегін сұрады. Кейіннен оның жүрегінен туған немересі келіп, қайта оралуын өтінді. Екеуі де сәтсіз аяқталды. Вашингтон Филадельфиядағы қырқыстардан сақтану үшін сырлы әрекеттер жасады, онда қуакерлердің күшті аболиционистер қауымы болды. Жаңа Гэмпшир штатына қоныс аударған, үйленген және баласы болған Они Жадж 1840 жылдары пастор Бенджамин Чейзбен сұхбаттасты. Ол оқиғаны 1847 жылдың 1 қаңтарында аболиционистік газет «The Liberator»-да «редакторға хат» түрінде жариялады. Ол заң бойынша, Марта Вашингтонның ұрпақтары сотқа шағымданса, оның және оның баласының 50 жыл өткен соң да, қашқан құл ретінде ұсталу қаупі бар екенін айтты. Заң бойынша, олар анасының мүлігінің бір бөлігі ретінде мұрагерлікке ие болды:
The full text of the Act is available from the Library of Congress (and online) in the Annals of Congress of the 2nd Congress, 2nd Session, during which the proceedings and debates took place from November 5, 1792 to March 2, 1793. The specific Act and the Congressional vote is on pages 1414–1415. Washington made two attempts to seize her shortly afterwards, even enlisting the help of the Secretary of the Treasury Oliver Wolcott Jr. in a letter written on September 1, 1796. Later, his nephew visited her and asked for her to return. Neither attempt was successful. Washington acted discreetly to avoid controversy in Philadelphia, which had a strong Quaker abolitionist community. Having settled in New Hampshire, married and had a child, Oney Judge was interviewed by Rev. Benjamin Chase in the 1840s. He published the account in a "letter to the editor" in the abolitionist newspaper The Liberator on January 1, 1847. He described how under the law, she and her child were still at risk for being seized as a fugitive slave at any time, even 50 years after her escape, if Martha Washington's descendants decided to make a legal claim. Legally, they had inherited the pair as part of their mother's estate:
Көптеген солтүстік штаттар еркін афроамерикандықтарды (әйтпесе ұрланып, қорғаныс жасай алмай сотқа жеткізіліп, заңды түрде құлдыққа түсірілуі мүмкін) және қашқан құлдарды қорғау үшін заңдар қабылдады. Бұл заңдар «жеке бостандық заңдары» деп аталды және құл иелерінен және қашқан құлдарды іздеушілерден тұтқындалғандарының шынымен қашқан құлдар екенін дәлелдеуді талап етті. «Оңтүстік штаттар қашқан құлдарды қайтарып алу құқығын талап еткендей, солтүстік штаттар өздерінің еркін афроамерикандық тұрғындарының ұрланып, оңтүстікте құлдыққа сатылудан қорғау құқығын талап етті» (Финкельман 399). Дау тудырған мәселелердің бірі – «Пригг против Пенсильвании» ісі болды. Мэриленд штатының азаматы Эдвард Пригг Йорк округінде қара нәсілді әйелді Мэрилендке қашқан құл ретінде қайтару үшін ұрлап әкетуге тырысқаны үшін Пенсильвания сотында айыпталды. Ол Пенсильваниядағы жергілікті сотта айыпты деп танылды, бірақ іс соңында АҚШ Жоғарғы Сотына шағымдануға берілді. Пригг бастапқыда Пенсильвания сотына заңды ордерін көрсеткен, бірақ ол заңсыз есептен шығарылды, бұл қашқан құлдар туралы заңның федералды заңға емес, мемлекеттік судьяларға байланысты екенін көрсетті. Заңның нәтижесінде құл аулау саласы кеңейді, ал сыйлық аңшылары ретінде әрекет ететін адамдар көптеген құлдарды ұстап, иелеріне қайтарды. Сонымен қатар, Оңтүстіктің оңтүстігінде құлдарға деген сұраныс пен қашқындарды іздеу еркін афроамерикандықтардың ұрланып, құлдыққа сатылу қаупіне әкелді, тіпті олардың «бостандық» қағаздары болса да. Заңды түрде бостандыққа ие және ешқашан құл болмаған адамдардың ұрланып, оңтүстікке құлдыққа сатылуының көптеген жағдайлары болды. Тарихшы Кэрол Уилсон «Қауіптегі бостандық» (1994) еңбегінде осындай 300 жағдайды сипаттады және олардың саны мыңдаған болуы мүмкін деп есептеді. Бұған мысал ретінде Нью-Йорк штатының Эссекс округінде 1808 жылы Минтус Нортхьюп пен оның әйелінен туған Соломон Нортхьюпты келтіруге болады. (Соломон өз естеліктерінде анасының атын атамады, бірақ оны аралас нәсілді және квадроон деп сипаттады.) 