Кіріспе
Бруклин класының крейсерлері — 1935 және 1938 жылдар аралығында АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған тоғыз жеңіл крейсерлер класы. Бес үштік (үш алды, екі артқы) зеңбірек мұнараларымен қаруланған, олар кез келген стандартты американдық крейсерге қарағанда көбірек бас қару-жарағын орнатты. Бруклин класының кемелері 1937-1939 жылдар аралығында, Екінші Қытай-Жапон соғысының басталуы мен Польшаға шабуылға дейін пайдалануға берілді. Олар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхиты мен Атлант мұхитында кеңінен қолданылды. "Хелена" Тынық мұхитында батып кетті, ал басқаларының кейбіреулері ауыр зақымдалса да, кластың қалған кемелері соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай қызметтен шығарылды. 1951 жылы алты кеме Оңтүстік Америка елдерінің теңіз күштеріне берілді, онда олар көп жылдар бойы қызмет етті. Олардың бірі, бұрынғы "Феникс" болған ARA General Belgrano, 1982 жылы Фолкленд соғысында батырылды. Бруклин класының кемелері АҚШ крейсерлерінің дизайнына зор әсер етті. Келесі барлық американдық крейсерлер, ауыр және жеңіл, тікелей немесе жанама түрде оларға негізделген. Бруклинге деген қажеттілік 1930 жылғы Лондондық теңіз келісімінен туындады, ол ауыр крейсерлердің құрылысын шектеді, яғни, Ұлыбритания сауданы бақылауға арналған крейсерлерге мұқтаж болды және келісім елдерді кішігірім крейсерлерге шектеуді үміттенеді. Лондон келісіміне келісу және американдық жеңіл крейсердің жобасын іске асыру адмирал Уильям В. Праттқа жүктелді, ол Бас кеңестің қарсылығын жеңді. Келісім бойынша АҚШ-қа 18 ауыр крейсер және шектеусіз жеңіл крейсерлер салуға рұқсат берілді. АҚШ Тынық мұхитындағы операцияларға қажетті үлкен крейсерлерге мұқтаж болды. Зеңбіректермен жабдықталған крейсерлер қажет болды. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің тәжірибесі толыққанды болған жоқ. Жеңіл корпус конструкциясы корпустың кернеулі болуына және салмақтың артуына әкелді. Жобалау 1930 жылы басталды, ал 1933 жылы кластың алғашқы төрт кемесіне тапсырыс берілді, 1934 жылы тағы үш кемеге тапсырыс берілді. Негізгі талаптар жылдамдық пен қашықтықтың ауыр крейсерлерге сәйкес болуы болды, ал жапондықтар 15 дюймдік бас қарулары бар крейсерлерді жасағанда, жаңа американдық кемелер олардың қару-жарағымен теңестірілуі керек болды. Келісімде белгіленген 10 000 тонналық лимиттен аспау үшін әртүрлі броня және электр станцияларының комбинациялары сынақтан өтті. 1942 жылдан бастап көпір құрылымы төмендетілді және радар орнатылды.
The Brooklyn class cruiser was a class of nine light cruisers built for the United States Navy between 1935 and 1938. Armed with five triple gun turrets (three forward, two aft), they mounted more main battery guns than any other standard US cruiser. The Brooklyn class ships were all commissioned between 1937 and 1939, in the time between the start of the Second Sino Japanese War and before the invasion of Poland. They served extensively in both the Pacific and Atlantic theaters during World War II. Helena was sunk in the Pacific, and while some of the others were heavily damaged, the remaining ships of the class were decommissioned shortly after the end of the war. Six were transferred to South American navies in 1951, where they served for many more years. One of these, ARA General Belgrano, formerly Phoenix, was sunk during the Falklands War in 1982. The Brooklyn class ships had a strong influence on US cruiser design. Nearly all subsequent US cruisers, heavy and light, were directly or indirectly based on them. The desire for the Brooklyns arose from the London Naval Treaty of 1930, which limited the construction of heavy cruisers, i. e., ships carrying guns with calibers between Great Britain needed trade control cruisers and hoped that the treaty would limit nations to smaller cruisers with a range that she could afford. Agreement to the London Treaty and the proceeding with the American light cruiser design can be focused to Admiral William V. Pratt, who overrode the vehement objections of the General Board. Under the treaty the US was allowed for 18 heavy cruisers and , with no limit on the number of ships, for light cruisers. The United States needed large cruisers to deal with the extreme ranges that operations in the Pacific Ocean required. Cruisers with guns and were therefore desired. The US Navy's experience with the was not all that could be hoped for. The light hull design caused a stressed hull and was very overweight. Design started in 1930, with the first four of the class ordered in 1933, and an additional three ships in 1934. Basic criteria had been that speed and range should match heavy cruisers, and when the Japanese carrying fifteen 6 inch main guns appeared, the new US ships would match their weaponry. Various combinations of armor and power plants were tried in the efforts to stay below the Treaty 10,000 ton limit. Aviation facilities were moved to the stern of the ship from the amidships position of the New Orleans class cruisers. From 1942, the bridge structure was lowered and radar was fitted.