1841 жылы Нортхьюп құлдық заңды болған Вашингтонға алданып келді. Оны мас етіп, ұрлап, құлдыққа сатты және 12 жыл Луизианада құл ретінде ұстады. Осындай жағдайда азаттыққа қол жеткізген азаматтардың бірі болған ол кейіннен Вашингтондағы құл саудагерлерін сотқа берді. Заң Нортхьюпке қара нәсілді болғандықтан ақ адамдарға қарсы куәлік беруге тыйым салды, сондықтан ол істі жоғалтты. «Нью-Йорк Таймс» газеті 1853 жылдың 20 қаңтарында сот туралы мақала жариялады. Нортхьюп өзінің «Құлдыққа 12 жыл» (1853) мемуарын жариялады, ол Луизианадағы Қызыл өзендегі плантация өмірінің құлдық баяндамасы және Вашингтонның құл саудасының сипаттамасы болды.
Many northern states enacted legislation to protect free black Americans (who could otherwise be abducted, brought before court without the ability to produce a defense, and then lawfully enslaved) as well as runaway slaves. Those laws came to be known as personal liberty laws and required slave owners and fugitive hunters to produce evidence that their captures were truly fugitive slaves, "just as southern states demanded the right to retrieve runaway slaves, northern states demanded the right to protect their free black residents from being kidnapped and sold into servitude in the south" (Finkelman 399). One controversy was the case of Prigg v. Pennsylvania. Edward Prigg, a citizen of Maryland, was indicted by a Pennsylvania court for attempting to kidnap a black woman in York County to return her to Maryland as a fugitive slave. He was tried and convicted by a local court in Pennsylvania, but the case was eventually appealed to the Supreme Court of the United States. Prigg had originally shown his legal warrant to the Pennsylvania court, but it had been unlawfully ignored, which demonstrated that the Fugitive Slave Act really depended on state judges, not federal law. The slave catching industry expanded as a result of the law, with men who were effectively bounty hunters capturing and returning many slaves to their owners. In addition, the high demand for slaves in the Deep South and hunt for fugitives caused free blacks to be at risk of being kidnapped and sold into slavery, even if they had their "free" papers. There were numerous instances of people who were legally free and had never been slaves being captured and brought south to be sold into slavery. The historian Carol Wilson documented 300 such cases in Freedom at Risk (1994) and estimated there were likely thousands of others. A prominent example of this was Solomon Northup, born free around 1808 to Mintus Northup and his wife in Essex County, New York state. (In his memoir, Solomon did not name his mother but described her as of mixed race and a quadroon.) In 1841, Northup was tricked into going to Washington, DC, where slavery was legal. He was drugged, kidnapped, and sold into slavery, and he was held as a slave in Louisiana for 12 years. One of the very few to regain freedom under such circumstances, he later sued the slave traders involved in Washington, DC. Its law prohibited Northup from testifying against the white men because he was black and so he lost the case. The New York Times published an article on the trial on January 20, 1853. Northup published his memoir, Twelve Years a Slave (1853), a slave narrative of plantation life on the Red River in Louisiana, and a description of Washington, D. C.'s slave trade.