Сент-Луис субсыныбы
Кластың соңғы екі кемесі – Сент-Луис және Хелена – жаңа, жоғары қысымды қазандықтармен және қазандық пен машина бөлмелерін кезектестіретін, бір рет сәтті соққыдан кеменің тоқтауына жол бермейтін машиналар жүйесімен жабдықталған конструкцияның сәл өзгертілген нұсқалары болды. Бұл жүйе АҚШ-тың барлық келесі крейсерлерінде қолданылды. Сонымен қатар, зениттік қару-жарағы жақсартылды. Олар 5 дюймдік (127 мм) /38 калибрлі екі зеңбірекпен қаруланған АҚШ-тың алғашқы крейсерлері болды. Оларды басқа «Бруклин» крейсерлерінен екінші түтікшенің артында орналасқан үстіңгі құрылысының орны және 5 дюймдік екі зеңбірек орнатылысы бойынша көзбен ажыратуға болады.
Қару-жарақ
Бруклин класы 15 6 дюймдік/47 калибрлі Mark 16 әскери-теңіз пулеметтерімен жабдықталды, олар Омаха класты крейсерінде қолданылған 6 дюймдік/53 калибрлі Mark 8 пулеметтерінен дамытылды. Пулемет минутына 10 ату жылдамдығына қол жеткізе алуы себебімен бұл шешім қабылданды. Бұл классқа бір минутта 150 оқтан атып, мақсатты нысанаға жіберу мүмкіндігін берді. Бұл крейсерге жау кемесін отпен шарпып, басып тастауға мүмкіндік берді. Мұнаралардың құрылымы бес мұнарадан тұрды, әрқайсысында бір ортақ оспен үш пулемет орнатылған, бұл мұнарадағы пулеметтердің тәуелсіз түрде қозғалуына мүмкіндік бермеді. 6 дюймдік пулеметтер Mark 16 жаңа үлгісінде жасалған, ол ескі пулеметке қарағанда екі есе зәрлі бронебойғыш оқтарды атуға қабілетті болды. Оқ-дәрілер жартылай бекітілген типті болды. Оқтың әсері Бас кеңестің жеңіл крейсерлердің қызметтегі пайдалылығына деген көзқарасын өзгертті. Крейсердегі ұшаққа қарсы қару-жарақ ретінде сегіз /25 калибрлі және сегіз калибрлі М2 Браунинг пулеметтері қарастырылған. /75 калибрлі ұшаққа қарсы пулеметтерді орнату жоспары сәтсіз аяқталды және 1943 жылға дейін бұл талап толыққанды орындалмады. Орнатылған қарулар жиі істен шығуы және ауыр салмағы себепті қанағаттандырмайтын болды. Кластың кейбір кемелеріне 5/38 калибрлі, ал кейбіреулеріне 5/25 калибрлі пулеметтер орнатылған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оерликон және Бофорс пулеметтерінің түрлі комбинациялары орнатылды, оның ішінде 28 40 мм (4 × 4, 6 × 2) және жиырма 20 мм (10 × 2) пулеметтері ең көп қолданылды.
Орынбасарлар
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-та салынған крейсерлердің басым көпшілігі Бруклин жобасынан туындаған. Бруклин класы Кливленд класының жеңіл крейсеріне (бесінші үш оқтық 6 дюймдік мұнарасыз) жол ашты, содан кейін Уичитаға және соңында одан да кейінгі крейсерлерге әкелді. Екінші мұрагері – Уичита, Бруклин класының өңделген корпусына негізделген, бес емес, үш оқтық мұнаралары бар, бірақ әр мұнарада үлкен 8 дюймдік зеңбіректер және күшейтілген бронясы бар ауыр крейсер қару-жарағымен жабдықталған. Уичитадан кейін Балтимор класы және одан кейінгі кластар келді, ал содан кейін жаңартылған Атланта класы оны алмастырды, одан кейін жобасы тоқтатылған крейсерлер пайда болды. Балтимор класы Кливленд класынан шамамен бір жыл кейін салынды, сондықтан Кливленд класының кейінгі жетілдірулері Балтимор класының корпусына енгізілді. Соңында, Кливленд және Балтимор корпустары жеңіл авианосецтерге айналдырылды. Жеңіл авианосецтер класы – құрылыс кезінде Кливленд класының крейсерлерінен айналдырылған, ал жеңіл авианосецтер Балтимор класының крейсер дизайнының негізгі түрін пайдаланды.
Соғыстан кейінгі
1946-47 жылдары осы кластағы барлық кемелер резервке қойылды. Алтауы 1950 жылдардың басында Оңтүстік Америка елдеріне сатылды және көп жылдар бойы қызмет етті: «Бруклин» мен «Нэшвилл» Чилиге, «Сент-Луис» мен «Филадельфия» Бразилияға, ал «Бойз» мен «Феникс» Аргентинаға. «Саванна» мен «Гонолулу» 1959 жылға дейін резервте тұрды, содан кейін қызметтен шығарылды. «ARA General Belgrano» (бұрынғы «Феникс») Фолкленд соғысы кезінде торпедамен батырылды, ал Чилидің «O'Higgins» крейсері (бұрынғы «Бруклин») 1992 жылға дейін Чили Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті. Ол 1992 жылы Тынық мұхитының ортасында, металл тескілеуге сүйреліп бара жатқанда батып кетті.